Ο μήνας Ιούλιος, αγαπητοί μου αδελφοί, κοσμείται με τη μνήμη πολλών και μεγάλων αγίων γυναικών.
Στις 7 Ιουλίου τιμούμε τη μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Κυριακής. Στις 11 Ιουλίου τιμούμε τη μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Ευφημίας. Στις 15 Ιουλίου την Αγία Ιουλίτα. Στις 17 Ιουλίου τιμούμε την Αγία Μεγαλομάρτυρα Μαρίνα. Στις 19 Ιουλίου την Οσία Μακρίνη, αδελφή του Μεγάλου Βασιλείου. Στις 22 Ιουλίου την Αγία Μυροφόρο και Ισαπόστολο Μαρία τη Μαγδαληνή. Στις 24 Ιουλίου γιορτάζουμε την Αγία Μεγαλομάρτυρα Χριστίνα. Στις 25 Ιουλίου γιορτάζουμε την Κοίμηση της Αγίας Άννης.
Και σήμερα, 26 Ιουλίου, τιμούμε τη μνήμη της Αγίας ενδόξου Οσιοπαρθενομάρτυρος Παρασκευής.Η Αγία Παρασκευή, όπως όλοι μας λίγο πολύ γνωρίζουμε, έζησε στα δύσκολα χρόνια των διωγμών. Τότε που η χριστιανική πίστη επολεμείτο από το ρωμαϊκό κράτος και η χριστιανική ομολογία είχε ως συνέπεια βασανιστήρια και θάνατο.
Γεννήθηκε και έζησε στη Ρώμη, στα μέσα του 2ου αιώνα μετά Χριστόν. Οι γονείς της, Αγάθων και Πολιτεία, την ανέθρεψαν εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Την δίδαξαν από βρέφους τα ιερά γράμματα που προσφέρουν την αληθινή σοφία και την οδήγησαν στην εν Χριστώ ζωή.
Πόσο μεγάλο είναι στα αλήθεια το χρέος των γονέων απέναντι στα παιδιά τους! Τι μεγάλη ευθύνη έχουν απέναντι στον Θεό και στην κοινωνία όσοι έχουν φέρει παιδιά στον κόσμο;
Δυστυχώς, οι περισσότεροι γονείς δεν το καταλαβαίνουν. Θεωρούν ότι εξαντλούν το χρέος τους αυτό εξασφαλίζοντας στα παιδιά τους υλικά αγαθά και περιουσίες, σπουδές και πτυχία, και αδιαφορούν για τον χαρακτήρα και την ψυχική τους καλλιέργεια. Δεν φροντίζουν να διδάξουν τα παιδιά τους τις ηθικές αξίες. Δεν τα κατευθύνουν στον δρόμο της αρετής και των θείων εντολών, που κάνουν αληθινά ευτυχισμένο τον άνθρωπο. Δεν τους μιλούν για τον Θεό και την χριστιανική πίστη. Αμελούν να τα πάνε στην εκκλησία και στο κατηχητικό σχολείο. Δεν τα μαθαίνουν να προσεύχονται, να νηστεύουν, να ζουν με αγνότητα.
Έτσι τα παιδιά μεγαλώνουν χωρίς Θεό, χωρίς πνευματικά θεμέλια, με αποτέλεσμα όταν αργότερα φύγουν από το σπίτι, να συναντήσουν τους μεγάλους πειρασμούς και τις σειρήνες του κόσμου, να παρασυρθούν στον εύκολο δρόμο του κακού και να καταστραφούν ψυχικά αλλά και σωματικά.
Οι γονείς λοιπόν της αμυγούς Παρασκευής φρόντισαν να της μεταδώσουν τη χριστιανική πίστη. Δυστυχώς όμως έφυγαν νωρίς από τη ζωή και η νεαρή κόρη, αφού μοίρασε την περιουσία που κληρονόμησε στους φτωχούς, κατέφυγε σε κάποιον παρθενώνα αφιερωμένων γυναικών, κάτι σαν μοναστήρι, που έζησε για αρκετό διάστημα με ταπείνωση, υπακοή και άσκηση.
Μέσα της όμως έκαιγε ο πόθος της ιεραποστολής. Ήθελε την πίστη της στον Θεό να την μεταδώσει και σε άλλους ανθρώπους. Ήθελε να βγει στον κόσμο και να κηρύξει στους ειδωλολάτρες την αλήθεια του Ευαγγελίου.
Πήρε λοιπόν ευλογία από την ηγουμένη και ξεκίνησε, ακολουθώντας τα ίχνη των Αποστόλων, να οδηγεί τους ανθρώπους στο φως του Χριστού. Περιόδευε πόλεις και χωριά και καλούσε όλους να αφήσουν την πλάνη των ειδώλων, τα άψυχα αγάλματα και τους ψεύτικους θεούς και να πιστέψουν στον αληθινό Θεό.
Η δράση της όμως έφερε αντίδραση. Οι Εβραίοι φθόνισαν το έργο της και την κατήγγειλαν στον ηγεμόνα της περιοχής. Η Αγία, χωρίς κανένα δισταγμό, ομολόγησε με θάρρος την πίστη της. Αυτό είχε ως συνέπεια να υποβληθεί σε φρικτά βασανιστήρια. Από όλα όμως ο Θεός την έσωσε, με αποτέλεσμα πολλοί να πιστέψουν και να γίνουν χριστιανοί.
Αφήνεται ελεύθερη και συνεχίζει να περιοδεύει και να κηρύττει τον Χριστό, θεραπεύοντας και πολλούς ασθενείς. Συλλαμβάνεται ξανά και υποβάλλεται σε νέα μαρτύρια. Τελικά ο βασιλιάς δίνει διαταγή να την αποκεφαλίσουν.
Πριν πέσει το ξίφος του Δημίου, η Αγία γονάτισε και προσευχήθηκε. Αφού ευχαρίστησε τον Θεό που της έδωσε την δύναμη να μαρτυρήσει για την πίστη της, τον παρακάλεσε να την δεχθεί στη Βασιλεία Του. Του ζήτησε ακόμα να ικανοποιεί τα αιτήματα εκείνων που την επικαλούνται με πίστη.
Και ενώ το ξίφος έπεφτε στον τράχηλό της, ακούστηκε φωνή από τον ουρανό που έλεγε ότι η δέησή της εισακούστηκε. και η μεν τιμία κεφαλή της έπεσε στη γη, η δε αγία ψυχή της ανέβηκε στον ουρανό, έχοντας λάβει την χάρη να θεραπεύει νοσήματα και να αποδιώκει πονηρά πνεύματα από αυτούς που την επικαλούνται με πίστη.
Αυτός είναι με συντομία ο βίος της Αγίας Όσιοπαρθενομάρτυρος αλλά και εις Αποστόλου Παρασκευής που εορτάζουμε σήμερα. Πολλά θα μπορούσαμε να θαυμάσουμε από τη ζωή της. Σίγουρα το θαυμαστότερο από όλα είναι η θαρραλέα ομολογία της πίστεως και η καρτερία που έδειξε στα μέχρι θανάτου βασανιστήρια που πέρασε.
Θα ήθελα όμως να επιμείνουμε σε μια άλλη πτυχή της ζωής της πολύ σημαντική. Στο ιεραποστολικό έργο που επετέλεσε. Όταν γνώρισε τον Χριστό δεν κράτησε την πίστη της μόνο για τον εαυτό της. Αισθάνθηκε αυθόρμητα την επιθυμία να την μεταδώσει και σε άλλους.
Η ιεραποστολή είναι η πρώτη και βασική εκδήλωση της πίστεως αδελφοί μου. Είναι όμως και το σπουδαιότερο έργο που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος. Με την ιεραποστολή ο άνθρωπος γίνεται συνεργάτης του Θεού. Όπως λέει στον προφήτη Ιερεμία, όποιος βοηθάει μια ψυχή να ελευθερωθεί από τα δίχτυα της αμαρτίας και του διαβόλου, γίνεται στόμα του Θεού.
Για το μεγάλο αυτό έργο πολλές φορές αναφέρει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Γράφει σε μια ομιλία του. Μίλα και συμβούλεψε τον αδελφό σου. Δεν σε άκουσε; εσύ θα πάρεις το μισθό σου ολόκληρο από τον Θεό. Μόνο κάντο αυτό συνεχώς και μην παραιτηθείς μέχρι να τον πείσεις.
Ο διάβολος αγωνίζεται πάντοτε εναντίον της σωτηρίας μας, χωρίς να κερδίζει ο ίδιος τίποτα. Δεν είναι ντροπή λοιπόν για μας, ενώ ο διάβολος ποτέ δεν απελπίζεται στην προσπάθειά του να μας οδηγήσει στην απώλεια, εμείς να απογοητευόμαστε για τη σωτηρία των αδελφών μας;
Ποια συγγνώμη θα έχουμε, αγαπητοί, τη στιγμή που ενώ ο πονηρός δαίμονας μεταχειρίζεται εναντίον μας τόση μανία, εμείς ούτε το ελάχιστο μέρος της δραστηριότητάς του δεν καταβάλλουμε για τη σωτηρία των αδελφών μας; Και όλα αυτά έχοντας σύμμαχο τον Θεό.
Τι μπορώ να κάνω εγώ μόνος μου, ρωτάει ο Άγιος. Είναι αδύνατον να συναναστρέφομαι με όλους τους ανθρώπους της πόλης μας κάθε μέρα. Ούτε προλαβαίνω να συνομιλώ μόνος μου με τόσο πλήθος. Αν όμως εσείς θελήσετε να μοιραστείτε την ευθύνη για τη σωτηρία ο ένας του άλλου και ο καθένας αναλάβει έναν από τους αδιάφορους αδελφούς, γρήγορα θα αυξηθεί η οικοδομή μας.
Αλλού πάλι τονίζει ότι η φροντίδα για τη σωτηρία ενός πλανεμένου αδελφού μας είναι ανώτερη από την ελεημοσύνη, την αρετή εκείνη που τόσο υμνείται στην Αγία Γραφή. Και αυτό γιατί με την ελεημοσύνη σώζουμε το σώμα του ανθρώπου, ενώ με την ιεραποστολή σώζουμε την ψυχή του.
Η φροντίδα και η προσπάθεια για την επιστροφή των πλανεμένων δεν είναι έργο μόνο των επισκόπων, των ιερέων και των κατηχητών. είναι έργο του κάθε χριστιανού. Αν πραγματικά πιστεύει κάποιος στον Θεό και γνωρίζει τι αξία έχει μια ψυχή για την οποία πέθανε ο Χριστός, τότε πονά όταν την βλέπει να βασανίζεται μακριά από τον Θεό.
Θλίβεται να βλέπει να πλανιέται σαν το χαμένο πρόβατο στα όρη και τους γκρεμούς της αβολύας, ψάχνοντας μάταια να βρει τη χαρά και τελικά να γίνεται λεία του μισάνθρωπου δράκοντα, του διαβόλου, και να αναστενάζει κάτω από τη σκληρή τυραννία του.
Επίστευσα, δι' ο ελάλησα, λέει ο Δαυίδ. Το πρώτο που κάνει εκείνος που γνωρίζει τον Χριστό είναι να τρέξει να το ανακοινώσει και σε άλλους.
Ας θυμηθούμε τον Απόστολο Φίλιππο. Μόλις γνώρισε και πίστεψε τον Χριστό, έτρεξε αμέσως να το ανακοινώσει στον φίλο του τον Ναθαναήλ και να τον καλέσει να γνωρίσει τον θειοδιδάσκαλο.
Αλλά και η Σαμαρείτιδα, μόλις πίστεψε στον Χριστό και ξεδίψασε με το αθάνατο νερό που της έδωσε, ξέχασε τη φυσική δίψα που είχε. Άφησε τη στάμνα της στο πηγάδι και έτρεξε στο χωριό της για να καλέσει όλους να γνωρίσουν τον Μεσσία. Τελικά, εξαιτίας της, πολλοί πίστεψαν.
Μα εγώ, θα πει κάποιος, δεν μπορώ να μιλήσω και να κάνω κήρυγμα ή κατήχηση. Μπορείς όμως να κάνεις κάτι άλλο πιο εύκολο. Δώσε στον άλλο, στον συνάνθρωπό σου, ένα βιβλίο που διάβασες και σε ωφέλησε. Δώσ' του ένα περιοδικό ή έστω ένα φυλλάδιο. Μην το κρατάς μόνο για τον εαυτό σου.
Ο κόσμος διψά. Αλίμονο σε μας που έχουμε το νερό και δεν το δίνουμε. Δεν φτάνει να ακούμε τον λόγο του Θεού, δεν φτάνει να τον εφαρμόζουμε, χρειάζεται και να τον διαδίδουμε.
Αυτό έκαναν οι Απόστολοι, αυτό έκαναν οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, αυτό έκαναν οι φωτιστές ιεραπόστολοι, αυτό έκανε και η Αγία Παρασκευή. Αυτό έκανε και ο μεγάλος εθναπόστολος, ο ιερομάρτυρας Κοσμάς ο Αιτωλός, όπως και άλλοι διδάσκαλοι του γένους, παλαιότεροι και νεότεροι.
Αυτό μας δίδαξε με πάθος και ο νεότερος πατροκοσμάς της Εκκλησίας μας, ο αείμνηστος Μητροπολίτης μας πατήρ Αυγουστίνος. Στα αυτιά μας αντηχούν ακόμα τα λόγια του. Είσαι χριστιανός, μίλα για τον Χριστό, μίλα για τον Χριστό. Χριστιανός που δεν μιλά για τον Χριστό, δεν είναι χριστιανός.
Αδελφοί μου, όταν βρεθούμε κάποτε κατά την ημέρα της Κρίσεως ενώπιον του αδίκαστου κριτού, για να αποδώσουμε λόγο για τα έργα μας, ίσως να του πούνε κάποιοι. Κύριε, κοίταξε τα χέρια μου, είναι καθαρά, δεν έκανα κανένα κακό. Και ο Χριστός θα τους πει, ναι, είναι καθαρά, αλλά είναι άδεια. Δεν έφερες κάποιον άλλο σε μένα.
Ας προσπαθήσουμε λοιπόν, πριν φύγουμε από αυτόν τον κόσμο, να φέρουμε τουλάχιστον μια ψυχή στο Χριστό. Διότι όπως λέει ο Άγιος Ιάκωβος Αδελφόθεος, εκείνος που επέστρεψε έναν αμαρτωλό από τον πλανεμένο δρόμο που ακολουθούσε, θα σώσει μια ψυχή από τον θάνατο και θα καλύψει πλήθος αμαρτιών.
Ποιος ξέρει, αδελφοί μου, ίσως εκείνη την κρίσιμη στιγμή που θα δικαζόμαστε και με αγωνία θα περιμένουμε τη μεγάλη απόφαση, τη στιγμή που η ζυγαριά της θείας δικαιοσύνης θα αμφιταλαντεύεται λόγω των πολλών και μεγάλων αμαρτιών μας, την τρομερή εκείνη στιγμή που θα κρίνεται το αιώνιον μέλλον μας, ίσως τότε να ακουστεί μια φωνή, η φωνή αυτού που σώσαμε εκ θανάτου και να πει: Κύριε, μην τον καταδικάσεις, αυτός με έσωσε, αυτός μου μίλησε για σένα.
Και η φωνή αυτή να γίνει αιτία και της δικής μας σωτηρίας. Αμήν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου