Σημαντικές φωτογραφίες απο το αρχείο του Γενικού Επιτελείου Στρατού
Εξαιρετική είναι η συγκίνηση που αισθάνονται όλοι οι Έλληνες, όταν καλούν στην μνήμη τους αναμνήσεις από τα ένδοξα γεγονότα του 1940. Πράγματι τα μεγάλα και φωτεινά αυτά γεγονότα, επισφράγισαν με ανεξίτηλη δόξα την ιστορική πορεία του έθνους μας.Το epirusgate,παρουσιάζει σημαντικές φωτογραφίες απο το αρχείο του... Γενικού Επιτελείου ΣτρατούΓΕΣ) οι οποίες λένε πολύ περισσότερα για τον Ελληνο-ιταλικό πόλεμο του ’40.
Τι είναι η Conifa και ποια τα μέλη της- Η ‘’Εθνική Τσαμουριάς’’ και το CONIFA EURO 2019- Πότε καθιερώθηκε ο δικέφαλος αετός- Τι έλεγαν οι πρωτοπόροι του αλβανικού εθνικισμού για τους Τούρκους πριν 120 χρόνια
Υπάρχουν κάποια πράγματα στη ζωή, τα οποία όσο και να προσπαθεί να τα αποφύγει κάποιος δεν τα καταφέρνει. Εμφανίζονται διαρκώς μπροστά του και τον προκαλούν ν’ ασχοληθεί μαζί τους.
Έχουμε ασχοληθεί πολλές φορές με την Αλβανία και τους Αλβανούς, την Ήπειρο, κυρίως τη Βόρεια, τους Τσάμηδες κλπ. Έχουμε στη διάθεσή μας βιβλιογραφία που είναι αρκετή για πενήντα τουλάχιστον ακόμα σχετικά άρθρα.
Ασχοληθήκαμε την προηγούμενη εβδομάδα με ένα άγνωστο στους περισσότερους θέμα συγκεκριμένα με το Ηπειρωτικό Κομιτάτο. Συνέπεσε ν’ ‘’ανεβεί’’ στο protothema.gr λίγο πριν την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του Β’ Γύρου των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών και πέρασε σχετικά απαρατήρητο.
Θα επανέλθουμε με περισσότερα στοιχεία στο συγκεκριμένο θέμα σύντομα. Δεν είχαμε σκοπό να γράψουμε κάτι για Ήπειρο ή Αλβανία σήμερα, αλλά οι γείτονες είναι αδιόρθωτοι. Προκαλούν ακατάπαυστα. Τελευταίο παράδειγμα; Η ‘’Εθνική Τσαμουριάς’’ και η συμμετοχή της στο CONIFA European Cup 2019.
Η CONIFA και τα μέλη της
Αναζητώντας περισσότερα στοιχεία για την CONIFA βρήκαμε τα εξής:
ΗCONIFA (Confederation of Independent Football Associations δηλ. Συνομοσπονδία Ανεξάρτητων Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών) είναι ένας Παγκόσμιος μη- κερδοσκοπικός οργανισμός που αντιπροσωπεύει διεθνείς ομάδες ποδοσφαίρου από έθνη, ντε φάκτο (αναγνωρισμένα) έθνη, περιφέρειες, μειονότητες και απομακρυσμένες αθλητικά περιοχές (Από το επίσημο siteτης CONIFA). Ιδρύθηκε στις 7 Ιουνίου 2013 και έχει έδρα της την πόλη Λούλεα της Σουηδίας. Πρόεδρός της είναι ο Per- Anders Blind, που μαζί με τον Γενικό Γραμματέα της Sascha Duerkop είναι οι συνιδρυτές της.
Σήμερα η CONIFA έχει 57 μέλη απ’ όλες τις ηπείρους. Ας δούμε τα μέλη αυτά παραθέτοντας, όπου αυτό είναι εφικτό, μερικά στοιχεία για το καθένα. Abkhazia (Αμπχαζία), Artsakh (το Ναγκόρνο- Καραμπάχ για το οποίο ερίζουν Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν), Country of Nice (πρόκειται για τη Νίκαια της Γαλλίας), Crimea (Κριμαία), Delvidek (εκπροσωπεί τη νήσο Μαν της Μεγάλης Βρετανίας), Felvidek (εκπροσωπεί την ουγγρική μειονότητα στη Σλοβακία ή Βόρεια Ουγγαρία), Franconia (περιοχή της Γερμανίας), Greenland (Γροιλανδία), Kernow (Κορνουάλη της Μ. Βρετανίας), Lazistan (πρόκειται για τη Λαζική του Εύξεινου Πόντου), Luhansk(περιοχή της Ουκρανίας στα σύνορα με τη Ρωσία) Monaco (Μονακό), τα Κατεχόμενα της Κύπρου, που αναφέρονται ως Northern Cyprus, Occitania (Οξιτανία, περιοχή της Νότιας Γαλλίας και της Βόρειας Ισπανίας, όπου ομιλείται η οξιτανική γλώσσα) Padania (Παδανία, περιοχή της Β. Ιταλίας, την οποία επιχείρησε παλαιότερα να ανακηρύξει ανεξάρτητο κράτος η ‘’Λέγκα του Βορρά’’), Parishes of Jersey (που εκπροσωπεί τη Νήσο Τζέρσεϊ της Μ. Βρετανίας), Raetia (περιοχή των Άλπεων, γνωστή ήδη από τα ρωμαϊκά χρόνια ως επαρχία της αυτοκρατορίας με το όνομα Ραιτία), Romani people (που εκπροσωπεί τους Ρομά και έχει σύμβολο μια ρόδα κάρου), Sapmi (εκπροσωπεί περιοχές της Βόρειας Σουηδίας, της Βόρειας Νορβηγίας, της Βόρειας Φιλανδίας και της Βόρειας Γερμανίας), Sardenia (Σαρδηνία), South Ossetia (Νότια Οσετία), Skaneland (περιοχές της Νότιας Σουηδίας και το δανέζικο νησί Bomholm), Szekely Land (περιοχή της Ρουμανίας στα Ανατολικά Καρπάθια όπου ζει ουγγρική μειονότητα), Transitria (Υπερδνειστερία, ανεξάρτητη de facto από τη Μολδαβία στην οποία θεωρητικά ανήκει), Western Armenia (Δυτική Αρμενία, που βρίσκεται στη σημερινή Τουρκία), Yorkshire (το Γιορκσάιρ της Μ. Βρετανίας) και η Chameria (Τσαμουριά) με την οποία θα ασχοληθούμε εκτενώς.
Αυτές είναι οι περιοχές από την Ευρώπη που είναι μέλη της Conifa.
Από την Ασία τα μέλη της Conifa είναι:
Arameans Suryoye (Αραμαίοι), Iraqi Kurdistan (Ιρακινό Κουρδιστάν), Karen (εκπροσωπεί τον λαό Karenτης Μιανμάρ), Lezgian (εκπροσωπεί τον λαό Λεζγκίν που ζουν στο νότιο Νταγκεστάν και το βόρειο Αζερμπαϊτζάν), Panjab (εκπροσωπεί τους Παντζάμπ που ζουν στη Μ. Βρετανία), Rohingya (εκπροσωπεί τους μουσουλμάνους πρόσφυγες Ροχίνγια της Μιανμάρ, που ζουν στην Κουάλα Λουμπούρ της Μαλαισίας), RyuKyu (πρόκειται για τα νησιά Ρίου Κίου της Ιαπωνίας, ανεξάρτητα ως το 1879, οπότε εντάχθηκαν στην Ιαπωνία, πέρασαν στην αμερικανική κατοχή μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και επιστράφηκαν στην Ιαπωνία το 1972 με τη Συμφωνία Νίξον- Σάτο), Tamil Eelam (με ποδοσφαιριστές προερχόμενους από τους Ταμίλ της Σρι Λάνκα, που ζουν σε Καναδά, Μ. Βρετανία και Ελβετία), Tibet (Θιβέτ), United Coreans in Japan(Ενωμένοι Κορεάτες της Ιαπωνίας) και Uyghur(Ουιγούροι).
Από την Αφρική στην Conifa μετέχουν:
Barawa (Σομαλοί, που ζουν στη Μ. Βρετανία), Barotseland (περιοχή μεταξύ Ναμίμπια, Μποτσουάνα, Ζιμπάμπουε, Ζάμπια και Αγκόλας), Chagos Islands (τα νησιά Τσάγκος του Ινδικού Ωκεανού που ανήκουν στη Μ. Βρετανία), Darfur (το Νταρφούρ του Δυτικού Σουδάν), Kabylia (περιοχή της Βόρειας Αλγερίας), Matabeland (περιοχή της Δυτικής Ζιμπάμπουε), Somaliland (de facto ανεξάρτητη δημοκρατία στο Κέρας της Αφρικής που αποτελεί επίσημα μέρος της Σομαλίας), Western Sahara (Δυτική Σαχάρα) και Zanzivar (εκπροσωπεί το νησί της Ζανζιβάρης που ανήκει στην Τανζανία).
Από τη Β. Αμερική μέλη της Conifa είναι η Cascadia (που εκπροσωπεί την περιοχή Κασκάντια η οποία βρίσκεται σε Η.Π.Α. και Καναδά) και το Quebek (το Κεμπέκ, το γαλλόφωνο τμήμα του Καναδά, που διεκδικεί την ανεξαρτησία του από τη χώρα, αλλά όπως φαίνεται έχει ουσιαστικά αποσυρθεί από την Conifa).
Από τη Νότιο Αμερική Μέλος της Conifa είναι το Mapuche(περιοχές της Χιλής και της Αργεντινής όπου κατοικούν οι Αραουκάνοι). Τέλος από την Ωκεανία μέλη της Conifa είναι η Mariya (που εκπροσωπεί τους ιθαγενείς της Αυστραλίας), το Kiribati (το ανεξάρτητο κράτος Κιριμπάτι), Tuvalu (το ανεξάρτητο κράτος Τουβαλού) και West Papua (Δυτική Παπούα, που εκπροσωπεί τους Ινδονήσιους της Νέας Γουινέας).
Η «Εθνική Τσαμουριάς» και το European Cup 2019
Στις 24 Μαΐου του 2018, έγινε μέλος της CONIFA και η «Εθνική Τσαμουριάς». Όπως διαβάζουμε στο επίσημο σάιτ της Conifa: «Η Τσαμουριά (Chameria είναι όρος που χρησιμοποιείται περισσότερο από Αλβανούς για την παραλιακή περιοχή της Ηπείρου στη Νότια Αλβανία και την ιστορική ελληνική περιοχή της Ηπείρου, παραδοσιακά συνδεδεμένες, με έναν πληθυσμό που μιλά αλβανικά και λέγονται Τσάμηδες».
Στο Euro 2019 της Conifa, επρόκειτο να πάρουν μέρος 12 μέλη της. Τελικά 4 ομάδες (Country of Nice, Donetsk PR, Luhansk PR και Sardenia), ακύρωσαν τη συμμετοχή τους.
Έμειναν έτσι 8 ομάδες (Artsakh, Abkhazia, Padania, Szekely Land, Sapmi, Western Armenia, South Ossetia και «Τσαμουριά»).
Η «Τσαμουριά» ηττήθηκε 3-1 από την Αμπχαζία (το τέρμα σημείωσε ο Flavio Prendi της αλβανικής Terbuni Puke), κέρδισε 4-1 το Αρτσάκ (τα γκολ οι Mziu, Gjoka και…MarkovanBasten Cema, της Ντιναμό Τιράνων, που προφανώς πήρε το όνομά του από τον παλαίμαχο Ολλανδό στράικερ Μάρκο Βαν Μπάστεν, ο οποίος θα ήταν είδωλο των γονιών του) και νίκησε το Sapmi με 4-0 (σκόρερς οι Mzin, Hoxha της Baselidhja Lezhe καi ο…συνήθης ύποπτος MarkovanBasten Cema). Στους ημιτελικούς, η «Τσαμουριά» ήρθε ισόπαλη 0-0 με τη Νότια Οσετία αλλά ηττήθηκε 5-4 στα πέναλτι και τελικά κατέλαβε την 4η θέση, καθώς ηττήθηκε στα πέναλτι 5-4 από την Αμπχαζία (0-0 στην κανονική διάρκεια του αγώνα).
Αφήνουμε τώρα τα αγωνιστικά και το EURO 2019 της CONIFA για να δούμε κάποια σοβαρότερα θέματα. Ποιοι είναι χρηματοδότες της CONIFA, η οποία ναι μεν έχει κάποιους όρους προκειμένου να δεχτεί μία ομάδα ως μέλος, αλλά όπως βλέπουμε συγκεντρώνει περιοχές όπου υπάρχουν ακόμα και πολεμικές διαμάχες (π.χ. Ναγκόρνο Καραμπάχ) ή έντονοι εθνικισμοί (περιοχές με ουγγρική μειονότητα).
