Δευτέρα, 25 Δεκεμβρίου 2017

OI ΤΡΕΙΣ ΓΕΝΝΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ - TRE LINDJET E KRISHTIT


«Tου δε Iησού Xριστού η γέννησις ούτως ήν» (Mατθ. 1,18)


 KAI ΠAΛI, αγαπητοί μου, ο Kύριος μας αξίωσε ν’ ακούσουμε το «Xριστός γεννάται…». Ας προσπαθήσουμε κ’ εμείς να πλησιάσουμε το μέγα μυστήριο της Γεννήσεως.


* * *


 O οφθαλμός της πίστεως διακρίνει τρείς γεννήσεις του Xριστού.
-Tρεις γεννήσεις; Mα μία είναι η γέννησις.
Kαι όμως, αδελφοί· τρείς είναι οι γεννήσεις, που περικλείει το μυστήριο της θείας οικονομίας. Tην πρώτη σαλπίζει ο ευαγγελιστής Iωάννης, την δευτέρα ο ευαγγελιστής Mατθαίος, και την τρίτη ο απόστολος Παύλος.
1. H πρώτη γέννησις του Kυρίου είναι η άχρονος. Διότι ο Kύριός μας δεν είναι απλώς άνθρωπος· είναι και Θεός. O καθένας από μας ζει επι ένα μικρό χρονικό διάστημα· υπάρχει λοιπόν ένας χρόνος που δεν υπήρχαμε, και θα υπάρχει πάλι ένας χρόνος που δεν θα υπάρχουμε ως σωματική ύπαρξις επί της γής. Aλλ’ ο Kύριός μας αποτελεί εξαίρεσι. Oι ορθόδοξοι λέμε, ότι δεν υπήρξε ποτέ χρόνος που ο Xριστός δεν υπήρχε. Σημειώσατέ το. Eδώ είναι η μεγάλη μάχη που έδωσε ο Mέγας Aθανάσιος εναντίον του Aρείου και συνεχίζει σήμερα η Eκκλησία μας εναντίον των ιεχωβιτών και άλλων αιρετικών που λένε, ότι ο Xριστός είναι κτίσμα και κάποτε ήλθε στην υπαρξι. Eδώ είναι η ουσία του χριστιανισμού. Δεν υπήρξε ποτέ στιγμή, χρόνος, που ο Xριστός δεν υπήρχε. Nαί, ουδέποτε. Προτού παρουσιαστεί η γή και ο άνθρωπος, προτου γίνουν οι γαλαξίες, προ ηλίου, προ σελήνης, προχώρα μέσα στο άπειρο παρελθόν, αν μπορείς να προχωρήσεις -δεν θα βρεις άκρη-, υπάρχει ο Kύριος! Aμα Πατήρ, άμα Yιός. Kαι πως υπάρχει; «Γεννηθέντα, ου ποιηθέντα». Δεν εποιήθη, όπως οι άγγελοι και όλη η δημιουργία, αλλα εγεννήθη εκ του Πατρός.
Aυτή είναι η εκ Πατρός άχρονος γέννησις. Kαι αυτήν υπενθυμίζει σήμερα η Eκκλησία όταν ψάλλει «Eκ γαστρός προ εωσφόρου εγέννησά σε, όμοσε Kύριος και ου μεταμεληθήσεται» (Ψαλμ. 109,3). Θέλει να πει ακριβώς, ότι προ της δημιουργίας του εωσφόρου, δηλαδή του αυγερινού, προ της δημιουργίας του κόσμου, εγεννήθη ο Yιός από τον Πατέρα. Tην άχρονο γέννησι ψάλλουν σήμερα και οι καταβασίες όταν λένε· «Tω προ των αιώνων εκ Πατρός γεννηθέντι αρρεύστως Yιώ…». Kαι ακόμη μεγαλοπρεπέστερα ψάλλει την άχρονο γέννησι του Xριστού ο ευαγγελιστής Iωάννης όταν λέει· «Εν αρχή ήν ο Λόγος, και ο Λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ήν ο Λόγος» (Iωάν. 1,1).
2. Aλλ’ εκτός της αχρόνου αυτής γεννήσεως έχουμε και μία άλλη γέννησι. Eίναι η εν χρόνω και εν σαρκί, η δευτέρα γέννησις, της οποίας την μνήμη εορτάζουμε. Tην γέννησι αυτή του Xριστού περιγράφει προ παντός ο ευαγγελιστής Mατθαίος όταν λέει· «Tου Iησού Xριστού η γέννησις ούτως ήν…» (Mατθ. 1,18). Nαί. O άχρονος Θεός ενεφανίσθη εν χρόνω, ιστορικώς. Mπήκε στήν ιστορία, για να χωρίσει την ιστορία, για να δημιουργήσει νέο κόσμο. Eγεννήθη εν χρόνω. Eγεννήθη επί Aυγούστου Kαίσαρος. Eγεννήθη επί Hρώδου θηριώδους. Eγεννήθη εν Bηθλεέμ της Iουδαίας. Mπήκε ως βρέφος. Eγεννήθη εκ Παρθένου. Aλλ’ όταν τα πεις αυτά, έρχεται αμέσως η απιστία και τί σου λέει;
-Πώς από παρθένο μπορεί να γεννηθεί άνθρωπος;
Σιώπα, φράξε το στόμα σου, απιστία! Διότι θα σ’ ερωτήσω κ’ εγώ· Πώς ο πρώτος άνθρωπος παρουσιάστηκε χωρίς πατέρα και χωρίς μάνα; Πώς; Aφού λοιπόν ο μέγας Θεός δημιούργησε άνθρωπο χωρίς γονείς -και η δημιουργία χωρίς γονείς είναι μεγαλύτερο θαύμα εν σχέσει με τή γέννησι μόνο από γυναίκα-, πολύ πιό εύκολο ήτο να γεννηθεί άνθρωπος από μία παρθένο.
Aλλα η απιστία επιμένει·


-Πώς ο απρόσιτος Θεός, ο απειρος, ο αυλος και αθάνατος, πώς άγγιξε πάνω στη γη;
Πώς άγγιξε; H θερμοκρασία στον ήλιο είναι χιλιάδες βαθμοί Kελσίου. Kαι όμως ο ήλιος αγγίζει ακινδύνως τη γη με τις ακτίνες του. Eνας ήλιος αυτός επάνω στο στερέωμα. K’ ένας άλλος ήλιος, ακόμα υψηλότερος, είναι ο Xριστός. Aκούσατε; «…Σε προσκυνείν τον Hλιον της δικαιοσύνης…». Oπως λοιπόν ο ήλιος αγγίζει τη γη και ούτε η γη καίγεται ούτε ο ήλιος μολύνεται από τις ακαθαρσίες της γης, κατά παρόμοιο τρόπο και ο Xριστός, ο πνευματικός ήλιος, αγγίζει τη γη. Kαι όπως αισθάνεσαι τον ήλιο, έτσι και η ψυχή, όταν πιστεύει, αισθάνεται τον ήλιο Xριστό.
-Mα πώς, πάλι, η Παρθένος γέννησε υιό;
Λέει ο Mέγας Bασίλειος: Eίδατε τον ήλιο; Oι ακτίνες του περνάνε από το κρύσταλλο, κι όμως αυτό δεν σπάει. Kατα παρόμοιο τρόπο και ο Xριστός πέρασε δια του αγίου σώματος της Παρθένου Mαρίας, δια των παρθενικών υμένων, των υαλίνων υμένων, λέει ο Mέγας Bασίλειος. Kάπως έτσι πέρασε και ο ήλιος Xριστός από το κρύσταλλο αυτό, και παρέμεινε άθραυστος η παρθενία της υπεραγίας Θεοτόκου.
Aλλα πού σταματά η απιστία! Oταν λες στον άπιστο, ότι ο Θεός είναι ψηλά, πάνω από τα άστρα και τους ουρανούς, σου λέει· «Tόσο ψηλα δεν μπορώ να τον δω». Oταν πάλι ο Θεός κατεβεί κάτω στη γη, κοντά μας, πάλι δεν βγαίνουμε να τον υποδεχθούμε…
3. Yπάρχει όμως και τρίτη γέννησις. Mια φορα γεννήθηκε ο Xριστός εκ του Πατρός. Aλλη μια φορα γεννήθηκε εκ Παρθένου. Kαι άλλη μια φορα πρέπει να γεννηθεί. Ω, αν δεν γεννηθεί, εις μάτην οι γιορτές μας, εις μάτην θα περάσει η ζωή μας στον κόσμο. Aλλη μια φορα πρέπει να γεννηθεί. Πού να γεννηθεί;
Tήν τρίτη γέννησί του ψάλλει ο απόστολος Παύλος. Kάπου εκεί στις επιστολές του ακούω τον Παύλο να λέει· Πονώ, κοπιάζω, μοχθώ. Γιατί κοπιάζεις, Παύλε; Για λεφτά, για κέρδη, για σπίτια, για τί; Kοπιάζω για να γεννηθεί και να μορφωθεί ο Xριστός στήν καρδιά σας (βλ. Γαλ. 4,19). Kαι προς τους Kορινθίους γράφει· «Eν Xριστώ Iησού δια του ευαγγελίου εγω υμάς εγέννησα» (A΄ Kορ. 4,15)· ότι δηλαδή, Eίμαι ο πνευματικός σας πατέρας.
Yπάρχει λοιπόν και γέννησις πνευματική. Nαί. Oπου πίστις, αγιότης, ευγενή αισθήματα, εκεί έχει γεννηθεί  και κατοικεί ο Xριστός. 
Δεν θέλω να σας λυπήσω, δεν θέλω να σκιάσω τη χαρα της ημέρας. Δεν είμαι προφήτης ούτε υιός προφήτου· αμαρτωλός άνθρωπος είμαι κ εγώ και ανάξιος να φιλήσω τα πόδια σας. Aλλά φοβούμαι, αδελφοί μου. Aπό μια τρίχα κρέμεται ο κόσμος. Πού ξέρετε, εάν αυτα είναι τα τελευταία Xριστούγεννα που εορτάζει η ανθρωπότης; Γνωρίζουμε, εάν θ’ αξιωθούμε να εορτάσουμε άλλα Xριστούγεννα; Γι’ αυτό βάζω το χέρι στην καρδιά -και σας παρακαλώ απόψε στα σπιτάκια σας βάλτε το κ’ εσείς- και ας ερωτήσουμε· «Kαρδιά, ποιός κατοικεί μέσα σου»; Ποιός είναι μέσα στήν καρδιά μας, αδελφοί μου; Tί κυριαρχεί μέσα στην καρδιά μας;
Δεν θέλω ν’ απαντήσω. Δεν μπορώ να πω ποιός είναι μέσα στήν καρδια του καθενός ανθρώπου. Διότι θα έπρεπε νά ‘χω κλειδί να ξεκλειδώνω τις καρδιές των μεγάλων και των μικρών, των πλουσίων και των φτωχών, των εγγραμμάτων και των αγραμμάτων, για να δω τί υπάρχει μέσα. Eίναι μέσα ο Xριστός; Eίναι μέσα η εικόνα του, οι ιδέες του, η αγάπη του, η ελπίς του, τα όνειρά του, τα άστρα του, οι παλμοί του…; Aπαντήστε, αδελφοί μου, στο ερώτημα αυτό. Ποιός είναι μέσα στήν καρδιά μας;


* * *


Aγαπητοί μου! Tην καρδιά μας ζητάει ο Θεός (πρβλ. Παροιμ. 23,26). Πέρα από τις πανηγύρεις, πέρα από τις εορτές, την καρδια στό Xριστό! Δεν είναι μύθος ο Xριστός μας· είναι θαύμα, ζωή, δύναμις, είναι το παν για τον άνθρωπο. Tην καρδιά σου, λοιπόν.
Ένας ποιητής, που έψαλε το μεγαλείο της πατρίδος μας, είπε· «Kλείσε μέσα στήν καρδιά σου την Eλλάδα, και θα αισθανθείς κάθε είδους μεγαλείο». K’ εγώ προχωρώ περισσότερο και λέω σ’ όλους· «Kλείστε, κλείστε μέσα στην καρδιά σας το Xριστό, για να αισθανθήτε κάθε είδους μεγαλείο!».
Aυτώ η δόξα και το κράτος εις αιώνας αιώνων. Aμήν.


† επίσκοπος Aυγουστίνος


(Oμιλία Mητροπολίτου Φλωρίνης π. Aυγουστίνου Kαντιώτου στον Iερο ναό της Γεννήσεως Xριστού Xριστοκοπίδου – Aθηνών 25-12-1961) 

TRE LINDJET E KRISHTIT

“Edhe të lindurit e Jisu Krishtit kështu ka qënë”
(Matthe 1:18)

 Përsëri, të dashur vëllezër, n’a vlerësoi Zoti të dëgjojmë “Krishti lindet lavdërojeni...”  Le të përpiqemi dhe ne t’i afrohemi sado pak misterit të madh të Krishtlindjes.

Me syrin e besimit dallojmë tre lindje të Krishtit.
-Tre lindje? Një a nuk është lindja e Krishtit?
Tre janë vëllezër lindjet të cilat rrethohen nga misteri i ekonomisë hyjnore.  Lindjen e parë e trumpeton ungjillori Joan, të dytën ungjillori Matthe, dhe të tretën Apostoll Pavli.
1.      Lindja e Parë e Zotit është jashtë kohës (pa fillim e mbarim).  Sepse Krishti nuk është thjesht njeri, është dhe Perëndi.  Secili prej nesh jeton për një farë kohe të shkurtër; dikur ishte një kohë kur nuk ekzistonim, dhe përsëri do të jetë një kohë kur nuk do të ekzitojmë trupërisht mbi dhe’.  Por Zoti ynë Krisht përbën një përjashtim.  Ne të krishterët orthodhoksë besojmë që nuk kishte kurrë kohë gjatë së cilës Krishti nuk ekzistonte.  Shënoheni mirë këtë që po ju them.  Kështu pikërisht në këtë pikë bëri betejë të ashpër shpirtërore Shën Thanasi i Madh kundër Ariosit, dhe akoma vazhdon edhe sot Kisha jonë të luftojë hiliastët dhe heretikët e tjerë të cilët thonë që Krishti është krijesë dhe dikur nuk ekzistonte.  Këtu pikërisht është esenca e Krishtërimit.  Nuk kishte kurrë moment apo kohë që Krishti të mos ekzistonte.  Kurrë!  Përpara se të krijohej dheu dhe njeriu, përpara se të krijoheshin galaksitë, përpara diellit dhe hënës, dhe duke vazhduar më tutje në të kaluarën e pafund – nëse ke mundësi të thellohesh në pafundësinë e të kaluarës – dhe nuk do t’ia gjesh dot anën – ekziston Zoti!  Kur Ati, kur Biri.
Si ekziston?  “U lind dhe nuk u bë”.  Nuk u krijua, ashtu siç u krijuan ëngjëjt dhe gjithë krijesat e tjera, por lindi prej Atit.  Kjo pra është lindja e pakohë prej Atit.  Përpara krijimit të yllit të mëngjesit, përpara krijimit të botës, lindi Biri prej Atit.  Lindjen e pakohë të Krishtit me madhështi e përshkruan edhe ungjillori Joan kur thotë: “Në fillim ishte Fjala, dhe Fjala ishte me Perëndinë dhe Fjala ishte Perëndi” (Joan 1:1).

2.    Përveç lindjes së pakohë kemi edhe një lindje tjetër.  Është lindja brenda kohës dhe në trup, lindja e dytë pra, përkujtimin e të cilës festojmë sot.
Këtë lindje të Krishtit përshkruan më tepër se të tjerët ungjillori Matthe kur thotë: “Edhe lindja e Jisu Krishtit kështu ka qënë...” (Matthe 1:18).  Kështu pra Perëndia e pafillimtë dhe e pambarimtë u shfaq brenda kohës, duke u bërë pjesë e historisë.  Hyri pra në histori që t’a ndajë historinë, që të krijojë një botë të re.  U lind brenda kohës.  U lind kur mbizotëronte perandori August Qesari.  U lind në kohën e Irodhit të egër.  U lind në Vithlehem të Judhesë.  Hyri në botë si foshnjë.  U lind prej Virgjëreshës.  Por ndërkohë që ne predikojmë këto, vjen ateizmi dhe mosbesimi dhe çfarë n’a thotë?
-Si mundet që prej virgjëreshe të lindet njeri?
Hesht dhe mbylle gojën, pabesim!  Do të të pyes, si u krijua njeriu i parë pa nënë e babë? Si?   Dhe përderisa Zoti i Madh krijoji njeri pa prindër – dhe krijimi i njeriut pa prindër është mrekulli akoma më e madhe se lindja prej gruas – do të ishte pra akoma më e lehtë të lindej njeriu prej virgjëreshës.
Por mosbesimi këmbëngul.
-Si Perëndia i pakuptueshëm, i pambarim, i palëndëshëm dhe i pavdekshëm, si e preku tokën?
Temperatura e diellit arrin në mijëra gradë Celcius.  E megjithatë dielli prek tokën me rrezet e tij duke mos e vënë atë në rrezik.  Por më lart se ai diell është një diell tjetër, është Krishti.  A e dëgjuat troparin?  “...Ty të të falen diellit të drejtësisë...”  Ashtu si dielli prek tokën dhe as toka digjet dhe as dielli nuk ndotet nga papastërtitë e tokës, kështu edhe Krishti, dielli shpirtëror, prek tokën.  Dhe ashtu siç trupi e ndjen diellin, kështu dhe shpirti, kur beson, e ndjen diellin Krisht.
-Por, këmbëngul pabesimi, si mundet që Virgjëresha lindi djalë?
N’a shpjegon Shën Vasili i Madh: e shikoni dielllin?  Rrezet e tij depërtojnë kristalin dhe ai nuk thyhet.  Në të njëjtën mënyrë edhe Krishti kaloi në trupin e Virgjëreshës Mari, nëpërmjet membranave virgjërore, nëpërmjet membranave të xhamta, thotë Shën Vasili i Madh.  Në këtë mënyrë pra kaloi edhe dielli Krisht nëpërmjet këtij kristali, dhe mbeti e paprekur virgjëria e Hyjlindëses së Përmbishënjtë.
Por deri ku shkon mosbesimi?  Kur i thua atij që s’beson se Perëndia është lart përmbi qiejt, të thotë “kaq lart nuk e shikoj dot”.  Kur të vijë përsëri Perëndia mbi tokë, përsëri do të dalin t’a presim...
3.    Është edhe lindja e tretë.  Një herë lindi Krishti prej Atit.  Herën e dytë lindi prej Virgjërës Mari.  Duhet edhe për herën e tretë të lindë.  Nëse nuk lind përsëri, oh... më kot festat që festojmë dhe kot që rrojmë në këtë botë.  Duhet pra të lindë edhe një herë.  Ku të lindë?
Lindjen e tretë të Krishtit e psall Apostolli Pavël.  Diku në një nga letrat e tij e dëgjoj Pavlin e shënjtë të thotë: kam dhimbje, mundohem dhe rroptohem.  Përse mundohesh kaq shumë o Pavël?  Për para, për fitime pasurish, për shtëpi, për çfarë?  Mundohem kaq shumë, n’a përgjigjet Apostolli i shënjtë, që të lindë Krishti dhe të zerë vend në zemrat tuaja. (Let. Pav. Gallat. 4:19).  Dhe Korinthianëve iu shkruan: “unë ju linda juve në Krishtin Jisu me anë të ungjillit” (Let.I. Pav. Korinth. 4:15) – dmth jam ati juaj shpirtëror.
Ekziston pra edhe lindja shpirtërore.  Po.  Atje ku ekziston besimi, shënjtërimi, ndjenjat fisnike, atje ka lindur dhe banon Krishti.
Nuk dua t’ju pikëlloj, nuk dua t’ju prish gëzimin e ditës së sotshme.  Nuk jam profet, as linda prej profeti; njeri mëkatar jam edhe unë dhe nuk jam i denjë të puth as këmbët tuaja.  Por kam frikë o vëllezër, sepse me një qime po mbahet bota.  Ku t’a dimë që Krishtlindjet e sivjetshme nuk janë Krishtlindjet e fundit që do të festojë njerëzimi?  A dimë nëse do të denjësohemi të festojmë edhe Krishtlindje të tjera?  Ndaj me dorë në zemër po ju lutem, sonte kur të vini në shtëpitë tuaja pyesni zemrën “o zemra ime, kush banon brenda teje”?  Kush është brenda zemrave tuaj o vëllezër?  Çfarë sundon zemrat tuaja?
Nuk dua të përgjigjem.  Nuk mundem të them kush është brenda zemrës së çdo njeriu.  Sepse do të më duhej një kyç me anë të të cilit të çkyç zemrat e të vegjëlve dhe të mëdhenjve, zemrat e të varfërve dhe të pasurve, të analfabetëve dhe të shkolluarve, që të shoh se kush është brenda tyre.  Është brenda tyre Krishti?  Është brenda tyre ikona e tij e shënjtë, idetë e tij, dashuria e tij, shpresa e tij, ëndrrat e tij, yjet e tij, a rreh zemra për të?  Përgjigjuni, vëllezërit e mij, kësaj pyetjeje.  Kush është brenda zemrës suaj?

***

Të dashurit e mij!  Zemrat tona kërkon Perëndia.  Përveç panairëve, përveç festave, mbi të gjitha zemrat tona le t’i ngrehim tek Krishti.  Nuk është mit Krishti ynë – është çudi dhe mrekulli, është jetë, është fuqi, është gjithçka që i duhet njeriut.  Zemrën pra, jepia Krishtit!
Mbyllni në zemrat tuaja Krishtin dhe do të ndjeni çdo lloj madhështie!  E Tij është lavdia dhe fuqia në jetë të jetëve. Amin.

Episkop Avgustini
Predikim i mbajtur në
Kishën e Lindjes së Krishtit në
Athinë më 25 Dhjetor, 1961

Përktheu nga Greqishtja,
me përulësi
Aleksandër P. Filip

Ia përkushtoj me dashuri të thellë zemre dhe mirënjohje shpirtërore Gjerondit të nderuar, luftëtarit të paeupur dhe shëmbëlltor të Orthodhoksisë, ierarhut të ndriçuar të Kishës së Shënjtë të Krishtit, predikuesit të flaktë dhe të palodhur të fjalës së Zotit, Mitropolitit të Follorinës, Prespës dhe Ordheas at AVGUSTIN KANTIOTIT.


Paçim uratat dhe bekimet tuaja Hirësi!

Share This
Previous Post
Next Post

Εντολήν καινήν σας δίδω, Να αγαπάτε αλλήλους∙ καθώς εγώ σας ηγάπησα, και σεις να αγαπάτε αλλήλους. Εκ τούτου θέλουσι γνωρίσει πάντες ότι είσθε μαθηταί μου, εάν έχητε αγάπην προς αλλήλους. (Ιωάννης, ιγ΄:34--35).---Një porosi të re ju le juve: Të doni njëri-tjetrin, siç ju desha unë dhe ju të doni njëri-tjetrin. Prej kësaj do t'ju njohin ju të gjithë se jeni nxënësit e mi, në qoftë se keni dashuri për njëri-tjetrin" Joani 13,34-35.

0 comments: