Πόλεμος μεταξύ Γκιουλέν και Ερντογάν για τον έλεγχο των τουρκικών σχολείων στα Βαλκάνια.-Fushata armiqësore e Erdoganit kundër Gylenit- kërkon nga shtetet që t'ia mbyllin shkollat

Fushata armiqësore e Erdoganit kundër Gylenit- kërkon nga shtetet që t'ia mbyllin shkollat Ministria e Arsimit e Turqisë është duke punuar rreth një program për të zëvendësuar shkollat e organizuara dhe drejtuara nga lëvizjen Gulen jashtë vendit, tha presidenti i Turqisë, Recep Tayyip Erdoğan të enjten gjatë vizitës së tij zyrtare në Etiopi, raporton Anadolu Agency (AA). Erdogan i bëri këto komente në një konferencë të përbashkët për shtyp me kryeministrin e Etiopisë, Hailemariam Desalegn. "Në vendet që viziton Kryeministri ynë, ministrat, tanë dhe perssonalisht vetë do të iu tregoj udhëheqësve të vendeve që vizitojmë në lidhje me pozicionet e lëvizjes së drejtuar nga Gulen, institucionet që kjo lëvizje ka, ato duhet të mbyllen dhe zëvendësohen, ndërsa ministria jonë e Arsimit do të sigurojë të njëjtin shërbim ", tha presidenti Erdogan. Ai tha se Ministria Turke e Arsimit është duke punuar rreth këtij plani dhe do të përfundojë së shpejti. “Ministria është duke punuar së bashku me Asamblenë e Përgjithshme të Bordit të Marrëdhënieve të Jashtme Ekonomike, e cila është e lidhur me Ministrinë e Ekonomisë” ka pohuar presidenti turk Erdogan tha se strukturat e "shtetit paralel" janë një kërcënim për sigurinë kombëtare të Turqisë. Lëvizja Gulen e drejtuar nga kleriku Fethullah Gulen me qendrim në SHBA, është i akuzuar për përpjekje për të përmbysur qeverinë turke, me anë të strukturave paralele në institucionet shtetërore. “Shteti paralel” i referohet lëvizjes së Gulen që është i akuzuar për infiltrimin e anëtarëve të saj në institucionet kyçe, duke përfshirë policisë, gjyqësorin dhe institucione të tjera brenda Turqisë. /aa/  burimi

Οι εχθροπραξίες μεταξύ Ερντογάν και Γκιουλέν επεκτείνετε στα Βαλκάνια. Ο Ερντογάν ζητά από τις χώρες αυτές να του κλείσουν τα σχολεία. Το Υπουργείο Παιδείας της Τουρκίας εργάζεται γύρω από ένα πρόγραμμα για να αντικαταστήσει τα οργανωμένα σχολεία που διοικούνται από το Γκιουλέν στο εξωτερικό, είπε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας της Τουρκίας Recep Tayyip Erdoğan την Πέμπτη κατά την επίσημη του επίσκεψη στην Αιθιοπία μεταδίδει το πρακτορείο  Anadolu Agency (AA). Ο Ερντογάν έκανε αυτά το σχόλια σε μια συνέντευξη τύπου με τον πρωθυπουργό της Αιθιοπίας Hailemariam Desalegn. « Στα μέρη που επισκέπτεται, ο πρωθυπουργός μας, οι υπουργοί μας και εγώ ο ίδιος θα δείξουμε στους ηγέτες των χωρών που επισκεπτόμαστε τις στάσεις του κινήματος που κατευθύνεται από το Γκιουλέν , τα ιδρύματα που έχει αυτό το κίνημα  πρέπει να κλείσουν η να αντικατασταθούν, ενώ το Υπουργείο Παιδείας μας θα προσφέρει την ίδια υπηρεσία», είπε ο πρόεδρος Ερντογάν. Αυτός είπε πως το Τουρκικό Υπουργείο Παιδείας δουλεύει γύρω από αυτό το σχέδιο και θέλει να το τελειώσει το συντομότερο. «Το Υπουργείο δουλεύει μαζί με την  Γενική Συνέλευση του Διοικητικού Συμβουλίου για τις Εξωτερικές Οικονομικές Υποθέσεις, η οποία συνδέεται με το Υπουργείο Οικονομικών» έχει ομολογήσει ο τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν, είπε πως η δομές του «παράλληλου κράτους» είναι μια απειλή για την εθνική ασφάλεια της Τουρκίας. Το κίνημα Γκιουλέν που καθοδηγείται από τον Φετουλλάχ Γκιουλεν με έδρα τις ΗΠΑ, έχει κατηγορηθεί για προσπάθειες ανατροπής της τουρκικής κυβέρνησης. «Το παράλληλο κράτος» αναφέρεται στο κίνημα Γκιουλέν που έχει κατηγορηθεί για την  διείσδυση μελών του σε ιδρύματα κλειδιά, συμπεριλαμβάνοντας την αστυνομία, το δικαστήριο και τα άλλα ιδρύματα της Τουρκίας. Σχόλιο: Ενώ δηλαδή η Τουρκία θα επενδύσει στα δεκάδες σχολεία του Γκιουλεν στα Βαλκάνια και ειδικά στην Αλβανία που υπάρχον δεκάδες σχολεία και Πανεπιστήμια του κινήματος , εμείς δεν ξέρουμε τι θα γίνει με τα δικά μας, όταν κατά πάσα πιθανότητα πάει να γίνει κυβέρνηση ένα κόμμα που περισσότερο της ενδιαφέρουν  οι ξένοι και τα δικαιώματα τους, παρά οι Έλληνες ομογενείς του εξωτερικού και ιδιαίτερα της Αλβανίας. Τουλάχιστον αυτό ξέρουμε μέχρι τώρα, η πορεία θα δείξει. Πάντως υπάρχει μια ανησυχία για το μέλλον όλων τον ελληνικών σχολείων στην Αλβανία και ειδικά για το Σχολείο Όμηρος στην Κορυτσά για την οποία δεν ξέρουμε τι προθέσεις θα έχει μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Υπόγεια ρητορική μίσους στα Βαλκάνια

• 

ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΖΙΜΑΣ

Χιλιάδες λουλούδια στο σημείο της άγριας εκτέλεσης. Οι ηγέτες της Βαλκανικής, της περιοχής της Ευρώπης με το πολυπληθέστερο μουσουλμανικό στοιχείο, καταδίκασαν τις δολοφονίες στο Παρίσι και μάλιστα οι περισσότεροι εξ αυτών έσπευσαν εκεί για να συμμετάσχουν στην πορεία. Οι κοινωνίες όμως εκπέμπουν δικά τους ανησυχητικά μηνύματα.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Επιστρέφοντας από το σχολείο του στα Τίρανα, ο δεκατριάχρονος Νίκο είπε στη μητέρα του ότι δύο συμμαθητές του στην τάξη τού είπαν πως έκαναν πολύ καλά «αυτοί στη Γαλλία» που σκότωσαν τους δημοσιογράφους γιατί έβρισαν τον Μωάμεθ. «Σοκαριστήκαμε, θα ενημερώσουμε τους δασκάλους για να ξέρουν τι γίνεται. Αυτά βέβαια δεν τους τα έμαθαν στο σχολείο, τ’ ακούν δυστυχώς στα σπίτια τους, σε τζαμιά, στις αλάνες» λέει στην «Κ» ο πατέρας του μικρού Νίκο. Το βράδυ στην τηλεόραση του KLAN ο δημοσιογράφος Μπλέντι Φέβζιου παρουσίασε μια περίληψη των αντιδράσεων στις ιστοσελίδες, σχετικά με την επίθεση στη γαλλική εφημερίδα. Η πλειονότητα καταδίκαζε τη δολοφονία. Υπήρχε όμως και ένα 5%, που, όπως τόνισε ο παρουσιαστής, ήταν μουσουλμάνοι από την Αλβανία, αλλά κυρίως από το Κόσοβο και την ΠΓΔΜ, που κατηγορούσαν τους Γάλλους δημοσιογράφους για το περιεχόμενο των γελοιογραφιών της εφημερίδας και συνέχαιραν τους τρομοκράτες για τη δολοφονία 12 ανθρώπων στο όνομα του ισλάμ.

Δεν είναι όμως μόνο η Αλβανία, το Κόσοβο ή το Τέτοβο. Και στα υπόλοιπα Βαλκάνια, όπου υπάρχουν συμπαγείς μουσουλμανικοί πληθυσμοί, όπως στη Σερβία, τη Βοσνία, το Μαυροβούνιο ή τη Βουλγαρία, καταγράφεται ένα υπόγειο «ρεύμα επιδοκιμασίας», κινούμενο κυρίως στο Διαδίκτυο, της δολοφονικής «εκδίκησης του Αλλάχ» στο Παρίσι.

Η πρόεδρος του συμβουλίου για τα ΜΜΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Λιλιάνα Ζούροβατς, δήλωσε ότι πολλά portals και κοινωνικά δίκτυα στη Βοσνία έχουν κατακλυστεί με ρητορική μίσους και εγκώμια υπέρ των τρομοκρατών. «Είναι τρομακτικό το γεγονός ότι, ύστερα από μια τέτοια βάρβαρη σφαγή, κάποιος αποφασίζει να προβεί σε σχόλια όπως αυτά των οποίων έχουμε γίνει μάρτυρες σε διάφορα portals και τα οποία προτρέπουν σε μίσος και πόλεμο» είπε, ενώ το πρακτορείο ειδήσεων Τανγιούνγκ μετέδωσε ότι οι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη κατακλύστηκαν από «μαζικά απειλητικά μηνύματα εναντίον των Σέρβων και των ορθοδόξων των Βαλκανίων».