Γίνεται κάποιος έλεγχος στα ιστορικά στοιχεία που τους παρουσιάζονται ή μήπως δεν ασχολούνται καθόλου με αυτά; Μας προκαλεί εντύπωση ότι δεν είναι μέλη της CONIFA περιοχές της Ευρώπης με αυτονομιστική δράση (π.χ. χώρα των Βάσκων, Κορσική κλπ.) και είναι μέλη της π.χ. η « Χώρα της Νίκαιας», η Οξιτανία κλπ.
Η Τουρκία βρήκε την ευκαιρία να «πλασάρει» τας Κατεχόμενα ως «Βόρεια Κύπρο». Ξαφνικά, συνειδητοποίησε ότι κάποιοι που δεν την συμπαθούν ιδιαίτερα (Δυτική Αρμενία, Λαζιστάν, Ιρακινό Κουρδιστάν) ή έχουν κόντρα με συμμάχους της (Ναγκόρνο Καραμπάχ, όπου το Αζερμπαϊτζάν μάχεται με την Αρμενία)έγιναν μέλη της CONIFA και δεν έστειλε το ψευδοκράτος στο Euro 2019. Δεν είναι πάντως και μεγάλη επιτυχία από τις 33 ομάδες να μετέχουν οι 8…Στο Παγκόσμιο Κύπελλο της CONIFA το 2020 πόσα μέλη της θα πάρουν μέρος άραγε;
Υπάρχουν διεθνώς αναγνωρισμένα κράτη (Κιριμπάτι, Τουβαλού) που είναι μέλη της CONIFA. Τι σχέση έχουν αυτές οι χώρες με…τους Πακιστανούς που ζουν στη Μ. Βρετανία;
Υπάρχει διοργάνωση της UEFA για τις Περιφέρειες των χωρών μελών της (UEFA Region’s Cup). Στη φετινή διοργάνωση, τη χώρα μας εκπροσώπησε η Εύβοια, πρωταθλήτρια Ελλάδας στο Region’s Cup. Το 2017, μας είχε εκπροσωπήσει η Θράκη, νικήτρια της διοργάνωσης τότε. Για ποιο λόγο δεν μπαίνει ένα «φρένο» στην CONIFA, στους αγώνες της οποίας μετέχουν ομάδες με αμιγώς πολιτικούς σκοπούς;
Η επίσημη αλβανική κυβέρνηση, θα μπορούσε να αποτρέψει τη συμμετοχή της «Τσαμουριάς» στην CONIFA. Δεν το έκανε, θέλοντας προφανώς να δημιουργήσει εντυπώσεις και να περάσει προς τα έξω τα μηνύματα που εκείνη θέλει.
Το Υπουργείο Εξωτερικών, το Υπουργείο Αθλητισμού, η ΕΠΟ κλπ., έχουν υπόψη τους για τη συμμετοχή της «Τσαμουριάς» στο Euro 2019 της CONIFA; Αντέδρασαν και πώς;
Μήπως θα ήταν ενδιαφέρουσα ιδέα να εντάξουμε στην CONIFA την Εθνική Βορείου Ηπείρου (North Epirus);
Στις φωτογραφίες που βρήκαμε στην επίσημη ιστοσελίδα της CONIFA, βλέπουμε παίκτες και παράγοντες της «Τσαμουριάς» (μερικούς με το χαρακτηριστικό, εφιαλτικό από τα χρόνια της Κατοχής, κάλυμμα του κεφαλιού), με σημαίες που έχουν πάνω τους τον δικέφαλο αετό, ενώ άλλοι κάνουν το γνωστό σήμα που θεωρείται ότι συμβολίζει τη Μεγάλη Αλβανία.
Προς το παρόν, η χώρα τους, η Αλβανία, ακυρώνει τις δημοτικές εκλογές που θα διεξάγονταν στις 30 Ιουνίου, καθώς ο πρόεδρος Μέτα φοβάται δραματικές εξελίξεις…
Ας δούμε όμως, τι γράφει η Nathalie Clayer, διευθύντρια Ερευνών στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών της Γαλλίας, στο βιβλίο της «ΟΙ ΑΠΑΡΧΕΣ ΤΟΥ ΑΛΒΑΝΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ».
Η αλβανική «εθνική σημαία»
«Ένας άλλος εικονικός παράγοντας, που χρησιμοποιείται για τον ίδιο σκοπό, κάνει την εμφάνισή του. Πρόκειται για την εθνική «σημαία». Πριν από το 1896 απ’ όσο γνωρίζω δεν υπάρχει αλβανικό εθνικό σύμβολο. Μόνο στο έσχατο τέλος του 19ου αιώνα, οι αλβανιστές ασχολούνται με την επινόηση εθνικού συμβολικού εμβλήματος.
Το 1899, η εφημερίδα Νατσιόνε Αλμπανέζε, η εφημερίδα αυτή που εκδίδεται στην Ιταλία από τον Ανσέλμο Λορέκιο, αρχίζει να επιδεικνύει ένα δικέφαλο αετό. Το 1900, στο εξώφυλλο του περιοδικού του Φαΐκ Κονίτσα εμφανίζεται επίσης ένα οικόσημο που φέρει ένα δικέφαλο αετό. Από το 1902, η προπαγάνδα του Αλάντρο φαίνεται ότι συμβάλλει στη διάδοση της χρήσης της κόκκινης σημαίας, που φέρει εκτυπωμένο το δικέφαλο αετό, ως εθνική σημαία. Έτσι, τον Οκτώβριο του 1902, η εφημερίδα Ντρίτα αναφέρει ότι τον Αύγουστο του ιδίου έτους από τον Κύκλο των Νέων Αλβανών Στρέσα (Η Ελπίδα) οργανώνεται μια γιορτή στο Βουκουρέστι, σε έναν κήπο όπου υψώνονται η ρουμανική και η αλβανική σημαία. Ο αρθρογράφος ορίζει επακριβώς ότι η σημαία αυτή είναι κόκκινη με ένα δικέφαλο αετό, ένδειξη ότι οι αναγνώστες του μάλλον δεν πρέπει να είναι συνηθισμένοι να βλέπουν ένα τέτοιο συμβολικό έμβλημα. Εξάλλου η διάδοσή του είναι βραδεία και αντικείμενο μεταβολών.
