Το λυχνάρι. - Kandilja.
Το λυχνάρι. Κάποτε ήταν ένα λυχνάρι γεμάτο λάδι. Μια μέρα που τ’ ανάψανε, φώτισε πάρα πολύ. Σαν είδε τη φλόγα του, άρχισε να καυχιέται και να λέει: «Κοιτάξτε με! Κοιτάξτε με πόσο φωτίζω! Καλέ, τι φως είναι αυτό που έχω! Λυχνάρι είμαι γω ή αστέρι τ’ ουρανού, λαμπρότερο κι απ’ τον ήλιο; Κρίμα που βρίσκομαι σ’ αυτό το τραπέζι και δεν είμαι ψηλά στον ουρανό να φωτίζω όλο τον κόσμο!». Εκείνη την στιγμή, φύσηξε ένα ελαφρό αεράκι και… το λυχνάρι έσβησε… Ο άνθρωπος που δούλευε κάτω από το φως του λυχναριού, δεν έλεγε τίποτα. Μόνο χαμογελούσε… Όταν όμως έσβησε και πήγε να το ανάψει ξανά, του είπε: -Φώτιζε, λυχνάρι και μη μιλάς. Μην ξεχνάς ότι είσαι ένα κοινό λυχνάρι, και μη μιλάς. Μην ξεχνάς ότι είσαι ένα κοινό λυχνάρι, και μη μιλάς. Μην ξεχνάς ότι είσαι ένα κοινό λυχνάρι και ότι το πιο ελαφρό φύσημα του αέρα σε σβήνει….» Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν πως έχουν μεγάλες ικανότητες. Ακόμα και να διοικήσουν τον κόσμο!. Μικροί και μεγάλοι, αγράμματο...
