ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΛΟΦΩΤΕΙΝΗ ΖΩΗ

 

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΛΟΦΩΤΕΙΝΗ ΖΩΗ

«Ὡς τέκνα φωτός περιπατεῖτε… μή ὡς ἄσοφοι, ἀλλ’ ὡς σοφοί, ἐξαγοραζόμενοι τόν καιρόν, ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσί» (Ἐφεσ. 5, 8, 15-16)

Μητροπολίτου Αὐλῶνος ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Ἡ σημερινή ἀποστολική περικοπή τῆς Κυριακῆς Ι΄ Λουκᾶ εἶναι ἀπό τήν πρός Ἐφεσίους ἐπιστολή τοῦ ἀποστόλου Παύλου, μία ἀπό τίς λεγόμενες ἐπιστολές τῆς αἰχμαλωσίας, πού γράφτηκε στή φυλακή τῆς Ρώμης. Μέ αὐτή τήν ἐπιστολή παρακαλοῦσε καί προέτρεπε τούς χριστιανούς τῆς Ἐφέσου «τώρα πού πιστεύουν στόν Κύριο καί εἶναι στό φῶς, νά ζοῦν σάν ἄνθρωποι πού ἀνήκουν στό φῶς».

1. Ὑποχρεώσεις τῆς ζωῆς τοῦ φωτός

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος συνηθίζει νά ἀντιπαραθέτει τήν προηγούμενη κατάσταση τῶν χριστιανῶν μέ τήν τωρινή, ἡ ὁποία διαφέρει ἀπό τήν πρώτη ὅσο τό φῶς ἀπό τό σκοτάδι. Ἡ ἁμαρτία εἶχε ἐπιφέρει στόν κόσμο τό σκοτάδι καί τόν θάνατο σέ τέτοιο βαθμό πού οἱ ἄνθρωποι, πρίν γνωρίσουν τή χάρη τοῦ Θεοῦ, νά εἶναι «τό μυαλό τους σκοτισμένο» (4, 18) καί «πνευματικά νεκροί ἐξαιτίας τῶν παραπτωμάτων καί ἁμαρτιῶν τους» (2, 1). Τό φῶς τῆς ἀποκαλύψεως, ὅμως, πού ἔρχεται στόν κόσμο μέ τόν Χριστό φωτίζει, ἐλέγχει καί ἐλευθερώνει τόν ἄνθρωπο.

Λέει, λοιπόν, ὁ Παῦλος στούς Ἐφεσίους πώς τόσο πολύ τό σκοτάδι εἶχε εἰσέλθει μέσα τους, ὥστε εἶχαν μεταβληθεῖ σέ σκοτάδι. Ἡ κατάσταση τῆς ἁμαρτίας εἶναι κατάσταση σκότους. Οἱ ἁμαρτωλοί ὡς ἄνθρωποι τυφλοί καί στό σκοτάδι περπατώντας, δέν γνωρίζουν πού πηγαίνουν καί τί κάνουν. Αὐτό τό φῶς τοῦ Χριστοῦ εἰσχώρησε τόσο βαθιά μέσα τους, ὥστε ἔγιναν «φῶς τοῦ κόσμου» (Ματθ. 5, 14).

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ἑρμηνεύοντας τά παραπάνω λέει ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἔγιναν φῶς ὄχι ἀπό τή δική τους ἀρετή, ἀλλά ἀπό τή χάρη τοῦ Θεοῦ. Δηλαδή ἑνώθηκαν μέ τόν Κύριο, πού εἶναι τό ἀληθινό καί ἀπόλυτο φῶς, ἔγιναν φῶς.

Τό φῶς εἶναι ἡ περιοχή, ὅπου ὁ χριστιανός, ζώντας ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, παράγει καρπούς, εἶναι μέ ἄλλα λόγια ἡ Ἐκκλησία. Φῶς καί ζωή συνδέονται στή σημερινή ἀποστολική περικοπή. Ὅποιος ζεῖ μέσα στό φῶς τοῦ Χριστοῦ παράγει καρπούς. Γιατί ἡ ζωή ἐκείνων πού ὁδηγοῦνται ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα διακρίνεται γιά τήν ἀγαθότητα, τή δικαιοσύνη καί τήν ἀλήθεια.

2. Καρποί τοῦ φωτός

Οἱ καρποί τοῦ χριστιανοῦ πού ζεῖ στό φῶς τῆς ἀποκάλυψης εἶναι οὐσιαστικά καρποί τοῦ Πνεύματος. Μέ τήν «ἀγαθωσύνη» δηλώνεται ἡ ἰδιότητα τοῦ ἀγαθοῦ, τοῦ καλοῦ, τοῦ χρηστοῦ ἀνθρώπου. Αὐτή τήν

ἀγαθωσύνη νά τήν ἐπιδεικνύει πρός ὅλους τούς ἀνθρώπους, σέ φίλους καί ἐχθρούς. Μέ τή «δικαιοσύνη» δηλώνεται ἡ ἐνάρετη ζωή καί μέ τήν «ἀλήθεια» ἡ ἔμπρακτη τοποθέτηση τοῦ πιστοῦ ἀπέναντι στήν ἀλήθεια πού ἀποκάλυψε ὁ Χριστός.

Κριτήριο τῆς δοκιμῆς καί ἐπιλογῆς τοῦ σωστοῦ γιά τούς χριστιανούς εἶναι τό θέλημα τοῦ Κυρίου καί ἡ δοκιμή αὐτή εἶναι ἀπόδειξη τῆς πνευματικῆς τελειότητας τοῦ χριστιανοῦ. Γιά τίς ἐκδηλώσεις τοῦ φωτός ὁ ἀπόστολος Παῦλος χρησιμοποιεῖ τόν ὅρο «καρπός», ἐνῶ γιά τίς ἐκδηλώσεις τοῦ σκότους προτιμάει τήν ἔκφραση «ἔργα ἄκαρπα». «Καί νά μή συμμετέχεται στά σκοτεινά κι ἀνώφελα ἔργα τῶν ἄλλων, ἀλλά νά τά ξεσκεπάζετε».

Δέν ἀρκεῖ, λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ χριστιανός νά φοβᾶται καί νά ἀποφεύγει κάθε τι πού δέν ἀρέσει στόν Κύριο, ἀλλά ὀφείλει νά ἐρευνᾶ τίς Γραφές νά μάθει καί τί ἀρέσει σ’ Ἐκεῖνον, γιά νά συμμορφώνεται μέ αὐτά. Γιατί τά «ἄκαρπα» ἔργα δέν καρποφοροῦν παρά μόνο ἀνώφελα καί ἐπιζήμια, δηλαδή ντροπή καί θάνατο. Ὁποιοδήποτε κέρδος καί ἄν δελεαστικά προβάλλει στόν χριστιανό ἡ ἁμαρτία, δέν μπορεῖ νά ἰσοβαρήσει μέ αὐτό ἡ ζημιά καί ἡ ἀπώλεια, ἡ ὁποία στό τέλος θά ἐπακολουθήσει.

3. «Ξύπνα ἐσύ πού κοιμᾶσαι…»

Ἡ λέξη «ξύπνα» (ἔγειραι ὁ καθεύδων) δηλώνει τήν ἀπό τήν κακία ἐπάνοδο στήν ἀρετή. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος κοιμᾶται, πού σημαίνει εἶναι ζωντανός, δέν αἰσθάνεται κανέναν κίνδυνο, οὔτε βλέπει οὔτε ἀκούει τίποτε. Ἔτσι καί ὁ ἁμαρτωλός. Οἱ πνευματικές του ἰδιότητες ἀδρανοῦν σάν κάποιο βαθύ ὕπνο, γι’ αὐτό καί δέν ἀκούει τή φωνή τοῦ Θεοῦ πού τόν καλεῖ· δέν αἰσθάνεται τόν κίνδυνο στόν ὁποῖο βρίσκεται. Εἶναι ἀναίσθητος πρός τήν ἀπαράμμιλη δόξα τοῦ οὐρανοῦ. Γιά νά τά δεῖ αὐτά πρέπει νά ξυπνήσει. Γι’ αὐτό ὁ ἀπόστολος Παῦλος προτρέπει: «Ξύπνα ἐσύ πού κοιμᾶσαι τόν ὕπνο τῆς ἁμαρτίας καί ἀναστήσου ἀπό τή νέκρα καί τόν θάνατο στόν ὁποῖον σέ ἔριξε ἡ ἁμαρτία».

Οἱ ἁμαρτωλοί εἶναι νεκροί, μποροῦν, ὅμως, νά συνεργασθοῦν, γιά νά ζήσουν πνευματικά. Γι’ αὐτό εἶναι καί ἠθικά ὑπεύθυνοι, ἐάν ἐξακολουθήσουν νά παραμείνουν στήν ἠθική νέκρωσή τους. Ποιά εἶναι ἡ σχέση τοῦ στίχου αὐτοῦ μέ ὅσα λέει ὁ Παῦλος γιά τό φῶς; Σύμφωνα μέ τή γνωστή διδασκαλία τοῦ Παύλου στό βάπτισμα συντελεῖται ἡ ἔγερση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν ὕπνο τῆς ἁμαρτίας στή νέα ζωή τοῦ φωτός μέσα στήν Ἐκκλησία.

Μέ τόν ὕμνο αὐτό καλεῖται ὁ βαπτιζόμενος, πού μέχρι τότε βρισκόταν στό σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας, νά ξυπνήσει καί νά μπεῖ στήν περιοχή τοῦ φωτός, δηλαδή στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας πού τήν φωτίζει τό φῶς τοῦ

Χριστοῦ. Ὁ χρόνος τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς εἶναι τάλαντο πού δόθηκε στόν ἄνθρωπο ἀπό τόν Θεό γιά ἀγαθό σκοπό καί ὄχι νά σπαταλᾶται, ἐάν δέν χρησιμοποιεῖται γι’ αὐτόν τόν σκοπό.

Τώρα πού πιστεύετε στόν Κύριο, εἶστε στό φῶς, γράφει ὁ Παῦλος στούς Ἐφεσίους. Νά ζεῖτε, λοιπόν, σάν ἄνθρωποι πού ἀνήκουν στό φῶς. «Μή ὡς ἄσοφοι, ἀλλ’ ὡς σοφοί» (5, 15). Σοφοί εἶναι αὐτοί πού ἔχουν συνείδηση αὐτῆς τῆς νέας ζωῆς καί τῶν ἀπαιτήσεών της. Στήν ἀντίθετη περίπτωση ὁ ἄνθρωπος χαρακτηρίζεται «ἄσοφος» καί «ἄφρων». Συμπερασματικά ὁ ἀπόστολος Παῦλος ζητάει ἀπό τούς Ἐφεσίους νά γεμίσουν τή ζωή τους μέ τίς ἐκδηλώσεις τοῦ Πεύματος τοῦ Θεοῦ: «Νά τραγουδᾶτε στίς συνάξεις σας ψαλμούς καί ὕμνους καί πνευματικές ὠδές, νά ψάλλετε μέ τήν καρδιά σας στόν Κύριο» (5, 19).