Το 1904, για παράδειγμα, η εκτυπωμένη με δικέφαλο αετό σημαία του αλβανικού συλλόγου Ντεζιρέ της Σόφιας είναι κόκκινη και άσπρη. Όσο για τους κανονισμούς των αλβανικών οργανώσεων που ιδρύονται το 1907 στις ΗΠΑ, φέρουν ένα μονοκέφαλο αετό. Η χρήση του νέου συμβόλου στην πραγματικότητα γενικεύεται τόσο λίγο που το 1912, τη στιγμή της ανακήρυξης της ανεξαρτησίας της Αλβανίας στον Αυλώνα, δε βρίσκεται παρά μία μόνο σημαία, εκείνη που λίγο χρόνια νωρίτερα στο Παρίσι είχε προσφέρει στον Εκρέμ μπέη Βλιώρα, ο Αλάντρο».
Ποια γνώμη είχαν οι πρωτοπόροι του αλβανικού εθνικισμού για τους Τούρκους;
Βλέπουμε σήμερα τις στενές σχέσεις Αλβανίας – Τουρκίας και τους περισσότερους Αλβανούς να θεωρούν ότι η Τουρκία θα βρίσκεται πάντα δίπλα τους και ότι οι Τούρκοι είναι αδέλφια τους.
Ας δούμε όμως τι έγραφαν για τους Τούρκους στις αρχές του 20ου αιώνα, δύο από τους πρωτεργάτες της ανεξαρτησίας των Αλβανών, ο Σεσεντίν Σάμι Φρασέρι και ο Σαχίν Κολόνια.
«Ποιοι είναι οι Τούρκοι; Ένα έθνος αγρίων που φτάνει από την έρημο της βόρειας Ασίας με μια βουκέντρα στο χέρι. Με αγριότητα κατέλαβαν τις ομορφότερες και περισσότερο πολιτισμένες χώρες του κόσμου. Τις υποδούλωσαν, ισοπέδωσαν, κατέκαψαν, διατηρώντας τες μέχρι σήμερα στην αγριότητα, τη φτώχεια και την τυραννία εξεγείροντας έτσι τον κόσμο όλο…Οι Τούρκοι είναι από εκείνους τους λαούς που πέρασαν από τη γη όπως το χαλάζι και το χιόνι…Τώρα, δεν έχουν πλέον το δικαίωμα να ζουν ακόμη επειδή μέχρι τώρα δεν έχουν συγκροτήσει μια εθνότητα και μια κυβέρνηση όπως όλος ο κόσμος αλλά θέλουν να ζουν για πάντα μέσα στην αγριότητα…Τι σχέση έχουμε εμείς με αυτούς; Ήρθαμε μαζί τους; Εμείς, ποτέ! Εμείς δεν είμαστε Τούρκοι, δεν ήρθαμε από την έρημο της Ασίας. Είμαστε το αρχαιότερο έθνος της Ευρώπης (θεωρεί ότι κατάγονται από τους Πελασγούς) και περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο έθνος έχουμε δικαίωμα στην ευρωπαϊκή γη» (Σ.Σ. Φρασέρι).
Ο Σαχίν Κολόνια, στα πρώτα φύλλα της εφημερίδας του, δημοσιεύει ένα κείμενο, με τίτλο «Turqia me shqipetaret»(«Η Τουρκία με τους Αλβανούς»).
Σε αυτό οι Τούρκοι αναφέρονται ως μογγολο-ταταρική φυλή, η οποία στο πέρασμά της καταστρέφει τα πάντα και καταπιέζει πολλές ανθρώπινες κοινωνίες και πολιτισμούς. Οι Τσενγκίζ, Ταμερλάνοι που προέρχονται από την Κεντρική Ασία, σκότωσαν και αιματοκύλισαν σε τέτοιο σημείο που η ανάμνηση αυτών των άγριων βαρβάρων παραμένει αξέχαστη, μάλιστα οι Κινέζοι τους θεωρούν «σκυλιά της Δύσης». Η μουσουλμανική θρησκεία αντί να εκπολιτίσει αυτούς τους βαρβάρους από το Τουρκεστάν, αντίθετα τους καθιστά ακόμη πιο άγριους και φανατικούς. Είναι αυτοί που καταστρέφουν το Χαλιφάτο της Βαγδάτης και τον αραβικό πολιτισμό. Οι Οθωμανοί είναι οι τελευταίοι εκπρόσωποι αυτών των βαρβάρων, οι οποίοι ερημώνουν τις ομορφότερες περιοχές της Ευρώπης, που είναι πηγές γνώσης και λίκνο του πολιτισμού.
Και όσοι σκεφτούν ότι ου δύο τελευταίες παράγραφοι είναι άσχετες με την «Τσαμουριά» και την CONIFA, να τους πούμε ότι είναι ντοκουμέντα που βρήκαμε πρόσφατα και δίνουν απαντήσεις σε ερωτήματα που έχουν τεθεί στο παρελθόν και, ίσως, τεθούν και στο μέλλον…
Το 1850, τρία αδέρφια από την Ύδρα με το επώνυμο Μιαούλης – Βώκος, συγγενείς του ήρωα της επανάστασης του 1821, ναυάρχου Μιαούλη, αποφάσισαν να βρουν την τύχη τους στον Νέο Κόσμο. Πήγαν στον Παναμά, όπου αγόρασαν τρία πλοία και ασχολήθηκαν με τα ναυτιλιακά. Ένας από αυτούς, ο Αναστάσης, πήγε στο λιμάνι της Πιούρα στο Περού και δημιούργησε εκεί τις επιχειρήσεις του. Παντρεύτηκε Περουβιανή και η εγγονή του έγινε η πρώτη γυναίκα υπουργός Δικαιοσύνης στο Περού, το 1989! Ο Γιώργος Κοσμόπουλος από την Ολυμπία της Ηλείας, το 1860 μετοίκησε στη χώρα των απογόνων των Ίνκας για να δουλέψει στην κατασκευή του σιδηρόδρομου της χώρας. Εγκαταστάθηκε τελικά στην πόλη Τσικλάο και ένας από τους εγγονούς του, ο Μάριο Πάσκο Κοσμόπολης, το 2007, έγινε υπουργός Εργασίας. Το πότε και πώς έφτασε ο πρώτος Έλληνας μετανάστης στη μακρινή χώρα της Νότιας Αμερικής παραμένει άγνωστο.
Η Αντζέλικα Μπόκος, ελληνικής καταγωγής, απόγονη της οικογένειας του ναύαρχου Ανδρέα Μιαούλη.
