E Diela – dita e Zotit

 

Dita e Diel, në traditën e Kishës sonë është dita e Zotit, dita e Ngjalljes, dita e krijesës së re, Pashka e përjavshme. Është dita e parë e javës. Me këtë ditë fillon java e besimtarëve dhe rreth saj lëvizin, duke e pasur si qendër adhuruese dhe si qendër të kohës personale.

Kuptimi i vërtetë i së Dielës – ditës së Zotit

    Ungjillorët dhe apostujt e shenjtë (Mattheu 28:1; Marku 16:2; Llukai 24:1; Joani 20:1,19), na treguan se Ngjallja e Zotit Jisu Krisht ndodhi “ditën e parë të javës”. Kështu të krishterët filluan ta nderojnë shumë këtë ditë, sepse me ngjalljen u shpartallua pushteti i djallit, u çliruan besimtarët nga vargonjtë e vdekjes dhe filloi një jetë e re për të gjithë njerëzimin, për tërë krijesën, si rrjedhojë kjo u bë ngjarja më e rëndësishme e Krishterimit.

    Këtë ditë të javës, paganët ia kishin përkushtuar diellit dhe njihej si “dita e diellit”. Ndërsa hebrenjtë, kishin si ditë adhurimi të Shtunën (Sabatin) (ditën e shtatë), që i ishte përkushtuar tërësisht Perëndisë dhe nuk bënin absolutisht asnjë punë, veç detyrave të tyre adhuruese.

    Caktimi i së shtunës si ditë pushimi, lidhet me faktin se, në këtë ditë kishte përfunduar krijimi i botës “edhe të shtatën ditë Perëndia u preh nga të gjitha punët e tij që bëri” (Gjeneza 2:2). Urdhërimi i katërt nga 10 urdhëresat e Perëndisë thoshte: “Kujto ditën e Shtunë (Sabatin) që ta shenjtërosh atë. Gjashtë ditë do të punosh, edhe do të bësh gjithë punët e tua; Po e shtata ditë është pushim në Zotin, Perëndinë tënd” (Eksodi 20:8-10). Kështu, hebrenjtë dhe sot e kësaj dite ndalojnë çdo punë.

Kisha Orthodhokse

Autoq efale Shqipërisë

http://orthodoxalbania.org/

“Të lumur ata që nuk panë dhe besuan”

 

Krishti me shumë të krishterë vepron si me Thomain:Në fillim i pret të shohin,të kuptojnë dhe më pas të binden dhe të besojnë.Por këto shpirtra shkojnë ngadalë.Nuk do kenë shumë ecuri në jetën shpirtërore.Në të kundërt,ata të cilët besojnë pa parë më parë disa gjëra të cuditshme,kanë sukses shumë më shpejt.Kjo ndodh kryesisht tek Shenjtorët.Të gjithë Shenjtorët,nga momenti i parë që dëgjuan për Krishtin,ishin pikërisht “ata që nuk panë dhe besuan”.Dhe duke besuar u ngjitën shumë lart.Akoma dhe ata që ishin shumë mëkatarë,kur u takuan me Krishtin dhe i preku Hiri i Perëndisë,kthyen në 180 gradë:Besuan dhe u bënë “të lumur” .Të kemi kujdes fjalët që Zoti i tha Thomait:”Lum ata që nuk më panë dhe besuan”.
E tha Zoti këtë sepse jo thjesht kjo është rruga më e shkurtër,jo thjesht është rruga më e lehtë,jo thjesht është rruga më me rezultat në marrëdhënien tonë me Krishtin,por është pikërisht ajo që do Perëndia.Cështja me Thomain është shumë interesante.Po,Thomai nuk është i pabesë,nuk është refuzues,nuk është kundështus.Jo,e do Zotin por ka këtë kërkesë”nëse nuk shoh dhe nuk ve gishtin në plagët e Tij,nuk do besoj”.
Por nuk është kjo që do Perëndia.Zoti do dicka shumë më të ngritur,shumë më të lartë.Dhe këtë gjë nuk mund ta kuptoj dikush i cili do të hetoj që të besoj.Në realitet “të lumurit që nuk panë dhe besuan” është “bindja” më Krishtin.Bindja ka besim,besimi ka bindje.
Zemra jonë është e hapur të pranoj të vërtetën dhe ti jepet me besim atyre që thotë Krishti.Të “mohosh” veten,llogjikën tate,atë që ti mendon dhe ndien dhe ti bindesh Krishtit,është nga njëra anë kapërcim mbi vdekjen.Këtu do duket besimi.Kështu hapet qielli dhe bëhesh i “lumur”.

At Simeon Kragiopulos
Manastiri i “Fjetjes së Hyjlindëses”
Selanik

πηγή

Το Ηπειρωτικό Πολυφωνικό Τραγούδι αναγνωρίστηκε από την UNESCO ως πολιτιστική κληρονομιά της Αλβανίας!

ΠΡΟΣ: ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ

ΘΕΜΑ: «Το Ηπειρωτικό Πολυφωνικό Τραγούδι αναγνωρίστηκε από την UNESCO ως πολιτιστική κληρονομιά της Αλβανίας»    

Ένα ακόμη χτύπημα δέχτηκε η ελληνική και πολιτιστική κληρονομιά καθώς το Πολυφωνικό Τραγούδι, το καμάρι της Ηπείρου, κατοχυρώθηκε από την UNESCO ως αλβανική πολιτιστική κληρονομιά. Το Ηπειρώτικο Πολυφωνικό τραγούδι αποτελεί μια από τις πιο ενδιαφέρουσες μουσικές φόρμες στην ανατολική Μεσόγειο και στα Βαλκάνια, αλλά και στο παγκόσμιο ρεπερτόριο της λαϊκής πολυφωνίας. Η καταγωγή αυτής της πολυφωνικής φόρμας, ανάγεται σε πολύ παλιές εποχές. 

Οι μελωδίες των πολυφωνικών τραγουδιών (μαζί με ορισμένα ακόμη της Ηπείρου και της Θεσσαλίας) είναι οι μοναδικές στον ελλαδικό χώρο που έχουν διατηρήσει την ανημίτονη πεντατονική κλίμακα (κλίμακα που αποτελείται από πέντε νότες χωρίς ημιτόνια). Η κλίμακα αυτή, σύμφωνα με μουσικολόγους, ταυτίζεται με το δώριο τρόπο των αρχαίων Ελλήνων, την κατεξοχήν «ελληνική αρμονία». Εκτός από την κλίμακά του, στοιχεία που συνηγορούν στην παλαιότατη καταγωγή του είδους αποτελούν ο φωνητικός, ομαδικός, ρητορικός και τροπικός του χαρακτήρας.

Το Ηπειρώτικο Πολυφωνικό Τραγούδι που αποτελεί αποτύπωμα και κατάθεση ψυχής το συναντάμε στα βορειοδυτικά του Νομού Ιωαννίνων (χωριά του Πωγωνίου, Παρακάλαμος, χωριά βόρεια της Κόνιτσας), σε ελάχιστα χωριά στα βορειοανατολικά της Θεσπρωτίας (Τσαμαντάς, Λιάς, Βαβούρι, Πόβλα) και, κυρίως, στη Βόρειο Ήπειρο, στα χωριά της ελληνικής μειονότητας στα νότια της Αλβανίας (Δερόπολη, Άνω Πωγώνι, Βουθρωτό, Χειμάρα). Το βασικό στοιχείο που χαρακτηρίζει την πολυφωνική μουσική της Ηπείρου είναι η έκφραση του ιδιαίτερου κοινωνικού περιβάλλοντος όπως αυτή αποτυπώνεται στις εκφάνσεις της καθημερινότητας του Ηπειρώτη: από τις αγροτικές-κτηνοτροφικές εργασίες μέχρι την ώρα της ανάπαυλας γύρω από την οικογενειακή εστία, από τη γέννηση, το γάμο μέχρι το θάνατο.

Η Αλβανία με τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας και με παραποιημένα στοιχεία κατάφερε να κατοχυρώσει στην UNESCO ως άυλο αγαθό της δικής της πολιτιστικής κληρονομιάς το Πολυφωνικό Τραγούδι της Ηπείρου. Η ολιγωρία και η προκλητική αδιαφορία των παρελθόντων κυβερνήσεων στέρησε από την πατρίδα μας την ευκαιρία να κατοχυρώσει αυτό το έργο, το γεννημένο και θρεμμένο με τις χαρές, τις λύπες, τα βάσανα και τους καημούς του λαού μας για αιώνες ολόκληρους, ως δικό της έργο. Το ίδιο άλλωστε συνέβη και με τα Αναστενάρια των Σερρών και της Δράμας τα οποία η Βουλγαρία κατοχύρωσε ως δική της πολιτιστική κληρονομιά.

Ωστόσο, δεν είναι αργά για να εκπληρωθεί το εθνικό χρέος της ανεύρεσης και ανάδειξης των αξιών αυτών, των άυλων δηλαδή πολιτισμικών αγαθών που αποτελούν δημιουργία του λαού μας, που μας συντροφεύουν καθημερινά και εξελίσσονται παράλληλα με την ελληνική πραγματικότητα-καθημερινότητα.

Ερωτάται ο αρμόδιος υπουργός:

Τι προτίθενται να κάνουν προκειμένου η UNESCO να αναθεωρήσει την κατοχύρωση του Πολυφωνικού Τραγουδιού ως άυλη πολιτισμική κληρονομιά της Αλβανίας δεδομένου ότι η κατοχύρωση αυτή στηρίζεται σε παραποιημένα στοιχεία που διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα;

Θα ενεργήσουν από κοινού με τους αρμόδιους τοπικούς φορείς για την πλήρη και ενδελεχή καταγραφή και  ανάδειξη των εκφάνσεων της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελλάδας προκειμένου αυτή να διασωθεί, να κατοχυρωθεί ως ελληνική και να εξελιχθεί;

Με ποιους τρόπους θα γίνει η ενημέρωση και η ευαισθητοποίηση των Ελλήνων για το τόσο σημαντικό αυτό εθνικό ζήτημα πριν υποστούμε την απώλεια και άλλων ελληνικών άυλων πολιτισμικών αγαθών προς όφελος άλλων χωρών που επιβουλεύονται την κατοχύρωση τους;

Τι θα πράξουν για πολιτισμικά αγαθά που είναι υπό ένταξη στον κατάλογο της UNESCO όπως π.χ. είναι τα Ιερά Δάση των Χωριών του Ζαγορίου και της Κόνιτσας, η μετακινούμενη κτηνοτροφία σε Ήπειρο και Θεσσαλία αλλά και οι Μπούλες από τη Νάουσα, οι Ζακυνθινές Ομιλίες, η Μεσογειακή Διατροφή, η Ξυλοναυπηγική, η Μαρμαροτεχνία από την Τήνο, τα Ριζίτικα στην Κρήτη, οι γιορτές της Μεσοσπορίτισσας στην Ελευσίνα καθώς και τόσα άλλα κομμάτια του άυλου πολιτισμού μας;

Αθήνα, 16/04/2015

Ο ερωτών Βουλευτής

Χρήστος Παππάς

Βουλευτής Επικρατείας

ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ - ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

ellogosar