ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ, ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ «Π ᾶ ς ὁ ὑ ψ ῶ ν ἑ αυτ ὸ ν ταπεινωθήσεται» (Λουκ. 18,14) Ἐ άν , ἀ γαπητοί μου , μπορ ῇ κανε ὶ ς ἀ π ὸ σ ᾶ ς ν ὰ μο ῦ δείξ ῃ ἕ να νησ ὶ πο ὺ ν ὰ μ ὴ τ ὸ βρέχ ῃ ἡ θάλασσα , τότε μπορε ῖ ν ὰ βρεθ ῇ κα ὶ ἄ νθρωπος πο ὺ ν ὰ μ ὴ τ ὸ ν πλήττουν τ ὰ κύματα τ ῆ ς ἁ μαρ τίας . Κα ὶ μία μέρα ἀ κόμα ἂ ν ε ἶ νε ἡ ζωή του, δ ὲ ν τ ὴ ν ἀ ποφεύγει (βλ. Ἰὼ β 4,17· 14,4-5. Παρ. 20,9). Ε ἶ νε ἁ μαρτωλ ὸ ς ὁ ἄ νθρωπος! τ ὸ φωνάζει ἡ ἴ δια ἡ συνείδησί του, τ ὸ φωνάζει ἡ παγκόσμιος ἱ στορία, τ ὸ φωνάζει πρ ὸ παντ ὸ ς τ ὸ σημεριν ὸ ε ὐ αγγέλιο. Ἐ κείνη ἡ μακαρία φων ὴ πο ὺ ἀ κούσαμε, « Ὁ Θεός, ἱ λάσθητί μοι τ ῷ ἁ μαρτωλ ῷ » (Λουκ. 18,13), ἀ ξίζει παραπάνω ἀ π ὸ ἄ λλες πολύωρες προσευχές· α ὐ τ ὴ ἀ νέβασε ἀ π ὸ τ ὴ γ ῆ στ ὸ ν ο ὐ ραν ὸ ἕ ναν ἁ μαρτωλό. Α ὐ τ ὴ ε ἶ νε προσευχ ὴ κα ὶ κάθε ἄ λλου ἀ νθρώπου πο ὺ δ ὲ ν ἄ φησε τ ὴ συνείδησί του ν ὰ πωρωθ ῇ . Ἁ μαρτωλ ὸ ς ὁ ἄ νθρωπος ...