Η παλαιότερη ελληνική κοινότητα στο Περού βρίσκεται στο ψαροχώρι Σαν Ανδρές, λίγο έξω από το λιμάνι του Πίσκο και αριθμεί 650 μέλη.
Ένας από τους πρώτους Έλληνες που μετανάστευσε στο χωριό λεγόταν Γκίκας.
Ο κεντρικός δρόμος του χωριού ονομάζεται “Ρούτα Γκρέτσια”, που σημαίνει ελληνική οδός, στοιχείο που μαρτυρά την ισχυρή ελληνική παρουσία στην περιοχή.
Ένα πραγματικό ιστορικό γεγονός πιστοποιεί την ύπαρξη ελληνικου στοιχείου στην περιοχή από τον 19ο αιώνα.
Η ελληνική σημαία έσωσε την ζωή των πρώτων Ελλήνων μεταναστών στο Περού
Επτά Έλληνες ναυτικοί, το 1860, εγκαταστάθηκαν μόνιμα στο Σαν Ανδρές του Περού, καθώς μέσα από τα ταξίδια τους γνώρισαν και αγάπησαν την περιοχή.
Έκαναν οικογένειες αλλά το 1880, παραλίγο να χάσουν τη ζωή τους, κατά τη διάρκεια του πολέμου μεταξύ Χιλής – Περού.
Οι Χιλιανοί, σε μια επιδρομή τους στο ψαροχώρι άρχισαν να σκοτώνουν τους κατοίκους.
Οι Έλληνες μαζί με τις Περουβιανές συζύγους τους, τα παιδιά τους και φίλους τους, συγκεντρώθηκαν σε ένα σπίτι και αφού ύψωσαν την ελληνική σημαία, περίμεναν στωικά το «φρικιαστικό» τέλος.
Για καλή τους τύχη, οι Χιλιανοί όταν είδαν τη σημαία, δεν πείραξαν όσους βρίσκονταν μέσα στο σπίτι, παρά το ότι είχαν σφάξει όλο το χωριό.
Οι απόγονοι εκείνων των Ελλήνων ζουν ακόμη στην περιοχή.
Αρκετοί από αυτούς όμως έχουν άκρως ελληνικά επώνυμα, όπως Komninos, Gikas, Papafavas, Falkonis και Constantinou.
Από τη γιορτή των Φώτων που τιμούν κάθε χρόνο οι ελληνικής καταγωγής κάτοικοι του «Σαν Ανδρές»
Δεν έχουν επισκεφτεί ποτέ την Ελλάδα, όμως γιορτάζουν αρκετές από τις εθνικές μας γιορτές, όπως την 28η Οκτωβρίου, την 25η Μαρτίου, στις οποίες πάντα ακούγεται και ο ελληνικός εθνικός ύμνος.
Αν και είναι καθολικοί γιορτάζουν την ημέρα των Φώτων, ενώ το Πάσχα ακολουθούν μερικά από τα πατροπαράδοτα έθιμα μας.
Τα κυκλώπεια τείχη στο «Sacsayhuaman”. Σας θυμίζουν κάτι;
Οι Έλληνες που εργάστηκαν στην γέφυρα
Μέλη της ελληνικής κοινότητας, που έχουν ψάξει την ιστορία των Ελλήνων μεταναστών στο Περού, αναφέρουν ότι, αρκετοί συμπατριώτες μας βρέθηκαν το 1881 στον Παναμά για να δουλέψουν στην κατασκευή της διώρυγας, που άρχισε να πρωτοκατασκευάζεται από τους Γάλλους.
Επειδή όμως αυτή η πρώτη απόπειρα δημιουργίας διώρυγας ναυάγησε, αναζήτησαν την τύχη τους στο λιμάνι του Πίσκο, στο Περού.
Εκεί ασχολήθηκαν με το εμπόριο (πώληση “γουάνο” που σημαίνει λίπασμα προερχόμενο από θαλάσσια πτηνά σε κοντινά νησιά) και με την αλιεία.
Πολλοί ερευνητές ισχυρίζονται ότι οι δύο λαοί είχαν καλές σχέσεις από την αρχαιότητα και μάλιστα αντάλλασαν τεχνολογικές γνώσεις.
Υπάρχουν σήμερα πολλά περουβιανά αρχαιολογικά μνημεία που έχουν εκπληκτικές ομοιότητες με τα ελληνικά, όπως τα Κυκλώπεια Τείχη του «Sacsayhuaman”.
Διάφοροι Περουβιανοί μύθοι μοιάζουν με τους ελληνικούς, ενώ στη γλώσσα “Κέτσουα” των Άνδεων συναντάμε καθαρά ελληνικές λέξεις.
Στο βίντεο που ακολουθεί μια γιαγιά απο το Σαν Ανδρές, όταν της παραδίδουν την ελληνική σημαία, λέει συγκινημένη: το αίμα μου, το αίμα μου.
Διήμερη πολιτισμική εκδρομή πραγματοποιήθηκε στην αρχαία πόλη της Απολλωνίας, το μοναστήρι της Αρδενίτσας και στην πόλη μουσείο του Βερατίου. Σκοπός η γνωριμία του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, βαδίζοντας πάνω στα χνάρια του.
Η αρχαία πόλη της Απολλωνίας
Η αρχαία αυτή ελληνιστική πόλη στο Φίερι, πάνω σε λόφο των 92 στρεμμάτων που περιβάλλεται από μια πράσινη πεδιάδα και με μια εξαιρετική θέα, ιδρυθέντα το 588 π.Χ., ακτινοβολεί ακόμα σήμερα. Μια πόλη με εξέχουσα σημασία και που απέχτησε μεγάλη φήμη και ακμή για το εμπόριο των ελληνικών πόλων με την ενδοχώρα της Ιλλυρίας. Μετά την Ρωμαϊκή κατάκτηση γίνεται σπουδαίο κέντρο γραμμάτων και τεχνών, μεγαλώνει η σημασία της, γεμίζει με δημόσια κτήρια: Βουλευτήριο, Γυμνάσιο, Στοές, Ωδείο, Βιβλιοθήκη, διάφορα μνημεία και πολυτελέστατες ιδιωτικές κατοικίες, που αποκαλύφθηκαν στις ανασκαφές που έγιναν το 1925. Στις ανασκαφές του 1957 αποκαλύφθηκαν πλήθος, αγάλματα και πλουσιότατη νεκρόπολη, με τάφους χρονολογούμενους από τον 6ο αιώνα ως την Ρωμαϊκή περίοδο. Στα Βυζαντινά χρόνια έγινε έδρα επισκόπου. Τον 13ο αι. ξεπροβάλει η μεγάλη Μονή της Παναγίας (τιμώμενη στην Κοίμηση της Θεοτόκου) που θεωρείται ότι ιδρύθηκε πάνω στο ναό του Απόλλωνα.
Βλέπεις όλα αυτά και ξεχειλίζει η καρδιά σου για την φυλή σου, τις ρίζες σου. Ρίζες που έχουν την βάση τους στα βάθη των αιώνων και που μπόρεσαν ν’ αφήσουν στην ανθρωπότητα μια τεράστια κληρονομιά. Μνημεία και έργα τέχνης, που δεν τα χωράει ο ανθρώπινος νους και που οι ξένοι τουρίστες, μα και οι ντόπιοι, που επισκέπτονται τον χώρο αυτόν κατά εκατοντάδες την ημέρα, μένουν έκπληκτοι με το μεγαλείο της Ελληνικής Φυλής. Ανεξαρτήτως που οι σημερινοί ιστορικοί, αρχαιολόγοι και ερμηνευτές διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα, επισκιάζοντας την ελληνικότητά τους και προβάλλοντας τα «Ιλλυρικά» και Ρωμαϊκά κατορθώματα. Ο ήλιος, όμως, δεν κρύβεται με τον κόσκινο.
Στην Αρδενίτσα
Σ’ έναν ψηλό λόφο βρίσκεται το ξακουστό μοναστήρι της Αρδενίτσας, στην Κολιόνια της Λιούσνιας. Ένα ξακουστό πανάρχαιο μοναστήρι, του 13ου αι. με την ιστορία και τις αξίες του. Ένα μοναστήρι που κάποτε βούιζε από τις φωνές των μοναχών και των εκατοντάδων πιστών που το επισκέπτονταν. Ένα μοναστήρι που έχει τη σφραγίδα των αγιογράφων: Κωνσταντίνο Σπαθαράκο και των Κορυτσαίων Κωνσταντίνο και Αθανάσιο Ζωγράφο από το 1741. Ένα μοναστήρι γνωστό για τις παραστάσεις του μεγάλου μουσικολόγου Ιωάννου Κουκουζέλη. Ένα μοναστήρι το οποίο εξυπηρετούσε εκτός από τις θρησκευτικές και τις κάθε είδους ανθρώπινες ανάγκες, μεγάλου αριθμού μοναχών. Ένα μοναστήρι που γλύτωσε στο τσακ από την αθεϊστική παλίρροια καταστροφής όσων έφερναν πάνω τους σταυρό και θρησκευτικά σύμβολα. Για να το γλυτώσει ο Επίσκοπος Ειρηναίος, ο οποίος γνωρίζονταν με τον δικτάτορα Χότζα, ο οποίος του έκανε το χατίρι, για να τον ξεκάνει αργότερα με τους σατανικούς τρόπους που διέθετε. Ένα μοναστήρι ακόμα, που έβαλε στέφανα ο Γεώργιος Καστριώτης με την μνηστή της καρδιάς του Ντονίκα. Τόσο φημισμένο και ξακουστό ήταν.
Το 1996 πέρασε στην δικαιοδοσία της Αρχιεπισκοπής της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας.
Στο Βεράτι
Το Βεράτι, (Βελέγραδα στον Μεσαίωνα), είναι χτισμένο στους πρόποδες του βουνού Τομόρι και διαρρέεται από τον παραπόταμο του Άψου, Βερατινό (Οσούμ). Καθώς διασχίζεις την ανακαινισμένη λεωφόρο της πόλης έχεις μπροστά σου την πανάρχαια χαρακτηριστική συνοικία, με τα πολλά παράθυρα, όπου και η πόλη πήρε το υποκοριστικό «πόλη των χιλίων παραθύρων». Από τους φωτεινούς προβολείς τη νύχτα φαντάζει ως μια διαφημιστική εικόνα, ενώ ψηλά αντανακλούν τα φώτα της συνοικίας που βρίσκεται μέσα στο Καλιά, ο μόνος κατοικήσιμος, όπως αναφέρουν οι πηγές. Αριστερά μας ο ποταμός Οσούμ, με την παλιά πέτρινη γέφυρα της Γκορίτσας και την νέα, την σύγχρονη κρεμαστή γέφυρα.
Είναι Κυριακή του Θωμά. Η εκκλησία βρίσκεται στην άλλη όχθη του ποταμού, στην συνοικία Γκορίτσα. Οι πιστοί είχαν την ευκαιρία να είχαν μαζί τους τον Μητροπολίτη Βερατίου, Κανίνας και Αυλώνας, Σεβασμιότατο Ιγνάτιο.
Το Βεράτι φημίζεται και για τις πολλές εκκλησίες. Στο κέντρο η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου. Ο Ναός Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ του 14 αι. καρφωμένος στα σπλάχνα του απόκρημνου βράχου. Ο Ναός Αγίας Τριάδας στο Κάστρο κτίσμα του 13ου αι. όπου βρίσκονται κάποια σπαράγματα του μεγάλου αγιογράφου Ονούφριου 16ος αι. Ο Ναός της Παναγίας κτισμένη στα 1796, σήμερα μουσείο Ονούφριου, με το περίφημο ξύλινο τέμπλο του Κορυτσαίου Ιωάννη Τσετέρη. Ο Ναός του Αγίου Σπυρίδωνα. 13 στο σύνολο οι εκκλησίες μέσα στον Καλιά.
Στον Ναό της Μητρόπολης Βερατίου βρίσκεται ο «Κώδικας Βερατίου», ένα πολύτιμο ελληνικό χειρόγραφο της Καινής Διαθήκης, του 6ου αι. γραμμένος στην μεγαλογράμματη γραφή με αργυρά γράμματα και περιέχει τα ευαγγέλια του Ματθαίου και του Μάρκου.
Μείναμε έκπληκτοι απ’ αυτά που είδαμε. Έχουμε ακούσει για τις ρίζες του ελληνικού πολιτισμού, για την άπλα και την αρχαιότητά του, όμως άλλο να ακούσεις και άλλο να τα δεις συγκεκριμένα. Ιδίως στις σημερινές μέρες, που τα σχολικά εγχειρίδια όχι μόνον δεν τα αναφέρουν αλλά και διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα. Μόνον διαμέσου των επισκέψεων και της διαφήμισης τους, θα μάθει η νέα γενιά, τον ελληνικό θησαυρό που κρύβει αυτός ο χώρος…, ήταν το συμπέρασμα όλων.
Μέσα στην καρδιά της άνοιξης η φύσις συμπάσχει και πονά για τα σεπτά Πάθη του Θεανθρώπου. Μέσα στο μαβί και το μαύρο, όλη η Ρωμιοσύνη κομίζει άνθη και μύρα στον Επιτάφιο, βιώνοντας άχρονα και λιτά την αναστάσιμη χαρά που οσονούπω έρχεται.
Με τον ανάλογο τρόπο εορτάζει κι ετούτο το μετερίζι της Ηπείρου τη Μεγάλη Εβδομάδα και τη Λαμπρή Πασχαλιά. Εκείνη που γεμίζει τις ψυχές μας με χαρά κι ελπίδα, με αναστάσιμο φως και προσδοκία για ένα καλλίτερο αύριο.
Προσδοκάμε κι εμείς την Ανάσταση, την πολύπλευρη αναγέννηση της πίστεως και της πατρίδος μας. Ποτέ δεν την ξεχνάμε και παραμένουμε αρωγοί στις οποιοσδήποτε δυσκολίες συναντάμε στο διάβα των ημερών. Ορθόδοξοι Έλληνες, Ρωμιοί, Ηπειρώτες και Δερβιτσιώτες – όπως έγραψε πρόσφατα ένας «δικός» μας στην Αμερική –.
Η Πατρίδα μας αντέχει διότι οι άνθρωποί της αντέχουν και τρέφουν τον κορμό της με δάκρυα, πόνο και αίμα.
Μεγάλη Εβδομάδα στη Δερβιτσάνη
Από την Κυριακή της «Δάφνης» (των Βαϊων) και μέχρι και το Μέγα Σάββατο, άλλοι περισσότερο κι άλλοι λιγότερο, ενισχύουν με την παρουσία τους, ενορία και κοινότητα.
Γυναίκες γεμάτες ενέργεια, καθαρίζουν, στολίζουν, αρωματίζουν και άνδρες με σοβαρότητα κι εργατικότητα, στρώνουν δρόμους, ξεχορταριάζουν και προκόβουν τις μέρες των Παθών.
Ναι, τότε είναι που γεννάται η ελπίδα μέσα τους – κι ας μην το λένε – τότε είναι που ακούσια τα χέρια τους αγιάζουν το καθετί.
Τι κι αν δεν εκκλησιάζονται τακτικά, τι κι αν καμιά φορά ξεχνάνε να κάνουν το Σταυρό τους. Οι πράξεις τους σμίγονται με τη Χάρη και αντανακλάν τη ζωντάνια.
Παιδιά που τρέχουν στους δρόμους, παιδιά που ντύνονται «ξεφτέρια» (παπαδάκια) και με μεγάλη προσοχή μετέχουν του αγώνος.
Όλο τόσο επαναλαμβανόμενα κι όλα τόσο ανεπανάληπτα.
Ο Έλληνας της Βορείου Ηπείρου επιμένει να ζει αναλογιζόμενος τους διωγμούς και τα μαρτύρια που πολλές φορές τον έκαναν να φαντάζει ψυχρός κι αδιάφορος. Ωστόσο αυτή είναι η άμυνά του για να μπορεί να στέκει ριζωμένος στην τόσο αγαπημένη γη του…
Φθάνοντας στα Δώδεκα Ευαγγέλια, η καμπάνα στολίζει με την πένθιμη μελωδία της, το δειλινό που βρίσκει τις μανάδες μας με μια κουτάλα βουτηγμένη στην τέντζερη των βαμμένων πια αυγών. Τρεχαλητά και άνεμος παρατεταγμένα εμπρός στον Εσταυρωμένο, για να ζητήσουν συγχώρεση για τα δικά τους πταίσματα…
Πρωί Μεγάλης Παρασκευής, κι όλα μοσχοβολάνε γαρύφαλλο και τριαντάφυλλο. Οι Μεγάλες Ώρες των Παθών και ο Επιτάφιος που στολίζεται από κοπελές και μητέρες.
Ως άλλες Μυροφόρες ετοιμάζουν το «Κενό Μνημείο» και οι γερόντισσες μέχρι αργά το βράδυ στέκουν πλησίον Του για να Τον μοιρολογήσουν όπως λένε…
Κατόπιν δεκάδες παιδικά χέρια πενθούν στο ρυθμό του σήμαντρου, έτσι για να μάθει όλος ο κόσμος το Θρήνο και η μοίρα μας που μας «κέρασε» 33 χρόνια διωγμού, να ταπεινωθεί και να χαθεί στην φλόγα του αναστάσιμου κεριού…
«Η ζωή εν τάφω
κατετέθης, Χριστέ,
και αγγέλων στρατιαί εξεπλήττοντο,
συγκατάβασιν δοξάζουσαι την σήν.»
Όλοι μαζί με μια φωνή δίνουμε μορφή στη χαρμολύπη της ημέρας και τα στόματά μας γίνονται κραυγές χαράς για την Ανάσταση…
Η Ελλάδα πρέπει να απαντήσει άμεσα στις προκλήσεις του ΑλβανούΠρωθυπουργού Έντι Ράμα που
προσπαθεί να θέσει θέμα Τσάμηδωνκαι Τσαμουριάς. Ο Αλβανός
Πρωθυπουργός Έντι Ράμα έθεσε θέμα
Τσαμουριάς εκπροσωπώντας όπως είπε Αλβανούς πολίτες απόγονουςτων Αλβανών Τσάμηδων, που
καταδικάστηκαν από τα ΕλληνικάΔικαστήρια, ως εγκληματίες
πολέμου, που συνεργάστηκαν με τις
κατοχικές δυνάμεις στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, δολοφονώντας χιλιάδεςΈλληνες αμάχους. Αφού ο
Πρωθυπουργός της Αλβανίας Έντι Ράμα,παραδέχθηκε επισήμως τα
δήθεν δικαιώματα, άρα και τις υποχρεώσεις και ευθύνες των Τσάμηδων, να αποζημιώσει
η Αλβανία την Ελλάδαγια τις εγκληματικές τους πράξεις. Προσπαθεί η
Αλβανία να αντικαταστήσει το υπαρκτό Βορειο-Ηπειρωτικό θέμα με τοανύπαρκτο Τσάμικο.
Στην νέα έκδοση της Ακαδημίας, που έχει κυκλοφορήσει το Αλβανικό Εγκυκλοπαιδικό
Λεξικό, επαναλαμβάνει τους ισχυρισμούς περί Αλβανικής Καταγωγής και Εθνικότητας
της Άρτας, των Ιωαννίνων, Πρέβεζας και Ηγουμενίτσας , περιοχές οι οποίες,
σύμφωνα με το Λεξικό, παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα με την χάραξη των Ελληνο-Αλβανικών συνόρων. Επίσης
έντονη είναι παραχάραξη της Ελληνικής Ιστορίας, ενώ δυσφημιστική είναι η
στάση του Λεξικού προς την Ελληνική Εθνική Μειονότητα. Το Λεξικό δεν έχει
διαφορετικές προσεγγίσεις για τον προσδιορισμό της Ελληνικής Εθνικης
Μειονότητας και ούτε για τον ρόλο της στο Αλβανικό Κράτος. Το
Πρωτόκολλο της Κερκύρας που υπεγράφη από τις Μεγάλες
Δυνάμεις και από την ίδια την Αλβανία στις 17 Μαΐου, 1914, που παρείχε
καθεστώς πλήρους Αυτονομίας στην Βόρειο Ήπειρο,
αποτελεί την πρώτη Διεθνή αναγνώριση του Βορειηπειρωτικού ζητήματος.
Η πορεία της Αλβανίας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, περνάει μέσα από τον
σεβασμό, των Ανθρωπίνων, Πολιτικών, Πολιτιστικών,
Εθνικών, Θρησκευτικών, Εκπαιδευτικών, Περιουσιακών Δικαιωμάτων των
Βορειοηπειρωτών και να σταματήσουν οι
Αλυτρωτικές βλέψεις της Αλβανίας σε βάρος της Ελλαδος.
Υ.Γ. : Πολλοί Θεσπρωτοί στην Ήπειρο ζούσανε στην περιοχή του ποταμού
Καλαμά (Θύαμις ήταν η ονομασία στην Αρχαία Ελλάδα) πήραν το ονομα Θυάμηδες, επειδή
οι Αλβανοί δεν μπορούν να προφέρουν το γράμμα (Θ) Θήτα τους αποκαλουν
Τσάμηδες. Οι Θυάμηδες με μεγάλη χαρά δέχθηκαν το φιρμάνι του Σουλτάνου
να αλλάξουν την πίστη τους και από Χριστιανοί να ασπαστούν τον
Ισλαμισμό με αντάλλαγμα περιουσίες και αγροτεμάχια. Σήμερα τους
χρησιμοποιούν τους Θυάμηδες οι Αλβανοί για Αλυτρωτικες βλέψεις
σε βάρος της Ελλαδος, όπως ακριβώς το ίδιο συνέβει και με τον Ανθέλληνα,
πρωην Πρωθυπουργό των Σκοπίων Νίκολα Γκρουέφσκι, καταγωγής από την περιφέρεια
Καστοριάς
Greqia duhet që t’u përgjigjet drejtpërdrejt
provokimeve të Kryeministrit Shqiptar Edi Rama i cili përpiqet që të ngrerë
çështje çamësh dhe Çamërie. Kryeministri z Edi Rama ngriti çështjeÇamërie duke përfaqësuar siç tha qytetarët
Shqiptarë, pasardhës të shqiptarëve çamë, që u dënuan nga Gjykatat Helene si
kriminelë lufte, që bashkëpunuanme
forcat pushtuese nga Lufta e II-të botërore duke vrarë me mijëra grekë të
pafajshëm. Pasi Edi Rama Kryeministri i Shqipërisë, pranoi zyrtarisht gjoja
të drejtat, dmth dhe detyrimet e përgjegjësitë e Çamëve, që të dëmshpërblejë
Shqipëria, Greqinë, për vepimet e tyre kriminale.
Përpiqet Shqipëria që ta zvendësojë këtë
çështjen ekzistuese të Vorioepirit me një që nuk ekziston atë të Çamërisë
Në botimin e ri të Akademis, që ka qarkulluar
Fjalori Enciklopedik Shqiptar, përsëriti pretendimet mbi prejardhjen dhe
kombësinë shqiptare të Artës, Janinës, Prevezës dhe Igumenicës, të cilat,
sipas fjalorit janë zona, të cilat ju dhanë Greqisë me caktimin e kufijve
shqiptaro-grekë. Gjithashtu një shtrembërim të madh të historisë Helene,
ndërsa ofenduese dhe shpifës janë ato sa shkruan fjalorinë lidhje me Minoritetin Etnik Helen. Ky
fjalor nuk ka përqasje të ndryshme për përcaktimin e Minoritetit Etnik Greke
dhe as pë rolin e tij në Shtetin Shqiptar. Protokolli Korfuzit që u nënshkrua
nga Fuqitë e Mëdha dhe nga vetë Shqipëria në 17 Maj 1914, e cila njihte
Autonominë e plotë në Epirin e Veriut, përbën dhe njohjen e parë
Ndërkombëtare të çështjes të Epirit të Veriut.
Rrugëtimi i Shqipërisë drejt Komunitetit
Europian, kalon nëpërmjet respektit të të drejtave Humane, Politike,
Kulturore, Kombëtare, Fetare, të Arsimimit, Pronore të Epirotëve të Veriut
dhe të ndalojnë synimet irredentiste të Shqipërisë në kurriz të Greqisë.
P.S: Shumë thesportianët në Epir, që jetonin në
zonën e lumit Kalama (Thiamis ishte emërtimi në Greqinë e
Lashtë) morën emrin Thiamë, mqs shqiptarët nuk mundeshin që ta shqiptonin
gërmën (th)i quajnë Çamë. Thiamët me
gëzim të madh pritën firmanin e Sulltanit që të ndërronin besën e tyre dhe
nga të Krishterë të bëhen myslymanë me këmbim pasuritë dhe pronat e tyre. Sot
përdorin Thiamët shqiptarët për qëllime irrendentiste në dëm të Greqisë,
ashtu siç ndodhi me antigrekun, ish- Kryeministrin e Shkupit Nikolla Gruefski
që kishte prejardhjen nga zona e Kastoriasë.
Εξαιρετική είναι η συγκίνηση που αισθάνονται όλοι οι Έλληνες, όταν καλούν στην μνήμη τους αναμνήσεις από τα ένδοξα γεγονότα του 1940. Πράγματι τα μεγάλα και φωτεινά αυτά γεγονότα, επισφράγισαν με ανεξίτηλη δόξα την ιστορική πορεία του έθνους μας.Το epirusgate,παρουσιάζει σημαντικές φωτογραφίες απο το αρχείο του...
