Πελασγός Κορυτσάς- Pelasgos Korçë

 

  Ζωγραφικό έργο από την Μαργαρίτα Κ. Λάππα, μαθήτρια Α΄ Λυκείου, με τίτλο έργου: «Όταν ο ήρωας μαρτυρεί…» (Μάρτιος 2025)

  (Ιωάννης Καποδίστριας, Κυβερνήτης της Ελλάδας, Δωρεά Οικ. Αλέξανδρου Κόσκορου, Συλλογή του Μουσείου Καποδίστρια – Πηγή:  https://www.capodistriasmuseum.gr/i-kapodistrias/ )

  (Πηγή: in.gr)

Kostas Kavafis   Termopile [1]   Nder u qoftë atyre që jetën e çojnë duke ruajtur Termopilet. Nuk tunden kurrë nga detyra; mbeten të drejtë dhe të rreptë në çdo vepër, por plot me keqardhje, plot dhembshuri; zemërgjerë kur janë të pasur, kur janë të varfër sërish pak zemërgjerë, gjithmonë ndihmojnë me sa munden; thonë ngaherë të vërtetën, por gënjeshtarët nuk i urrejnë.   Edhe më shumë nder u ka hije kur parashohin (dhe këta janë të shumtë) se në fund do të shfaqet Efialti, se medët, më në fund, do të shkojnë tutje.   [1] Në vitin 480 Greqia u pushtua nga persët ( medët ), që udhëhiqeshin nga perandori Kserks. Mbreti spartan Leonida, në krye të 7 000 grekëve, mori urdhër të ndalte përparimin e ushtrisë perse në Termopile (Greqia qendrore), një kalim i ngushtë mes detit dhe maleve të pakapërcyeshme. Ushtria perse, e përbërë prej 250 000 trupash dhe shumë e fuqishme, sulmoi dy herë, por që të dyja herët u shtrëngua të të...

Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ΘΕΕ ΜΟΥ   Ὅταν τριγύρω βλέπω τῆς φύσεως τὰ κάλλη, τὸν ἥλιο, τὴ σελήνη, τ’ ἄστρα τὰ φωτεινά, τὴ θάλασσα, π’ ἀφρίζει κι ἁπλώνεται μεγάλη, τοὺς ποταμούς, τὰ δένδρα, τοὺς κάμπους, τὰ βουνὰ καὶ τ’ ἄνθη, ποὺ στολίζουν ἀγροὺς καὶ μονοπάτια, Σ’ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, ποὺ  μοῦ   δωκες τὰ μάτια.   *** Κι ὅταν ἀκούω τὸ φλοῖσβο στὴν ἥσυχη ἀμμουδιὰ κι ὅταν ἀκούω στὸ δάσος τὸ ζηλεμμένο ἀηδόνι κι ὃταν ἀκούω τ’ ἀγέρι στοῦ δέντρου  τὰ κλαδιὰ κι ὅταν ἀκούω ἀκόμη τοὺς στεναγμοὺς τοῦ γκιώνη καὶ τὴ φωνὴ τοῦ γρύλλου στὴ σκοτεινὴ νυχτιά, Σ’ εὐχαριστῶ, Θεέ μου , ποὺ   μοῦ ᾽ δωκες τ’ αὐτιά.   *** Κι ὅταν στὸ δρόμο βρίσκω γέρο, τυφλό, ζητιᾶνο ἢ κι ὀρφανὰ παιδάκια, ποὺ τρέμουν καὶ πεινοῦν, καὶ σταματῶ μ’ ἀγάπη κι ἐλεημοσύνη κάνω κρυφὰ ἀπ’ τοὺς διαβάτες, ποὺ δίπλα μου περνοῦν, κι εὐφραίνετ’ ἡ ψυχή μου κι ἀγάλλεται καὶ χαίρει, Σ’ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, ποὺ μοῦ   ’δωκες τὸ χέρι. . ᾽Ιωάννης Πολέμης

Ο ΤΥΦΛΟΣ   Τὶ εἶν' ἡ βοὴ στὸ Γολγοθᾶ ποὺ κόσμος τρέχει ἀπάνω; -Πηγαίνουν νὰ σταυρώσουν δυὸ μαζί μὲ κάποιον πλᾶνο. -Ποιοὶ νἆν οἱ δυὸ, ποὺ ἐκδικητής ὁ χάρος τοὺς προσμένει; -Κλέφτες, φονιάδες, ἄρπαγες, κακούργοι ξακουσμένοι. -Καὶ ποιὸς ὁ πλᾶνος ποὺ κι αὐτὸς θὰ σταυρωθῇ μαζὶ τους; -Τοὺς Φαρισαίους ρώτησε, εἰναι δουλειὰ δικὴ τους! -Θὰ πάω νὰ δῶ... Εἶπα «νὰ δῶ» κι ἦρθαν στὸ νοῦ μου πάλι. Τὰ χρόνια ποὺ ἤμουνα τυφλός. Τυφλός! Ἐσεῖς οἱ ἄλλοι δὲν ξέρετε πόσο ἡ ψυχή μέσα στὰ στήθη εἶν' ἄδεια, ὅταν μὲ μάτια ὁρθάνοιχτα βαδίζει στὰ σκοτάδια! Πῶς τὴ θυμοῦμαι τὴ στιγμή ποὺ ἐστάθη αὐτός μπροστὰ μου καὶ μ' εὐσπλαχνίσθη, κ’ ἔσκυψε, πῆρε πηλὸ ἀπὸ χάμου κι ἀλείφοντας τὰ μάτια μου μὲ τὸν πηλό ἐκεῖνο, μοῦ εἶπε νὰ πάω στοῦ Σιλωάμ τὴ στέρνα νὰ τὰ πλύνω! Ὅταν τὸν πρωτοακτίκρυσα τὸν Φωτοδότη ἐμπρός μου, στὴν ὄψη του εἶδα ὅλες μαζὶ τὶς ὀμορφιὲς τοῦ κόσμου. Μοσχοβολοῦσε κ’ ἔλαμπε τὸ κάθε κίνημά του... Φῶς καὶ τὰ χείλη, κ’ ἡ φωνή, τὰ μάτια κ’ ἡ ματιά του. Στὰ χείλη...

Το παρακάτω ποίημα γράφτηκε και εκφωνήθηκε από τον ίδιο τον  εθνικό ποιητή της Κορυτσάς τον Γεώργιο Μπαϊρακτάρη κατά την ορκωμοσία των ιερολοχιτών στις 7 Ιανουαρίου 1914 στην Ι.Μ Κορυτσάς. Παρόν ήταν και ο Μητροπολίτης Κορυτσάς Γερμανός.