 |
| Foto nga UGO.AL |
|
…..Αὐτό πού εἶπε ὁ π. Σεραφείμ ἐδῶ γιά τούς πνευματικούς πατέρες ἰσχύει
ἐπίσης καί γιά τούς φυσικούς γονεῖς, γιατί ἡ «συγκρότηση τῆς ψυχῆς» πρέπει νά
ἀρχίσει στην πρώιμη παι-δική ἡλικία. Κατά τη διάρκεια μιᾶς διάλεξης στο
Προσκύνημα τοῦ Ἁγίου Γερμανοῦ τοῦ 1982, ὁ π. Σεραφείμ ἔδωσε στούς γο-νεῖς
κάποιες πρακτικές συμβουλές γιὰ τὸ πῶς νὰ χρησιμοποιήσουν ὁτιδήποτε εἶναι
θετικό στόν κόσμο πρός ὄφελος τῶν παι-διῶν τους: «Το παιδί πού ἔχει μεγαλώσει
ἀπό τήν ἀρχή μέ κλασική μουσική καί ἔχει αἰσθανθεῖ τήν ψυχή του νά ἀναπαύεται
σε αὐτή, δέν θά εἶναι τὸ ἴδιο μέ ἕνα παιδί πού ἔχει μεγαλώσει χωρίς μουσική
παιδεία καί τό ὁποῖο μπαίνει ἀπροετοίμαστο στόν πειρα-σμό τοῦ ἀκατέργαστου
ρυθμοῦ καί τῶν μηνυμάτων τῆς ρόκ καί ἄλλων σύγχρονων μορφῶν ψευτο-μουσικῆς.
Μιά τέτοια μουσι-κή παιδεία, ὅπως ἀρκετοί ἀπό τούς γέροντες τῆς Ὄπτινα ἔχουν
πεῖ, καθαρίζει τήν ψυχή καί τήν προετοιμάζει γιά νά δεχθεῖ πνευματικές ἐπιδράσεις*.
Το παιδί πού ἔχει ἐκπαιδευτεῖ μέ καλή λογοτεχνία, δράμα καί ποίηση καί ἔχει αἰσθανθεῖ
τὴν ἐπίδρασή τους στήν ψυχή του -δηλαδή τά ἔχει πραγματικά ἀπολαύσει-, δὲν θὰ
ἐξαρτηθεῖ εὔκολα ἀπό τόν σύγχρονο κινηματογράφο, τά προγράμματα τῆς
τηλεόρασης καί τά φτηνά μυθιστορήματα πού καταστρέφουν τὴν ψυχή καί τήν ἀπομακρύνουν
ἀπό τή χριστιανική πορεία. Το παιδί πού ἔχει μάθει να βλέπει τήν ὀμορφιά στήν
κλασι-κή ζωγραφική καί τή γλυπτική, δέν θά συρθεῖ εὔκολα στίς ἐκτροπές τῆς
σύγχρονης τέχνης ἢ δέν θα προσελκυστεῖ ἀπὸ τὰ φανταχτερά προϊόντα τῆς
σύγχρονης διαφήμισης καὶ τῆς πορ νογραφίας. Το παιδί πού ξέρει κάτι για την
παγκόσμια Ιστορία, εἰδικά τῶν χριστιανικών χρόνων, καὶ πῶς οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι
έχουν ζήσει καὶ ἔχουν σκεφτεῖ, σε ποιά λάθη και ποιές παγίδες έχουν πέσει μὲ
τὴν ἀπομάκρυνσή τους ἀπό τόν Θεό καί τίς ἐντολές Του, καί ποιές λαμπρές καί
σημαντικές ζωές ἔχουν ζήσει ὅταν ἦταν πιστοί σε Αὐτόν, θὰ ἔχει διάκριση για
τη ζωή καὶ τὴ φι-λοσοφία τῆς ἐποχῆς μας καὶ δὲν θὰ ἀκολουθήσει την πρώτη
καινούργια φιλοσοφία ἤ τον τρόπο ζωῆς ποὺ αὐτή προτείνει. Ἕνα ἀπό τά βασικά
προβλήματα πού ὑπάρχουν στὴν ἐκπαί δευση τῶν παιδιῶν σήμερα εἶναι ὅτι στα
σχολεῖα δέν τούς δίνε ται πλέον μιά γεύση τῆς ἱστορίας. Εἶναι ἕνα ἐπικίνδυνο
καί μοιραῖο πράγμα το να στερεῖς ἕνα παιδί ἀπό μιά αἴσθηση τῆς ἱστορίας.
Σημαίνει ὅτι δέν ἔχει καμιά δυνατότητα να παρα-δειγματιστεῖ ἀπό τούς ἀνθρώπους
πού ἔζησαν στο παρελθόν. Καί πραγματικά, ἡ ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται συνεχῶς. Ἄλλο
τε εἶχε ἐνδιαφέρον τὸ πῶς οἱ ἄνθρωποι ἀπάντησαν στα προ-βλήματα, πῶς κάποιοι ἐναντιώθηκαν
στον Θεό καί ποιά ἦταν τὰ ἀποτελέσματα αὐτῆς τῆς στάσεως, καί πῶς ὁρισμένοι ἄνθρωποι
ἄλλαξαν τις ζωές τους καί ἔγιναν ἐξαιρέσεις καί ἔδωσαν ἕνα παράδειγμα που
βιώνεται στήν ἐποχή μας. Αὐτή ἡ αἴσθηση τῆς ἱστορίας εἶναι ἕνα πολύ σημαντικό
πράγμα πού πρέπει να μεταδοθεῖ στα παιδιά. Γενικά, τό πρόσωπο πού εἶναι ἐξοικειωμένο
με τα καλύτερα προϊόντα τοῦ κοσμικοῦ πολιτισμοῦ πού στη Δύση σχεδόν τα πάντα ἔχουν
σαφή θρησκευτικό καί χριστιανικό ἀπόηχο-, ἔχει πολύ περισσότερες πιθανότητες
γιά φυσιολογική, καρποφόρα ὀρθόδοξη ζωή ἀπό κάποιον πού ξέρει μόνο τον μαζικό
σύγχρο-νο πολιτισμό. Ἕνας πού μεταστρέφεται στήν Ὀρθοδοξία και τευθείαν ἀπό
τόν “πολιτισμό τῆς ρόκ", καί γενικά καθένας που σκέφτεται ὅτι μπορεῖ νά
συνδυάσει τήν Ὀρθοδοξία μέ αὐτό τό εἶδος πολιτισμοῦ, ἔχει πολύ νά δοκιμαστεῖ
γιὰ νὰ περάσει ἀπό τή μιά πλευρά στην άλλη, καθώς καί ἕνα δύσκολο δρόμο στή
ζωή προτοῦ νά μπορέσει να γίνει ἀληθινά σοβαρός ὀρθόδοξος χριστιανός, ὁ ὁποῖος
θά μπορεῖ νά παραδώσει σωστά την πίστη του καί σέ ἄλλους. Χωρίς αὐτήν τή
δοκιμασία, χωρίς αὐτήν τή συνειδητοποίηση, οἱ ὀρθόδοξοι γονεῖς θά ἀναθρέψουν
τά παιδιά τους μέ τόν κίνδυνο νά καταβροχθιστοῦν ἀπό τόν σύγχρονο κόσμο. Τά
καλύτερα στοιχεῖα τοῦ παγκόσμιου πολιτισμοῦ, ἄν ληφθοῦν σωστά, καθαρίζουν καί
ἀναπτύσσουν την ψυχή, ἐνῶ ὁ σύγχρονος δημοφιλής πολιτισμός ἀκρωτηριάζει καί
παραμορ φώνει την ψυχή καί τήν ἐμποδίζει ἀπό τὸ νὰ ἔχει μία πλήρη και
φυσιολογική ἀνταπόκριση στό μήνυμα τῆς Ὀρθοδοξίας. Επομένως, στόν ἀγώνα μας ἐναντίον
τοῦ πνεύματος τοῦ κό-σμου τούτου, μποροῦμε νά ἀξιοποιήσουμε τά καλύτερα ἐπι-τεύγματα
πού ὁ κόσμος μπορεῖ νά προσφέρει προκειμένου να προχωρήσουμε πέρα ἀπό αὐτά· κάθε
καλό στόν κόσμο, ἐάν εἴμαστε ἀρκετά σώφρωνες γιά νά δοῦμε, ὁδηγεῖ στόν Θεό
καί τήν Ὀρθοδοξία, καί ὀφείλουμε νά τό χρησιμοποιήσουμε». Από το Βιβλίο : π. Σεραφείμ Ρόζου, Η ζωή και τα έργα του, Γ’ τόμος,
395-397 |
....Ajo që tha këtu Atë Serafimi për etërit shpirtërorë vlen po aq edhe për prindërit natyrorë, sepse **“formimi i shpirtit”** duhet të fillojë që në fëmijërinë e hershme. Gjatë një ligjërate në Pelegrinazhin e Shën Gjermanit, në vitin 1982, Atë Serafimi u dha prindërve disa këshilla praktike se si mund të përdornin gjithçka pozitive që gjendet në botë, për të mirën e fëmijëve të tyre: “Fëmija që është rritur që në fillim me muzikë klasike dhe ka ndier se shpirti i tij gjen prehje në të, nuk do të jetë njësoj me fëmijën që është rritur pa edukim muzikor dhe që hyn i papërgatitur në tundimin e ritmit të papërpunuar dhe të mesazheve të muzikës rok, si edhe të formave të tjera bashkëkohore të pseudo-muzikës. Një edukim i tillë muzikor, siç kanë thënë disa prej pleqve shpirtërorë të Optinës, e pastron shpirtin dhe e përgatit atë për të pranuar ndikimet shpirtërore. Fëmija që është edukuar me letërsi, dramaturgji dhe poezi të mirë dhe që e ka ndier ndikimin e tyre në shpirtin e tij — domethënë, që i ka shijuar ato me të vërtetë — nuk do të bëhet lehtësisht i varur nga kinemaja bashkëkohore, programet televizive dhe romanet e lira, të cilat e shkatërrojnë shpirtin dhe e largojnë atë nga rruga e krishterë. Fëmija që ka mësuar të shohë bukurinë në pikturën dhe skulpturën klasike nuk do të tërhiqet lehtësisht nga shtrembërimet e artit bashkëkohor dhe as nuk do të joshet nga prodhimet e bujshme të reklamës moderne dhe të pornografisë. Fëmija që di diçka për historinë botërore, veçanërisht për periudhën e krishterë, dhe që njeh mënyrën se si kanë jetuar dhe menduar njerëzit e tjerë, gabimet dhe kurthet në të cilat kanë rënë duke u larguar nga Perëndia dhe urdhërimet e Tij, si edhe jetët e ndritshme dhe të rëndësishme që kanë jetuar kur i qëndruan besnikë Atij, do të ketë dallim shpirtëror përballë jetës dhe filozofisë së epokës sonë. Ai nuk do të ndjekë menjëherë filozofinë e parë të re që i paraqitet apo mënyrën e jetesës që ajo propozon. Një nga problemet themelore që ekziston sot në edukimin e fëmijëve është se në shkolla nuk u jepet më një shije e vërtetë e historisë. Është diçka e rrezikshme dhe fatale t’ia privosh fëmijës ndjenjën e historisë. Kjo do të thotë se ai nuk ka më mundësi të marrë shembull nga njerëzit që kanë jetuar në të kaluarën. Dhe në të vërtetë, historia përsëritet vazhdimisht. Gjithmonë ka qenë me interes të shihet se si njerëzit iu përgjigjën problemeve, se si disa iu kundërvunë Perëndisë dhe cilat ishin pasojat e këtij qëndrimi, si edhe se si disa njerëz të tjerë e ndryshuan jetën e tyre, u bënë përjashtime dhe dhanë një shembull që mund të jetohet edhe në epokën tonë. Kjo ndjenjë e historisë është diçka shumë e rëndësishme, e cila duhet t’u transmetohet fëmijëve. Në përgjithësi, njeriu që është njohur me arritjet më të mira të kulturës laike — të cilat në Perëndim pothuajse gjithmonë kanë një jehonë të qartë fetare dhe të krishterë — ka shumë më tepër mundësi për një jetë orthodhokse normale dhe të frytshme sesa ai që njeh vetëm kulturën bashkëkohore të masave. Ai që kthehet në Orthodhoksi drejtpërdrejt nga ‘kultura e rokut’, si edhe kushdo që mendon se mund ta ndërthurë Orthodhoksinë me këtë lloj kulture, do të duhet të kalojë nëpër shumë sprova për të kaluar nga njëra anë në tjetrën. Ai do të ketë përpara një rrugë të vështirë në jetë, përpara se të mund të bëhet një i krishterë orthodhoks vërtet serioz, i aftë për t’ua përcjellë drejt besimin edhe të tjerëve. Pa këtë sprovë dhe pa këtë ndërgjegjësim, prindërit orthodhoksë do t’i rrisin fëmijët e tyre nën rrezikun që ata të përpihen nga bota bashkëkohore. Elementet më të mira të kulturës botërore, kur përvetësohen në mënyrën e duhur, e pastrojnë dhe e zhvillojnë shpirtin. Ndërsa kultura e sotme popullore e gjymton dhe e deformon shpirtin dhe e pengon atë që t’i përgjigjet në mënyrë të plotë dhe të natyrshme mesazhit të Orthodhoksisë. Prandaj, në luftën tonë kundër frymës së kësaj bote, mund të shfrytëzojmë arritjet më të mira që bota mund të na ofrojë, me qëllim që të shkojmë përtej tyre. Çdo gjë e mirë që ekziston në botë, nëse jemi mjaftueshëm të matur për ta dalluar, na çon drejt Perëndisë dhe Orthodhoksisë. Prandaj kemi për detyrë ta përdorim atë.” Nga libri : Atë Serafim Rose, Jeta dhe Vepra e Tij, VIII. fq. 395-397 Burimi: UGO.AL
|
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου