Η ψυχολογική τρομοκρατία της ταλαιπωρίας από την αλβανική μεθοριακή αστυνομία

Την τρομοκρατία της ταλαιπωρίας στα σύνορα εφαρμόζουν οι αλβανικές αρχές για Βορειοηπειρώτες που εισέρχονται ή εξέρχονται από την επικράτεια του αλβανικού κράτους, κρατώντας τους για ώρες στους μεθοριακούς σταθμούς από τους οποίους διέρχονται, χωρίς να τους αποκαλύπτουν το λόγο της παρεμπόδισης διέλευσης τους.

Είναι γνωστή η ταλαιπωρία που βιώνει από τον Αύγουστο του 2013 ο κ. Μόντης Κολίλας (σύζυγος της αδελφής του εθνομάρτυρα Αριστοτέλη Γκούμα), τον οποίο οι αλβανοί αστυνομικοί κρατούν συνήθως για ώρες ολόκληρες, όποτε πάει να περάσει από τους μεθοριακούς σταθμούς της Κακαβιάς ή του Μαυροματίου για να μπει ή να βγει από την επικράτεια του αλβανικού κράτους.

Κάθε φορά ο κ. Κολίλας βιώνει την ίδια κατάσταση, χωρίς να έχει πάρει ποτέ απάντηση για τον λόγο που τον κρατούν και δεν τον αφήνουν να φύγει αμέσως να πάει στον προορισμό του.

Το ίδιο έζησε τόσο τον περασμένο Μάιο όσο και τον περασμένο Ιούνιο, όταν διερχόταν τρεις φορές από τον μεθοριακό σταθμό της Κακαβιάς και μία από αυτόν της Κρυσταλλοπηγής.

Συγκεκριμένα στις 16 Μαΐου, ημέρα Σάββατο, ενώ έμπαινε στο αλβανικό κράτος στις 12:50 ώρα Ελλάδος, μαζί με δύο φιλικά του άτομα, από τον μεθοριακό σταθμό Κακαβιάς, τον κράτησαν επί δυόμιση ώρες, χωρίς να του πουν το λόγο που τον καθυστερούσαν, παρά μόνο ότι υπήρχε σήμα από το αρχηγείο της Αστυνομίας στα Τίρανα.  

Όμως ο κ. Κολίλας δεν τους φοβήθηκε και τους είπε με θάρρος στους αλβανούς συνοριακούς αστυνομικούς: «Κάθε φορά που περνάω τα σύνορα μου ασκείτε ψυχολογικό πόλεμο, μου κάνετε καψόνια, επειδή είμαι Έλληνας από τη Χιμάρα και το δηλώνω ανοικτά, επειδή είμαι γαμπρός του Αριστοτέλη Γκούμα που τον σκότωσαν δικοί σας επειδή μιλούσε ελληνικά και αγωνίζομαι για να μην ξεχαστεί αυτό το έγκλημα. Μου έχετε και τον αδελφό μου καταδικασμένο δώδεκα χρόνια και δεν μπορεί να πάει σπίτι του, επειδή σας κατηγορούσε για την καταπάτηση των δικαιωμάτων μας. Εγώ τι πρέπει να κάνω ύστερα από όλα αυτά; Να σας υποκλίνομαι; Οι Έλληνες δεν κάνουμε κακό σε κανέναν, διεκδικούμε όσα δικαιούμαστε νόμιμα. Τους δικούς σας να κοιτάτε που κάνανε πριν λίγες μέρες πόλεμο στο Κουμάνοβο και αυτούς που φεύγουν κατά κύματα να ενταχθούν στο Ισλαμικό Κράτος και να σφάξουν αθώο κόσμο στο Ιράκ και τη Συρία!».

Οι αστυνομικοί απάντησαν «εμείς εντολές εκτελούμε, τι μας τα λέτε εμάς;». Μάλιστα του είπαν να περιμένει να έρθει κλιμάκιο από την Διεύθυνση Ασφάλειας Αργυροκάστρου για να του κάνουν κάποιες ερωτήσεις. Τελικά στις 15:20 τον άφησαν να πάει στον προορισμό του.

Όμως και κατά την έξοδο του από το αλβανικό κράτος την ίδια ημέρα, αργότερα το βράδυ, ο κ. Κολίλας πάλι αντιμετώπισε ταλαιπωρία στην Κακαβιά, μικρότερης διάρκειας όμως, αφού τον κράτησαν «μόλις» 40 λεπτά κι ενώ του έκαναν εξονυχιστικό έλεγχο στο αυτοκίνητο. Μάλιστα στους αστυνομικούς είπε ότι στο Ι.Χ. του θα βρουν κάτι ενοχοποιητικό μόνο αν το έβαζαν οι ίδιοι. 

Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε στις 19 και στις 22 Ιουνίου, πριν λίγες εβδομάδες όταν ο Μόντης Κολίλας πήγε και επέστρεψε με το αυτοκίνητο του από τη Χιμάρα, με δύο συγχωριανούς του, προκειμένου ασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα για τις δημοτικές εκλογές της 21^ης Ιουνίου. Αλλά και στις δύο περιπτώσεις τον κράτησαν περίπου από μισή ώρα.

Όμως όπως δείχνουν τα πράγματα δεν θα είναι ο μόνος που θα βιώνει αυτού του είδους ψυχολογική ταλαιπωρία…

Σημείωση: Η φωτογραφία από την πρώτη φορά που κρατήθηκε στα σύνορα ο Μόντης Κολίλας (δεύτερος από δεξιά), στις 14 Αυγούστου 2013 στον Μεθοριακό Σταθμό Μαυρομάτι, όπου περιγράφει την εξάωρη ταλαιπωρία του στον τότε Γενικό Πρόξενο της Ελλάδας στο Αργυρόκαστρο Νικόλαο Κοτροκόη και τον πρόεδρο του κόμματος ΕΕΜΜ Χρήστο Κίτσιο που έσπευσαν για συμπαράσταση. Παρών και ο πρόεδρος της Ένωσης Βορειοηπειρωτών Κύπρου "Ο Πύρρος" Αλέξανδρος Ζιούλης (δεξιά) που είχε σπεύσει στο Μαυρομάτι από τις πρώτες ώρες της κράτησης του κ. Κολίλα. Παρακολουθεί η σύζυγος του κ. Κολίλα, Αθηνά Γκούμα, αδελφή του εθνομάρτυρα Αριστοτέλη, η οποία υπέστη και η ίδια την ταλαιπωρία της αναμονής με αγωνία για την τύχη του συζύγου της

πηγή

Η Επίσκεψη κ Κοτζιά στην Αλβανία - Κάποιες σκέψεις για το τι θα ήταν σωστό να ρωτήσει!

Μέσα στο γενικό συγκλονισμό που μας διακατέχει αυτές τις μέρες, του τελευταίου μήνα,  με όσα γίνονται εις βάρος της πατρίδας μας, νοιώθουμε σχεδόν άχρηστοι και αδύναμοι που δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι που στην ουσία θα βοηθούσε.

Αν η πατρίδα μας δεν είναι καλά τότε εμείς δεν μπορούμε να είμαστε με κανένα τρόπο καλά.

Υπό τις δύσκολες αυτές συνθήκες θα πραγματοποιηθεί και η επίσκεψη του Υπουργού Εξωτερικών κ Κοτζιά στα Τίρανα. Για μας αυτό είναι ελπιδοφόρο. Πάντοτε ήταν. Όμως και οι προηγούμενοι Υπουργοί Εξωτερικών της Ελλάδας όταν έρχονται στην Αλβανία ενημερώνονται κατά το ίδιο τρόπο από τα ίδια άτομα, τους «σωτήρες» μας που όλα αυτά τα χρόνια, μας έχουν «σώσει» και που έχουν φτάσει την κατάσταση σε σημείο να μην μπορούμε να εκλέξουμε ούτε έναν δημοτικό ή κοινοτικό σύμβουλο και σχεδόν έχουν  χάσει την εμπιστοσύνη των Ελλήνων που ζουν στην Αλβανία. Με αυτό ως βασικό στοιχείο και κάποια άλλα εξίσου σημαντικά θα θέλαμε ο κύριος Υπουργός, όταν με το καλό έρθει να μας δώσει απαντήσεις αλλά να κάνει και πολλά ερωτήματα και να διαπιστώσει ακόμη περισσότερα. Έτσι θεωρούμε πως θα ήταν σωστό:

1.     Να μας πει ο κ Κοτζιάς αν αναγνωρίζει την ύπαρξη των Ελλήνων στην Κορυτσά και σε άλλες περιοχές που επίσημα η Ελληνική Κυβέρνηση δεν αναγνωρίζει και αυτό να το μεταφέρει και στους Αλβανούς ομολόγους του.

2.     Να ρωτήσει τους εκπροσώπους μας: Τι κάνουν τόσα χρόνια λάθος και έχουν χάσει την εμπιστοσύνη των Ελλήνων; Γιατί δεν λειτουργούν δημοκρατικά, γιατί έχουν μετατραπεί το εργαλείο των Αλβανικών Κομμάτων; Γιατί δεν μπορούν να υπερασπιστούν τους ίδιους τους συμπατριώτες τους; Γιατί έχουν οδηγήσει σε διχασμό τους Έλληνες και τι κάνουν για να εξαλειφτεί αυτός ο διχασμός; Γιατί δεν μπορούν να φέρουν κοντά τους πρόσωπα καθαρά με αξίες και ιδανικά; Τι ακριβώς κάνουν όταν η ανθελληνική προπαγάνδα με όλα τα μέσα στην Αλβανία τρομοκρατούν τους συμπατριώτες τους; Γιατί κοιτούν μόνο να ταχτοποιηθούν οι ίδιοι και να μην ενδιαφέρονται για κανέναν άλλον; Τι ακριβώς κάνουν για την εκπαίδευση των Ελλήνων της Αλβανίας; Τι προσφέρουν στους έχοντες ανάγκη; Γιατί φεύγουν όλοι μακριά τους, ιδιαίτερα πολλοί νέοι μορφωμένοι από Ελλάδα που βρίσκουν μόνο κλειστές πόρτες;

3.     Να ρωτήσει τον κάθε υπεύθυνο για τα Ελληνικά μας σχολεία για την ελληνόφωνοι εκπαίδευση, για τα σχολεία αυτά που το ίδιο το Αλβανικό Κράτος υποχρεούται να φροντίζει αλλά και αυτά που κρατάμε μετά δυσκολίας στην περιοχή μας (την Κορυτσά η την Χιμάρα). Να ρωτήσει για τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα Ελληνικά Σχολεία ιδιαίτερα αυτό της Κορυτσάς και της Χιμάρας; Να ρωτήσει για όσους δίνουν την ψυχή τους για να επιβιώσει ο Ελληνισμός ιδιαίτερα στην Κορυτσά (συλλόγους και οργανώσεις) σε δύσκολους καιρούς και  κάνουν όσα το Ελληνικό Κράτος δεν κάνει, μάλιστα θα λέγαμε να συζητήσει μαζί τους γιατί ξέρουν να λένε την πραγματικότητα καλύτερα από αυτούς που θα τον συναντήσουν ως εκπρόσωποι μας.

4.     Να ζητήσει λογαριασμό από τους Αλβανούς για την συνεχόμενη ανθελληνική προπαγάνδα και την τρομοκρατία που ασκούν σε βάρος όλων των Ελλήνων και ιδιαίτερα σ΄αυτούς που δεν αναγνωρίζει επίσημα η Ελλάδα (στην Κορυτσά κ.α). Να ζητήσει δηλαδή με έμφαση να σταματήσουν την ανθελληνική προπαγάνδα τα Αλβανικά ΜΜΕ και να σταματήσουν  τις εμπρηστικές, ακραίες εθνικιστικές δηλώσεις οι αλβανοί πολιτικοί. Να ζητήσει την υπεράσπιση και το σεβασμό όλων των δικαιωμάτων των Ελλήνων με έμφαση στο δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης. Να ρωτήσει τους πολιτικούς για τους λόγους που επιτίθενται ή επιτρέπουν άλλους να επιτίθενται στον  Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο, τον μεγαλύτερο ευεργέτη της Αλβανίας, αλλά και  στην Ορθόδοξη Εκκλησία με τόση μανία; Να  ρωτήσει τον Ράμα πως επιτρέπουν να είναι αντιπρόεδρος της Βουλής ένας άνθρωπος εκπρόσωπος κόμματος που η ύπαρξη της οφείλεται μόνο στο μίσος που εκφράζει προς τους Έλληνες και την Ελλάδα; Να ρωτήσει πως είναι δυνατόν οι πολιτικοί μιας χώρας που θέλει να ενταχθεί στην Ευρώπη ωθούν εθνικιστικά πρότυπα και οι ίδιοι χρησιμοποιούν παντού εθνικιστικά σύμβολα, χάρτες που συμπεριλαμβάνουν εδάφη της Ελλάδας; Να ρωτήσει…. Τι να τους ρωτήσει άραγε έχουν το επίπεδο να καταλάβουν… Καλύτερα να τους δείξει τα «δόντια» και να κλείσει τα στόματα των τσάμηδων που έκαναν τόσα εγκλήματα εναντίων της Ελλάδας και των Ελλήνων και επιπλέον κατοικούν  πάλη στην Ελληνική Γη της Ηπείρου. Να μην επιτρέψει την είσοδο στην Ελλάδα προσώπων που σπέρνουν μίσος εναντίων της Ελλάδας. 

5.     Να  ξεκαθαρίσει στους Αλβανούς Πολιτικούς ότι στην Κορυτσά υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν Έλληνες τους αρέσει δεν τους αρέσει και ότι για αυτούς η Ελλάδα μεριμνά όχι μόνο με λόγια αλλά κυρίως με πράξεις. Εμείς εδώ δεν βρισκόμαστε σε ένα παράλληλο κόσμο. Είμαστε ζωντανοί με τα προβλήματα μας και τους φόβους μας και αντέχουμε. Με την βοήθεια του Θεού θα μεγαλουργήσουμε. 

-   Αυτά είναι τα πρώτα που μας έρχονται στο μυαλό γιατί υπάρχουν και πολλά άλλα τα οποία δεν χωρούν σε ένα άρθρο. Γνωρίζουμε πως η πατρίδα μας και οι συμπατριώτες μας περνούν δύσκολες ώρες. Εμείς που έχουμε ζήσει στην Αλβανία καταλαβαίνουμε και συμπάσχουμε. Είναι όμως εξαιρετικά πολύ σημαντικό η πατρίδα μας να μην μας ξεχνά, γιατί όσο στρέφει το βλέμμα της αλλού τότε τα τσακάλια εδώ ενθαρρύνονται και επιτίθενται με αγριότητα. Όπως και να το κάνουμε, δυστυχώς, έχει αποδειχθεί ιστορικά, πως ο φόβος τους γίνεται η ασφάλεια μας.  

Έλληνας Κορυτσάς

Εκκλησία και Ελληνισμός στη Βόρειο Ήπειρο...

Οι κληρικοί (επίσκοποι και ιερείς) κατά την οδυνηρή περίοδο της Οθωμανικής κυριαρχίας πρόσφεραν πολλά στην κοινή υπόθεση της αποκατάστασης της ελευθερίας και της συγκράτησης των χριστιανών στην ορθόδοξη πίστη τους. Η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας από ολιγογράμματους μοναχούς στα μοναστήρια υπήρξε καταλυτική και βοήθησε πάρα πολύ τους ελληνικούς πληθυσμούς να μην χάσουν τη γλώσσα τους και τις ελληνορθόδοξες παραδόσεις τους.

Πολλοί κληρικοί μαρτύρησαν για την πίστη τους και τα ελληνικά τους φρονήματα πριν, αλλά και μετά από την απελευθέρωση του 1913.

Να θυμίσουμε τον Πατροκοσμά, τον Άγιο των Σκλάβων, ο οποίος με τις συνεχείς περιοδείες του από το 1763 μέχρι το 1779 στην Ήπειρο και ειδικότερα στην Βόρειο Ήπειρο, εμψύχωνε και ενθάρρυνε τους χριστιανούς, αναπτέρωνε το ηθικό τους σε μια εποχή που οι αναγκαστικοί εξισλαμισμοί είχαν πάρει τη μορφή χιονοστιβάδας. Στις δύσκολες αυτές ώρες των απηνών διώξεων ο ιερομόναχος Κοσμάς ο Αιτωλός κατέχει κορυφαία θέση. Ο Άγιος Κοσμάς, κατά κόσμο Κώνστας (1714-1779) υπήρξε ο μεγαλύτερος λαϊκός αναγεννητής. Φλογερός ρασοφόρος που απέτρεψε την τελευταία στιγμή τον εξισλαμισμό των κατοίκων του βόρειου Ηπειρωτικού τμήματος και ξαναζωντάνεψε την «αποσταμένη ελπίδα» και την πίστη των ραγιάδων στο «ποθούμενο».

Πήρε την άδεια και την ευλογία να αρχίσει τα κηρύγματα στην υπόδουλη πατρίδα από τον πατριάρχη Σεραφείμ Β’, ο οποίος καταγόταν από το Δέλβινο. Αναμορφωτής, παιδαγωγός, δάσκαλος, οραματιστής ιεραπόστολος, υψώθηκε πάνω από την καθημερινότητα και με το έργο του συνέτεινε στην αφύπνιση των σκλάβων. Άφησε την τελευταία του πνοή στις 24 Αυγούστου 1779 στον Βορειοηπειρωτικό χώρο, στο Κολικόντασι, κοντά στο Μπεράτι, δίπλα στον Άψο ποταμό, όταν το σχοινί του Τούρκου του έσφιξε το λαιμό.

Να αναφέρουμε από τον μεγάλο αριθμό Μητροπολιτών της Δρυϊνουπόλεως μερικούς, οι οποίοι άφησαν σημαντικά ίχνη της δραστηριότητάς τους:

Ματθαίος Α’ (1611-1614). Από το 1611 επιτρόπευε τον άρρωστο Μητροπολίτη Ιωαννίνων Μανασσή. Υπήρξε ένας από τους πρωτεργάτες του άτυχου επαναστατικού κινήματος του Διονυσίου Σκυλοσόφου.

Κάλλιστος (1620-1636). Στις μέρες του Επισκόπου Καλλίστου ιδρύθηκε και λειτούργησε το πρώτο ελληνικό σχολείο στο Αργυρόκαστρο το 1633.

Σοφιανός (1672-1700). Για τον Σοφιανό γνωρίζουμε ότι το 1672 ίδρυσε την μοναστηριακή σχολή Πολύτσανης και πέθανε το 1711 ως μεγαλόσχημος της Μονής του Αγίου Αθανασίου, στο χωριό Πολύτσανη του Πωγωνίου. Ο Σοφιανός τη Μονή του Αγίου Αθανασίου την είχε ως ορμητήριο για την εθνικοθρησκευτική του δράση. Συνετέλεσε στην αναχαίτηση του εξισλαμισμού χρημοποιώντας ακόμη και ένοπλη αντίσταση. Υπήρξε ένας εμπνευσμένος απόστολος στα χρόνια της σκλαβιάς.

Δοσίθεος ο Μετσοβίτης (1760-1799). Η σαραντάχρονη ποιμαντορία του άφησε εποχή στο Αργυρόκαστρο και σε όλη τη διοικητική περιφέρεια της επισκοπής. Στις μέρες του παρατηρείται οικοδομικός οργασμός. Ανακαίνισε το επισκοπικό μέγαρο και έχτισε 70 καινούριες εκκλησίες. Επίσης επί της ποιμαντορίας του γράφτηκε ο κώδικας της Επισκοπής Αργυροκάστρου, που αποτελεί σήμερα ένα σημαντικό ιστορικό μνημείο για την εκκλησιαστική ιστορία της Ηπείρου.

Πολύκαρπος, Μητροπολίτης Λαρίσης. Καταγόταν από το χωριό Δάρδα της Κορυτσάς. Για την εθνική του δράση και τη συμμετοχή του στους αγώνες για την ανεξαρτησία καρατομήθηκε μπροστά στη Μητρόπολη της Λάρισας από τον Μαχμούτ Πασά.

Γρηγόριος ο Αργυροκαστρίτης, Μητροπολίτης Ευβοίας. Υπήρξε ο εμπνευστής και κύριος συντελεστής της Επανάστασης της Εύβοιας. Για την εθνική του δράση υπέστη φρικτές ταπεινώσεις και εξευτελισμούς στα μπουντρούμια της Χαλκίδας.

Συνεργάτες του Γεωργίου Ζωγράφου στον Βορειοηπειρωτικό αγώνα του 1914, μέλη της προσωρινής κυβέρνησης της Αυτονόμου Ηπείρου ήταν ο Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως Βασίλειος Παπαχρήστου από το Λάμποβο του Σταυρού, ο Μητροπολίτης Βελλάς και Κονίτσης Σπυρίδων Βλάχος, ιδρυτής της Σχολής Ιεροδιδασκαλείου Βελλάς και μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος και ο Μητροπολίτης Κορυτσάς Γερμανός.

Επώνυμοι και ανώνυμοι κληρικοί πρωτοστάτησαν στη μακραίωνη ιστορία της περιοχής της Βορείου Ηπείρου και με κάθε τρόπο στήριξαν τους αγώνες τους. Οι ιερείς κράτησαν άσβεστη την ελπίδα των ραγιάδων για απελευθέρωση. Και μετά την απελευθέρωση μέχρι το τέλος του Β’ Μεγάλου Πολέμου κληρικοί αγωνίστηκαν για να κρατήσουν όρθια την ορθόδοξη πίστη. Το 1946, με την επικράτηση του προλεταριάτου και την εγκαθίδρυση της «Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας» του Ενβέρ Χότζα, άρχισαν τα δεινά και για τον κλήρο. Το καθεστώς άλλους ιερείς αποσχημάτισε, άλλους εξόρισε, άλλους φυλάκισε και πολλούς θανάτωσε, αφήνοντας ακέφαλο το ελληνικό στοιχείο. Η 45χρονη δικτατορία του Χότζα, άφησε πίσω της ερείπια και πληγές που πυορροούν ακόμη.

Γεγονός είναι ότι στον Βορειοηπειρωτικό χώρο κλήρος και λαός είναι δεμένοι με κοινούς αγώνες και κοινές θυσίες. Πριν από το 1940, γιατί μετά και μέχρι το 1990 επικράτησε σκοτάδι και σύγχυση, η Εκκλησία στην Βόρειο Ήπειρο, παρουσιάζει την εξής εικόνα:

- Κάτοικοι πριν από τον πόλεμο: 250.000 Έλληνες.

- Μητροπόλεις: Τιράνων και Πάσης Αλβανίας, Κορυτσάς, Βερατίου, Αυλώνος και Κανίνης, Αργυροκάστρου.

- Ιεροί Ναοί: 265, Μοναστήρια: 29, Ιερατικές Σχολές: 2, Ιερείς: 500.

Μετά την εγκαθίδρυση του μονοκομματικού καθεστώτος στην Αλβανία τα πράγματα, όσον αφορά το ελληνικό στοιχείο, άλλαξαν δραματικά. Το 1949 εξορίστηκε και πέθανε από τις κακουχίες το 1958 ο Προκαθήμενος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας Χριστόφορος (εφημ. Καθημερινή 25-12-1990). Οι Αλβανοί και σήμερα ισχυρίζονται ότι οι Έλληνες Βορειοηπειρώτες δεν ξεπερνούν τις 60.000 ψυχές.

Τι να υποθέσουμε; Ότι οι επιπλέον 200 χιλιάδες εξαφανίστηκαν ή μετανάστευσαν; Ότι δεν μετανάστευσαν το γνωρίζουμε. Φραγμός θανάτου ήταν τα ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα. Εκείνο που δεν γνωρίζουμε είναι πόσοι χάθηκαν στην 45χρονη τυραννία.

Όταν, όμως, ο αριθμός των γεννήσεων στην Αλβανία αυξάνει σε ετήσια βάση (κάθε οικογένεια έχει τέσσερα – πέντε και περισσότερα παιδιά), είναι αδιανόητο να συμπεράνουμε ότι ο αλβανικός πληθυσμός έχει αλματώδη αύξηση, ενώ, αντίθετα, ο ελληνικός (μειονοτικός) πληθυσμός παρέμεινε στάσιμος ή μειώθηκε.

Βέβαια, γεγονός είναι ότι το ελληνικό στοιχείο, καθόλη τη διάρκεια της δικτατορίας, μειωνόταν μετά από εξορίες, φυλακίσεις, θανάτους. Παρατηρήθηκε ακόμη μείωση τεχνητή μετά τη βίαιη επιβολή της αθεΐας, τους μικτούς γάμους, την αλλαγή των ονομάτων και με άλλους τρόπους που είχε μεθοδεύσει το καθεστώς. Εάν, όμως, η πληθυσμιακή μείωση των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου έφτασε τις 60.000, κατά τους ισχυρισμούς των Αλβανών, τότε δεν πρόκειται για φυσιολογική ελάττωση αλλά για πραγματική γενοκτονία.

Διαφορετικά όμως δείχνουν τα επίσημα στοιχεία. Το 1986 δημοσιεύτηκαν στοιχεία του KESTON COLLEGE, σύμφωνα με τα οποία το 19% του πληθυσμού της Αλβανίας το 1945 το αποτελούσαν ορθόδοξοι Έλληνες. Τότε η Αλβανία είχε πληθυσμό περίπου 2,5 εκατομμύρια. Σύμφωνα με την παραπάνω αγγλική πηγή οι ελληνικοί πληθυσμοί ξεπερνούσαν τις 400.000 (τετρακόσιες χιλιάδες).

Να γράψουμε ακόμη παρενθετικά ότι το 1940 στη Βόρειο Ήπειρο, σύμφωνα με τον Ιταλό Τζιοβάνι Βιρτζίλι, τα ελληνικά σχολεία έφταναν τα 373, όσες και οι κοινότητες και οι εκκλησίες (εφημ. Καθημερινή 25-12-1990).