«Η δολοφονική απόπειρα που σημειώθηκε στο Παρίσι έχει όλες τις πιθανότητες να συμβεί και στα Τίρανα, σε μεγαλύτερες μάλιστα διαστάσεις» έγραψε στην εφημερίδα «Ντίτα» των Τιράνων ο Koloreto Cukalli. «Υπάρχει υποκρισία από το κράτος και τα ΜΜΕ, και κανείς δεν προτίθεται να συζητήσει το πρόβλημα του ακραίου ισλάμ. Μια γυναίκα στο Κόσοβο τάχθηκε εναντίον της ισλαμικής μαντίλας και τη λιντσάρισαν· ένας αρχιτέκτονας και ζωγράφος εξέφρασε στα Τίρανα την άποψή του για τους μουσουλμάνους και δέχθηκε επιθέσεις όχι μόνο στις ιστοσελίδες αλλά και στα ΜΜΕ. Ολοι, κυβέρνηση και ΜΜΕ, αντιπολίτευση και καλλιτέχνες, υποκρίνονται με τη “θρησκευτική διαλλακτικότητα στην Αλβανία”. Αρκεί όμως μια ματιά στις ιστοσελίδες για να δούμε τι γράφουν οι Αλβανοί ακραίοι ισλαμιστές, οι οποίοι χαιρετίζουν τις μακάβριες πράξεις... Ας μην είμαστε αφελείς να πιστεύουμε ότι είναι λίγοι. Διαβάστε τις ιστοσελίδες, δείτε τι γράφουν, τι κατεβάζουν στο YοuTube, δείτε τις ακραίες απόψεις που εκφράζουν. Υπάρχουν εκατοντάδες τζαμιά στην Αλβανία που λειτουργούν εκτός ελέγχου της μουσουλμανικής κοινότητας. Λίγοι δεν γνωρίζουν την ιδεολογία που διδάσκεται σ’ αυτά. Η πανούκλα, όπως απέδειξε το ISIS, μεγαλώνει και επεκτείνεται, τροφοδοτούμενη από το κακό και το αρνητικό».

Οι ηγέτες της Βαλκανικής, της περιοχής της Ευρώπης με το πολυπληθέστερο μουσουλμανικό στοιχείο, καταδίκασαν τις δολοφονίες στο Παρίσι. Οι κοινωνίες όμως εκπέμπουν τα δικά τους ανησυχητικά μηνύματα. Ετσι, το Μουσουλμανικό Φόρουμ Νεολαίας του Κοσόβου επικροτεί σε ανακοίνωσή του σχεδόν ανοιχτά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι, επιρρίπτοντας ευθύνες στη γαλλική κυβέρνηση την οποία χαρακτηρίζει «ρατσιστική και ισλαμοφοβική».

Το Σεράγεβο

Ο Βόσνιος μουσουλμάνος αναλυτής, ειδικός σε θέματα τρομοκρατίας, Τζεβάντ Γκαλιγιάσεβιτς, υποστήριξε ότι «το Σεράγεβο είναι το επίκεντρο ενός πολυγώνου εντός του οποίου γεννήθηκε η τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι», ενώ ο σκληροπυρηνικός μουφτής του Σαντζακίου (αυτόνομη περιοχή της Σερβίας), Μουαμέρ Ζούρκορλιτς, δήλωσε: «Εγώ δεν καταδικάζω την τρομοκρατία. Δεν με ενδιαφέρει. Γιατί να την καταδικάσω; Εγώ θέλω τα δυτικά ΜΜΕ να ζητήσουν συγγνώμη που συνδέουν το ισλάμ με την τρομοκρατία!».

Αντιδρώντας στις δηλώσεις του μουφτή αλλά και στις πληροφορίες των γαλλικών αρχών ότι μέρος του οπλισμού των δολοφόνων προερχόταν από τη Βοσνία, ο σερβικός Τύπος προέβαλε ερωτήματα όπως: «Μας περιμένει “γαλλικό σενάριο;”».

πηγή 

Nacionalizmi si kulturë e gënjeshtrës

Jordan Jorgji

Një artikull i veçantë i z. Kiço Blushi me titull “Përse sukseset tona vdesin teksa fluturojnë me dron”, i publikuar disa ditë më parë, kritikonte demagogjinë në jetën shqiptare, kryesisht në nivelin e elitave, të cilën e quante “kulturë të gënjeshtrës”.  Kjo krizë morale në nivelin e prodhimit, përhapjes dhe kolektivizimit të vlerave, e cila rrjedhojat e saj zakonisht i shfaq në të ardhmen, nuk lë pa prekur edhe identitetin kombëtar, në lidhje me heronjtë, miqtë dhe armiqtë e kombit. Kjo, sepse kombi në vetvete, si njësi politiko-kulturore është, në një pjesë të rëndësishme të tij, edhe proces mitizimi. Duhet theksuar se mitizimi nuk mbaroi posaçërisht në shekullin XIX dhe në fillim të shekullit XX, por vazhdoi edhe më tej. Në këtë normë, kryesisht të kombeve ballkanike, bëjmë pjesë edhe ne.  Z. Blushi prekte në mënyrë karakteristike vesin e gënjeshtrës, të përçuar si vlerë nga elitat te masat, me qëllim shkëmbimin e legjitimitetit të pushtetit me krenarinë kombëtare dhe partiake, ose kolltukun me militantizmin. Megjithatë, kjo nuk përbën karakteristikë vetëm të shqiptarëve, pasi vihet re pothuajse në të gjitha shtetet dhe kombet e tjera të rajonit të Ballkanit, por edhe më gjerë, deri në vendet e zhvilluara të Europës Perëndimore dhe në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.

Para jo shumë vitesh, ish-presidenti i vendit më të dashur për shqiptarët, George Bush i riu, karakterizoi Irakun, Iranin dhe Korenë e Veriut si “boshtin e djallit”, duke kontribuar në këtë mënyrë në forcimin e islamofobisë. Ndërsa babai i Bushit, kur ishte vetë president, pati lënë në detyrë Saddam Hussein-in pas ndërhyrjes ushtarake, në emër të nevojës për stabilitet, edhe pse ky fundit mbante mbi supe përgjegjësinë e vrasjes makabre të mijëra kurdëve. Ndërsa Presidenti pasardhës, Barack Obama nuk nguroi ta thyente perden e hekurt, qoftë dhe në mënyrë private, me një nga “tre djajtë”, Iranin, por edhe me Kubën, miken ideologjike të Koresë së Veriut. Mitizimi i Aleksandrit të Madh si hero kombëtar i sllavëve të Ish-Republikës Jugosllave të Maqedonisë, përbën në vetvete një gënjeshtër, të paktën për sa i përket aspektit historik të vazhdimësisë së atij grupi etnik. Gjithashtu, shënjestrimi i emigrantëve, kryesisht i atyre me ngjyrë, si “fajtorë” kryesorë për krizën ekonomike greke, e cila duke qenë një nga shkaqet kryesore për rritjen e dhunës dhe futjen në skenën politike të partisë shovinisto-naziste, “Agimi i Artë”, përbën një gënjeshtër të rrezikshme, ashtu si dhe antisemitizmi kohë më parë. Por, edhe fenomeni i ksenofobisë nuk është tipar vetëm i Greqisë, përderisa atë e vëmë re, në nivele edhe më të larta, te vende të tjera të Europës, kryesisht në Hungari dhe Francë. Pra, klasa politike dhe shteti shqiptar, si pjesë të nacionalizmit ballkanik, ndajnë kulturën e klientelizmit dhe të pseudoliberalizmit. Gjithashtu, siç edhe u theksua, kriza morale e shitjes së gënjeshtrës si të “vërtetë absolute dhe të shenjtë”, karakterizon edhe vende të tjera joballkanike. 

Nga ana tjetër, nevojitet të theksohet se ky realitet “jo vetëm shqiptar”, nuk i pengon dhe nuk duhet në asnjë mënyrë t’i pengojë njerëzit të ushtrojnë kritikën e tyre, me qëllim përmirësimin e jetesës, gjetjen e të vërtetës sa më objektive, thellimin e liberalizmit dhe të shtetit social. Edhe pse kjo mund të plagosë një pjesë të shoqërisë, e cila e sheh veprimin e politizuar vetëm si ide të personifikuar në mënyrë romantike, duke iu vënë ushtruesve të kritikës epitete të tipit “tradhtarë të atdheut”, etj, intelektualët, por edhe shqiptari i thjeshtë, nuk duhet të pushojnë së pari në mënyrë kritike, sepse vetëm kështu do të përmirësojmë jetesën individuale dhe atë kolektive. 

Për sa i përket problematikës të ngritur nga zoti Kiço Blushi për shoqërinë shqiptare, do të shtoja fenomenin e ngritjes në piedestal si heronj kolektivë, të njerëzve të gabuar. Vitet e fundit janë “heroifikuar” persona me precedentë penalë, kryesisht në rrjetet sociale, të cilat, për fat të mirë ose të keq, përbëjnë sot një pasqyrë të rëndësishme të shoqërisë. Ngritja në piedestalin e heroit, të pengmarrësit të autobusit grek në vitin 1999, i cili, fatkeqësisht, u vra bashkë me një qytetar grek nga policia shqiptare, e barazoi reagimin e një pjese të shoqërisë me identifikimin (në rastin e grekëve) ose kundërshtimin (te shqiptarët) ndaj diskriminimit social, në vend që ta shihnin situatën më qartë, larg emocioneve të çastit. E njëjta gjë ndodhi kohët e fundit me dy të dënuar shqiptarë nga drejtësia greke, të cilët u kthyen në “heronj kombëtarë kundër padrejtësisë greke”, ndërsa u lanë në eklips konfrontimet e tyre në burgjet greke me bashkëvuajtës të tjerë shqiptarë, duke i plagosur këta të fundit, apo implikimi i tyre me operacionet e “babagjyshave” për grabitjen e bashkatdhetarëve.

Është e nevojshme që diplomacia shqiptare të kërkojë për hetimin e gjykimit ndaj tyre nga drejtësia greke, duke u kujdesur që raste të diskriminimit juridik në emër të ksenofobisë të mos ndodhin më, por nga ana tjetër, kombëtarizimi dhe atdhetarizmi i tyre përbën një proces të rëndomtë.  Pas ndeshjes së famshme Serbi-Shqipëri, ku mbizotëroi nacionalizmi ekstrem, shovinizmi dhe dhuna, pjesa më e madhe e miqve të mi në rrjetet sociale, publikuan masivisht foton e grushtimit të huliganit serb nga Lorik Cana (dhe jo të goditjes me sende të forta të futbollistëve shqiptarë teksa ata vraponin për te dhomat e zhveshjes), duke e ngritur futbollistin shqiptar në nivelin e heroit kombëtar, të mbrojtjes së flamurit, i cili nuk ishte flamur kombëtar, por irredentizëm shqiptar për ndryshim kufijsh. Ndërgjegjja kombëtare u identifikua me grushtin dhe jo me “mendjen edhe penën” siç kërkonin me të madhe veprimtarët kombëtarë shqiptarë një shekull e ca më parë. Romantizmi kaloi deri në konspiracion, kur peshëngritësi ynë kombëtar fajësoi grekët (kryesisht bashkëkombësin e tij Luan Shabanin), si vaksinuesin mistik të dopingut, duke prishur në këtë mënyrë pastërtinë e shqiptarit në sytë e botës. 

