Δεν θέλει βραβεία για την θυσία της η ελληνίδα μάνα και γιαγιά!!!
Ένα πρωί στο Ιατρικό Κέντρο! Μια από τις καλύτερες καλημέρες, που άκουσα και είδα. Μια μέρα που δεν πήγε στραβά, όπως περίμενα. Ήταν μια μέρα απλοϊκή, όπως ο άνθρωπος, αληθινή, σαν μια ανθρώπινη ιστορία, που έμαθα τι σημαίνει ελπίζω για να ζω, και όχι ζω για να ελπίζω! Μια γυναίκα περίμενε πριν από μένα έξω από το γραφείο του γιατρού. Μπορεί να ήταν μάνα, μπορεί θεία, σύζυγος ίσως, ή ακόμα και γιαγιά. Μπορεί και όλα. Είχε έρθει από τις 7 το πρωί για να «γράψει» φάρμακα. Κάθισα δίπλα της σιωπηρά. «Καλημέρα τι κάνεις;», είπε στην υπάλληλο που έτρεχε βιαστικά στους διαδρόμους. «Είμαι καλά αλλά κρυωμένη, δεν μπορώ να σου μιλήσω», ανταποκρίθηκε εκείνη με κομμένη βραχνή φωνή! «Καλημέρα τι κάνεις;», είπε στην καθαρίστρια που μόλις εμφανίστηκε με τους κουβάδες της για φασίνα. «Είμαι καλά, αλλά δεν έχει συνέλθει ακόμα ο λαιμός μου. Μόλις πριν λίγο ξύπνησα. Μιλάμε μετά.», της απάντησε. «Εσείς καλά;», μου είπε. «Ναι, μια χαρά», της απάντησα. «Ξέρεις εγώ μιλάω εύκολα α...