«Πατριωτική λογιστική» - Rreziku nga matrapazët e "patriotizmit"*



 
 «​​Αλβανοί πάτησαν την ελληνική σημαία» ουρλιάζει –και παραπλανά– ο τίτλος πάνω στη μικρή οθόνη, ενόσω η παρουσιάστρια του καναλιού συλλαβίζει μελοδραματικά την είδηση. «Αλβανοί κατέβασαν και ποδοπάτησαν την ελληνική σημαία» συμφωνούν και επαυξάνουν –παραπλανώντας– οι τίτλοι σε κάμποσες από τις λεγόμενες ενημερωτικές ιστοσελίδες. Πού η παραπλάνηση και η «πατριωτική λογιστική»; Στον πληθυντικό αριθμό: «οι Αλβανοί». Γιατί την ελληνική σημαία την κατέβασε και την πάτησε ένας Αλβανός. Και όχι κάποιος τυχαίος, «ένας απ’ όλους». Αλλά ο φανατικός σωβινιστής Ταχίρ Βελίου, επικεφαλής της «Ενωμένης Αλβανίας».

Μπορεί, άλλοτε και αλλού, άλλοι Αλβανοί, ένας ή παρέα, να κατέβασαν και να πάτησαν ελληνική σημαία. Από τον ενικό όμως του συγκεκριμένου επεισοδίου έως τον πληθυντικό υπάρχει κάποια απόσταση. Κι όταν την καλύπτουν η αστόχαστη γενίκευση, η κουτοπόνηρη υπερβολή και η κινδυνολογία, ώστε να εξερεθιστεί το «πατριωτικό φρόνημα» του τηλεθεατή, τότε για το μόνο που δεν μπορούμε να μιλάμε είναι η υπεύθυνη δημοσιογραφία. Οταν, διά του δολίου πληθυντικού, καλλιεργείς την αντιπάθεια και την εχθρότητα απέναντι σε ολόκληρο λαό, ταυτίζοντάς τον συλλήβδην με κάποιον –έναν– σημαιοπατητή, τότε οφείλεις να ξαναρχίσεις να συλλαβίζεις την αλφαβήτα της δημοσιογραφικής δεοντολογίας.

Την «πατρίδα της καρδιάς του» δεν την ονειρεύεται μόνο ο Ταγίπ Ερντογάν, την δε «Ενωμένη Πατρίδα» δεν την ονειρεύεται μόνο ο Ταχίρ Βελίου. Στα Βαλκάνια κυκλοφορούν πολλοί εδαφικώς αχόρταγοι εθνικιστές, που τους στενεύουν τα σημερινά σύνορα και θέλουν να διπλασιαστεί ή να τριπλασιαστεί ο τόπος τους εις βάρος των γειτόνων τους, οι οποίοι είναι πάντα «μοχθηροί» και «άρπαγες». Σε κάθε χώρα τους. Και στην Ελλάδα. Αλυτρωτιστές και μεγαλοϊδεάτες, χαρτογραφούν με την αχαλίνωτη φαντασιοπληξία τους τη «Μεγάλη Τουρκία», τη «Μεγάλη Σερβία», τη «Μεγάλη Αλβανία», τη «Μεγάλη Βουλγαρία», τη «Μεγάλη Ρουμανία», τη «Μεγάλη Ελλάδα», χυδαιολογούν κατά των εθνικών τους αντιπάλων, δέρνουν όποιον ξεμοναχιάσουν, μετατρέπουν τις κερκίδες των ποδοσφαιρικών και μπασκετικών γηπέδων σε «πατριωτικά μετερίζια».

Εμποράκοι «πατριωτισμού», είτε φτιάχνουν «απελευθερωτικά» κομματίδια είτε όχι, που όσο κι αν φαίνεται ότι διαφωνούν μεταξύ τους, σε ένα θα συμφωνούσαν οπωσδήποτε: στην παράδοση στην πυρά του Ρήγα Φεραίου. Κι αν είχαν ακουστά την «Μπαλκανική Συμπολιτεία» του Κωστή Παλαμά, σίγουρα θα τον έκαιγαν κι αυτόν μαζί.

http://www.kathimerini.gr/ 


Pandelis Bukalas

Shqiptarët shkelën flamurin grek” ulërin – dhe krijon ide të gabuar – titulli mbi ekranin e vogël, ndërkohë që prezantuesja e kanalit televiziv transmeton lajmin në mënyrë melodramatike. Shqiptarët hoqën dhe shkelën me këmbë flamurin grek” bien dakord dhe ngrenë zërin edhe portalet informative. Ku ideja e gabuar dhe ku “retorika patriotike”? Në numrin shumës: “shqiptarët”, sepse flamurin grek e shkeli një shqiptar dhe jo një njeri i rastësishëm, një i zakonshëm, por shovinisti fanatik Tahir Veliu, kryetar i “Shqipërisë së Bashkuar”.
Mund të ndodhë që dikush, diku tjetër, shqiptarë të tjerë, një ose disa të shkelin flamurin grek, por të kalosh nga numri njëjës në numrin shumës, ndryshimi është shumë i madh. Dhe kur e mbulojnë me një përgjithësim të pamend, ekzagjerim dinak dhe rrezikshmëri për të ngacmuar “frymën politike” të teleshikuesit, atëherë e vetmja gjë për të cilën nuk mund të flasim është gazetaria e përgjegjshme. Kur përdorimi i numrit shumës, shkakton antipati dhe armiqësi karshi një populli të tërë, duke identifikuar kolektivin me një të vetëm, një flamurshkelës, atëherë do të duhet të rifillojë përcaktimi i abëcësë së etikës së gazetarisë.
“Atdheun e zemrës” nuk e ëndërron vetëm Taip Erdogani,”atdheun e bashkuar” nuk e ëndërron vetëm Tahir Veliu. Në Ballkan qarkullojnë shumë nacionalistë të pangopur me territor, të cilët i ngushtojnë kufijtë e sotëm dhe dëshirojnë të dyfishojnë apo trefishojnë vendin e tyre në kurriz të fqinjëve të tyre, të cilët janë gjithmonë “të egër” dhe “grabitqarë”. Në çdo vend të tyrin. Edhe në Greqi.
Irridentistë dhe megaloideistë hartëzojnë me fantazinë më të shfrenuar “Turqinë e Madhe”. “Serbinë e Madhe”, “Shqipërinë e Madhe”, “Bullgarinë e Madhe”, “Rumaninë e Madhe”, “Greqinë e Madhe”, shajnë kundërshtarët e tyre etnikë, rrahin ata që janë të veçuar, kthejnë portat e futbollit dhe basketbollit në “bastione patriotike”.
Matrapazë të vegjël “patriotizmi”, qoftë kur bëjnë parti të vogla “çlirimtare”, që megjithëse duket se nuk bien dakord ndërmjet tyre, për dicka do ishin patjetër dakord: me traditën në zjarr të Rigas Fereos. Dhe po të kishin të dëgjuar poezinë “konfederata ballkanike” të poetit Kostis Palamas, me siguri do ta digjnin edhe atë bashkë.
 

Përshtati në shqip nga "Kathimerini": Gerta Banushi
Marrë nga "Vizion Plus" 
*Titulli është i ResPublica

Σχόλια