Νέες ἁγιασμένες μορφές τῆς Ἐκκλησίας τῶν Πατρῶν


6 Δεκεμβρίου, ορτή ἁγίου Νικολάου Μύρων τοῦ θαυματουργοῦ.
Ἀφιέρωμα: Νέες ἁγιασμένες μορφές τῆς Ἐκκλησίας τῶν Πατρν.
Σημειοφόρος π. Νικόλαος καί ἀθληφόρος πρ. Ἀνθή.
κκλησία τῆς Κύπρου, Ἱερά Μητρόπολις Κυρηνείας.
«Νέφη γίων» Παλαιᾶς καί Καινῆς Διαθήκης.
Νέφος Πατρινῶν ἁγίων.
«Τοιγαροῦν καί ἡμεῖς τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων...» (῾Εβρ. 12, 1).

 ἀπόστολος Παῦλος μέ φυσικότατο τρόπο συνδέει τήν Παλαιά Διαθήκη μέ τήν Καινή καί τήν ἐποχή τῆς ᾽Εκκλησίας: οἱ ἅγιοι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης -πατριάρχες, κριτές, προφῆτες καί ἁπλοί πιστοί τοῦ ᾽Ισραήλ -  μέ κύριο χαρακτηριστικό τήν πίστη τους στόν ἀληθινό Θεό, πού ἐπιβεβαιώθηκε ἀκόμη καί μέ τήν θυσία τῆς ζωῆς τους, εἶναι ἐκεῖνοι, πού περιβάλλουν τούς χριστιανούς, παρακολουθώντας καί ἐνισχύοντας τόν πνευματικό τους ἀγώνα, μετά μάλιστα τόν ἐρχομό τοῦ Κυρίου ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ.       
Γιά τόν ἀπόστολο Παῦλο ὁ ἀγώνας τοῦ χριστιανοῦ γίνεται πλέον ἐν Χριστῷ καί Πνεύματι γίῳ, ἀλλά μετέχει σ᾽ αὐτόν καί ὁ πνευματικός κόσμος τῶν ἁγίων τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης.
«Τοιγαροῦν καί ἡμεῖς, τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων..., δι᾽ ὑπομονῆς τρέχωμεν τόν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα...» (= χοντας λοιπόν καί ἐμεῖς γύρω μας ἕνα τόσο μεγάλο καί πυκνό σύννεφο ἁγίων ἀνθρώπων, πού μαρτύρησαν γιά τήν ἀλήθεια τῆς πίστεως..., ἄς τρέχουμε μέ ὑπομονή τόν ἀγώνα πού προβάλλει μπροστά μας...).
λοι οἱ πιστοί, πού ἀνταποκρίθηκαν στήν κλήση τοῦ Θεοῦ ἔμπρακτα καί στήν πρώτη καί στήν δεύτερη φάση τῆς ἀποκαλύψεώς Του, εἶναι μέτοχοι τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.  Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἔχει μέλη της τούς μάρτυρες τῆς πίστεως. Οἱ μάρτυρες συνιστοῦν τούς ἁγίους τῆς ᾽Εκκλησίας.
«Τῶν ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ μαρτύρων σου, ὡς πορφύραν καί βύσσον τά αἵματα ἡ κκλησία Σου στολισαμένη...» (= κκλησία Σου δηλαδή, Χριστέ  μας, στολισμένη μέ τά αἵματα τῶν μαρτύρων σου σέ ὅλον τόν κόσμο, ἔχει σάν ἔνδυμά της τό πορφυρό χρῶμα». 
Αὐτό εἶναι τό χρῶμα τῆς κκλησίας, τό πορφυρό, γιατί τό μαρτύριο τοῦ αἵματος εἶναι τό χαρακτηριστικό ὅλων τῶν ἁγίων. Καί πῶς νά εἶναι ἀλλιῶς, ὅταν ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ὁ ἀρχηγός τῆς πίστεως καί ἡ κεφαλή τῆς κκλησίας, ἔφυγε μαρτυρικά ἀπό τήν ζωή αὐτή; ν Αὐτός, πού συνιστᾶ τό ἀπόλυτο κριτήριο, ζεῖ καί φεύγει ἀπό τόν κόσμο τοῦτο μαρτυρικά, ποιός χριστιανός ὡς μαθητής Του μπορεῖ νά ζήσει μέ ἄλλον τρόπο;
Γι᾽ αὐτό καί τό μαρτύριο εἶναι ἡ φυσιολογική κατάσταση γιά τήν κκλησία. Στό μαρτύριο βρίσκει πάντοτε ἡ ᾽Εκκλησία τόν ἑαυτό της. κκλησία πού δέν ζεῖ μαρτυρικά, πού ἡ πιστότητα στό θέλημα τοῦ Κυρίου δέν ὁδηγεῖ σέ σύγκρουση μέ τόν διεστραμμένο κόσμο τῆς ἁμαρτίας, δέν εἶναι κκλησία. Γιατί προφανῶς ἔχει ξεφύγει ἀπό τά χνάρια τοῦ ἀρχηγοῦ της. Εἰ ἐμέ ἐδίωξαν καί ὑμᾶς διώξουσιν᾽ εἶπε ὁ ῎Ιδιος. «στις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι». Διότι (= ὅστις θέλει φίλος εἶναι τοῦ κόσμου, ἐχθρός τοῦ Θεοῦ καθίσταται), ἀφοῦ «οὐδείς δύναται δυσίν κυρίοις δουλεύειν». Κατά συνέπεια ὁ μεγαλύτερος κίνδυνος γιά τήν ᾽Εκκλησία εἶναι ἡ λεγόμενη ἐκκοσμίκευση, ἡ κκλησία δηλαδή - ἐννοεῖται πάντοτε κατά τό ἀνθρώπινο αὐτῆς, πού σημαίνει ἀπό πλευρᾶς τῶν πιστῶν της - νά συσχηματισθεῖ μέ τόν κόσμο, νά γίνει καί ἡ ἴδια κόσμος.
ταν ἡ κοσμική ἐξουσία ἀρχίζει νά «χαϊδεύει» τήν κκλησία, ὅταν ᾽Εκκλησία καί ἐξουσία ἀρχίζουν νά συμβαδίζουν, τότε ἤ ἡ κοσμική ἐξουσία ἔχει ἡγέτες τέτοιους χριστιανούς, πού λειτουργοῦν ὡς γνήσια τέκνα της (ἀλήθεια, γίνεται αὐτό;), ἤ ἡ κκλησία ἔχει βάλει «πολύ νερό στό κρασί της», ὅπως λέμε, συνεπῶς ἔχει χάσει τήν αὐθεντικότητά της καί ἔχει ξεπέσει στήν «μωρίαν τοῦ ἅλατος» πού λέει ὁ Κύριος, τό φυσικό ἐπακόλουθο μᾶς τό λέει καί πάλι ὁ ῎Ιδιος: «νά πεταχτεῖ καί νά ποδοπατηθεῖ ἀπό τούς ἀνθρώπους». Γι᾽ αὐτό καί οἱ ἅγιοί μας, τίς «εἰρηνικές» ἐποχές, ἐκεῖ πού τά πράγματα φαίνονται ὅτι βαίνουν καί κυλοῦν «καλά», τίς θεωροῦν ὡς τίς πιό ἐπικίνδυνες ἐποχές καί καλοῦν σέ ἀδιάκοπη καί συνεχή ἐγρήγορση. Πότε ἀπό πλευρᾶς πνευματικῆς κινδυνεύει ἕνας χριστιανός; ταν σταματήσουν σ’ αὐτόν οἱ πειρασμοί καί οἱ δοκιμασίες τῆς ζωῆς. Τότε εὔκολα μπορεῖ νά «ἀποκοιμηθεῖ».

«παρον τούς πειρασμούς καί οὐδείς ὁ σωζόμενος» κατά τό γνωστό ἀσκητικό λόγιο. Τό ἴδιο λοιπόν καί γιά τίς χωρίς πειρασμούς ἐποχές. πό τήν ἄποψη αὐτή τό μαρτύριο τῆς συνειδήσεως θεωρεῖται ἰσοστάσιο τοῦ μαρτυρίου τοῦ αἵματος, μᾶλλον δέ καί προϋπόθεση αὐτοῦ. ν μέ ἄλλα λόγια δέν μπορεῖ κανείς νά κρατήσει τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου, πῶς εἶναι δυνατόν νά δώσει καί τήν ζωή του γι᾽ Αὐτόν; Καί δέν εἶναι μία προσφορά ζωῆς ἡ θυσία τοῦ ἑαυτοῦ πρός χάριν τοῦ ἄλλου; «Φλέγομαι ἀπό τό πόθο νά μαρτυρήσω γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, εἶπε μιά μέρα ἕνας ἀρχάριος μοναχός σ᾽ ἕναν ἔμπειρο Γέροντα. - Ἄν τήν ὥρα τοῦ πειρασμοῦ σηκώσεις εὐχαρίστως τό βάρος τοῦ ἀδελφοῦ σου, τοῦ ἀποκρίθηκε ἐκεῖνος, εἶναι σἄν νά ρίχτηκες στήν κάμινο τῶν τριῶν Παίδων» (ἀπό τό Γεροντικό). Καί δέν πρέπει νά λησμονοῦμε τόν συγκλονιστικό λόγο τοῦ ἀποστόλου Παύλου στόν περίφημο ὕμνο τῆς ἀγάπης. Σημειώνει ὁ ἀπόστολος τήν θεωρούμενη, χωρίς νά εἶναι ὅμως μέ βάση τά παραπάνω, παραδοξότητα, ὅτι μπορεῖ κάποιος νά δώσει τό σῶμα του γιά νά καεῖ πρός χάρη τῆς πίστεώς του, νά μήν τόν ὠφελήσει ὅμως αὐτή ἡ θυσία του, ἄν δέν διακατέχεται ἀπό ἀγάπη. «Καί ἄν παραδῷ τό σῶμά μου, ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δέ μή ἔχω, οὐδέν ὠφελοῦμαι».
Μάρτυρας λοιπόν κατά τήν ᾽Εκκλησία μας κάθε πλέον πιστός: εἴτε τῆς συνειδήσεως πάντοτε εἴτε καί τοῦ αἵματος, ἄν ζητηθεῖ κάτι τέτοιο λόγω τῶν συνθηκῶν τῆς ἐποχῆς. Καί ὁ ἀπόστολος ἔρχεται στήν συνέχεια καί καθορίζει πιό συγκεκριμένα τό πλαίσιο αὐτοῦ τοῦ πνευματικοῦ μαρτυρικοῦ ἀγώνα: Μέ τήν συμπαράσταση ὅλων τῶν μαρτύρων ἁγίων ὁ πιστός, συνεπῶς ἐν ᾽Εκκλησίᾳ εὑρισκόμενος, εἶναι ἀπολύτως προσανατολισμένος πρός τόν Κύριο, τόν ἀρχηγό τῆς πίστεως, κάνοντας πέρα συνεπῶς ὁποιοδήποτε φορτίο ἀπό τά βιοτικά πράγματα, κυρίως ὅμως τήν ἁμαρτία πού εὔκολα παρασύρει τόν ἄνθρωπο. Καί ἐπειδή ἡ ἁμαρτία λειτουργεῖ ὡς δεύτερη φύση καί ὁ διάβολος δέν κάνει διακοπές στίς κατά τῶν πιστῶν ἐπιθέσεις του, γι᾽ αὐτό καί ἀπαιτεῖται ὑπομονή. «Μέ ὑπομονή λοιπόν τρέχουμε τόν ἀγώνα, πού προβάλλει μπροστά μας, χωρίς νά στρέφουμε πουθενά ἀλλοῦ τά βλέμματά μας καί τήν προσοχή μας παρά μόνο στόν ᾽Ιησοῦ, πού εἶναι ὁ ἀρχηγός καί θεμελιωτής τῆς πίστεώς μας καί μᾶς τελειοποιεῖ σ᾽ αὐτήν».
Οἱ ἅγιοι συνιστοῦν τό ποιοτικό στοιχεῖο τοῦ κόσμου, τήν ἀναφορά καί τήν εὐλογία του. Μέ τήν ἁγιασμένη ζωή τους λειτουργοῦν ὡς οἱ εὐεργέτες αὐτοῦ, γι᾽ αὐτό καί κανονικά μέ ὀρθά κριτήρια ὁ κόσμος θά ἔπρεπε νά τούς εὐγνωμονεῖ καί νά τούς δοξολογεῖ. Μέ τούς ἁγίους μάρτυρες στέκεται τελικά ὁ κόσμος - ὁ Θεός δι᾽ αὐτῶν συνεχίζει νά κρατάει τόν κόσμο.  συναίσθηση αὐτῆς τῆς ἀλήθειας καί γιά ἐμᾶς σημαίνει ἤδη χάρη Θεοῦ. Μακάρι ὅμως νά μποῦμε καί στήν χάρη τῆς πράξης καί τῆς ζωῆς τους. Αὐτούς λοιπόν τούς Ἁγίους τς Ἁγιωτάτης Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἠμῶν τιμᾶ καί γεραίρει, καί προβάλλει ἡ Αὐτοῦ Πανιερότης,  Κυρηνείας κ.κ. Χρυσόστομος, τῆς Ἁγιοτόκου καί Μαρτυρικῆς Κύπρου. Τοῦτο δ’  ἀποτελεῖ ὑψίστη τιμή καί δι’ μᾶς τούς ἐκ Πατρν ὁρμωμένους, καθ’ ὅτι λίαν προσφάτως τίμησεν τούς ἐκ τῆς πόλεως μῶν ἐν μαρτυρίᾳ καί μαρτυρί διαλάμψαντες: Σημειοφόρον π. Νικόλαον Πέτταν καί τήν τούτου πρεσβυτέραν Ἀνθήν, τήν ἀθλήσασαν στερρῶς ἐν Κοινωνίᾳ καί Ἐκκλησί.
Ὠσαύτως ἡ τεραστία ἐν Ἐκκλησίᾳ, προσωπικότης τοῦ Πανιερωτάτου προσδίδει εἰς τήν σχετικήν πνευματικήνἉγιολογικήν αὐτήν Ἡμερίδα, καί ὑπέρ τῶν ἐκ Πατρν ἁγίων μορφῶν εἰσέτι εἰδικόν πνευματικόν βάρος, καθ’ ὅτι ἡ Σεπτή του Ἱεράρχου προσωπικότης πεποικιλμένη ἐστί ἐκ πλουσίου θύραθεν σοφίας, καί κυρίως ἀπολύτως ἐμφορουμένη ἐκ τῆς ἄνωθεν ἐκπορευομένης Κυριακῆς τοιαύτης.

«Ὁ Πανιερώτατος Μητροπολίτης Κυρηνείας κ. Χρυσόστομος, ἐγεννήθη ἐν Λάρνακι τῆς Λαπήθου τὸ ἔτος 1970. Διήκουσε τὰ ἐγκύκλια γράμματα εἰς τὴν Λευκωσίαν. Κατὰ τὰ ἔτη 1988-1990 ἐξεπλήρωσε τὰς στρατιωτικὰς αὐτοῦ ὑποχρεώσεις. Ἐσπούδασεν τὴν ἱερὰν ἐπιστήμην εἰς τὴν Θεολογικὴν Σχολὴν τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ἐξ ς καὶ ἀπεφοίτησεν τὸ 1994. Ἐν συνεχείᾳ παρηκολούθησε μεταπτυχιακὸν κύκλον μαθημάτων εἰς τὸ Durham τῆς Ἀγγλίας (1994-1995). Διετέλεσε καθηγητὴς τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀκαδημίας εἰς Λευκωσίαν (1995-1998). Τὰς Μεταπτυχιακὰς αὐτοῦ σπουδὰς ἐπεράτωσεν ὡς ὑπότροφος τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους ἐν τῷ Ἰνστιτούτῳ Μεταπτυχιακῶν Σπουδῶν Ὀρθοδόξου Θεολογίας εἰς Γενεύην, ὑποβαλὼν διπλωματικὴν ἐργασίαν εἰς τὸ Πανεπιστήμιον τοῦ Φριβούργου ὑπὸ τὸν τίτλον: “La transmission des Dix Commandements d’après le récit de l’Ancien Testament” (1998-2000). Ἀνηγορεύθη διὰ Πατριαρχικοῦ Πιττακίου εἰς Διδάσκαλον Ὀρθοδόξου Θεολογίας. Διάκονος ἐχειροτονήθη τὴν 8ην Ἀπριλίου 2001 εἰς τὸ ἐν Λευκωσίᾳ Μετόχιον τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κύκκου, ὑπὸ τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου κυροῦ Χρυσοστόμου Α΄, λαβὼν τὸ ὄνομα Χρυσόστομος. Διηκόνησεν εἰς τὴν Μητρόπολιν Αὐστρίας ὡς ἀρχιδιάκονος τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Αὐστρίας κυροῦ Μιχαὴλ καὶ ἐπεράτωσε τὸν κύκλον τῶν διδακτορικῶν μαθημάτων εἰς τὴν Θεολογικὴν Σχολὴν τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Βιέννης (2001-2004). Κατὰ τὰ ἔτη 2004-2007 ὑπηρέτησε ὡς διάκονος ἐν Μετοχίῳ Κύκκου καὶ ἠργάσθη ὡς καθηγητὴς Δημοσίας Μέσης Ἐκπαιδεύσεως εἰς Λευκωσίαν. Τὴν 8ην Σεπτεμβρίου 2007 ἐχειροτονήθη εἰς Πρεσβύτερον καὶ ἐχειροθετήθη εἰς Ἀρχιμανδρίτην ὑπὸ τοῦ Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Κύκκου καὶ Τυλληρίας κ. Νικηφόρου. Κατὰ τὰ ἔτη 2007-2011 ὑπηρέτησεν ὡς ἐφημέριος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἀρχαγγέλου Μιχαὴλ παρὰ τῷ Πολιτιστικῷ Κέντρῳ τῆς Μονῆς καὶ διδάσκει εἰς τὴν Ἀγγλικὴν Σχολὴν Λευκωσίας. Κατὰ τὴν πρώτην φάσιν τῆς ἐκλογῆς τοῦ τριποσώπου τῇ 19ῃ Νοεμβρίου 2011  Α. Π. ἔλαβε τὰς περισσοτέρους ψήφους, εἰς δὲ τὴν δευτέραν φάσιν τῇ 24ῃ Νοεμβρίου 2011 ἐξελέγη ὑπὸ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου Μητροπολίτης Κυρηνείας. Τὴν 10ην Δεκεμβρίου 2011 ἐχειροτονήθη εἰς Ἐπίσκοπον καὶ ἐνεθρονίσθη ὡς Μητροπολίτης τὴν ἰδίαν ἡμέραν. Τυγχάνει μέλος τῆς Παγκοσμίου Ὁμοσπονδίας Συνδέσμων, Ὁμίλων καὶ Κέντρων UNESCO, ἧς διετέλεσεν καὶ Γενικὸς Γραμματέας. Μετεῖχεν εἰς διεθνῆ συνέδρια, εἰς ἐκκλησιαστικὰς ἀντιπροσωπείας καὶ ἀποστολὰς καὶ εἶναι μέλος θεολογικν καὶ ἄλλων ὀργανισμν διὰ τὴν Παγκόσμιον Εἰρήνην καὶ Ἀσφάλειαν. Ὁμιλεῖ τὴν ἀγγλικήν, γαλλικὴν καὶ γερμανικὴν καὶ ἀρχαίας βιβλικὰς γλώσσας.
Τὴν παρελθοῦσαν Παρασκευὴν, 20ήν Νοεμβρίου 2015, ὁ Πανιερώτατος Μητροπολίτης Κυρηνείας κ.κ. Χρυσόστομος ἐχοροστάτησε κατά τὴν ἀκολουθίαν τοῦ Ἑπσερινοῦ εἰς τὸν πανηγυρίζοντα Ἱερὸν Ναὸ Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου εἰς τὴν Κοκκινοτριμιθιὰ, συμπαραστατούμενος ὑπὸ κληρικῶν τῆς Μητροπόλεως. Πρὸ τοῦ πέρατος τῆς Ἀκολουθίας ὁ Πανιερώτατος ὡμίλησε πρὸς τὸ ἐκκλησίασμα, ἀναφερθεὶς εἰς τὸ πρόσωπον τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.
Τὴν ἐπομένην 21ην Νοεμβρίου ἐχοροστάτησεν κατὰ τὴν Ὄρθρου καὶ ἐτέλεσεν τὴν Θείαν Λειτουργίαν εἰς τὸν ἴδιον πανηγυρίζοντα Ἱερὸν Ναὸν.
Τὸ ἑσπέρας ὑπεδέχθη εἰς τὸν Ἱερόν Μητροπολιτικὸν Ναόν Ἀποστόλου Βαρνάβα Κοκκινοτριμιθιᾶς ἀποτμήματα λειψάνων τῶν ἐξς Ἁγίων: Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Χαραλάμπους, Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου, Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Παντελεήμονος, Ἁγίας Ὁσιομάρτυρος Παρασκευῆς, Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας, Ἁγίου Παρθενίου Ἐπισκόπου Λαμψάκου, Ἁγίου Σοφιανοῦ Ἐπισκόπου Δρυϊνουπόλεως, Ἁγίου Βλασίου Ἀκαρννος καὶ τῶν σὺν αὐτῷ, Ὁσίου Παϊσίου (Παναγῆ) τοῦ ἐν Κεφαλληνίᾳ, Ὁσίου Λεοντίου ἐκ Στεμνίτσης, ἐκ τῶν Ἁγίων Δέκα Μαρτύρων Κρήτης, ἐκ τῶν Ἁγίων ἑπταρίθμων Φωτιστῶν τῶν Σλάβων. Τὰ ἐντός λειψανοθήκης λείψανα ἐκόμισε ὁ ἐκ Πατρῶν Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Νεκτάριος Ν. Πέττας, κληρικὸς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως καὶ θὰ ερίσκονται εἰς τὸ ξς τεθησαυρισμένα ν τῷ Κειμηλιαρχείῳ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κυρηνείας. Σημειώνεται ὅτι ἡ λειψανοθήκη ατη ἦν ποτέ κτῆμα τοῦ εὐλαβεστάτου π. Νικολάου Πέττα.

Ἀκολούθως  Πανιερώτατος ἐχοροστάτησε κατὰ τὴν Ἀκολουθίαν τοῦ Ἑσπερινοῦ καὶ πρὸ τῆς ἀπολύσεως, ἀφο ηὐχαρίστησε τὸν π. Νεκτάριον Πέτταν διὰ τὴν εὐγενικ χειρονομίαν αὐτοῦ καὶ τῶν ὑπολοίπων ἀδελφῶν αὐτοῦ νὰ δωρήσουν τὴν λειψανοθήκη εἰς τὴν Ἱερὰν Μητρόπολιν Κυρηνείας, ἀνεφέρθη εἰς τὴν μεγάλην σημασίαν τῶν λειψάνων τῶν Ἁγίων μας, ὡς ζωντανῶν μαρτυριῶν ἁγιότητος, ἀλλὰ καὶ ὡς πηγῆς ἰάσεων καὶ παραμυθίας πρὸς πντα πιστὸν. μπροσθεν αὐτῶν προσηύχεντο τ γιασμένο λεϋιτικό ζεύγους Πέττα, χι μόνον διὰ τὰ τέκνα αὐτῶν, ἀλλὰ καὶ διὰ πάντας τοὺς πάσχοντας ἀδελφοὺς.τσι ἡμεῖς καὶ σήμερον θὰ καταφεύγουμε πρὸς τοὺς Ἁγίους μας ἐκζητοῦντες τς αὐτῶν πρεσβείας.
Τὴν Κυριακὴν 22αν Νοεμβρίου ἐχοροστάτησε κατὰ τν Ὄρθρον καὶ ἐτέλεσεν τὴν Θείαν Λειτουργίαν εἰς τὸν Ἱερόν Μητροπολιτικὸν Ναόν Ἀποστόλου Βαρνάβα Κοκκινοτριμιθιᾶς. Ἐκκλησιάσθησαν ἡ ὁσιωτάτη Καθηγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τν Ἁγίων Νεκταρίου καὶ Φανουρίου Τρικόρφου Φωκὶδος Γερόντισσα Μόνικα, μετὰ συνοδείας, ὁ ἐλλογιμώτατος κ. Μιχαήλ Τρίτος, Καθηγητής καὶ πρην Κοσμήτωρ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ., ὁ ντιμότατος κ. Χριστάκης Μελετιές, Κοινοτάρχης Κοκκινοτριμιθιᾶς καὶ πλῆθος πιστῶν. Τὸν Θεῖον Λόγον ἐκήρυξεν ὁ κ. Μιχαὴλ Τρίτος, ἀναφερθείς εἰς τὴν ἑορτὴν τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου ν συνδυασμ με πρς εὐλογίαν τῶν λειψάνων τῶν Ἁγίων μας.
Ὁ Πανιερώτατος, πρὸ τῆς ἀπολύσεως, ὡμίλησε πρὸς τὸ ἐκκλησίασμα καὶ, ἀφο ηὐχαρίστησε διὰ μίαν εἰσέτι φορὰν τὸν π. Νεκτάριον Πέτταν, περιεκόσμησεν αὐτὸν διὰ τοῦ Σταυροῦ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κυρηνείας, ὅστις ἀποτελεῖ κειμηλιακὸν ἀντίγραφον ἐκ τῶν «Θησαυρῶν τῆς Λάμπουσας». Τέλος, ὁ Πανιερώτατος διένειμε τὸ ἀντίδωρον εἰς τοὺς πιστοὺς.
Τὴν παρελθοῦσαν Κυριακὴν, 22αν Νοεμβρίου, τὸ ἑσπέρας, ἔλαβεν χώραν εἰς τὸν ἐν Κοκκινοτριμιθιᾷ Μητροπολιτικὸν Ναὸν τοῦ Ἀποστόλου Βαρνάβα, Ἐπιστημονικὴ Ἁγιολογικὴ Ἡμερίς, διοργανωθεῖσα ὑπὸ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κυρηνείας, ὑπὸ τὸν τίτλον «Σύγχρονες Μορφὲς τῆς Ὀρθοδοξίας, ὑγιῆ πρότυπα προσφορᾶς πρὸς τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸν συνάνθρωπον».
Εἰς τὴν Ἁγιολογικήν αὐτήν Ἡμερίδαν προσκεκλημένοι ὁμιλητές κατέθεσαν τς εἰσηγήσεις των ἐνώπιον πυκνοῦ ἀκροατηρίου. Τὴν ἔναρξιν ἐκήρυξεν ὁ Πανιερώτατος Μητροπολίτης Κυρηνείας κ. Χρυσόστομος. Τῆς Α΄ Συνεδρίας προήδρευσεν ὁ Ἐλλογιμώτατος κ. Μιχαήλ Τρίτος, Καθηγητής εἰς τὴν Θεολογικὴν Σχολὴν Α.Π.Θ. καὶ εἰσηγήσεις ἐξεφώνησαν ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Νεκτάριος Πέττας, κληρικὸς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως καὶ ἡ Ὁσιωτάτη Γερόντισσα Μόνικα, Καθηγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τν Ἁγίων Νεκταρίου καὶ Φανουρίου Τρικόρφου Φωκίδος.
Ὁ π. Νεκτάριος Πέττας ἀνέπτυξε τὸ θέμα με τίτλο: «Οἱ Ὁσιώτατοι Διονύσιος Κολλυβᾶς καὶ Χριστοφόρος Παπουλᾶκος καὶ ἡ προσφορά τους στὴν σύγχρονη Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία» καὶ ἡ Γερόντισσα Μόνικα θέμα με τίτλο: «Πατὴρ Νικόλαος καὶ Πρεσβυτέρα Ἀνθή Πέττα. Πραγματικὸ παράδειγμα ἀφοσιώσεως στὴν Ἐκκλησία καὶ στὴν οἰκογένεια». 
Ἀκολούθως  Β΄ Συνεδρία τς Ἡμερίδας τῆς ὁποῖας προήδρευσεν ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Νεκτάριος Πέττας. Κατ’ αὐτὴν εἰσηγήσεις κατέθεσαν ὁ Καθηγητὴς κ. Μιχαήλ Τρίτος με θέμα: «Ἀντιστάσεις κατὰ τῶν ἐξισλαμισμῶν στὴν Ἀλβανία. Οἱ περιπτώσεις τῶν δύο Ἠπειρωτῶν σίων ἀνδρῶν Σοφιανοῦ, Ἐπισκόπου Δρυϊνουπόλεως καί Νεκταρίου Τέρπου» καὶ ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Τύχων Ἀνδρέου, κληρικὸς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Λεμεσοῦ, μὲ θέμα: «Πνευματικὲς ἐμπειρίες τοῦ πατρὸς Φιλοθέου Ζερβάκου – Θαυματουργικὲς ἐπεμβάσεις καὶ θεῖα γεγονότα στὴν ζωή του».
Μετὰ τὸ πέρας τῶν εἰσηγήσεων κολούθησαν ἐρωτήσεις ἀπὸ τὸ κοινὸν καὶ συζήτησις ἐπὶ τῶν εἰσηγήσεων καὶ καταληκτήρια ἀποφώνηση ἀπὸ τὸν Πανιερώτατο Μητροπολίτη Κυρηνείας κ. Χρυσόστομο».


Ἀπό τήν στοσελίδα τοῦ καθ. Φωτίου ρ. Δημητρακοπούλου: «Ἄν καί εἶναι πολλά τά σημεῖα καί τά θαυμαστά γεγονότα τά σχετικά μέ τήν ἡγιασμένη ζωή το π. Νικολάου, πού διασώζουν κληρικοί, μοναχοί καί λαϊκοί, οἱ ὁποῖοι τόν γνώρισαν, ἐν τούτοις θά καταγραφοῦν ὁρισμένες πνευματικές ἐμπειρίες πρός ὠφέλεια καί παρηγοριά πρός τόν δοκιμαζόμενο σημερινό χριστιανό.
Σέ πολλούς χριστιανούς τό ὄνομα τοῦ ὑπερπολυτέκνου π. Νικολάου Πέττα εἶναι γνωστό καί σεβαστό, καί μαθαίνει κανείς ἀπό τό ὕψος τῶν χαρισμάτων, πού ἔκρυβε πολύ καλά μέσα στήν καρδιά του, ὅπως κρύβει τό ὄστρακο τόν μαργαρίτη.
Ὁ π. Νικόλαος προερχόταν ἀπό πνευματική καί ἐπιφανῆ οἰκογένεια Ἑπτανησίων, πού εἶχε ἔλθει στήν Πάτρα. Ἐκεῖ οἱ γονεῖς του μέ τά ἀδέλφια τους, ὡς μικρότερος πού ἦταν, τόν ὁδήγησαν στόν μεγάλο πνευματικό νάστημα τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου π. Πενταπόλεως, τόν ἀρχιμ. Γερβάσιο Παρασκευόπουλο. Ὁ π. Γερβάσιος καί ἡ μητέρα του ἔγιναν οἱ ὁδηγοί, πού τόν διέπλασαν πνευματικά μέ περισσή θέληση.
Τά κείμενα, πού ἀκολουθοῦν, παρουσιάζουν ὁρισμένες μαρτυρίες-βιώματα ἀπό τίς πολλές, πού ἔχουν καταγραφεῖ κατόπιν προτροπῆς τοῦ αἰδ. πρωτ. Στεφάνου Ἀναγνωστοπούλου καί τοῦ ὁσιολ. ἱερομ. Εὐθυμίου, Ἁγιορείτου ἀσκητοῦ, ἀπό ἔγκριτα πρόσωπα, πού ἔζησαν τόν π. Νικόλαο, ὥστε νά μήν παραπονιόμαστε ὅτι στίς μέρες μας στερούμαστε ἀπό ἀνθρώπους πνευματικούς καί θαυμαστά γεγονότα γύρω ἀπό αὐτούς. Ἡ κάθε ἐποχή ἔχει τούς δικούς της πνευματικούς ἀστέρες, πού μπορεῖ νά εἶναι δίπλα μας καί νά μήν τούς ἐντοπίσουμε ἐγκαίρως...
φέτος, ὁπότε συμληρώνονται δεκατρία ἔτη ἀπό τήν κοίμησή του π. Νικολάου, κρίθηκε ἀπαραίτητο νά γραφοῦν ὁρισμένα θαυμαστά ἀπό τήν βιοτή του, γιά νά κατανοήσουν κάποιοι, πού, ὅσο ἐκεῖνος ζοῦσε, ἀδυνατοῦσαν νά καταλάβουν τό ὕψος τῆς πνευματικότητας τοῦ συγκεκριμένου ἱερέως, μέ ἀποτέλεσμα νά τόν παρεξηγοῦν καί νά δεχθεῖ μεγάλη πικρία. Γενικότερα οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ πάντα ἤθελαν νά κρύβουν τά χαρίσματά τους καί νά καλλιεργοῦν τήνψοποιό καί σωτήρια ταπείνωση μέχρι παρεξηγήσεως, ὥστε νά κατηγορηθοῦν ἀκόμη μέχρι ὡς καί «σαλοί». Τόν μακραίωνο ατό δρόμο τοῦ μυστικοῦ καί μέ ταπείνωση ἀγώνα, πού παντᾶ συχνά στήν ὀρθόδοξη πατερική παράδοση, ἀκολούθησε ὁ π. Νικόλαος. Ἄς εἶναι αἰώνια ἡ μνήμη του καί ἄς εὔχεται ἀπό τό Ἄνω Θυσιαστήριο καί γιά μᾶς».

            Τό δελτίο τύπου γιά τήν εἰσήγηση τς Καθηγουμένης Μόνικας περί το αοιδίμου λευϊτικού ζεύγους Πέττα καί καταχωρίζεται μέσως κατωτέρω.
«Πρό τῆς ἐνάρξεως τῶν Ἀνακοινώσεων ὁ πρωτοσυγκελλεύων τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κυρηνείας αἰδεσιμολογιώτατος πρωτοπρεσβύτερος π. Δημήτριος Κούτσιος, εἰσήγαγε τούς συμμετέχοντες σέ αὐτά, πού θά ἀκολουθοῦσαν:
«Τό ἱερατικό ζεῦγος Πέττα ἦταν ἕνας σπάνιος πνευματικός συνδυασμός δυό ἀνθρώπων, τούς ὁποίους διέκρινε ἡ βαθειά πίστη, τό χριστιανικό ἦθος, ἡ ταπείνωση καί ἡ μεγαλοψυχία. Ἡ ἄσκηση καί ἡ ἐγκράτειά τους εἶχε δύναμη Θεοῦ, διότι βίωναν τά συζυγικά τους καθήκοντα, ὅπως τά ζευγάρια τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Εἶχαν ἀπόλυτη συνεργασία στά πνευματικά παλαίσματα, στήν διακονία τῆς Ἐκκλησίας καί στήν ἀνατροφή τῶν 12 παιδιῶν τους καί ἀρκετῶν ἄλλων ἀπό τά φτωχά τῶν Πατρν. Ἦταν αὐστηροί μέ τόν ἑαυτό τους καί ἐπιεικεῖς μέ τούς ἄλλους. Ἡ συναναστροφή μαζί τους ἀνάπαυε τούς πιστούς καί πολλοί ἐπωνύμως μαρτυροῦν ὅτι, ἀκόμη καί μέ θαυμαστό τρόπο καί μετά τόν θάνατό τους, προστατεύουν καί θεραπεύουν ζευγάρια, βρέφη, πονεμένους καί πικραμένους ἀνθρώπους».

Εἰσήγηση τῆς Ὁσιωτάτης Καθηγουμένης τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίων Νεκταρίου καί Φανουρίου Τρικόρφου Φωκίδος, Γερόντισσας Μόνικας, στήν Ἐπιστημονική γιολογική Ἡμερίδα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κυρηνείας  μέ θέμα: «Πατήρ Νικόλαος καί Πρεσβυτέρα Ἀνθή Πέττα. Πραγματικό παράδειγμα ἀφοσιώσεως στήν Ἐκκλησία καί στήν οἰκογένεια »,  πού ἔλαβε χώρα τήν Κυριακή 22α Νοεμβρίου 2015 στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό Ἀποστόλου Βαρνάβα στήν Κοκκινοτριμιθιά.

 Πανιερώτατε,
Σεβαστοί Πατέρες,
Ἐλλογιμώτατε κ. Καθηγητά,
Ἀγαπητοί ἐν Χριστῶ ἀδελφοί καί ἀδελφές!
Εὐχαριστοῦμε γιά τήν ὅλως τιμητική πρός τήν ταπεινότητά μου πρόσκληση συμμετοχῆς σ’ αὐτή τήν ἀξιόλογη ἡμερίδα. Πανιερώτατε, σᾶς εὐχαριστοῦμε θερμά γιά τήν πρόσκληση καί γιά τήν ἀβραμιαία φιλοξενία. 
Πρωτίστως ὅμως εὐχαριστῶ τόν ἐν Τριάδι Ἅγιο Θεό, τήν Παναγία Μητέρα μας καί τούς Ἁγίους, πού ἁγίασαν στήν Κύπρο καί ἁγιάζουν τήν Κύπρο, γιά τήν μεγάλη εὐλογία τῆς «ἐπί τῷ αὐτῷ» συνάξεως ὅλων μας ὑπό τήν σκέπη τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου Βαρνάβα, ὁ ὁποῖος μᾶς φιλοξενεῖ στόν Ναό του.
Θά ἤθελα ἐπίσης νά μεταφέρω τίς εὐχές τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας Φωκίδος κ. Θεοκτίστου, μέ τήν εὐλογία τοῦ ὁποίου παρευρισκόμεθα στήν ἀξιόλογη ἡμερίδα αὐτή.

Εἰσαγωγή.
Ἔχω τήν αἴσθηση (καί μαζί μου πάρα πολλοί πιστοί, Ἀρχιερεῖς, Κληρικοί, Μοναχοί καί λαϊκοί), ὅτι  σύντομα ἡ Ἐκκλησία θά κληθεῖ νά τοποθετηθεῖ ἐπί τῆς διακηρύξεως τῆς ἁγιότητος τοῦ π. Νικολάου καί τῆς πρεσβυτέρας Ἀνθῆς. Προηγουμένως ὅμως θά πρέπει νά τεκμηριωθεῖ ἡ ἁγιότητα αὐτή κατά τά κρατοῦντα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί τά προβλεπόμενα τόσο ἀπό τήν Ἱερά Παράδοσή της, ὅσο καί ἀπό τό Κανονικό της Δίκαιο.
Στό σημεῖο αὐτό ὁ πολυσέβαστος Πρωτοπρ. π. Γεώργιος Μεταλληνός, Ὁμότιμος Καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, γράφει: «Ἁγιοπατερική, συνεχής  καί  ἀμετάβλητη  συνείδηση  εἶναι, ὅτι  ἡ  ἁγιότητα  ἀναγνωρίζεται  μέ  βάση  τήν  φανέρωσή  της  ἀπό  τόν  ἴδιο  τόν  Θεό, μέσῳ  τῆς  διενεργείας  αὐθεντικῶν  θαυμάτων. Αὐτό  τό  κριτήριο  εἶναι  ἐκκλησιαστικό, τό  ἀσφαλέστερο  καί ἐπικρατέστερο  στό  χῶρο  τῆς  Ὀρθόδοξης  Ἁγιολογίας».
Ὅταν κατά τόν 17ο αἰώνα τέθηκε ἀπό τούς Παπικούς θέμα περί ὑπάρξεως ἤ μή Ἁγίων στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μετά τό Σχίσμα τοῦ 1054, ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Νεκτάριος (1660 – 1669), μεταξύ τῶν κριτηρίων  τῆς ἀληθινῆς «παρ’ ἀνθρώποις» ἁγιότητος, ἔθεσε τήν «ἀρετῶν  κατόρθωσιν  ἁπασῶν»  καί τήν «παρά  Θεοῦ  ἐπίδειξιν  σημείων  ὑπερφυῶν  καί  θαυμάτων». Τόνισε μάλιστα ὅτι τό  πρῶτο  εναι «εἰς  ἁγιωσύνης χαρακτῆρα» καί τό δεύτερο «ἀναγκαιότατον εἰς  ἀπόδειξιν». Σημειώνεται ὅτι τίς πάγιες αὐτές ἐκκλησιαστικές θέσεις ἐπανέλαβε κατά τόν 19ο αἰώνα ὁ μεγάλος Διδάσκαλος τοῦ Γένους καί τῆς Ἐκκλησίας Εὐγένιος Βούλγαρης.
Στήν περίπτωση τοῦ π. Νικολάου καί τῆς πρεσβυτέρας Ἀνθῆς, ἡ «κατόρθωσις ἁπασῶν τῶν ἀρετῶν» ἀφορᾶ τήν ἁγιότητα τοῦ βίου τους, ἐνῶ ἡ «παρά  Θεοῦ  ἐπίδειξις  σημείων  ὑπερφυῶν  καί  θαυμάτων» ἀφορᾶ γεγονότα θαυμαστά καί ὑπερφυῆ ἐν ζωῇ, ἀλλά καί μετά τήν κοίμησή τους, τά ὁποία ἀποδεικνύουν καί τεκμηριώνουν αὐτήν ἀκριβῶς τήν ἁγιότητα.
Καί τά δύο καλύπτονται ἀπό τόν ἐλλογιμώτατο Καθηγητή κ. Φώτιο Δημητρακόπουλο,σέ μία εἰδική Ἰστοσελίδα (www.pnikolaos.gr, ὅπου καί ἡ πηγή τῶν γεγονότων γιά τήν παροῦσα εἰσήγηση), πού δημιούργησε τό 2013, μέ σκοπό, ὅπως γράφει: «Νά καταστεῖ ἕνα ἀφιέρωμα πρός τιμήν ἑνός συγχρόνου ἡγιασμένου λευίτη, πού ἔζησε κατά τήν ἐποχή μας στήν Πάτρα, τοῦ ὄψιμου σημειοφόρου αὐτοῦ Ἱερέα, γιά τόν ὁποῖο, ἄν καί ἔχει κοιμηθεῖ ὁσιακῶς περισσότερο ἀπό μία δεκαετία, τόσα πολλά ἀκούγονται γιά τήν ἐν Χριστῷ βιοτή του, ὥστε προκαλοῦν τόν θαυμασμό».
Πέραν ὅμως τῆς πρωτοβουλίας αὐτῆς τοῦ κ. Καθηγητοῦ, καί ὁ Γέρων Μάξιμος Ἰβηρίτης, τ. Πρωτεπιστάτης τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἐπιμελήθηκε μία ἐξαιρετική ἐργασία ὑπό τόν τίτλο, «ΝΕΑΙ ΗΓΙΑΣΜΕΝΑΙ ΜΟΡΦΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΜΠΕΛΩΝΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ: Ὁ πατήρ Νικόλαος Πέττας (1941- 4.1.2000) καί ἡ πρεσβυτέρα του Ἀνθή (1943-21.11.2012)». 
Ἀκόμη εἰδικά ἀφιερώματα στόν π. Νικόλαο ἔγιναν ἀπό τά Περιοδικά ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίων Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ καί Αὐγουστίνου Ἰππῶνος (φ. 156, 2012) καί ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΕΚΦΡΑΣΗ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς μας Ἁγ. Νεκταρίου (φ. 48, 2012) τοῦ  Γέροντός μας ἀρχιμ. π. Νεκταρίου Μουλατσιώτη, μέ ἐπιμέλεια τοῦ παλιοῦ μαθητῆ τοῦ π. Νικολάου καί σήμερα ἀρχιμανδρίτη π. Ἰωακείμ Σωτηρόπουλου, καθώς καί στό Περιοδικό ΠΟΛΥΤΕΚΝΗ  ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ (φ. 33/1987 καί 121/2009).

Τέλος, πολλές μαρτυρίες γιά τόν π. Νικόλαο καί τήν πρεσβυτέρα Ἀνθή βρίσκονται ἀναρτημένες στό Διαδίκτυο, σέ ἀξιόλογες, ἔγκυρες καί μεγάλης ἐπισκεψιμότητας Ἰστοσελίδες.
Στίς πηγές αὐτές ὑπάρχουν ἀξιολογότατες μαρτυρίες περί τῆς «μαρτυρουμένης» ἁγιότητος τοῦ π. Νικολάου καί τῆς πρεσβυτέρας Ἀνθῆς. Ἡ ἀξιοπιστία τόσο τῶν μαρτυριῶν, ὅσο καί τῶν μαρτύρων εἶναι ἀναμφισβήτητη. Καί αὐτό εἶναι κομβικό σημεῖο στήν πραγμάτευση παρομοίων θεμάτων, διότι, ὅπως γράφει ὁ ἤδη μακαριστός Καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Στυλιανός Παπαδόπουλος, ἡ διαπίστωση τῆς ἁγιότητος εἶναι «πράξη  ἐμπειρική, ἀποτέλεσμα  θέας  τῶν  γεγονότων  τῆς  ζωῆς  καί  τῆς  δράσεως  τοῦ  προσώπου, ἀλλά  καί  γνώσεως, πού ἀποκτᾶται  μέσῳ  ἀφηγήσεων  ἤ  γραπτῶν  μαρτυριῶν» καί «μέ  τρόπο  συνήθως  ἁπλό  καί  σπάνια  συστηματικό, γίνεται  διαπίστωση  τοῦ  γεγονότος, ὅτι  τό  τάδε  ἀποθανόν  μέλος  τῆς  Ἐκκλησίας, εἶχε  καί  ἔχει  χαρίσματα Ἁγίου». Έτσι, «ἡ  πράξη  διακηρύξεως σημαίνει πανηγυρική  διακοίνωση  γεγονότος  ἤδη  ἐμφανοῦς  καί  ἀποδεκτοῦ  ἀπό  μικρό  ἤ  μεγάλο  ἀριθμό  ἀξιοπίστων  μελῶν  τῆς  Ἐκκλησίας».
Ὁ λόγιος Μανουήλ  Γεδεών ὁμολογεῖ ὅτι «κατέταττεν  εἰς  τόν  χορόν  τῶν  Ἁγίων  πάντοτε  ὁ  λαός. Οἱ  κάτοικοι  πόλεως, ἐπαρχίας  ἤ  χωρίου  ἤ  μοναστηρίου, τόν  ὑπ’ αὐτῶν  κρινόμενον  τοιοῦτον». 
Κατά τόν μακαριστό Καθηγητή Ἁμίλκα Ἀλιβιζάτο,  «σύσσωμος  ἡ  Ἐκκλησία, Κλῆρος  καί  λαός, ἐν  ἀδιασπάστῳ  ὁμοφωνίᾳ  καί  ἄνευ  τυπικῶν  καί  ὀργανωτικῶν  πράξεων, ἀνεγνώριζον  τήν  ἁγιότητα  τῶν  τιμωμένων, ἡ  δέ  πάνδημος  αὕτη  ἀναγνώρισις  ἀπετέλει  οἱονεί  καί  τήν  ἐπικυρωτικήν  καί  καθιερωτικήν  πρᾶξιν  τῆς τῶν  Μαρτύρων  καί  Ἁγίων  ἐν  τ  Ἐκκλησίᾳ  ἀναγνωρίσεως».
Οἱ θεοσημεῖες  τοῦ π. Νικολάου.
Οἱ θεοσημεῖες, πού ἀφοροῦν τόν π. Νικόλαο, ἀρχίζουν ἤδη ἀπό τά παιδικά του χρόνια, ἀπό τήν βάπτισή του. Ἡ ἀνάδοχός του ἀείμνηστος Γερόντισσα Ἀγαθαγγέλη Κουρκουνάκη, καθηγουμένη και κτιτόρισσα τῆς Μονῆς Γεννήσεως Θεοτόκου στήν Ντάρδιζας τς Ἀττικῆς, μαρτυρεῖ ὅτι τό λάδι στήν κολυμβήθρα τῆς βαπτίσεώς του σχημάτισε Σταυρό καί ὅλοι ἐξέλαβαν αὐτό τό σημεῖο ὡς ἔνδειξη τῆς μελλοντικῆς του πορείας.
Πράγματι ὁ π. Νικόλαος σήκωσε στήν ζωή του πολλούς Σταυρούς. Ἀρχικά τόν Σταυρό τοῦ Χριστιανοῦ πολυτέκνου πατέρα, ἐφόσον γέννησε μέ τήν σύζυγό του πρεσβυτέρα Ἀνθή 12 παιδιά (!) καί δημιούργησε μία πολύτεκνη, ἀλλά καί καλλίτεκνη χριστιανική οἰκογένεια.
Στήν συνέχεια σήκωσε τόν Σταυρό τῆς Ἱερωσύνης καί τῆς πνευματικῆς πατρότητας, μέ τήν ὁποία ἀναδείχθηκε πράγματι ποιμένας τῶν πονεμένων καί φτωχῶν ἀνθρώπων, τῶν λαϊκῶν / ἐργατικῶν συνοικιῶν τῶν Πατρῶν. Στό πετραχήλι του ἀκούμπησαν ὅλες οἱ κοινωνικές τάξεις, ἀλλά καί πρόσωπα ὅλων τῶν ἱεραρχικῶν θέσεων μέσα στήν Ἐκκλησία. Κατεύφευγαν ἄνθρωποι, γιά νά ἐξομολογηθοῦν, πολλοί ἀπό αὐτούς ἦσαν κληρικοί, ἀπό ὅλα τά μέρη τῆς Ἑλλάδος, ἀκόμη καί ἀπό τό Ἅγιο Ὄρος καί τά Ἱεροσόλυμα, καί ὅλοι ἔφυγαν ἀναπαυμένοι.
Ὁ λόγος του χαριτωμένος, «ἅλατι ἠρτυμένος», ἀποκαλυπτικός καί διδακτικός, χαρούμενος καί ἀναγεννητικός.

Τέλος, σήκωσε τόν σταυρό τῆς συκοφαντίας ἀπό ψευδαδέλφους κληρικούς καί γεύθηκε τήν πικρία τῶν «ὑπ’ αὐτοῦ εὐεργετηθέντων», ὅπως γράφει ὁ ἀρχαῖος ποιητής Μένανδρος.
Ὁ π. Νικόλαος ἦταν ἐλεημένος ἀπό τόν Θεό μέ τά Ἁγιοπνευματικά χαρίσματα τῆς προοράσεως καί τῆς παραμυθίας, δηλαδή τῆς παρηγορίας. Οἱ σχετικές μαρτυρίες εἶναι ἐξαιρετικά πολλές.
Ὅλοι, ὅσοι τόν γνώρισαν, ἔχουν νά καταθέσουν κάποια σημαντική ἐπέμβασή του στή ζωή τους: Προρρήσεις / προφητεῖες, πού ἐπαληθεύθηκαν, ἐμφανίσεις σέ ἄλλους τόπους (ἐν ζωῇ καί μετά θάνατον), θεραπεῖες ἀσθενῶν, θαυματουργικές ἐπεμβάσεις σέ δύσκολες καταστάσεις (οἰκονομικές, οἰκογενειακές, ὑγείας, σχέσεων μεταξύ τῶν συζύγων  καί μέσα στήν οἰκογένεια, κ..).
Βαρέως ἀσθενῆ, προτοῦ φύγει γιά τό Λονδίνο, τόν θεράπευσε δι’ εὐχῶν του, τελώντας τό Ἱερό Εὐχέλαιο.
Ἄλλης ἀσθενοῦς προεῖδε τήν κοίμηση καί ἔσπευσε στό νοσοκομεῖο, γιά νά τήν ἐξομολογήσει καί νά τήν μεταλάβει.
Ἀποκάλυπτε ὀνόματα, οἰκογενειακή κατάσταση καί θέματα ὑγείας ἤ ἄλλα προβλήματα σέ πρόσωπα, πού δέν γνώριζε ἤ πού συναντοῦσε γιά πρώτη φορά!
Σέ σπουδαστές του προέλεγε τήν Σχολή καί τόν τόπο, ὅπου θά περνοῦσαν μετά τίς Πανελλήνιες ἐξετάσεις.
Σέ εὐλαβεῖς Δικαστές, πού ζητοῦσαν τήν προσευχή του, ὥστε νά ἀπονείμουν πραγματική δικαιοσύνη, ὁ πατέρας Νικόλαος ἀνέλυε τίς ὑποθέσεις, χωρίς νά γνωρίζει κν τόν φάκελο τῆς δικογραφίας!
Σέ ναρκομανεῖς, πού ἔκρυβαν τά χέρια τους μέ τά σημάδια τῶν ἐνέσεων ἡρωίνης, σήκωνε διακριτικά τά μανίκια καί ἀπεκάλυπτε τό πρόβλημα, σκύβοντας μέ ἀγάπη στούς δυστυχεῖς νέους ἤ νέες, πού ταλαιπωροῦνταν.
Προεῖδε, στήν Προσκομιδή, τόν βίαιο καί αἰφνίδιο θάνατο τῆς θυγατέρας του Σοφίας, σέ τροχαῖο δυστύχημα, τήν 17η Σεπτεμβρίου το 1992, ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς της.
Σέ νεαρό σπουδαστή, σήμερα κληρικό στήν Ἠλεία, προεῖπε τήν χειροτονία του.
Πολλά ἀπό τά σημεῖα, πού ἀφοροῦν τόν π. Νικόλαο ἔχουν σχέση μέ τήν ἱερατική του ἰδιότητα.
Ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης Πατρῶν Νικόδημος, πού τόν χειροτόνησε, στόν λόγο του τόνισε μεταξύ ἄλλων «τό οὐράνιο κάλεσμα τοῦ οἰκογενειάρχη Καθηγητοῦ Νικολάου Πέττα, πού τόν πρόσταζε αὐστηρά ἐπί τρία χρόνια νά γίνει λειτουργός καί οἰκονόμος τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ». 
Ὁ π. Νικόλαος βίωνε τήν Θεία Λειτουργία τόσο πολύ, ὥστε μετά τήν Ἀπόλυση ἔμενε ξαπλωμένος 2 – 3 ὦρες μπροστά στήν Ἁγία Τράπεζα, γιά νά συνέλθει - ὅπως ἔλεγε – νά προσγειωθεῖ στά γήινα, ἀφοῦ τό σῶμα δέν ἀντέχει τά τελούμενα.
Ἀξιώθηκε πολλῶν Θεοτοκοφανειῶν. Ρώτησε κάποτε ἕνα πνευματικό του παιδί: «Ποιός στήν ἄλλη ζωή ντύνει τίς ψυχές;» Καί ὅταν αὐτό τοῦ ἀπάντησε ὅτι δέν γνώριζε, ἐκεῖνος εἶπε μέ βεβαιότητα: «Ἡ Παναγία μας! Δέν λέμε στούς Χαιρετισμούς: «χαῖρε ψυχῶν, νυμφοστόλε, ἁγίων;».
Ἀξιώθηκε ἐπίσης Ἀγγελοφανειῶν καί Ἁγιοφανειῶν. «Ἀγγέλους καί Ἁγίους ἔσχε συλλειτουργοῦντας αὐτῷ», ὅπως τόν ἅγιο Βασίλειο, τόν ἅγιο Νικόλαο, τόν ἅγιο Χαράλαμπο, τόν Ἀρχιδιάκονο Στέφανο, τόν ἅγιο Νεκτάριο καί τόν ἅγιο Εὐτύχιο τόν Μάρτυρα.
Πολλοί πιστοί, κυρίως παιδιά, τόν εἶδαν αἰωρούμενο, νά μήν πατάει στή γῆ, κυρίως κατά τήν διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας.
Πληροφορήθηκε τήν ἐκδημία του τήν 1η Ἰανουαρίου 2000, ἀπό τόν ἴδιο τόν Μέγα Βασίλειο, ὁ ὁποῖος τοῦ εἶπε: «Ἤγγικεν ἡ ὥρα τῆς ὑμετέρας ἀπελεύσεως, τέκνον π. Νικόλαε». Τρεῖς ἡμέρες ἀργότερα, παρέδωσε τήν μακαρία του ψυχή μέσα σέ ἄπλετο οὐράνιο φῶς!
Κατά τήν ἐξόδιο Ἀκολουθία του, κίνησε τό δεξί του χέρι, κατά τήν μαρτυρία πιστῶν, ἐνῷ ὅταν ἕνας κληρικός προσπάθησε νά τοῦ ἀποσπάσει τό Ἱερό Εὐαγγέλιο, ὁ νεκρός παρουσίασε μεταθανάτια αἱμορραγία στό μέρος τῆς καρδιᾶς, 14 ὧρες μετά τήν κοίμησή του! Τό θέαμα ἦταν φοβερό καί ὁ παριστάμενος γιός του, τότε Διάκονος Νεκτάριος, πῆρε τόν ἀέρα, πού κάλυπτε τό πρόσωπό του, καί σκέπασε τήν «πληγή!».

Μετά τήν κοίμησή του ἐμφανίσθηκε στό Βαρθολομιό Ἠλείας, νά θυμιᾶ κατά τήν «Τιμιωτέραν!».
Ἐπίσης ἐμφανίσθηκε τό 2013 στόν Νοσοκομεῖο «Ἅγιος Ἀνδρέας» τῶν Πατρῶν, σέ νοσηλευόμενο γνωστό του ἀστυνομικό!
Ἐμφανίσθηκε ἀκόμη νά συμπροσεύχεται κατά τήν Θεία Λειτουργία σέ Μονή στό Μάτι Ἀττικῆς, μόλις πέρυσι, τόν Νεοέμβριο τοῦ 2014, ἐπί τῇ μνήμῃ τοῦ ἁγίου Σοφιανοῦ, Ἐπισκόπου Δρυϊνουπόλεως!
Σέ πολλούς πιστούς ἔχει ἐμφανισθεῖ νά ἐξέρχεται ζωντανός ἀπό τόν τάφο του μέσα σέ ἄπλετο φῶς! Ἄλλοι ἔχουν δεῖ τόν τάφο του νά ἀκτινοβολεῖ, «σέ ὕψος τριῶν μέτρων», ὑπερκόσμιο φῶς!
Ἐμφανίσθηκε στήν πρεσβυτέρα του Ἀνθή καί τήν πληροφόρησε γιά τήν ἐκδημία της, ὅτι δηλαδή θά συνέβαινε κατά τήν ἑορτή τοῦ ἁγίου Νικολάου. Πράγματι τό 2012, δώδεκα χρόνια μετά τήν δική του ἐκδημία, ἡ πρεσβυτέρα κοιμήθηκε, ἀνήμερα τοῦ ἁγίου Νικολάου.
Κατά τόν ἐνταφιασμό της, τά λείψανα τοῦ π. Νικολάου ἀνακομίσθηκαν «μυροβόλα καί χρυσαφίζοντα!».
Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης σημειώνει σχετικά: «Εἶναι  γνώμη  τῶν  Διδασκάλων  τῆς  Ἐκκλησίας  μας, ὅτι  τῶν  Ὁσίων τά Λείψανα δέν προσκυνοῦνται  ὡς  ἅγια, ἄν  ὁ  Θεός  δέν  ἀποδείξῃ  δι’ αὐτῶν  θαύματα  ἤ,  τό  ὀλιγώτερον,  τά  τιμήσ διά  τῆς  εὐωδίας, μέ  τό  νά  μήν  εἶναι  ἀποδεδειγμένα  εἰς  τούς  ἀνθρώπους  ἡ  ἐν  κρυπτῶ  πίστις  καί  ἀγάπη  αὐτῶν  πρός  τόν  Θεόν». 
Ἡ ἐνάρετη καί εὐωδιάζουσα πρεσβυτέρα Ἀνθή.
Ἡ πρεσβυτέρα Ἀνθή ποθοῦσε τήν μοναχική ζωή, ἀλλά μέ καθοδήγηση τοῦ Πνευματικοῦ της σύναψε γάμο μέ τόν εὐσεβῆ Καθηγητή (τότε) Νικόλαο Πέττα.  Τηρώντας αὐστηρά τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου περί ἐγγάμου βίου, ἀπέκτησαν 12 παιδιά, 6 ἀγόρια καί 6 κορίτσια. Ὅταν ὁ σύζυγός της κλήθηκε ἀπό τόν Θεό νά σηκώσει τόν Σταυρό τῆς Ἱερωσύνης, ἡ Ἀνθή μέ ταπείνωση καί αἰσθανόμενη τήν εὐθύνη, δέχθηκε τόν τιμητικό καί σταυρικό τίτλο τῆς πρεσβυτέρας. Διακόνησε τήν πολυμελῆ της οἰκογένεια καί τήν Ἐκκλησία μέ ὑποδειγματική αὐταπάρνηση καί αὐτοθυσία.
Τήν πρεσβυτέρα Ἀνθή τήν διέκριναν σπάνιες ἀρετές, ὅπως τῆς εὐγένειας, τῆς ὑπομονῆς,  τῆς σωφροσύνης, τοῦ μέτρου, τοῦ ἡρωισμοῦ, τῆς ἐλεημοσύνης καί τῆς εὐσέβειας, ἐν ζοῦσε μυστηριακή ζωή μέχρι τέλους. Ὁ π. Νικόλαος λόγω τῆς ἀγαθῆς καί σπάνιας ψυχῆς της, τήν ἀποκαλοῦσε χαριτολογώντας «Γερόντισσα Ἀγάθη». Ὑπῆρξε κραταιό στήριγμα καί ἐπάξια ὑπηρέτησε τόν Ἱερέα σύζυγό της, μοιραζόμενη μαζί του τίς χαρές, ἀλλά καί τίς δοκιμασίες τῆς ἐπίγειας ζωῆς, χωρίς νά χάνει τήν πίστη της καί πάντα δοξάζοντας τόν Θεό, ἀκόμη καί ὅταν, ὅπως ὁ πολύαθλος Ἰώβ, ἔχασαν ἄδικα καί ἀδόκητα τήν θυγατέρα τους Σοφία.
Εἴχαμε τήν εὐλογία ὡς Μοναστική Ἀδελφότητα νά γνωρίσουμε τήν πρεσβυτέρα Ἀνθή ἀρκετά χρόνια πρίν, ὅταν μέ τόν ἀείμνηστο Ἱερέα σύζυγό της π. Νικόλαο καί τά πολλά παιδιά τους, ἐπισκέπτονταν τήν Μονή μας ἀπό τά πρῶτα χρόνια τῆς ἱδρύσεώς της.
Γενικότερα τό ἱερατικό αὐτό ζεῦγος, ἦταν ἕνας σπάνιος πνευματικός συνδυασμός, πού θύμιζε ἐν πολλοῖς κάποιο βιβλικό δίκαιο ζεῦγος. Ἀπό τήν πνευματικότητά τους ἔφθασαν ἀπό αὐτή τήν ζωή νά ἀπολαμβάνουν Οὐράνιες Λειτουργίες. Ὅταν κοιμήθηκε ὁ π. Νικόλαος εἴχαμε καί πάλι τήν εὐλογία νά  βλέπουμε τήν πρεσβυτέρα Ἀνθή συχνά, γιατί τήν ἔφερναν στήν Μονή τά παιδιά της.
Ὅταν πρωτοεγκατασταθήκαμε στό Τρίκορφο, τόν Σεπτέμβριο τοῦ 1991, καί ρχίσαμε τόν ἀγώνα γιά τήν ἵδρυση τῆς Μονῆς τῶν Ἁγίων Νεκταρίου καί Φανουρίου,  ὁ π. Νικόλαος καί ἡ πρεσβ. Ἀνθή ἐνθάρρυναν ἐμᾶς, καθώς καί τούς ἀδελφούς στήν ἀνδρική Μονή, κατά τά πρῶτα μας βήματα. Ὁ Πνευματικός μας καί Κτίτορας τῆς Μονῆς μας Πανοσιολογιώτατος ἀρχιμ. π. Νεκτάριος Μουλατσιώτης, Πρωτοσύγκελλος τῆς Ιεράς Μητροπόλεως Φωκίδος, ἔχει πεῖ: «Νιώθουμε ὅτι οἱ εὐχές  καί κυρίως οἱ προσευχές καί οἱ μυστικές ἱκεσίες πρός τούς προστάτες Ἁγίους τῶν δύο Μονῶν μας  τοῦ π. Νικολάου καί τῆς Πρεσβυτέρας Ἀνθῆς, μᾶς στήριξαν πολύ κατά τήν διαδικασία ἵδρυσης τῶν Μονῶν μας».
Τί νά πεῖ κανείς γιά τίς πολλές ἀρετές, ὅπως τήν εὐσέβεια, τό χριστιανικό ἦθος, τήν εὐλάβεια, τήν ὑπομονή, τήν διάκριση, τόν σεβασμό, τήν σιωπή, τήν μεγαλοψυχία, τήν παλικαριά καί τήν δυναμικότητα, μέ τήν ὁποία ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ εἶχε προικίσει τήν πρεσβυτέρα Ἀνθή! Ἦταν τόσο ταπεινή καί διακριτική, ὥστε, ὅταν ἔφθανε στήν Μονή, φορώντας μαῦρα ροῦχα καί καλύπτοντας τό καθαρό καί ἤρεμο πρόσωπό της μέ μαντίλα, προσκυνοῦσε μέ ἰδιαίτερο σεβασμό τούς Ἁγίους μας καί ἐντρυφοῦσε στήν ζωή τῶν Ἁγίων τῶν κατακομβῶν.
Μᾶς ἔκανε ἐντύπωση τό ἦθος της. Ἦταν ἰδιαίτερα προσεκτική, δέν ἀπαιτοῦσε, δέν προσέβαλλε, δέν ἦταν ἰδιόρρυθμη. Μέ χαρά καί μεγάλη εὐγνωμοσύνη δεχόταν ὅ,τι τῆς προσφέραμε. Τήν ρωτούσαμε ἄν ἤθελε κάτι ἰδιαίτερο, ἀλλά ἐκείνη μᾶς διαβεβαίωνε ὅτι ἦταν ἱκανοποιημένη μέ ὅ,τι ἦταν εὐλογημένο!
Ἀγαποῦσε πολύ τά ἄνθη - ὡς Ἀνθή πού ἦταν ἄλλωστε τό ὄνομά της - καθώς καί τά πουλάκια. Τά ἀπολάμβανε στόν προαύλιο χῶρο τοῦ Μοναστηριοῦ μας καί πάντα εὐχαριστοῦσε καί δόξαζε τόν Πλάστη καί Δημιουργό τους γιά τήν ὀμορφιά τους.
Ἦταν διακριτική καί σοφή πρεσβυτέρα. Μιλοῦσε λίγο καί μέ πνεῦμα Θεοῦ, σέ βαθμό πού, ἄν δέν προκαλούσαμε τόν διάλογο, ἐκείνη σιωπηλή καί ἐν προσευχῇ καθόταν σέ μία ἄκρη ταπεινά. Ὅταν μιλοῦσε, δέν ἔκανε μωρές καί τοῦ κόσμου τούτου συζητήσεις, ἀλλά μοιραζόταν μαζί μας μόνο λόγια ἀγαθά καί πνευματικά. Οἱ συζητήσεις μας ἦταν πάντα οὐσιαστικές καί ὁ τρόπος, μέ τόν ὁποῖο διαλεγόταν κανείς μαζί της  θύμιζε  παλαιές Γερόντισσες.
Ὡς σύζυγος Ἱερέως, ἡ πρεσβυτέρα Ἀνθή γνώριζε τά ὅριά της καί σεβόταν τόν βαρύ τίτλο τῆς συζύγου ἑνός πρεσβυτέρου. Ἄν καί διέμενε καί ἐκκλησιαζόταν στήν ἐνορία τοῦ π. Νικολάου, δέν ἀναμιγνυόταν σέ θέματα τῆς ἐνορίας τοῦ ἀνδρός της. Ὅμως ἦταν πάντοτε πρόθυμη νά βοηθήσει τούς συνενορίτες της. Ἐπειδή μάλιστα ἔμεναν σέ ἐργατοπεριοχή, ὅταν γονεῖς ἐργαζόμενοι ἀδυνατοῦσαν νά στείλουν τά παιδιά τους σέ Παιδικό Σταθμό, τά ἀνέθεταν στήν πρεσβυτέρα λέγοντάς της χαρακτηριστικά: «Κυρά πρεσβυτέρα, ἐκεῖ πού κοιτᾶτε τά δικά σας παιδιά, νά σᾶς ἀφήσουμε καί τά δικά μας;». Καί ἡ πρεσβυτέρα ἀκούραστα φρόντιζε καί ἐκεῖνα.
Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Προικοννήσου κ. Ἰωσήφ στό διετές Μνημόσυνό της εἶπε χαρακτηριστικά: «Ἡ ἁγία πρεσβυτέρα Ἀνθή γέννησε δώδεκα παιδιά, γιατί εἶχε ταπείνωση, εἶχε ἀγάπη, εἶχε ἀρετή πολυειδ καί ὑπομονές πολλές. Μόνο αὐτό νά σκεφθεῖ κανείς, δηλαδή τό ὅτι δώδεκα φορές ἔδωσε ζωή, εἶναι θαῦμα. Δώδεκα φορές ἔφθασε μπροστά στόν θάνατο καί γύρισε πίσω, διότι αὐτό σημαίνει γέννα. Ἦταν μία πρεσβυτέρα, ἡ ὁποία ἀνέστησε τά παιδιά τῆς ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου».
Στήν Θεία Λειτουργία, πού ἔγινε κατά τήν ἡμέρα τῆς ἐξοδίου της, ὁ Πνευματικός της, πρωτοπρ. π. Ἀντώνιος Ρ.,  στόν ἐπικήδειο λόγο του τόνισε πώς  «ἡ ἄσκηση καί ἡ ἐγκράτεια τοῦ συγκεκριμένου λευιτικοῦ ζεύγους εἶναι σπανιότατη καί εἶχε δύναμη Θεοῦ,  διότι βίωναν τά συζυγικά τους καθήκοντα, ὅπως τά  ζευγάρια τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης». 
Σέ αὐτό ὁ λογιώτατος Ἁγιορείτης Γέροντας Μάξιμος ὁ Ἰβηρίτης, στό δημοσιευμένο πόνημά του, πού τιτλοφορεῖται: «Νέαι ἡγιασμέναι μορφαί εἰς τόν ἀμπελῶνα τοῦ Κυρίου. π. Νικόλαος Πέττας (1941-4.1.2000) καί ἡ πρεσβυτέρα του Ἀνθή (1943-6.12.2012)», προσθέτει: « πρεσβυτέρα  μαζί μέ τόν συζυγό τῆς π. Νικόλαο εἶχαν ἀπόλυτη καί διακριτική συνεργασία στά πνευματικά παλαίσματα καί, παρ’ ὅλο πού ἦταν τοῦ ἐγγάμου βίου, διατηροῦσαν εἰδικά διαμορφωμένα Ἀσκητήρια». Καί συνεχίζει: «Μαζί προσεύχονταν, μαζί ἐξομολογοῦντο, μαζί βίωναν τίς οὐράνιες ἀποκαλύψεις».
Πολλοί ἀκόμη σημαίνοντες πνευματικοί ἄνθρωποι καί ἄνθρωποι τῶν Γραμμάτων ἐξαίρουν τίς ἀρετές τοῦ πνευματικοῦ αὐτοῦ ζεύγους.
Χαιρετίζοντας τήν ἐπανέκδοση τοῦ προαναφερθέντος βιβλίου ὁ τότε Κοσμήτωρ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Μιχάλης Τρίτος ὁ ὁποῖος εἶναι παρών, χαρακτηρίζει τό ἱερατικό ζεῦγος Πέττα ὡς «ἅγιο πού βίωσε τήν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου καί ἔφερε στόν κόσμο δώδεκα παιδιά», καί τήν πρεσβυτέρα Ἀνθή ὡς «ἐκλεκτή».
Στήν παρουσίαση τοῦ ἀναφερομένου βιβλίου ὁ Λογοτέχνης καί Συγγραφέας κ. Κωνσταντίνου Νικολόπουλος - Καμενιάτης χαρακτηρίζει τήν πρεσβυτέρα Ἀνθή «ἄξια», γιατί, ὅπως εἶπε, δεδομένης τῆς ὑπογεννητικότητας, πού ἀπειλεῖ μέ ἀφανισμό τό Γένος μας, ἡ ἀπόκτηση δώδεκα παιδιῶν ἀποτελεῖ «ὑγιές πρότυπο γιά ὅλους μας, καί ἰδιαιτέρως γιά τίς ἱερατικές οἰκογένειες».

Παρομοίως, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πισιδίας κ. Σωτήριος τούς ἀποκαλεῖ «ζεῦγος ἁγιασμένο» καί ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως κ. Ἱερεμίας, σέ πρόλογο βιβλίου γιά τόν ὅσιο Λεόντιο τῆς Στεμνίτσας, χαρακτηρίζει τόν π. Νικόλαο καί τήν πρεσβ. Ἀνθή «οὐρανοπολῖτες» καί «ἡγιασμένους», καί μάλιστα προσθέτει ὅτι ἡ πρεσβ. Ἀνθή ἦταν «πολύαθλος».
Ὅσοι γνωρίσαμε τόν πατέρα Νικόλαο καί τήν πρεσβυτέρα Ἀνθή, εἴμαστε βέβαιοι ὅτι εἶχαν λάβει ἀπό τόν Θεό πλούσιο χάρισμα καί ὅτι παρεῖχαν ἀφειδῶς τίς μεγαλοδωρίες τῆς Χάριτος σέ ἐμᾶς καί σέ ἄλλους πιστούς, ὄχι μόνο ὅσο ἦταν ἐν ζωῇ, ἀλλά καί μετά τήν κοίμησή τους. Πολλοί πιστοί τούς ἐπικαλοῦνται ὡς προστάτες τῶν ζευγαριῶν, τῶν βρεφῶν, τῶν πονεμένων, τῶν πικραμένων, τῶν ἀσθενῶν ἀκόμη καί γιά τήν ἀπαλλαγή ἀπό τά κακά πνεύματα.
Θαυμαστά σημεῖα ἀναφέρονται μετά τήν κοίμηση τῆς πρεσβυτέρας Ἀνθής.
Ἐνδεικτικά θά λεχθοῦν ὁρισμένα, ὅπως τά ἔζησα ἐγώ καί οἱ ἐν Χριστῷ ἀδελφές μου.
Τήν ἡμέρα τῆς Ἐξοδίου Ἀκολουθίας διαπιστώθηκε ἡ ἄρρητος εὐωδία τοῦ μαρτυρικοῦ της λειψάνου καί ἡ καταπληκτική εὐκαμψία του. Τήν ὥρα τς Θείας Λειτουργίας, ταν τό σκήνωμά της ἦταν στό κέντρο τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Προδρόμου Παραλίας Πατρῶν, ὁ ναός μοσχομύρισε καί, καθώς πλησιάσαμε περισσότερο, διαπιστώσαμε ὅτι ἡ εὐωδία ἀναδυόταν ἀπό τό σκήνωμά της!
Ἡ ἔκπληξή μας μεγάλωσε ἀκόμη περισσότερο ὅταν, παρ’ ὅλο πού ἦταν νεκρή, ἀντικρίσαμε τά δάκτυλά της νά κινοῦν τό κομποσχοίνι! Τό ἴδιο θαυμαστό γεγονός παρατήρησαν καί ἄλλοι παρευρισκόμενοι, καί μεταξύ αὐτῶν ὁ π. Γεώργιος Β. ἀπό τήν Πάτρα καί ἡ κ. Μορφούλα Β., μητέρα μοναχῆς.
Ἀκόμη, σύμφωνα μέ μαρτυρία πολλῶν ἀξιοπίστων στό Γραφεῖο Τελετῶν Τσανταρλιώτη στήν Πάτρα, ἡ νεκρή ἀπώθησε νεαρό ὑπάλληλο, πού ἐπιχείρησε νά τήν ντύσει, κάτι πού εἶχαν ἀναλάβει οἱ θυγατέρες της.
Μαρτυρίες ἄλλων ἀνθρώπων ἀπό τήν Ἑλλάδα, τήν Κύπρο καί τό ἐξωτερικό ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ φωτογραφία τοῦ ἱερατικοῦ ζεύγους, ἐκπέμπει φῶς καί εὐωδιάζει. Μάλιστα, ὅταν οἱ πιστοί προσεύχονται μετά δακρύων καί ἀσπάζονται τήν φωτογραφία, νιώθουν θερμότητα στό σημεῖο τοῦ ὕψους τῆς καρδιᾶς. Σέ ταπεινές κυρίες ἀπό τόν Ἀσπρόπυργο Ἀττικῆς εἶδαν ἀπό τήν ἴδια φωτογραφία νά τρέχει μύρο καί ἔλαιο.
Ἕνα ἄλλο θαυμαστό γεγονός, πού μεταξύ ἄλλων ἐπιβεβαίωσε καί ὁ Πνευματικός μας Γέροντας Ἀρχιμ. Νεκτάριος Μουλατσιώτης, εἶναι ὅτι στόν τάφο τους ἐμφανίζονται τριάδες περιστεριῶν, ἐνῶ τό μνῆμα ἐκπέμπει οὐράνιο φῶς!
Ἕνα ἀκόμη σημεῖο εἶναι καί ἡ θαυμαστή διάσωση τοῦ γιοῦ τους, τοῦ πατρός Νεκταρίου, ἀπό τόν θάνατο. Μετά τό Πάσχα τοῦ 2013, ἐνῶ βρισκόταν στήν Μονή τοῦ Τιμίου Προδρόμου στό Ἔσσεξ τῆς Ἀγγλίας, ἀσθένησε βαρέως καί οἱ γιατροί ἀπό τό Νοσοκομεῖο τοῦ Κόλτσεστερ διαπίστωσαν ὅτι πρόκειτο γιά πνευμονία. Ἐνῶ ἦταν ξαπλωμένος στό κελλί τῆς Μονῆς, τό βράδυ αἰσθανόταν τήν σκιά τοῦ θανάτου καί ἔβλεπε γιά ἀρκετό διάστημα νά εἶναι πάνω σέ ἕνα μεγάλο σιδερένιο κρεβάτι, σκεπασμένος μέ λευκά σεντόνια. Τίς ἄκρες ἀπό τά σεντόνια κρατοῦσαν ἀπό τήν μία πλευρά ὁ ὅσιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, καί ἀπό τήν ἄλλη οἱ γονεῖς του. Τήν ἑπομένη ὁ Καθηγούμενος Κύριλλος κάλεσε ἀσθενοφόρο καί ἀμέσως ὁ π. Νεκτάριος εἰσήχθη στήν ἐντατική του ἀναφερομένου Νοσοκομείου καί ἔτσι εἶχε αἴσιο τέλος ἡ περιπέτειά του.
Διακεκριμένος κληρικός, πνευματικό τέκνο τοῦ π. Νικολάου σέ δημοσιευμένο κείμενό του ἀναφέρει ὡς «νεοφανεῖς ἁγίους τῶν Πατρῶν τόν π. Νικόλαο καί τήν πρεσβυτέρα Ἀνθή». Καί συνεχίζει: «Μαρτυρῶ τήν ἁγιότητα τούτων τῶν ὁσίων ψυχῶν, ὡς αὐτόπτης καί πνευματικός τούτων παῖς καί ὡς ἐνορίτης, καί ἐξομολογούμενος ὑπό τό ἅγιον τοῦ σημειοφόρου π. Νικολάου ἐπιτραχήλιον, καί ἐνίοτε εἶπον, ὡς ὁ ἅγιος τῶν Ἁγίων Πάντων ἐπί ἕνα αἰώνα Καθηγούμενος π. Σάββας Δημητρόπουλος: Ναί, εἶναι Ἅγιος αὐτός ὁ Πνευματικός, καθ’ ὅτι μέ ἀναπαύει, μέ πραύνει, μέ καθοδηγεῖ ἐν Χριστῷ, μέ κάμνει καλύτερον ἄνθρωπον καί πραγματικόν Χριστιανόν».
Τελειώνοντας, ἀναφέρω ὅτι στοιχώντας στήν πίστη καί εὐλάβεια τοῦ Σεβασμιωτάτου Προικοννήσου κ. Ἰωσήφ πρός τό Λευιτικό αὐτό ζεῦγος, συναισθήματα πού νιώθω ὅτι ἐκφράζουν ἱκανό ἀριθμό τοῦ χριστεπώνυμου πληρώματος, «γονατίζουμε μπροστά στίς ἱερές σκιές καί τῶν δύο, καί τοῦ παπα-Νικόλα καί τῆς πρεσβυτέρας Ἀνθῆς. Εὔχομαι ἐκεῖ πού εἶναι, μέ τήν παρρησία, τήν ὁποία βεβαιότατα ἔχουν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, νά δέονται καί γιά μᾶς».
Ἐπίλογος.
Πανιερώτατε, Πατέρες καί ἀδελφοί!
Ὁ Θεός σέ ὅλες τίς ἐποχές ἔχει τούς ἀνθρώπους Του στόν κόσμο. Μάλιστα στήν δική μας ἐποχή τῆς ἀποστασίας, τοῦ ὑλισμοῦ, τῆς σαρκολατρείας, τῆς κοινωνικῆς ἀδικίας καί τῆς νομοθετημένης κακίας, οἱ ἄνθρωποι, πού ὑπάρχουν καί ἀγωνίζονται, ἀγωνιοῦν καί προσεύχονται, ἁγιάζονται καί ἁγιάζουν, ἀποτελοῦν τούς Μάρτυρές Του μέσα στόν χρόνο καί τήν Ἱστορία, χωρίς σέ πολλές περιπτώσεις νά φαίνονται. Διότι στήν ἐποχή μας, κατά τήν ὁποία «ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία, ὑπερεπερίσσευσεν ἡ χάρις».
Τέτοιοι ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ, μαρτυρημένοι ἀπό τόν λαό τοῦ Θεοῦ, εἶναι καί οἱ μακάριοι π. Νικόλαος καί πρεσβυτέρα Ἀνθή Πέττα. 
Προς τόν Γέροντα Μάξιμο τόν Ἰβηρίτη, τόν Καθηγητή κ. Φώτιο Δημητρακόπουλο, τόν Γέροντα Εὐθύμιο Καψάλα καί ὅλους, ὅσοι προσπαθοῦν νά συγκεντρώσουν καί νά διασώσουν τά στοιχεῖα, πού τούς ἀφοροῦν, καί τίς μαρτυρίες, πού ἐπιμαρτυροῦν τήν ἁγιότητά τους, ἁρμόζει κάθε τιμή «ὡς πρός ἐργαζομένους τό ἀγαθόν». Διότι στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας ἡ ἁγιότητα εἶναι «μαρτυρουμένη» καί ὄχι ἐπιβαλλομένη.
Ὅλοι μας οἱ Ρωμιοί, Κύπριοι καί Ἑλλαδτες, ἄς εὐχαριστοῦμε τόν Ἅγιο Θεό, πού δέν μᾶς ἄφησε μόνους καί ὀρφανούς ἀπό Πατέρες, ἀλλά καί στήν ἐποχή μας, ὅπως καί σέ ὅλες τίς ἐποχές, ἀνέδειξε καί ἀναδεικνύει ἀνθρώπους Του, ἱκανούς νά ἀναπτερώσουν τίς ἐλπίδες καί νά ἀναγεννήσουν τήν κλονιζόμενη πίστη.
Σᾶς εὐχαριστῶ γιά τήν ὑπομονή καί τήν κατανόησή σας».
Καί μεῖς τά πνευματικά τέκνα, τοῦ ἁγίου πατρός Νικολάου Πέττα, κλίνοντας γόνυ εὐχαριστίας, ἀσμένως εὐγνωμονομεν τήν Ὑμετέραν Πανιερότητα, Μητροπολτα Κυρηνείας, Ὑπέρτιμε καί Ἔξαρχε Λαπήθου καί Καραβ κ. κ. Χρυσόστομε Κυκκτα, διά τήν τιμήν, τινα λίαν εὐαρέστως ἀπετίσατε εἰς τόν ν τ συνειδήσει μας ἅγιον σημειοφορον πατέρα ἡμῶν Νικόλαον καί τήν ἀθληφόρον σαύτως ἁγίαν Ἀνθήν.
Εὐχόμεθα μάλιστα ἐν προσευχῇ δή, ὅπως καί οἱ ἐνταθα ἐν Πατράσιν κρατοῦντες ἀναγνωρίσωσιν τήν ἁγιότητα τοῦ Πατρός, αἰτούμενοι συνάμα συγγνώμην, οἱ ζῶντες τουλάχιστον κληρικοί, οἱ συνεργήσαντες εἰς  τό μαρτύριον τοῦ ἁγίου ἀνδρός καί εἰς τήν πρόωρον ἔξοδον ατο ἐκ τῶν προσκαίρων. Ἀποτελεῖ ἄλγος δι’ μᾶς τό: πασα ἡ οἰκουμένη βο ὑπέρ της αὐτοῦ ἁγιότητος καί μεῖς κωφεύομεν ἐν ἀδικίᾳ μένοντες! 
            Εὐσεβάστως. Ἐξ ὀνόματος τῶν πνευματικῶν τοῦ ἁγίου παίδων, π. Χαράλαμπος Ντελς Πανουτσακόπουλος, ἐφημέριος το χωρίου Φράγκα τῆς ἀθληφόρου ἁγίας πρεσβυτέρας Ἀνθῆς, καί μάλιστα κατόπιν προοράσεως τοῦ πνευματικοῦ μου Σημειοφόρου καί ἁγίου Νικόλαου πρό εἰκοσαετίας.

Σχόλια