Η επίσκεψη της Πρέσβεως της Ελλάδας στα Τίρανα, κ. Λαμπρινής Κομίνη, στην Κορυτσά, συνοδευόμενης από τον Γενικό Πρόξενο της Ελλάδας στην Κορυτσά, κ. Αστέριο Μπούζια, αποτελεί ασφαλώς μια θετική κίνηση παρουσίας της ελληνικής διπλωματίας σε μια πόλη με βαρύ ιστορικό, πολιτιστικό και πνευματικό φορτίο για τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία.
Σύμφωνα με τις δημόσιες αναρτήσεις που δημοσιεύθηκαν, η Πρέσβης πραγματοποίησε εθιμοτυπικές συναντήσεις με τον Δήμαρχο Κορυτσάς, με τον Μητροπολίτη Κορυτσάς κ. Αναστάσιο, με εκπροσώπους του παραρτήματος της Ομόνοιας, με τον σύλλογο των Βλάχων της Κορυτσάς, καθώς και με φορείς της ελληνικής εκπαίδευσης. Αναφέρεται επίσης συνάντηση με την Πρόεδρο του Ιδρύματος «Αδελφότητα» και την Αναπληρώτρια Συντονίστρια Εκπαίδευσης.
Όλα αυτά έχουν τη σημασία τους. Η παρουσία της Πρεσβείας και του Γενικού Προξενείου στην Κορυτσά, η επαφή με την τοπική αυτοδιοίκηση, την Εκκλησία, την εκπαίδευση και τους συλλόγους, δείχνει ότι η περιοχή δεν έχει ξεχαστεί εντελώς από το ελληνικό διπλωματικό ενδιαφέρον. Σε μια εποχή κατά την οποία η ελληνική παρουσία στην Αλβανία χρειάζεται στρατηγική, σοβαρότητα και συνέχεια, κάθε τέτοια επίσκεψη μπορεί να λειτουργήσει θετικά.
Ωστόσο, ακριβώς επειδή η Κορυτσά δεν είναι ένας απλός σταθμός εθιμοτυπικών επισκέψεων, η επίσκεψη αυτή αφήνει και ορισμένα εύλογα ερωτήματα.
Πρώτο ερώτημα: ποιοι θεωρούνται σήμερα πραγματικοί συνομιλητές της Ελλάδας στην Κορυτσά;
Η πόλη και η περιοχή έχουν ανθρώπους που επί χρόνια υπηρέτησαν την ελληνική παρουσία, την παιδεία, την ιστορική μνήμη, την ενημέρωση και την ομογενειακή φωνή, πολλές φορές χωρίς καμία θεσμική ή οικονομική στήριξη. Υπάρχουν πρώην αιρετοί, πρώην βουλευτές, άνθρωποι με διαδρομή στα μειονοτικά και ομογενειακά ζητήματα, καθώς και ομογενειακά μέσα ενημέρωσης που κράτησαν λόγο και παρουσία όταν άλλοι σιωπούσαν. Δεν είναι γνωστό αν υπήρξε συνάντηση ή επικοινωνία με τέτοια πρόσωπα και φορείς.
Δεύτερο ερώτημα: ποια είναι η κατάσταση των οργανωμένων δομών που εμφανίζονται ως εκπρόσωποι της ομογένειας;
Η Ομόνοια υπήρξε ιστορικά ένας σημαντικός φορέας έκφρασης των δικαιωμάτων και των ανησυχιών του Ελληνισμού στην Αλβανία. Όμως, όταν σε τοπικό επίπεδο υπάρχουν δομές που επί χρόνια δεν ανανεώνονται με κανονικές, ανοιχτές και ουσιαστικές εκλογικές διαδικασίες, τότε δημιουργείται ένα πρόβλημα αντιπροσωπευτικότητας. Δεν αρκεί να υπάρχουν σφραγίδες και τίτλοι. Χρειάζεται ζωντανή σχέση με την κοινωνία, λογοδοσία, ανανέωση και συμμετοχή.
Δεν γνωρίζουμε αν στη διάρκεια αυτών των επαφών τέθηκε το ζήτημα της εσωτερικής λειτουργίας, της ανανέωσης και της πραγματικής αντιπροσώπευσης των τοπικών ομογενειακών δομών. Θα έπρεπε όμως να τίθεται. Διότι η Ελλάδα δεν μπορεί να συνομιλεί μόνο με όσους τυχαίνει να βρίσκονται ήδη σε κάποια θέση, αλλά οφείλει να ενδιαφέρεται και για το αν οι θέσεις αυτές εκφράζουν πράγματι την κοινωνία.
Τρίτο ερώτημα: πού βρίσκεται η ελληνική στρατηγική για την Κορυτσά;
Η Κορυτσά δεν είναι απλώς μια πόλη φιλικών επαφών, φωτογραφιών και εθιμοτυπικών αναρτήσεων. Είναι ένας χώρος όπου συναντώνται η ιστορία, η Ορθοδοξία, η ελληνική παιδεία, η βλαχική παρουσία, οι παλαιές ομογενειακές μνήμες και η σύγχρονη ανάγκη για πολιτιστική και εκπαιδευτική συνέχεια. Γι’ αυτό χρειάζεται κάτι περισσότερο από καλές προθέσεις. Χρειάζεται σχέδιο.
Η ελληνική παρουσία στην περιοχή δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο σε επισκέψεις, ευχές και ευγενικές συναντήσεις. Χρειάζεται ουσιαστική στήριξη των σχολείων, σοβαρή σχέση με τους εκπαιδευτικούς φορείς, συνεργασία με την Εκκλησία, ενίσχυση των πολιτιστικών συλλόγων, άνοιγμα προς νέους ανθρώπους, αλλά και σεβασμός σε όσους κράτησαν ζωντανή την ελληνική φωνή της Κορυτσάς σε δύσκολες περιόδους.
Το ζητούμενο δεν είναι να αμφισβητηθεί η αξία της επίσκεψης. Κάθε παρουσία της ελληνικής διπλωματίας στην Κορυτσά είναι χρήσιμη και ευπρόσδεκτη. Το ζητούμενο είναι να μη μένει η παρουσία αυτή στην επιφάνεια. Να μη δημιουργείται η εντύπωση ότι αρκεί μια συνάντηση με λίγους θεσμικούς παράγοντες για να έχει ακουστεί όλη η κοινωνία.
Η Κορυτσά έχει ανάγκη από μια Ελλάδα που να ακούει βαθύτερα. Να συναντά όχι μόνο τους επίσημους, αλλά και τους ανθρώπους που εργάστηκαν, έγραψαν, υπερασπίστηκαν, δίδαξαν, θυσίασαν χρόνο και προσωπικό κόστος για την ελληνική παρουσία. Να βλέπει όχι μόνο την εικόνα της ημέρας, αλλά και τη συνέχεια των προβλημάτων.
Η επίσκεψη της Πρέσβεως μπορεί να είναι μια καλή αρχή. Αρκεί να μην είναι απλώς μια ακόμη εθιμοτυπική στάση. Γιατί η Κορυτσά δεν χρειάζεται μόνο φωτογραφίες. Χρειάζεται ενδιαφέρον με βάθος, διάλογο με όλους και μια ελληνική πολιτική που να καταλαβαίνει ποιοι κράτησαν πραγματικά αναμμένη τη φλόγα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου