Η ΝΟΘΟΣ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ - Dashuria e jashtligjshme e Ekumenizimit

Η ΝΟΘΟΣ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ Της Χριστούφαντου ===== Συχνά, οἱ Οἰκουμενιστές ὁμιλοῦν περί ἀγάπης πρός τούς ἐκτός Ἐκκλησίας, ἐνῶ ταυτόχρονα ἐπιδεικνύουν περιφρόνηση καί διώκουν ἐκείνους πού καλοπροαίρετα τούς ἐλέγχουν καί οἱ ὁποῖοι βρίσκονται ἐντός Ἐκκλησίας.  Ἡ βάση ὅμως τῆς ἀγάπης εἶναι ἡ ἀλήθεια. Ἡ ἀγάπη δίχως ἀλήθεια, στόν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας ὁδηγεῖ στήν πλάνη καί στήν αἵρεση. Τήν σωστή ἀγάπη πρός τούς ἐκτός Ἐκκλησίας, σέ διαχριστιανικές, διομολογιακές ἤ διαθρησκειακές συναντήσεις, τήν διασφαλίζουν οἱ Ἱεροί Κανόνες, ἐνῶ σέ προσωπικό ἐπίπεδο, ἐκτός ἀπό τούς Κανόνες, τήν ἐξασφαλίζει ἡ καθαρή ἀπό ἐμπάθεια καρδιά τοῦ Ὀρθοδόξου καί ἡ ἐνοικοῦσα σέ αὐτόν Χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἀπόδειξη τούτου εἶναι οἱ ἴδιοι οἱ Ἅγιοι, οἱ ὁποῖοι, ἐνῶ ἐφάρμοζαν τούς Ἱερούς Κανόνες, ταυτόχρονα στήν καρδιά τους εἶχαν ὠκεανό ἀγάπης. Δυστυχῶς, στό πλαίσιο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί στίς ἐκδηλώσεις τοῦ κύριου φορέα του, τοῦ Π.Σ.Ε., μέσα σέ ἀδογμάτιστους καί ἀθεολόγητους διαλόγους, βασιλεύει τό πονηρό ἐφεύρημα τοῦ ''διαλόγου τῆς ἀγάπης''. Ἀλλά, μέ τέτοιου εἴδους ἀγάπη - ὑποκριτική -, πού θυσιάζεται ἡ ἀλήθεια τῆς πίστης, μέ φαρισαϊκό ἦθος, ἀπαράδεκτη αἱρετική θεολογία καί αἱρετική ἐκκλησιολογία, οὔτε ὁ κόσμος σώζεται, οὔτε ὁ ἄνθρωπος. Οἱ αἱρετικοί δέν βοηθοῦνται ὀρθά, ὥστε νά ἐπιστρέψουν στήν Ἐκκλησία. τουναντίον μάλιστα, ἐνῶ δέν ἐντάσσονται στήν Ἐκκλησία, τούς δίνεται ἡ ψευδαίσθηση ὅτι σώζονται μέσα στήν πλάνη καί στήν ''ἐκκλησία''- ψευδοεκκλησία - πού βρίσκονται.  Γιά τούς Νεοεποχῆτες Οἰκουμενιστές, ἡ αὐθεντική γραμμή τῶν Προφητῶν, Ἀποστόλων καί πάντων τῶν Ἁγίων, θεωρεῖται σκληρή, ἀπαράδεκτη καί ἀφιλάδελφη. Χλευάζεται συνεχῶς καί χαρακτηρίζεται, ὡς ''φονταμενταλισμός'' καί φανατισμός, σκόπιμα, γιά νά ἀποδυναμωθεῖ. Ἀντί δέ αὐτῆς τῆς γραμμῆς, στούς διαλόγους τους μέ τούς ἑτερόδοξους αἱρετικούς ἤ τούς ἀλλοθρήσκους, οἱ Οἰκουμενιστές υἱοθετοῦν τήν πολιτική τῆς ''ἀγαπολογίας''.  Καί ἐνῶ οἱ Οἰκουμενιστές παρουσιάζονται χαλαροί ἕως περιφρονήσεως τῶν εὐαγγελικῶν ἐπιταγῶν, τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων ἕνεκεν τῆς δῆθεν ἀγάπης ταυτοχρόνως γίνονται τόσο φανατικοί στήν ἐφαρμογή τῶν οἰκουμενιστικῶν συνταγῶν καί τῶν δεσμεύσεων πού ἔχουν ἀναλάβει νά ἐφαρμόσουν μέσω τῶν ἀπαραδέκτων οἰκουμενιστικῶν τους συμφωνιῶν, πού θυμίζουν τακτικές Βέκκου καί ὅλων τῶν κακούργων Λατινοφρόνων. Φυσικά, ὅλα αὐτά, ὄχι μόνο ἀγάπη δέν ἀποδεικνύουν, ἀλλά, κατά πλάνην καί Ἀθηναγόρειον ψευδοσυναίσθημα ἀγάπης, μᾶλλον ἀποστασία καί μῖσος ἔναντι τῶν φορέων καί τῶν ἐκφραστῶν τῆς ἀλήθειας τῆς Ἐκκλησίας.  Ὅσο, τέλος, γιά τόν ἰσχυρισμό τῶν Οἰκουμενιστῶν, ὅτι γνωρίζουν τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἄς τονισθεῖ ὁ λόγος τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου: «Ὁ λέγων, ἔγνωκα αὐτόν καί τάς ἐντολάς αὐτοῦ μή τηρῶν, ψεύστης ἐστί καί ἐν τούτῳ ἡ ἀλήθεια οὔκ ἐστιν» (Ἰωάν. Α´ 2, 4).

Dashuria e jashtligjshme e Ekumenizimit E Kristoifandit Shpesh, Ekumenistët flasin për dashurinë ndaj atyre që janë jashtë Kishës ndërsa në të njejtën kohën tregojnë indiferencë dhe përndjekin ata sa me dëshirë të mirë iu bëjnë vërejtje dhe të cilët gjenden brenda Kishës. Por baza e dashurisë është e vërteta. Dashuria pa të vërtetë, në ambientin e Kishës udhëzon në mashtrim dhe në herezi. Dashurinë e drejtë kundrejt atyre jashtë Kishës, në takimet e ndërkrishtera, ndërkonfesionare ose ndërfetare, e  sigurojnë Kanonet e Shenjtë, ndërsa në nivel personal, përveç Kanoneve, e siguron zemra e pastër dhe pa empati (pa pasione) e Orthodhoksit dhe Hiri i Zotit i cili banon tek ai. Vërtetim për këtë janë vetë Shenjtorët, të cilë ndërsa praktikonin Kanonet e Shenjta, në të njejtën kohë në zemrën e tyre kishin një oqean dashurie. Fatkeqësisht në kontekstin e Ekumenizmit dhe në shfaqjet e mbartësit të tij kryesor, Kishillin Botëror të Kishave, nëpërmjet bisedimeve adogmatike dhe ateologjike, mbizotëron shpikja dinake e “dialogut dhe dashurisë”. Por me të tillë lloji dashurie-hipokrite- që sakrifikon të vërtetën e besimit me moralin farisaik, teologjinë e papranueshme heretike dhe eklisiologjinë heretike, as bota nuk shpëtohet, as njeriu. Heretikët nuk ndihmohen drejt, në mënyrë që të kthehen në Kishë,  bile ndodh e kundërta, ndërsa nuk rënditen në Kishë, ju jepet përshtypja që shpëtohen nëpërmjet mashtrimit dhe në “kishën” – pseudokishën- që ndodhen. Për Ekumenistët e Neo-epokës, linja origjinale e Profetëve, Apostujve dhe e të gjithë Shenjtorëve, konsiderohet e ashpër, e papranueshme dhe jovëllazërore. Përbuzet vazhdimisht dhe konsiderohet, si “fondamentalizëm” dhe fanatizëm, me qëllim të dobësohet. Në vend të kësaj rruge/linje në bisedat e tyre me heretikët heterodhoksë ose besimarët e feve të tjera, Ekumenistët adobtojnë politikën e “fjalë dashurie”. Ndërsa Ekumenistët paraqiten indiferentë deri në injorim të urdhëresave, të Kanonëve të Shenjtë dhe të doktrinës së Shenjtorëve për hir të gjoja dashurisë, në të njejtën kohë bëhen fanatikë në praktikimin e recetave ekumenistike dhe të detyrave që kanë marrë përsipër për të realizuar nëpërmjet marrveshjeve të papranueshme ekumenistike, që të kujtojnë taktikat e Vekkut dhe të gjithë Latinofilëve keqbërës. Natyrisht, të gjitha këto, jo vetëm dashuri nuk vërtetojnë, por  me mashtrim dhe me pseudoemocionin Athinagorian të dashurisë, më tepër tregojnë largim dhe urrejtje kundër institucioneve dhe përfaqësueseve të së vërtetës së Kishës. Si përfundim, përsa i përket pretendimit të Ekumenistëve që njohin dashurinë e Zotit, le të theksohet fjala e Shën Joan Theologut. “Ai që thotë: E kam njohur atë, edhe nuk ruan urdhërimet e tij, është gënjeshtar, edhe e vërteta nuk është në atë. “ (1 Joani 2, 4)

« Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας » - “ Jesu Krisht dje dhe sot ai dhe në jetë të jetëve”

« Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας » Γέροντα, συχνά μιλούν για « ανανέωση στην Εκκλησία ». Λες και η Εκκλησία γηράσκει και χρειάζεται ανανέωση! -         Ναι, γέρασε ! … Μα και αυτοί ακόμη που δεν έχουν ευλάβεια αλλά λίγο μυαλό δεν αναπαύονται σε αυτά τα νέα που φτιάχνουν τώρα και ψάχνουν να βρουν εκείνα τα αρχαία. Δεν τους συγκινούν λ.χ. οι νέες εικόνες. Καταλαβαίνουν την αξία της παλιάς εικόνας. Αυτοί που έχουν λίγο μυαλό δηλαδή. Πόσο μάλλον αυτοί που έχουν ευλάβεια! Από κει να καταλάβης πόσο λάθος είναι αυτά που λένε για « ανανέωση » κ.λ.π. ! Σήμερα, αν κανείς προσπαθεί να κρατήση  λίγο την παράδοση, να τηρή τις νηστείες, να μη  δουλεύη τις γιορτές, να είναι ευλαβής , λένε μερικοί: « Που βρίσκεται αυτός; Πάνε αυτά τα πράγματα! Αυτά ήταν για τότε! »  Και αν τους πης τίποτε, θα σου πουν : « Σε ποια εποχή ζεις; Αυτά δεν γίνονται τώρα! ».  Σιγά –σιγά τα  παίρνουν για παραμύθια. Τι λέει όμως; « Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας » . Τουλάχιστον , αν δεν μπορή κανείς να τα τηρήση, ας πη: « Θεέ μου ,ήμαρτον! » . Τότε ο Θεός θα τον ελεήση. Αλλά τώρα, ενώ έχει την αδυναμία του πάει να επιβληθή στον άλλον, γιατί ελέγχεται. Πάρε έναν δαιμονισμένο και βαλε τον σε πνευματική ατμόσφαιρα. Θα δης, θα γυρίζη από δω- από κει. Δεν θα μπορή να σταθή, γιατί θα ζορίζεται. Το ίδιο και αυτοί. Ελέγχονται, ζορίζονται και πάνε να καταπατήσουν την συνείδηση τους ,για αυτό τα λένε αυτά. Και τις αξίες τις λένε κατεστημένο τώρα και πάνε να αντικαταστήσουν τις αξίες με αταξίες. Μεγάλη διαστροφή υπάρχει στον κόσμο! Την ομορφιά την πνευματική την θεωρούν ασχήμια. Η πνευματική ομορφιά δηλαδή για τους κοσμικούς είναι κοσμική ασχήμια. Να, αν πάρης έναν καλόγερο τώρα και του κόψης τα μαλλιά του πόσο άσχημος γίνεται! Αυτή όμως την ασχήμια οι κοσμικοί την θεωρούν ομορφιά. Και βλέπεις, τώρα μάχονται την Εκκλησία, αγωνίζονται για την καταστροφή της. Καλά, να πούμε δεν πιστεύουν, διδάσκουν την αθεΐα . Αλλά να μην αναγνωρίζουν το καλό που προσφέρει η Εκκλησία και να τα βάζουν με την Εκκλησία; Αυτό έχει πολλή κακότητα. Να μην αναγνωρίζουν π.χ. ότι η Εκκλησία βοηθάει τα παιδιά, τα βοηθάει να μην γίνουν αλητάκια, να γίνουν καλοί άνθρωποι; Αυτοί προωθούν τα παιδιά στο κακό. Επιτρέπουν την καταστροφή των παιδιών ελεύθερα. Ενώ η Εκκλησία τι διδάσκει; « Να είναι ο νέος φρόνιμος, να σέβεται τους άλλους, να διατηρηθή αγνός, για να παρουσιασθή στην κοινωνία σωστός άνθρωπος » . Αλλά τα πράγματα θα έρθουν πάλι στη θέση τους. Στη Ρωσία μια γιαγιά προσευχόταν γονατιστή μέσα στην Εκκλησία δίπλα σε μια κολόνα. Πάει μια νεαρή γυναίκα , που ήταν μεγάλη επιστήμων , και της λέει: « Αυτά είναι ξεπερασμένα πράγματα » . Της απαντάει η γιαγιά: « Σε αυτήν την κολόνα που προσεύχομαι και κλαίω τώρα εγώ, θα ρθης μετά να κλαις εσύ. Τα δικά σας θα έρχωνται και θα περνούν , θα έρχωνται και θα περνούν, ενώ ο Χριστιανισμός δεν ξεπερνιέται ποτέ ». ] Από το βιβλίο « Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο » ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Α’ ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ « ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ » ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

“ Jesu Krisht dje dhe sot ai dhe në jetë të jetëve” Jerond shpesh flasin për “rinovimin (modernizimin) e Kishës”. Si të thuash  Kisha plaket dhe i duhet rinovim! - Po u plak!... Por dhe ata akoma që nuk kanë besim por kanë pak mend nuk prehen në këto të rejat që bëjnë tani dhe kërkojnë të gjejnë ato të lashtat. Nuk i prekin emocionalisht psh, ikonat e reja. Kuptojnë vlerat e ikonës së vjetër. Ata që kanë pak mend dmth. Për më tepër ata që kanë besim! Që atje do të kuptosh se sa gabim janë ata që flasin për “rinovim” etj! Sot, nëse dikush përpiqet të mbajë disi traditën, të mbajë kreshmët, të mos punojë gjatë festave, të jetë besimtar, thonë disa: “Ku ndodhet ky? Kanë kaluar këto gjëra! Këto ishin për dikur!” Dhe nëse ju thua diçka do të thonë: “Në çfarë epoke jeton? Këto nuk bëhen tani!”. Ngadalë-ngadalë i marrin si përralla. Por çfarë thotë: “Jesu Krishti dje dhe sot Ai dhe në jetë të jetëve”. Të paktën, nëse dikush  nuk mundet që ti mbajë, le të thotë: “O Zot, mëkatova!”. Atëhere Zoti do ta mëshirojë. Por tani, ndërsa ka pamundësinë e tij shkon që ti imponohet tjetrit, sepse kontrrollohet. Merr një të demonizuar dhe vendose në atmosferën shpirtërore. Do të shohesh. Do të vërtitet këtej, andej. Nuk do të mund të qëndrojë sepse vështirësohet. Të njejtën gjë dhe ata. Kontrrollohen, vështirësohen dhe shkojnë që të shkelin ndërgjegjien e tyre, prandaj i thonë këto. Dhe vlerat i quajnë pushteti i imponuar dhe shkojnë që të zvendësojnë vlerat me rrëmujrat. Një shtrembërim i madh ekziston në botë!. Bukurinë shpirtërore e konsiderojnë shëmti. Bukuria shpirtërore dmth për njerëzit e botës është një shëmti universale. Ja, nëse merr një murg tani dhe ja pret flokët, sa i shëmtuar do të duket! Por këtë shëmti njerëzit e botës e konsiderojnë bukuri. Dhe shiko, tani luftojnë dhe Kishën, luftojnë për shkatërrimin e saj. Mirë, të themi nuk besojnë, mësojnë ateizmin. Por të mos dallojnë të mirën që ofron Kisha dhe t’i kundërvihen Kishës? Kjo fsheh shumë ligësi. Të mos dallojnë psh se Kisha ndihmon fëmijët, i ndihmon që të mos bëhen rrugeçë, të bëhen njerëz të mirë? Ata shtyjnë fëmijët tek e keqja. Lejojnë shkatërrimin e fëmijëve lirshëm. Ndësra Kisha çfarë mëson? “Të jetë i riu i urtë, të respektojë të tjerët, të ruhet i qashtër, që të paraqitet tek shoqëria njeri i drejtë”. Por gjërat do të vijnë sërish në vendin e tyre.  Në Rusi një gjyshe lutej më gjunjë brenda Kishës pranë një kollone. Shkoi një vajzë e re, që ishe shkencëtare e madhe, dhe i thotë: “Këto janë gjëra të tejkaluara”. I përgjigjet gjyshja: “ Në këtë kollonë që po lutem dhe qaj tani unë, do të vish më pas të qash dhe ti. Tuajat do të vijnë dhe do të ikin, do të vijnë dhe do të kalojnë, ndërsa Krishtërimit nuk i kalon koha kurrë”. Nga libri “Me dhimbje dhe dashuri për njeriun modern”. Jerond Paisi Agjioriti. Fjalë A Isihastiri i Shenjtë “Ungjillor Joan Theologu”. Suroti Thessaloniki.

Ανάγκη... ΟΜΟΝΟΙΑΣ στις δημοτ. εκλογές της Αλβανίας!

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΠΑΡΚΑ

• Το παρόν σημείωμα αφορά τις δικαιολογημένες εθνικές ανησυχίες των Ελλήνων Βορειοηπειρωτών για τις δημοτικές εκλογές του Ιουνίου τρέχοντος στην Αλβανία.  Σε πρώτη γραμμή αφορά το γεγονός ότι οι υποψήφιοι δήμαρχοι θα παράγουν την ρεάλ πολιτική στις περιοχές με συμπαγή ελληνικό πληθυσμό στην ε.ε. Μειονότητα. 

Όμως, η πολιτική στρατηγική που επέλεξε να ακολουθήσει η Μειονότητα (επίσημοι και μη παράγοντες) νομίζω ότι οδηγεί στα ίδια λάθη του παρελθόντος. Κάνουμε εκκλήσεις, όταν χρειάζονται πράξεις. Αναζητούμε να εκλέξουμε τους καλύτερους, όταν δεν μπορούμε να θέσουμε κριτήρια που θα θέτουν το πλαίσιο του ποθούμενου καλύτερου. Βλέπουμε ότι οι άλλοι έχουν στόχους που είναι σε βάρος μας και εμείς αρκούμαστε με τη διαπίστωση. 

Μιλούμε για ενότητα (σε προφορικό λόγο) και καθημερινά εξυπηρετούμε τη διάσπαση. Στο πολυσχιδή σχήμα διάσπασης που μαστίζει από χρόνια το εξασθενισμένο κορμί της Μειονότητας, τελευταία φαίνεται να καταγράφεται και μια νέα διάσταση. Αυτή μεταξύ του θεσμού του προέδρου της ΟΜΟΝΟΙΑΣ και του κατεστημένου του Ντούλε. Πρόκειται για αντιπαραθέσεις στο δίδυμο ΟΜΟΝΟΙΑ - ΚΕΑΔ, υπεύθυνο μέχρι ενοχής για τον κατακερματισμό των δυνάμεων στην Εθνική Ελληνική Μειονότητα και για τον προσανατολισμό των ενεργειών της στην καλλιέργεια εσωστρέφειας. (Ταραχοποιοί με ύποπτο και επικίνδυνο εθνικά παρελθόν, ταυτισμένοι άμεσα με το περιβάλλον του Ντούλε, επιδιώκουν να θέσουν σε ομηρία τον πρόεδρο της ΟΜΟΝΟΙΑΣ και το Γενικό της Συμβούλιο. Ταυτόχρονα, ο Β. Ντούλες με τη… σφραγίδα του ΚΕΑΔ στη τσέπη ψάχνει λύσεις που θα ενισχύουν το δικό του κατεστημένο).

Βασικό αδύνατο σημείο της προσπάθειας που εστιάζεται στο «να εκλέξουμε τους καλύτερους δημάρχους», είναι ότι κινούμαστε στις επιλογές του κατεστημένου, δηλαδή, στην ανάγκη να βρούμε τη λύση στις συμμαχίες με τα αλβανικά κόμματα που δρουν στο χώρο της Μειονότητας. Στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές αποφάσισε για τη νίκη του ΚΕΑΔ στις περιοχές με αμιγή ελληνικό πληθυσμό η συμμαχία με το Σοσιαλιστικό Κόμμα Αλβανίας. Στη Χιμάρα που δεν λειτούργησε η συμμαχία αυτή το ΚΕΑΔ έχασε, μάλιστα με υποψήφιο τον πρόεδρο της ΟΜΟΝΟΙΑΣ και μέχρι τότε δήμαρχο Χιμάρας. Επιβεβαιώνεται ότι οι απλοί Έλληνες που στήριξαν αλβανικά κόμματα στις περιοχές με αμιγή ελληνικό πληθυσμό είχαν καταλάβει ότι οι ομογενείς θεσμοί ήταν εθνικά περισσότερο επικίνδυνοι από τους άλλους. Έτσι, από κοινού με την ψήφο διαμαρτυρίας εναντίον τους πέταξαν στην τελευταία εκλόγιμη θέση τους εκπροσώπους αυτών. Συνεπώς, η όποια λύση για επιλογή του καλύτερου Έλληνα με τη λογική αυτή, θα οδηγήσει σε σχεδόν ταυτόσημα με τα μέχρι τώρα αποτελέσματα.  

Θα συμβάλλει σ’ αυτό και το γεγονός ότι οι άκαρποι εγωισμοί και συμφέροντα κάποιων δικών μας επιχειρηματιών, δε θα τους εμποδίσουν ούτε αυτή τη φορά να επιδείξουν τη δύναμή τους, ενώ είναι συνυπεύθυνοι για το καταστρεπτικό φαινόμενο της εξαγοράς ψήφου. 

Η πρότασή μου έχει ως εξής: Από τη στιγμή που οι παράγοντες, που πιο πάνω ανέφερα, με τις τόσο αρνητικές επιπτώσεις στα κοινά εθνικά συμφέροντα είναι ελληνικής καταγωγής, τότε προτείνω στην ηγεσία της ΟΜΟΝΟΙΑΣ να αναλάβει πρωτοβουλία για να καθίσουν σε κοινό τραπέζι όλοι αυτοί -πολιτικοί, οικονομικοί πολιτιστικοί και λοιποί παράγοντες. Επιτρέπει την υλοποίηση της πρωτοβουλίας το γεγονός ότι τα φτερά των παλιών «γερακιών» του κατεστημένου έχουν ξεφτίσει και τα νύχια και το ράμφος τους έχουν γυρίσει προς τα μέσα! Η τράπεζα αυτή να έχει βασικό στόχο, ώστε οι παράγοντες από μέρος του προβλήματος να μετατραπούν σε μέρος της λύσης του, για να θέσουμε από κοινού τα εθνικά συμφέροντα που μας ενώνουν όλους, πάνω από τα ιδεολογικά και προσωπικά. 

Χρειάζεται ανάπτυξη διαλόγου με βάση, ας υποθέσουμε, δέκα συγκεκριμένους εθνικούς στόχους, καθορισμό πλαισίων που πρέπει να εκπληρώνει ο εκάστοτε υποψήφιος και συμμαχίες που θα επιτρέπουν την επίτευξη του στόχου μας.  Έτσι, θα ανατρέψουμε τη ζυγαριά από το να επιλέγουμε υποψήφιους με το σκεπτικό να εξυπηρετούν πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα ενός συγκεκριμένου κύκλου και του κατεστημένου σε βάρος των εθνικών, στο αντίθετο. Από το να επιλέγουμε συμμαχίες με κόμματα τα οποία θα αποφασίζουν ουσιαστικά τους υποψήφιους και εμείς θα έχουμε απλώς την ταμπέλα, (όπως μέχρι σήμερα), σε συμμαχίες που θα εξυπηρετούν τους δικούς μας κοινούς σκοπούς και θα θέσουν σε σωστές βάσεις τη συνεργασία με τους συμμάχους αυτούς. Από στείρες εκκλήσεις για ενότητα, σε ζωτικές και αποφασιστικές πράξεις ενότητας.  

Πιστεύω ότι η ώρα δεν έχει φτάσει απλώς... έχουμε πιάσει πάτο και με την κακία που μας χαρακτηρίζει είμαστε ικανοί να διαλύσαμε και το ισχυρό εθνικό μας στερέωμα... Η ΟΜΟΝΟΙΑ, η οποία δεν είναι μόνο ο πρόεδρος και ούτε το Γενικό της Συμβούλιο το οποίο διορίστηκε για να υποστηρίξει το κατεστημένο και να εγκλωβίσει τον πρόεδρο, πρέπει να κατανοηθεί πολύ πιο πέρα από το στεγνό αυτό σχήμα. Στην προκειμένη περίπτωση, η ΟΜΟΝΟΙΑ έχει την ιστορική ευθύνη να κάνει το άνοιγμα προς κάθε κατεύθυνση και όχι να αρκεστεί με την έκκληση να ενσκήψουν «όλοι» σ’ αυτη. Το πρώτο είναι εφικτό διότι αποτελεί επιτακτική ιστορική αναγκαιότητα. Το δεύτερο αποτελεί μια λαϊκίστικη νοοτροπία που μοιάζει με ρόλο Πιλάτου, δηλαδή σημαίνει ότι εγώ έκανα το χρέος μου...

Όμως, κάθε λεπτό είναι χρυσός. Κάθε καθυστέρηση εξυπηρετεί το κατεστημένο που δρα με την τακτική του τετελεσμένου γεγονότος: «λόγω χρονικών περιθωρίων θα επιλέξετε αυτό που σας προτείνω…», δηλαδή την πλήρη καταστροφή!

www.proinoslogos.gr