Zgjimi kombëtar në Perandorinë Austrohungareze dhe asaj Osmane, më shumë se një shekull më parë, ishte kryesisht rezultat i inspirimit të iluminizmit europian. Teksa ky i fundit kërkonte vetëvendosjen kombëtare, respektin e ndërsjellë ndërkombëtar si edhe liberalizmin social, në Ballkan u arrit në mënyrë të çalë vetëm kolona e parë. Nga ana tjetër, respekti dhe dashuria për kombet e tjera u zëvendësua me shovinizëm, ndërsa nevoja për liri dhe barazi u eklipsua nga tendencat diktatoriale, patriarkale e klienteliste. Nevojitet që ne sot, të investojmë te brezat e ardhshëm, me qëllim ndriçimin iluminist të dy kolonave të tjera, të lëna pothuajse në errësirë.

shekulli

Ξενοφών Ζολώτας: «Αυτοί οι δύο θα χρεοκοπήσουν τη χώρα»

Περικλής Βασιλόπουλος [Διατέλεσε Διευθυντής του Γραφείου Τύπου του Πρωθυπουργού στην Οικουμενική Κυβέρνηση Ζολώτα (1989-90)] 

Ήταν 3 Ιανουαρίου 1990, αργά το βράδυ και ενώ οι διάδρομοι της Βουλής ήσαν σχεδόν άδειοι, στο γραφείο του πρωθυπουργού της οικουμενικής κυβέρνησης Καθηγητή Ξενοφώντα Ζολώτα επικρατούσε μια απίστευτη ένταση και υπερκινητικότητα.

Το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών (Κωνστ. Μητσοτάκης, Ανδρέας Παπανδρέου, Χαρίλαος Φλωράκης - πρόεδρος Συνασπισμού της Αριστεράς) δεν ενέκρινε το έκτακτο σχέδιο 10 σημείων που πρότεινε ο κ. Καθηγητής και η χώρα κινδύνευε με άμεση χρεοκοπία και στάση πληρωμών.

Το ήξεραν ή το υποψιάζονταν ελάχιστοι και η καθημερινότητα στην χειμωνιάτικη Αθήνα ήταν απολύτως ομαλή παρά τις γνωστές και οικείες έντονες πολιτικές αντιπαραθέσεις. Άλλωστε παντού στον δυτικό κόσμο η πτώση του τείχους του Βερολίνου, η διάλυση του υπαρκτού σοσιαλισμού και το άνοιγμα των βόρειων συνόρων της χώρας είχαν προκαλέσει μια γενικευμένη αίσθηση αισιοδοξίας.

Στην Ελλάδα είχαν προηγηθεί δύο εκλογικές αναμετρήσεις με την πρώτη να οδηγεί στην συγκρότηση της κυβέρνησης Τζαννετάκη με συνεργασία ΝΔ-Συνασπισμού και η δεύτερη στην οικουμενική κυβέρνηση Ζολώτα. Ήταν μια κυβέρνηση γέφυρα που θα οδηγούσε την χώρα ομαλά στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση μέσα όμως από ένα σχέδιο συναινετικής Εθνικής Ανασυγκρότησης που θα οδηγούσε τη χώρα σε μια νέα πορεία.

Γι’αυτό ο Ζολώτας αποφάσισε ως πρωθυπουργός να συγκροτήσει την περίφημη τότε άγνωστη σήμερα Επιτροπή Αγγελόπουλου (Άγγελος Αγγελόπουλος, Καθηγητής Οικονομίας, νεανικός φίλος του Ξ. Ζολώτα, υπουργός της «Κυβέρνησης του  Βουνού» ΠΕΕΑ και της Κυβέρνησης Εθν. Ενότητας τον Οκτώβριο Δεκέμβριο 1944).

Στόχος του ήταν να πείσει επιτέλους όλα τα πολιτικά κόμματα να συμφωνήσουν σε ένα ελάχιστο κοινό πρόγραμμα που συμπύκνωνε την έμμονη ιδέα του Καθηγητή από το 1924, όταν έγινε - ο νεότερος στη ιστορία - Καθηγητής Οικονομικών. Νομισματική σταθερότητα μαζί με γρήγορη οικονομική ανάπτυξη και εκβιομηχάνιση. Κάτι που το κατόρθωσε προσωρινά ως διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας την περίοδο 1955-1967, όταν η Ελλάδα σημείωσε ποσοστά ανάπτυξης του ΑΕΠ με τον «ιαπωνικό» ρυθμό  του 6-7% ετησίως. Σε στενή συνεργασία και με την υποστήριξη του Κων. Καραμανλή που έγινε πρωθυπουργός το 1955, προώθησε ένα επιτυχημένο μείγμα κρατικής παρέμβασης και αγοράς που μόνον η Ιαπωνία και η Νότιος Κορέα κατόρθωσαν να επιτύχουν.

Αυτό ήταν το όραμα Ζολώτα. Βιομηχανία τύπου Νότιας Κορέας (το 1960 ήταν φτωχότερη από την Ελλάδα) δημοκρατία αναπτυγμένης χώρας και στόχευση στην καρδιά της Ευρώπης. Αν και δεν εξέφραζε ποτέ ανοικτά τις πολιτικές του προτιμήσεις και τηρούσε με θρησκευτική ευλάβεια την αμερόληπτη ουδετερότητα που του επέβαλλε η θέση του ως Διοικητή της ΤτΕ και ο δυναμικά μειλίχιος χαρακτήρας του, δεν ανήκε ποτέ στην Δεξιά Παράταξη. Ήταν πάντοτε ένας κεντρώος της σύνθεσης.

Έκανα αυτή την παρενθετική παρέμβαση του κεντρικού αφηγηματικού νήματος του άρθρου για τρεις λόγους. Ο πρώτος είναι η εξαιρετική έκθεση για το έργο και την ζωή του Ξενοφώντα Ζολώτα που εγκαινιάστηκε προχθές στο νέο κτίριο της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤτΕ) στην οδό Αμερικής και θα διαρκέσει αρκετούς μήνες. Προτείνω σε όλους και ιδίως στους νεότερους που μάλλον δεν ξέρουν καν της ύπαρξή του να την επισκεφτούν. Πρόκειται για τον μεγαλύτερο Έλληνα οικονομολόγο και - για μένα - τον πιο συνειδητό Έλληνα πρωθυπουργό που προσέγγισε την έννοια του «Δημόσιου Συμφέροντος» περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον.

Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει και αυτός με την επικαιρότητα των πιο σκληρών πλευρών της ιστορίας μας.  Με αφορμή τα 70 χρόνια από τα Δεκεμβριανά του 1944 και την συζήτηση που άνοιξε θα πρέπει να εξεταστεί και η προσπάθεια ενός τρίτου, σοσιαλιστικού και δημοκρατικού πόλου που συνετρίβη πρόωρα μέσα στην μέγγενη του εμφύλιου πολέμου που ακολούθησε. Άλλωστε ο Ξεν. Ζολώτας θεωρούσε ιδανικό οικονομικό σύστημα και για την Ελλάδα – με σταδιακά βήματα και εφόσον το επέτρεπαν οι συνθήκες – τον «Δημιουργικό Σοσιαλισμό» (βλέπε βιβλίο του με τον ίδιο τίτλο το 1943) που θα ήταν μια σύνθεση φιλελεύθερης (όχι αρρύθμιστης ή όπως λέμε σήμερα νεοφιλελεύθερης) αγοράς με ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος και γι’αυτό μαζί με τον Άγγελο Αγγελόπουλο ίδρυσαν κατά την διάρκεια της Κατοχής το 1942 τον όμιλο Σοσιαλιστική Ένωση (στην οποία από πρόταση της Ιωάννας Τσάτσου συμμετείχε για λίγο και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής).

Ο τρίτος λόγος και πιο σημαντικός ακολουθεί. Ας ξαναγυρίσουμε  λοιπόν στην αρχή της ιστορίας.

«Είναι καλοί άνθρωποι αλλά είναι άρπαγες του κράτους»

Όταν στις 23 Νοεμβρίου 1989 ο Καθηγητής Ζολώτας ανέλαβε  ύστερα από ομόφωνα πρόταση των κομμάτων την πρωθυπουργία της οικουμενικής Κυβέρνησης, τα οικονομικά στοιχεία που του δόθηκαν ήταν από ασαφή έως θολά. Σίγουρα πολύ χειρότερα απ' ότι του είχαν ειπωθεί. Είχε προηγηθεί η τρίμηνη θητεία της κυβέρνησης Τζαννετάκη, ένα καθεστώς ημικυβερνησίας. Υπουργός Οικονομικών ήταν ο Αντ. Σαμαράς με βασική καινοτομία της υπουργίας του την εισαγωγή των αφορολόγητων κόκκινων πινακίδων αυτοκινήτων ΑΜΟ που πλημμύρισαν τη χώρα, παρότι προορίζονταν αρχικά για τους εργαζόμενους στο εξωτερικό (βλ άρθρο ΑΔ Παπαγιαννίδη στον Οικ. Ταχυδρόμο Σεπτ 1999). Μεταπήδησε στην συνέχεια και στην οικουμενική ως υπουργός Εξωτερικών. Την ίδια θέση διατήρησε και στην κυβέρνηση Μητσοτάκη που ήλθε στην εξουσία τον Απρίλιο του 1990, όταν έγινε ο «μοιραίος» άνθρωπος για την εμπλοκή στο Σκοπιανό αλλά και για την πτώση της κυβέρνησης της ΝΔ το 1993. Και μετά ήλθε πάλι στην εξουσία ο ΑΓ Παπανδρέου και πάλι τα γνωστά. Στην Ελλάδα ένας κλειστός αριθμός ατόμων επανέρχονται εναλλάξ στην εξουσία.

Γενικά η κυβέρνηση Τζαννετάκη - όπως και όλες οι προηγουμένως -  δεν παρέδωσε τίποτα. Όταν ο πρωθυπουργός μου ζήτησε να βρω τα αρχεία αποφάσεων και ομιλιών για να τα συμβουλευτεί, οι δέκα, προϋπάρχουσες, κυρίες γραμματείς του Γραφείου Τύπου του Πρωθυπουργού - «τρελάθηκα» με τον αριθμό - με κοίταξαν με απορία. «Ποια αρχεία, δεν υπάρχουν αρχεία» μου είπε η προϊσταμένη. «Τα παίρνουν όλα οι Πρωθυπουργοί στο σπίτι τους». Τρελάθηκα για δεύτερη φορά αλλά όπως αποδείχτηκε ήμουν απλά στον πρόλογο. (Τελικά το 2002 ψηφίσθηκε νόμος για τα Αρχεία του Πρωθυπουργού με πρωτοβουλία του καθηγητή Γιώργου Παπαδημητρίου, νομικού συμβούλου επί πρωθυπουργίας Κώστα Σημίτη, αλλά μάλλον δεν εφαρμόζεται πλήρως ακόμη. Ίσως το 2050). Όταν  μετέφερα το νέο στον Καθηγητή Ζολώτα, παρότι τυπικά το θέμα ήταν ήσσονος σημασίας για την εποχή, εξερράγη. «Είμαι 86 ετών. Έχω γράψει  40 βιβλία αλλά μόνο τώρα αρχίζω να καταλαβαίνω τις βαθιές παθογένειες της χώρας. Είναι θαύμα που επιβιώνει αυτό το κράτος» Και ήταν μόνο  η αρχή.

Στις 3 Ιανουαρίου του 1990 η κατάσταση στα δημοσιονομικά πράγματα έτεινε να γίνει απελπιστική. Το ΑΕΠ της χώρας σε ευρώ ήταν περίπου στα 70 δις (σήμερα είναι 184 δις) ενώ το Δημόσιο χρέος ακόμη ήταν μόνο στο 70% με ραγδαία όμως αυξητική τάση (σήμερα είναι ως γνωστόν στο 176% του ΑΕΠ). Ο πληθωρισμός γύρω στο 15% (σήμερα έχουμε αρνητικό πληθωρισμό ή αποπληθωρισμό) τα επιτόκια εσωτερικού στο 24% το δημόσιο έλλειμμα κτύπαγε το 13% (όπως το 2009) και περίπου στο 10-12% ήταν το έλλειμμα του εξωτερικού ισοζυγίου πληρωμών. Είχαν αρχίσει σταδιακά εξαγωγές κεφαλαίων με ταξίδια στην Ελβετία κα το κυριότερο κινδυνεύαμε με αθέτηση  διεθνών πληρωμών και με μη πληρωμή μισθών και συντάξεων. Ουσιαστικά υπήρχε διορία 2 ή 3 ήμερών πριν το πρόβλημα πάρει μεγάλες διαστάσεις και υπήρχε ο άμεσος κίνδυνος γενικευμένης ανησυχίας των πολιτών για την «υγεία» και την ισοτιμία της δραχμής. (Αποκτήσαμε τελικά το 2001 το ευρώ αλλά ήδη είχαν ξεπροβάλλει τα τρία περίφημα κριτήρια του Μάαστριχτ που θεσπίστηκαν το 1993.)

Με δεδομένη την άρνηση των τριών πολιτικών αρχηγών να συναινέσουν στα 10 έκτακτα μέτρα Ζολώτα, το μόνο που έμενε ήταν η έκτακτη σύναψη Syndicated Loan από Διεθνείς Τράπεζες (η αγορά Ομολόγων δεν ήταν τότε πολύ αναπτυγμένη). Πράγμα ιδιαιτέρως δύσκολο να πραγματοποιηθεί σε ένα λογικό και μη αστρονομικό επιτόκιο.

Όταν μπήκα στο γραφείo του καθηγητή Ζολώτα στο ισόγειο της Βουλής, τον είδα για μια και μόνη φορά στην 18χρονης γνωριμίας μας (τον γνώρισα το 1986 όταν έκανα μαζί του μια συνέντευξη εφ’όλης της ύλης για τα 70 χρόνια του ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΥ) να κάθεται «σε αναμμένα κάρβουνα».  Είχε μπροστά του δυο μεγάλα καλογραμμένα λογιστικά φύλλα κάτι σαν έσοδα - έξοδα υποχρεώσεις του κράτους και δίπλα κράταγε σημειώσεις με συνεχείς αναπροσαρμογές. Είχε έρθει για δεύτερη φορά ένας παλιός μαθητής του από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους με άλλα δυο λογιστικά τεφτέρια υπό μάλης. Τηλεφώνησε στον από χρόνια στενότερο συνεργάτη του Ν.Α. από την Τράπεζα της Ελλάδας «Μόνο σε αυτούς του δύο έχω εμπιστοσύνη για την αξιοπιστία των στοιχείων. Είναι οι μόνοι που δεν μου πασάρουν "αλλοιωμένα" στοιχεία για τις πραγματικές υποχρεώσεις του κράτους». «Μα κύριε Καθηγητά του αντέτεινα αυτά δεν είναι επίσημα στοιχεία. Είστε Πρωθυπουργός της χώρας θα έπρεπε να είχατε σε πέντε λεπτά τα πραγματικά μεγέθη του Κράτους».

«Παιδί μου, είπε (προσφιλής προσφώνηση του Καθηγητή στους στενούς του συνεργάτες ανεξαρτήτως ηλικίας) δεν υπάρχει πλέον ενιαίο κράτος στην Ελλάδα. Το κράτος είναι κάτι σαν αδειανό πουκάμισο για τα μάτια του κόσμου. Γνωρίζω από παλιά τον Ανδρέα και τον Μητσοτάκη και είναι καλοί άνθρωποι ως άτομα. Αλλά με τα κόμματά τους έχουν γίνει άρπαγες του κράτους που το λαφυραγωγούν εναλλάξ. Έχουν φτιάξει δύο παράλληλους κομματικούς μηχανισμούς υποκαθιστώντας το επίσημο κράτος. Συγκρούονται αδυσώπητα αλλά ξέρουν ότι είναι μια ο ένας μια ο άλλος. Και κρατάνε τις κρίσιμες πληροφορίες μόνο για τον εαυτό τους.  Οι της ΝΔ δραματοποιούν τα στοιχεία προς το χειρότερο γιατί θέλουν άμεσα εκλογές, οι του ΠΑΣΟΚ κάνουν το ακριβώς αντίθετο γιατί δεν θέλουν τώρα εκλογές και είναι ικανοί μέσα στην αδιάφορη ανευθυνότητά τους να καταγγέλλουν ο ένας τον άλλο δημοσίως και να εκθέτουν τη χώρα διεθνώς. Να το θυμάσαι ότι αυτό οι δύο σε πέντε σε δέκα ίσως και λίγο περισσότερα χρόνια θα χρεοκοπήσουν την Ελλάδα».

«Το δράμα», συνέχισε «η τραγωδία είναι ότι αυτός που είναι ο πιο λογικός αυτός που με στηρίζει περισσότερο στο Συμβούλιο Αρχηγών που είναι αυτός που έχουμε τις μεγαλύτερες διαφορές. Ο Χαρίλαος Φλωράκης ίσως επειδή έζησε την άγρια εποχή του εμφύλιου δείχνει την μεγαλύτερη ευαισθησία για την κρισιμότητα της κατάστασης. Αλλά και αυτός δεν μπορεί να τα πει δημοσίως. Τις προάλλες μου είπε: «Ξενοφώντα αν σε στηρίξω δημοσίως θα με φάνε οι δικοί μου». Ίσως τελικά να μας σώσει η Ευρώπη με τις νέες Συνθήκες αλλά με διαλυμένο και αρπακτικό κράτος η ιδιωτική οικονομία θα μείνει απροστάτευτη και θα καταστραφεί μέσα στον θυελλώδη ανταγωνισμό».

Συγκρουσιακή λαφυραγώγηση εναλλάξ και ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Σοφά, προφητικά λόγια ενός ΜΟΝΑΔΙΚΟΥ  Έλληνα που δυστυχώς αποδείχτηκαν στο σύνολο τους αληθινά. Δεκατέσσερα χρόνια μετά, το 2004 ο Γ. Αλογοσκούφης καταγγέλλει ως υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή την προηγούμενη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ότι έκρυβε ελλείμματα κάτω από το χαλί. Πρώτη διεθνής δυσφήμηση της χώρας. Το 2009 ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου ως υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου καταγγέλλει τον Γ Αλογοσκούφη (και  Γ Παπαθανασίου) ότι και αυτοί με την σειρά τους έκρυβαν το κολοσσιαία δημόσιο έλλειμμα στο 13,5% του ΑΕΠ. Τα στοιχεία ήσαν αληθινά αλλά πρέπει να δούμε τον «φαύλο κύκλο» και των δυο μαζί στο ίδιο πλαίσιο. Είναι οι δυο όψεις της ίδιας συγκρουσιακής λαφυραγώγησης του κράτους εναλλάξ που έλεγε κι ο καθηγητής Ζολώτας. Δεύτερη διεθνής δυσφήμηση της χώρας. Μετά πανικός, μερική χρεοκοπία, αποκλεισμός από τις αγορές, ΜΝΗΜΟΝΙΟ. Όσοι έζησαν από κοντά και μέσα στο εσωτερικό της τότε κεντρικής εξουσίας περιγράφουν μια εικόνα απίστευτης σύγχυσης, πρωτοφανούς ερασιτεχνισμού και τσαπατσουλιάς και δυστυχώς δεν υπήρχε ένας Ζολώτας με μαεστρικές κινήσεις να σώσει την χώρα όπως το έκανε το 1990.

Ο Α Σαμαράς και η ΝΔ ήταν κατά του Μνημονίου μέχρι το 2012. Μετά ανέλαβε την εξουσία μαζί με το ΠΑΣΟΚ και έγινε υπέρ αναφανδόν. Συνεχίσθηκε η ίδια παράλογη υφεσιακή περιοριστική πολιτική σε καθεστώς αποπληθωρισμού που στραγγάλισε την ιδιωτική οικονομία και η οποία είναι ομόρροπη μόνο με τα βραχυπρόθεσμα συμφέροντά της Γερμανίας και των χωρών του Βορρά. Ακολούθησαν θυελλώδεις, σπασμωδικές δήθεν «αλλαγές», μαζική περικοπή εισοδημάτων και υπερφορολόγηση που αφορούσαν μόνον τους «πολλούς άλλους», αλλά όχι το κομματικό τους δυναμικό μαζί με τις οικογένειές τους. Σύμφωνα με ορισμένες αδημοσίευτες έρευνες, το ποσοστό ανεργίας τους ανέρχεται μόνο στο 4-5% ενώ το συνολικό είναι 27%.

Αυτό φαίνεται λογικό γιατί ΝΔ και ΠΑΣΟΚ (περίπου 6000 στελέχη και 150.000 μέλη) έχουν γίνει τα τελευταία 20 χρόνια αποκλειστικοί «ιδιοκτήτες» του ελληνικού κράτους.  Έχουν «αποικιοποιήσει» το κράτος.  Σε συνδυασμό με προσωρινά ευνοϊκές γι αυτούς ευρωπαϊκές συμμαχίες και μαζί με το 20% των πιο πλούσιων Ελλήνων που έχουν πληγεί λίγο η καθόλου από την κρίση είχαν συγκροτήσει ένα σκληρό μπλοκ εξουσίας που μοιάζει με στάσιμη ολιγαρχία και ελέγχει το σύνολο σχεδόν των επικοινωνιακών διαύλων της χώρας. Αποτελούν ένα είδος «vested interests» (καθεστωτικά συμφέροντα) που υπονομεύουν την παραγωγικότητα του κράτους, την κοινωνική κινητικότητα και την επιχειρηματική ανανέωση. Γιατί να δουλέψει κάποιος περισσότερο και πιο παραγωγικά όταν ξέρει ότι ο κομματικός θα πάρει όλα τα εύσημα  και τις θέσεις έτσι κι αλλιώς; Γιατί να δεχτεί κάποιος αξιολόγηση όταν ξέρει ότι την αξιολόγηση την ελέγχει ο μηχανισμός ΝΔ - ΠΑΣΟΚ;

Η Ελληνική Δημοκρατία που δημιουργήθηκε με τόσες προσδοκίες το 1974 πρέπει να βρει με άψογες δημοκρατικές και κοινοβουλευτικές διαδικασίες ένα τρόπο να απελευθερώσει το Ελληνικό κράτος από την «αποκλειστική ιδιοκτησία» τους προσπαθώντας επιτέλους να του δώσει δίκαιες «απρόσωπες» δομές σε κοινό κτήμα έτσι ώστε κανένας να μην μπορεί να γίνει μόνιμα αποκλειστικός κυρίαρχος. Ένα σύγχρονο δημοκρατικό κράτος στην καρδιά του πρέπει να παραμένει πάντοτε ένας «κενός χώρος» με προσωρινή καθοδήγηση αυτών που επιλέγουν οι πολίτες. Χωρίς να είναι ιδιοκτησία κανενός. Αυτή είναι η μία και μόνη κεφαλαιώδης «Διαρθρωτική Αλλαγή» η  πιο σημαντική μεταρρύθμιση που πρέπει να γίνει και είναι πολύ πιο σημαντική από οποιαδήποτε εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ για τις επιμέρους αγορές ή την ασφαλιστική μεταρρύθμιση των ταμείων.

Για να κλείσουμε εαυτό το μακροσκελές και βιωματικό άρθρο που είναι αφιερωμένο στα 10 χρόνια από το θάνατο του Καθηγητή Ζολώτα (πέθανε πλήρης ημερών το 2004 σε ηλικία 100 ετών) να πούμε ότι την 3 Ιανουαρίου 1990 μέσα σε λίγες ώρες με απανωτές, συντονισμένες κινήσεις ο πρωθυπουργός Ζολώτας έσωσε την χώρα από μια άτακτη   χρεοκοπία. Με τηλεφωνικές επικοινωνίες με 3 κεντρικούς τραπεζίτες, τον Ζακ Ντελόρ, τον Μίνω Ζομπανάκη και ιδίως με τον τότε Διοικητή της ΤτΕ Γ. Χαλικιά για την αποτροπή οποιασδήποτε ανησυχίας του κοινού για την δραχμή και την κινητοποίηση του προσωπικού με εποπτεία των τραπεζών (τότε δεν υπήρχαν online συστήματα και πολλά ΑΤΜ) και ιδίως  με την σύναψη δολλαριακού δάνειου με το υψηλό επιτόκιο 10,4% (πληρώσαμε παραπάνω αλλά σώθηκε προσωρινά η χώρα) η απειλή χρεοκοπίας απεχώρησε από το προσκήνιο.

Οι εκλογές έγιναν ομαλά στις 8 Απριλίου 1990 και εξελέγη πρωθυπουργός ο Κων Μητσοτάκης. Εκείνη την ημέρα αφού ψήφισε στο εκλογικό κέντρο κοντά στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου κάτσαμε σε ένα καφενεδάκι για έναν ήρεμο καφέ. Ήταν εύθυμος, σφύριζε με τον δικό του μελωδικό σκοπό, κάπνισε το καθιερωμένο τσιγάρο Benson Royal των 100 εκατοστών με τον καφέ - χωρίς ποτέ να κατεβάζει τον καπνό - σχολίαζε και συζήταγε με δεκάδες θαμώνες που του μιλούσαν με σεβασμό. Ήταν 87 ετών και ένιωθε πενηντάρης. «Έκανα το καθήκον μου και παρέδωσα την χώρα χωρίς κανένα επιπλέον πρόβλημα. Θα μπορούσα να κάνω πολλά ακόμη αν με άφηναν και αν είχα χρόνο. Αλλά αυτός ο Μητσοτάκης βιαζότανε να πάρει την εξουσία και απέσυρε τους υπουργούς του πρόωρα. Τι να κάνουμε αυτά έχει η ζωή και  η πολιτική. Αλλά μην ξεχάσεις ότι σου είπα την πρώτη ημέρα που σε διόρισα στο γραφείο μου. Ό,τι είδες, ό,τι ακούσεις, ό,τι σου είπα θα τα ξεχάσεις. Τουλάχιστον για 20 χρόνια. Έως τότε θα έχουμε ίσως διορθωθεί και άλλωστε μάλλον και οι τέσσερις μας στο Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών θα έχουμε αποδημήσει εις Κύριον».

Μόνο μια αστοχία πρόβλεψης. Ο Κων. Μητσοτάκης ζει και βασιλεύει κα είναι πλέον ο μόνος εν ζωή πολύπειρος πρώην πρωθυπουργός. Λίγα χρόνια μετά  ρώτησα τον Κων. Μητσοτάκη ποια είναι η γνώμη του για τον Ξενοφώντα Ζολώτα. «Ο Ξενοφών Ζολώτας είναι ένας πεπεισμένος κρατιστής. Γι’αυτό διαφωνούσαμε τόσο συχνά». Ναι αλλά τι είδους κρατιστής; ¨Ένα τέτοιο δημιουργικό κρατιστή με μετριοπαθείς φιλελεύθερες απόψεις και πίστη στον δημιουργικό Σοσιαλισμό που συνδυάζει το κράτος με την αγορά και την επιχειρηματική καινοτομία μάλλον χρειάζεται ακόμη και σήμερα η χώρα, 110 χρόνια μετά τη γέννησή του.

Περικλής Βασιλόπουλος
Δημοσιογράφος, Αντιπρόεδρος της Ένωσης Πολιτών για την ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ. Διατέλεσε Διευθυντής του Γραφείου Τύπου του Πρωθυπουργού στην Οικουμενική Κυβέρνηση Ζολώτα (1989-90)

tvxs

Έντι Ράμα, η βαλκανοποίηση ενός Ευρωπαίου

Του Ιλιρ- Δημήτρη Πατσο

Ο Αλβανός πρωθυπουργός Έντι Ράμα, συνεχίζει να ρίχνει λάδι στην φωτιά με τις δηλώσεις του μετά την απόφασή της UEFA για τον αγώνα μεταξύ Σερβίας - Αλβανίας που αποφάσισε την κατακύρωση υπερ των Σέρβων με τέρματα 3-0.

«Πήρα την απόφαση να ορίσω μία ημερομηνία για τα εγκαίνια του νέου γηπέδου της Σκόνδρας, σύμφωνα με τις παραμέτρους της UEFA, που θα είναι η 15η Οκτωβρίου του 2015. Στον επαναληπτικό αγώνα Αλβανίας - Σερβίας, θα υπάρχει χώρος για τουλάχιστον είκοσι χιλιάδες ερυθρόμαυρες καρδιές», δήλωσε ο πρωθυπουργός της Αλβανίας.

Τα Αλβανικά ΜΜΕ σχολίασαν τις δήλωσης αυτές ως μια προαναγγελία, δηλαδή οι Αλβανοί φίλαθλοι να επιφυλάσσουν παρόμοια υποδοχή στην εθνική Σερβίας στις 11 Οκτωβρίου του 2015, όπως υποδέχτηκαν την εθνική Αλβανίας στο Βελιγράδι.

Τέτοιες απαράδεκτες τοποθετήσεις ενός πρωθυπουργού, που δεν έχει γιατί να εμπλακεί σε τέτοιο βαθμό στα αθλητικά, αποτελούν την σπίθα που ίσως ανάψει στο γήπεδο της Σκόνδρας και το μετατρέψει σε ένα άλλο κολαστήριο για τους Σέρβους ποδοσφαιριστές.

Και σαν να πρόκειται για αγώνα μονομάχων συνεχίζει: «Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα παιδιά αυτά πήγαν ως ποδοσφαιριστές στο Βελιγράδι και επέστρεψαν ως ενσάρκωση του έθνους μας. Αυτή είναι η μεγαλύτερη νίκη τους... Η υποστήριξή μου για την εθνική ομάδα έχει μόλις αρχίσει».

Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι ότι οποίος γνωρίζει από κοντά τον Έντι Ράμα, ξέρει ότι δεν έχει τίποτα κοινό με το ρόλο του εθνοπατέρα που υποδύεται τελευταία μετά την άνοδο του στον πρωθυπουργικό θώκο. Μάλιστα ήταν από εκείνες τις αμφιλεγόμενες προσωπικότητες που "κορόιδευε" κόμματα, σύμβολα και σημαίες. Όμως η εξουσία και ο πειρασμός των ψήφων, καθώς πλησιάζουν οι δημοτικές εκλογές, παραμορφώνουν τον "κοσμοπολίτη" Εντι Ράμα σε ένα συνηθισμένο Βαλκάνιο πολιτικό, που λίγο διαφέρει από τον προκάτοχό του.

Λίγους μήνες πριν ο ίδιος ο Αλβανός πρωθυπουργός σε μια από τις λαμπρές ομιλίες του ανέφερε: «Τα σύνορα είναι το χθες, το μέλλον δεν έχει σύνορα. Για να μην καθορίσει το χθες το μέλλον μας, υπάρχει μόνο ένα πράγμα που πρέπει να κάνουμε, με την αόρατη αυτή γραμμή: να μην την δούμε. Εξίσου το ίδιο απομένει να πράξουμε με εκείνους που ασχολούνται με τα σύνορα για να περιορίσουν το όραμα μας και το δρόμο του μέλλοντος μας με την εθνικιστική ρητορική τους: να μην τους ακούμε».

Αυτά λοιπόν έλεγε ο Έντι Ράμα, η μάλλον ένας άλλος Έντι Ράμα, ο Ευρωπαίος, ο οποίος είναι πλέον άφαντος μέσα στο πυκνό βαλκανικό δάσος του εθνικισμού.

Πηγή: www.himara.gr

Πελατειακό κράτος μόνιμο, για πάντα.... - Του Χρήστου Γιανναρά

Ο​​ι πραγματικότητες «δημοκρατία» και «πελατειακό κράτος» αλληλοαποκλείονται: Οπου προκύψει πελατειακό κράτος, η δημοκρατία πεθαίνει, και όπου λειτουργεί δημοκρατία, πελατειακό κράτος δεν είναι δυνατό να υπάρξει. Πρόκειται για πραγματικότητες ριζικά (εξ ορισμού) αντιθετικές, ασύμπτωτες, ασύμβατες. Η μια αναιρεί την άλλη, είναι αδύνατο να συνυπάρξουν.

Τυχόν απόπειρες συμβιβασμού της αντίθεσης συνιστούν απάτη – όχι ότι καταλήγουν σε απάτη, αλλά, από το ξεκίνημά τους, είναι απάτη. Ούτε λογικά ούτε στην πράξη χωράει συμβιβασμός, αποκλείονται οι «αμοιβαίες υποχωρήσεις», ο «περιορισμός» του πελατειακού κράτους, η κάποια «χαλιναγώγησή» του. Το πελατειακό κράτος είναι το ακριβές ανάλογο μιας ξενικής κατοχής, εξίσου αυθαίρετο και ιδιοτελές με το καθεστώς που επιβάλλουν εχθρικά στρατεύματα όταν υποτάξουν μια χώρα – τα συμφέροντα των κατακτητών αδύνατο να συμπέσουν με τις ανάγκες των κατακτημένων. «Περιορισμός» ή «βελτίωση» της ιδιοτέλειας και αυθαιρεσίας ενός στρατού κατοχής («μετριασμός» του καθεστώτος δουλείας) είναι έξω από κάθε λογική – ή θα αποτιναχθεί ο ζυγός ή όχι.

Τι είναι το «πελατειακό κράτος»; Είναι η εμπορευματοποίηση των σχέσεων της εξουσίας με τον πολίτη, η εκδοχή του πολίτη ως πελάτη συναλλασσόμενου με την εξουσία, η άσκηση της πολιτικής με τους όρους της αγοράς, τους κανόνες του μάρκετινγκ. Η εξουσία πουλάει τους διορισμούς στο Δημόσιο και ο πολίτης - πελάτης αγοράζει τον διορισμό με την ψήφο του, με την παντοδαπή στράτευσή του στο κόμμα που τον διόρισε. Ο διορισμός είναι κέρδος σημαντικό: ισόβια εξασφάλιση μηνιάτικου άνευ όρων (χωρίς έλεγχο της παραγόμενης εργασίας, των ικανοτήτων και προσόντων, της εργατικότητας ή της φυγοπονίας, της εντιμότητας ή της φαυλότητας).

Το πελατειακό κράτος διαβαθμίζει τα εμπορεύσιμα: Πουλάει και τις αναθέσεις δημόσιων έργων, την αποκλειστικότητα προμηθειών του δημοσίου, διαχείρισης «κοινοτικών κονδυλίων», διαχείρισης τηλεοπτικών συχνοτήτων. Στις περιπτώσεις αυτές ο πολίτης - πελάτης δεν πληρώνει τους εξουσιαστές απλώς με την ψήφο του και τη στράτευσή του. Αναλαμβάνει να τρέφει τον Μινώταυρο του κομματικού ταμείου, να ικανοποιεί την απληστία των κομματικών που μεσολαβούν στη συναλλαγή, να εξασφαλίζει και ο ίδιος την ανταμοιβή για το ρίσκο της κλοπής.

Το πελατειακό κράτος εντάσσει στη λογική της δοσοληψίας και κάθε άλλη, συνταγματικά προβλεπόμενη, θεσμική λειτουργία κορυφαίας κοινωνικής ευθύνης: Της ευθύνης για την άμυνα της χώρας, για την απονομή του δικαίου, για την υπεύθυνη πληροφόρηση του πολίτη και την ελεύθερη διακίνηση ιδεών, για την κοινωνική ασφάλιση, για τη νοσοκομειακή περίθαλψη. Διορίζει το πελατειακό κράτος τις ηγεσίες: των Ενόπλων Δυνάμεων, των Ανώτατων Δικαστηρίων, της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης, των Ασφαλιστικών Ταμείων, των Δημόσιων Νοσοκομείων. Με αντάλλαγμα οι διοριζόμενοι να εξυπηρετούν τα συμφέροντα του κόμματος που κυβερνάει και όχι της συντεταγμένης σε κράτος κοινωνίας.

Γι’ αυτό και στο πελατειακό κράτος ο κάθε τυχάρπαστος, κωμικά ανίκανος ή φαυλεπίφαυλος κομματάνθρωπος (πελάτης της εξουσίας) μπορεί να ηγείται του ασφαλιστικού συστήματος, με εντολή την καταλήστευση του αποταμιευμένου μόχθου δημόσιων λειτουργών. Οποιοσδήποτε απόστρατος καραβανάς να βρεθεί διοικητής νοσοκομείου υπερσύγχρονης ιατρικής τεχνολογίας. Κραυγαλέες μετριότητες δικαστών ή αξιωματικών να αναβιβαστούν στα κορυφαία επιτελικά πόστα της Δικαιοσύνης ή της Αμυνας, επειδή είχαν έγκαιρα αντιληφθεί ότι μόνο με κομματική εύνοια θα «προκόψουν».

Το μοιραίο και ολέθριο δεδομένο είναι ότι το πελατειακό κράτος, ενώ καταλύει και αναιρεί τη δημοκρατία, λειτουργεί μόνο με τους όρους της δημοκρατίας, μόνο σφετεριζόμενο τους όρους της δημοκρατίας, μόνο με παράχρηση και κατάχρηση των προδιαγραφών της δημοκρατίας. Δεν αρνείται το πελατειακό κράτος κανένα θεσμό και καμιά λειτουργία της δημοκρατίας, απλώς (πρβλ. το καβαφικό «ανεπαισθήτως») αλλάζει την αιτία και τον σκοπό (το «νόημα») των θεσμών και λειτουργιών της δημοκρατίας: To «κράτος» (η εξουσία) δεν υπηρετεί τον «δήμο» (την κοινωνία των σχέσεων, το άθλημα της πολιτικής κοινωνίας των προσώπων), αλλά τον πρωτογονισμό της ιδιοτέλειας, τον ατομοκεντρισμό των ενστίκτων αυτοσυντήρησης, κυριαρχίας, ηδονής.

Γι’ αυτό και μια κοινωνία που έχει υποστεί τη μετάλλαξη της δημοκρατίας σε πελατειακό κράτος, είναι αδύνατο να απαλλαγεί ποτέ από αυτή τη μετάλλαξη με δημοκρατικούς όρους. Διότι οι δημοκρατικοί όροι εκεί έχουν παραφθαρεί και διαστραφεί έτσι, ώστε να αποκλείουν τη λειτουργία της δημοκρατίας, να συνιστούν καταστατικές αρχές του πελατειακού κράτους. Οι κομματάνθρωποι έχουν κόψει και ράψει το Σύνταγμα στα μέτρα της προσχηματικής δημοκρατίας – έχουν περιλάβει στο Σύνταγμα διάταξη που επιτρέπει μόνο «αναθεωρήσεις» κάποιων διατάξεών του και οι αναθεωρήσεις να γίνονται μόνο από την παρωδία Κοινοβουλίου του πελατειακού κράτους. Επομένως καινούργιο Σύνταγμα από ακομμάτιστη Συντακτική Εθνοσυνέλευση δεν μπορεί να προκύψει παρά μόνο από κατάλυση του έννομου κράτους, δηλαδή από «επανάσταση» – με το ρίσκο του παραλογισμού και του χάους.

Ετσι το πελατειακό κράτος έχει εξασφαλίσει ανενόχλητη τη διαιώνισή του. Αυθαιρεσία στρατού κατοχής και πηγαίνει κρεσέντο: Τα όσα συμβαίνουν σήμερα με τη φυλάκιση αναπολόγητων βουλευτών και τη διακοπή χρηματοδότησης ψηφισμένου νομότυπα κόμματος, συμπτωματικά αφορούν σε περίπτωση ιδεολόγων του εγκλήματος και συμπεριφορών υποκόσμου. Αύριο η αυθαιρεσία μπορεί να βάλει στο στόχαστρο και οποιοδήποτε κόμμα του «συνταγματικού τόξου», χωρίς την παραμικρή και πάλι αντίδραση της Δικαιοσύνης. Μην ξεχνάμε ότι ο πολύς κ. Μπαλτάκος δεν λογοδότησε ποτέ για τον βιντεοσκοπημένο ρόλο του στην πολιτική προσεταιρισμού των Νεοναζιστών – απαθανάτισε όμως σε οπτικό ντοκουμέντο την ετοιμότητα του πελατειακού κράτους να συμπαίξει ακόμα και με το κοινωνικό περιθώριο, για να ψηφοθηρήσει.

Η ασυδοσία του κομματικού (πελατειακού) κράτους συνδυασμένη με την αχρήστευση της Δικαιοσύνης γεννάει τρόμο. Η εξουσία συντρίβει όποιον της αντιστέκεται, και συγκαλύπτει αδιάντροπα τους συνεργούς της στην αυθαιρεσία. Το πελατειακό κράτος βύθισε την Ελλάδα, με τον εξωφρενικό υπερδανεισμό, στην καταστροφή, στον πνιγμό της χρεοκοπίας, στην απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας. Δεν λογοδότησε κανείς γι’ αυτά τα εγκλήματα. Κυβερνούν οι αυτουργοί των εγκλημάτων και η αυθαιρεσία τους, τα ψεύδη και οι κομπασμοί τους μεταγγίζουν τρόμο, ανελπιστία, πανικό. Με τα εξομοιωμένα, σε όλα τα κανάλια, Δελτία Ειδήσεων μπαίνει στο σπίτι μας το πελατειακό κράτος σαν αδίστακτος κακοποιός. Και με τα «πρωινάδικα» η ναυτία και αηδία της παρέλασης θλιβερών ανθρωπαρίων υπουργοποιημένης μικρόνοιας και ευτέλειας.

Το πελατειακό κράτος τελικός και οριστικός νικητής.

Από Palmografos.com: Palmografos.com - Πελατειακό κράτος μόνιμο, για πάντα - Του Χρήστου Γιανναρά

Η Θράκη βρίσκεται σε περίοδο προ 1974 Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Στο πέρασμα της Ιστορίας, η κρίση και όσα έφερε είναι ασήμαντα γεγονότα μπροστά σε άλλα που πέρασαν και άλλα που θα 'ρθουν, αν δεν προσέξουμε.

Εχουμε περάσει πολύ χειρότερα: αληθινές χρεοκοπίες, φτώχεια, εμφύλιους σπαραγμούς, πολέμους, γενοκτονία και προσφυγιά.

Οσο εμείς ανακατεύουμε τον ΕΝΦΙΑ και ψάχνουμε τον ανόητο που τα έκανε ρόιδο -ε, κάνας σημιτάνθρωπος, ως συνήθως-, ο ένοχος της γενοκτονίας των χριστιανών της Μικράς Ασίας και της Αν. Θράκης είναι δίπλα μας και ατιμώρητος, ετοιμάζοντας νέες «δράσεις». Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ανήκει στην ίδια εγκληματική οργάνωση με τον Ταλαάτ, τον Μπεχαεντίν Σακίρ, τον Ενβέρ Πασά, τον Κεμάλ και τους άλλους μακελάρηδες του σωματείου «Ενωση και Πρόοδος», που κανονικά θα έπρεπε να λέγεται «Φόνος, Βιασμός και Πλιάτσικο».

Οι αρμενικές οργανώσεις μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, με την επιχείρηση «Νέμεση», κυνήγησαν σε όλη την Ευρώπη και σκότωσαν τους περισσότερους ηγέτες των Νεότουρκων γενοκτόνων του λαού τους, προσφέροντας και σ' εμάς δικαιοσύνη. Στις 21 Μαρτίου 1921, στο Βερολίνο, ο Σολομών Τεχλιριάν σκοτώνει τον Ταλαάτ, το κτήνος που είχε στείλει στις αρχές όλης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το τηλεγράφημα-εντολή εξόντωσης που ξεκινούσε με τη μνημειώδους κυνικής διαστροφής φράση: «Οι Αρμένιοι υπήκοοι απώλεσαν το δικαίωμα ζωής, τιμής και περιουσίας.»

Διαβάστε το βιβλίο «Ο τιμωρός», τη συγκλονιστική αυτοβιογραφία ενός από αυτούς τους εκδικητές, του Αρσαβίρ Σιρακιάν, του νεαρού Αρμένη αγωνιστή από την Πόλη. Ο Σιρακιάν στις 6 Δεκεμβρίου 1921 σκότωσε στη Ρώμη τον Σαΐντ Χαλίμ. Οι Μπεντρός Ντερμπογοσιάν, Μισάκ Ντορλακιάν, Αράμ Περγκανιάν, Στεπάν Τσαλικιάν, όπως και ο Σιρακιάν, είναι όλοι τους αγωνιστές του θρυλικού «Ντασνάκ», της Αρμενικής Επαναστατικής Ομοσπονδίας, οι λέοντες εκδικητές του έθνους τους. 

Εμείς; Εμείς, λίγα χρόνια μετά τη γενοκτονία του Ελληνισμού στη Μ. Ασία διά του «σπασμένου» και ηττημένου Ελευθερίου Βενιζέλου, προτείναμε τον Κεμάλ για. Νόμπελ Ειρήνης. Δεν θα σας πω για τα πιο πρόσφατα. Οι φονιάδες του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού γυρίζουν ελεύθεροι, όπως και οι εμπρηστές του 2007.

Ο Ερντογάν συνεχίζει την τουρκική παράδοση των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Η ISIS και οι κατσαπλιάδες αντάρτες στη Συρία εξοπλίστηκαν με την ανοχή και τη στήριξη της κυβέρνησης Ομπάμα, με σκοπό να ανατραπεί ο Ασαντ. Τώρα τρέχουν να βομβαρδίσουν τους προελαύνοντες ισλαμιστές και βάζουν μπροστά τους Κούρδους πεσμπέργκα για να τιθασεύσουν τη λυσσασμένη τίγρη την οποία ανέθρεψαν, κόντρα στη θέση των Ισραηλινών, οι οποίοι, παρά τους συνωμοσιολογικούς αντισημιτικούς μύθους, ήταν αντίθετοι, είχαν βρει modus vivendi με τον Ασαντ. Οπως μου είχε πει κάποιος: «We prefer the devil we know». (Προτιμούμε τον διάβολο που γνωρίζουμε.)

Στη Μοσούλη δεν υπάρχει πια ούτε ρουθούνι χριστιανού, με συνεργό την Αγκυρα. Μόνο τις τελευταίες εβδομάδες, 45 χριστιανικές εκκλησίες έγιναν τζαμιά, σε 500 νέους έγινε υποχρεωτική περιτομή, ενώ οι εκτελέσεις, οι βιασμοί και ο εξανδραποδισμός κοριτσιών και οι βιασμοί είναι στην ημερήσια διάταξη. Μάλιστα, όλα αυτά βγήκε και τα δικαιολόγησε δημοσίως ο Νταβούτογλου, ως ατζέντης και συνήγορος υπεράσπισης του ISIS.

Ο Ερντογάν και όλες οι υπηρεσίες του αυταρχικού κράτους του είναι σφιχταγκαλιασμένοι με την ISIS, τη Χαμάς και τους τρομοκράτες στη μαρτυρική Συρία. Ο επίδοξος σουλτάνος ξεδιπλώνει την πιο πρωτόγονη πλευρά του, την αληθινή: αυτήν ενός φανατικού ηγέτη του μεσαιωνικού επεκτατικού Ισλάμ. Ολα όσα συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή, σε βάρος κυρίως των χριστιανών αλλά και των αλαουιτών, των Γεζίντι και των σιιτών, γίνονται με τη συναυτουργία του Ερντογάν.

Ο δε Ερντογάν και όλο το σύστημα εξουσίας στην Τουρκία έχουν χωνέψει την ήττα στο Κουρδιστάν. Ξέρουν ότι δεν πρόκειται να νικήσουν ποτέ. Ηδη περιγράφουν τον μεγάλο συμβιβασμό και την απόδοση εξουσιών και δικαιωμάτων που θα οδηγήσουν σε διαμελισμό της Τουρκίας. Προσδοκούν να γίνουν συνεργάτες με το κουρδικό κράτος που θα προκύψει.

Αρθρα στην Τουρκία με παράδοξους τίτλους, όπως «Πρέπει να μικρύνουμε για να μεγαλώσουμε», δίνουν το στίγμα. Προς τα πού θα μεγαλώσουν, αφού χάσουν το Κουρδιστάν; Μα, μόνο προς τα εδώ, προς την Ελλάδα, που περνά κρίση και είναι απορροφημένη με τις δόσεις, τον ΕΝΦΙΑ και την όψιμη ευλάβεια του Αλέξη.

Στρατηγική των Τούρκων, με τοπικό εργαλείο το DEB, είναι η κλιμάκωση της έντασης στη Θράκη μέσα από την πρόθεση διενέργειας δημοψηφίσματος με αίτημα ίσως και την αυτονομία, και στη συνέχεια η επέμβαση των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στη Θράκη -συγκεκριμένα, στη Ροδόπη- με κάθετη υπερκέραση του Εβρου, της ελληνικής προκάλυψης. Γι' αυτό η Τουρκία έχει επενδύσει σε τόσο μεγάλο στόλο ελικοπτέρων, ενώ οι τουρκικές ειδικές δυνάμεις εκπαιδεύονται επί 30 χρόνια στη μέθοδο αυτήν, σε πραγματικές συνθήκες στο Κουρδιστάν. Αυτό θα συμβεί αν το επιτρέψουμε, αν απορροφηθούμε από το «τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι, τόσο ο ΕΝΦΙΑ» και δεν δούμε τη μεγάλη εικόνα από τη βίγλα της Ιστορίας. Ο Ερντογάν, που δεν διστάζει να εξοπλίζει και τροφοδοτεί επιχαίροντας αυτούς που αποκεφαλίζουν αιχμαλώτους και βιάζουν παιδιά, νομίζετε ότι θα διστάσει να μας δημιουργήσει τετελεσμένα, αν μας βρει μπόσικους; Ηδη το σχεδιάζει.

Η Θράκη βρίσκεται, όπως η Κύπρος, σε περίοδο προ του 1974. Και, όπως τότε, οι Τούρκοι δεν κρύβονται - τα λένε φόρα παρτίδα. Ας ξυπνήσουμε, κάνοντας τους φόβους τους πραγματικότητα. Η κρίση δεν μας δίνει άλλοθι...

 

Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης

Ποιοι θέλουν το Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό χωρίς μνήμη και ιστορία; Η μία όψη ενός παλιού νομίσματος

Του Λεωνίδα Παππά, 8/4/2014 Ευχαριστούμε τον Λεωνίδα και συμφωνούμε πλήρως με όσα γράφει! Ο τρόπος που το Αλβανικό κράτος αντιμετώπιζε την ελληνική μειονότητα δεν ήταν ποτέ ίδιος. Αν κάποιος θέλει να δει μονόπλευρα  την ιστορία των τελευταίων 100 χρόνων του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού, θα δει ότι «το αλβανικό κράτος σκότωσε, φυλάκισε και δίωξε με κάθε τρόπο, αυτούς που αγωνίστηκαν για τα δίκαια του ελληνισμού.  Υπάρχει όμως και η αλβανική πλευρά που λέει ότι «Η ελληνική μειονότητα χαίρει όλα τα δικαιώματα στην Αλβανία,  ζει σε ίδιες και σε καλύτερες συνθήκες από τους αλβανούς, από την κοινότητα αυτή έχει αναλογικά περισσότερη εκπροσώπηση στην  κεντρική εξουσία με βουλευτές, υπουργούς κλπ». Κάποιος θα έλεγε πως είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Στην πραγματικότητα όμως δεν έχουμε να κάνουμε με δύο όψεις αλλά με μία. Είναι η όψη ενός νομίσματος και μάλιστα παλιού. Το αλβανικό κράτος από τη δημιουργία του, δεν δίστασε ποτέ να εντάξει στην εξουσία τους έλληνες, όχι βέβαια από σεβασμό προς την ελληνική μειονότητα αλλά για δύο άλλους λόγους: Πρώτον για την έξωθεν καλή μαρτυρία ότι δηλαδή σέβεται τα δικαιώματα των ελλήνων και δεύτερον για να εκμεταλλευτεί τις ικανότητες του εφόσον βέβαια θα συμφωνούσε να υπηρετεί ένα κράτος που ήταν και ανθελληνικό.   Από το 1913 μέχρι σήμερα άλλαξαν πολλά καθεστώτα και ακόμα περισσότερες πρακτικές που το αλβανικό κράτος αντιμετωπίζει τους έλληνες. Αυτό που δεν άλλαξε και δεν σταμάτησε ποτέ, είναι ο στόχος της συρρίκνωσης του Ελληνισμού.  Συρρίκνωση Γεωγραφική, περιορίζοντας την ΕΕΜ στα 99 χωριά του Βούρκου, των Ριζών, της Δρόπολης και του Πωγωνίου. Συρρίκνωση Δημογραφική, προσπαθώντας πάντα να μειώνει τον αριθμό των Ελλήνων. Συρρίκνωση Ιστορική, βαπτίζοντας όλα τα μνημεία εντός του χώρου της Βορείου Ηπείρου σε αλβανικά και σβήνοντας ή αλλοιώνοντας την ιστορία.  Συρρίκνωσηπολιτισμική, αποκόπτοντας τους δεσμούς με το υπόλοιπο τμήμα της Ηπείρου και την Ελλάδα γενικότερα. Σήμερα; Η σύγχρονη πρακτική, δεν είναι νέα αλλά κληρονομιά του κομουνιστικού καθεστώτος (εξού και το παλιό νόμισμα).  Για το 45χρονο καθεστώς, το πλαίσιο του «σωστού» έλληνα (αυτούς που αναγνώριζε ως τέτοιους και όχι όσοι αισθάνονταν) έχει ως εξής: Μπορεί να μιλάει και να διδάσκεται τη γλώσσα του αλλά η αναφορά και οι δεσμοί με την παλιά ιστορία και τον υπόλοιπο εθνικό κορμό είναι απαράδεκτη, εξτρεμιστική και δικάσιμη, καλλιεργώντας έτσι τη συνείδηση του «σωστού» μειονοτικού (και όχι του έλληνα) ή όπως μας λένε οι ίδιοι του μινοριτάρι. Οι πολιτικοί εκπρόσωποι της ΕΕΜ (αλβανικών αλλά μειονοτικών κομμάτων) τιμούν την ιστορία του αλβανικού έθνους  με δηλώσεις και καταθέσεις στεφάνων, τιμούν με ανάλογο τρόπο και τις εθνικές γιορτές της Ελλάδος, δεν τολμούν όμως να τιμήσουν την ιστορία της ιδιαίτερης τους πατρίδας, συνδράμοντας έτσι στον αλβανικό σκοπό που θέλει μία ελληνική μειονότητα χωρίς ιστορία.  Η μόνη ανησυχία που έχουν είναι πως θα κερδίσουν την εύνοια του αλβανικού πολιτικού συστήματος, ένα σύστημα που θέλει μία μειονότητα χωρίς ιστορία και ένα βορειοηπειρώτη με μινοριτάρικη συνείδηση. Η φυλάκιση και δίκη των πέντε ηγετών της Ομόνοιας, ήταν κορυφαίο γεγονός στην σύγχρονη ιστορία του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού. Και ενώ το θέμα αυτό δεν πήρε μόνο πανελλήνια και παναλβανική αλλά παγκόσμια διάσταση, κάποιοι «δικοί» μας φροντίζουν να το αποσοβήσουν! Οι αποφυλακισθέντες της Ομόνοιας, όχι μόνο δεν υποδέχτηκαν ως ήρωες αλλά υπήρχαν φωνές ακόμα και στο  Γ.Σ. που τους έβλεπαν ως ανθρώπους του κοινού ποινικού κώδικα και τους ζητούσαν να απομακρυνθούν από την Ομόνοια για να διευκολυνθεί το «έργο» τους!!! Ευτυχώς τότε δεν επικράτησε αυτή η άποψη αλλά η συνέχεια τους ποια ήταν;  Αυτό, δεν μαρτυρά μόνο την έλλειψη εθνικών ελατηρίων αλλά και πολιτικών. Πως μπορεί κάποιος να παράγει πολική χωρίς αναφορές, σύμβολα και πρότυπα;! Αυτοί που δεν τα έχουν τα δημιουργούν ενώ για κάποιο λόγο κάποιοι «δικοί» μας προσπαθούν να τα κρύψουν!  Στην 50χρονη κομουνιστική δικτατορία υπήρχαν άνθρωποι που απαρνήθηκαν καταγωγή, συγγενείς, ακόμα και γονείς για να κερδίσουν την εύνοια του κόμματος. 23 χρόνια μετά, η «νέα τάξη πραγμάτων» δεν απαιτεί από εμάς πόλεμο τάξεων αλλά την άρνηση της ιστορίας μας για να είμαστε «μετριοπαθείς» και όχι «εξτρεμιστές».   Η Εξέγερση του Λυκουρσίου, ο Αυτονομιακός Αγώνας του 1914,  το Σχολικό Κίνημα του 1934-35, αλλά και σπουδαίες προσωπικότητες του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού όπως οι Ζαπαίοι, ο Λίτσας, ο Θ. Λώλης, Ο Σαχίνης, ο Σπυρομήλιος, η Οικογένεια Λαμποβιτιάδη κ.α. περιμένουν στο χρονοντούλαπο κάποιους να τους αντικρίσει. Όχι γιατί το έχουν ανάγκη οι ίδιοι αλλά γιατί το έχουμε ανάγκη εμείς και η κοινωνία μας.

ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ Ο… ΝΑΣΤΡΑΝΤΙΝ ΧΟΤΖΑ ΚΑΙ Ο ΓΑΙΔΑΡΟΣ ΤΟΥ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Μετά την άκρως επιτυχημένη επιδρομή των τουρκικών σήριαλ που ήρθαν σαν «ευεργέτες» για να παρηγορήσουν τους καημένους Έλληνες που αγκομαχούν από την μνημονιακή λαίλαπα, τώρα οι Τούρκοι και εν όψει των Χριστουγέννων «σερβίρουν» σαν καλύτερη «παρηγοριά» στα βάσανα των παγωμένων Ελλήνων που βλέπουν να φεύγει το έδαφος κάτω από τα πόδια τους, τον περίφημο λαϊκό ήρωα της Μικράς Ασίας τον γνωστό μας Νασραντίν Χότζα και τον.. αγαπητό του γάιδαρο.

Με ένα χαρακτηριστικό άρθρο για τα χάλια της χώρας μας, η τουρκική εφημερίδα Hürriyet, παρουσιάζει τον Νασραντίν Χότζα σαν την καινούργια μεγάλη μόδα των Ελλήνων μετά τον θρίαμβο που είχαν τα τελευταία χρόνια τα τουρκικά σήριαλ που είχαν κατακλίσει την ελληνική τηλεοπτική αγορά. Έτσι, η καινούργια «πρόταση» των Τούρκων για να βγούμε απ την κρίση, είναι ο μεγάλος αυτός λαϊκός ήρωας της Μικράς Ασίας που τα χωρατά του πέρασαν δια μέσω των αιώνων σε όλους σχεδόν τους λαούς της Οθωμανικής αυτοκρατορίας σαν ένα κοινό χαρακτηριστικό πολιτιστικό στοιχείο της εποχής εκείνης που έφτασε μέχρι την δική μας εποχή.

Κάποτε λοιπόν ο Νασραντίν Χότζα χρειάστηκε να βάλει κάποιο χρέος για να εξυπηρετήσει τις δουλειές του που είχαν κάποια προβλήματα. Επειδή όμως οι τόκοι ήταν απλησίαστοι και δεν μπορούσε να τους εξοφλήσει, (όπως η Ελλάδα του μνημονίου),  οι δανειστές τους, (Τρόικα), τον συμβούλεψαν για να κάνει οικονομία να ελαττώσει την τροφή που έδινε στον γάιδαρο του. Μάλιστα του πρότειναν αυτό να γίνετε σιγά σιγά για να συνηθίσει ο γάιδαρος και να μην αντιδράσει συνεχίζοντας να δουλεύει όχι πια για τον Νασραντίν Χότζα, αλλά για τους δανειστές του που ζητούσαν με απληστία ότι είχε και δεν είχε. Ο Χότζα λοιπόν άρχισε σιγά σιγά να ελαττώνει τον σανό που έδινε στον δυστυχή τον γάιδαρο, εξοικονομώντας  λίγο περισσότερο σανό. Βέβαια, με τον σανό που εξοικονομούσε δεν  μπορούσε να εξυπηρετήσει το χρέος γιατί αυτό γίνονταν όλο και πιο ασύλληπτο ξεπερνώντας παρά τις μεγάλες οικονομίες του Χότζα και του γάιδαρου του κάθε όριο δυνατότητας να εξοφληθεί κάποτε. Άλλωστε αυτό ήθελα οι τοκογλύφοι, (Γερμανοί),  δανειστές του. Μια μέρα όμως και ενώ ο Χότζα άρχισε να καμαρώνει ότι κατάφερνε να εξοικονομεί όλο και περίστερο σανό χωρίς να επηρεάζετε ο γάιδαρος που συνέχιζε ο καημένος με πολύ ζόρι να σηκώνει τα βάρη που του έβαζαν, όταν πήγε να τον βρει, έκπληκτος αντίκρισε το ζώο που είχε γίνει σκέτος σκελετός, να κείτεται νεκρό καθώς είχε πεθάνει πλέον από ασιτία. Ο Χότζας κατάλαβε τότε τι είχε κάνει και απαρηγόρητος έκλεγε όλη την μέρα πάνω στο πτώμα του αγαπημένου του γαιδάρου. Ήταν όμως πολύ αργά!

Αυτός είναι ο γάιδαρος του Νασραντίν Χότζα και αυτή είναι η σύγχρονη Ελλάδα της μνημονιακής προδοσίας και του μνημονιακής κατοχής που οδήγησε την χώρα στην μεγαλύτερη καταστροφή της σύγχρονη ιστορίας της. Την ίδια ώρα που η ανεργία έχει χτυπήσει κόκκινο, που οι νεοέλληνες καίγονται από τις αναθυμιάσεις και αυτοκτονούν απελπισμένοι, που η Κύπρος ξεπουλιέται με ένα νέο έκτρωμα «αλλά Αν(μ)άν», έρχεται ο Νασραντίν Χότζα για να… μας παρηγορήσει μετά από την «αγαλλίαση» που μας χάρισαν τα τουρκικά σήριαλ μέσα στην μαύρη δυστυχία μας. Σκεφτείτε ! Άραγε είμαστε εμείς οι γάιδαροι του Νασραντίν Χότζα και έτσι σαν τον γάιδαρο θα περιμένουμε και εμείς να έχουμε το ίδιο τέλος ; Καημένε Κολοκοτρώνη! Μήπως αγωνίστηκες σχεδόν διακόσια χρόνια πριν από μας για να γίνει η Ελλάδα του εικοστού πρώτου αιώνα ο…γάιδαρος του Νασραντίν Χότζα ;

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος –Συγγραφέας – Τουρκολόγος