Η γυναίκα της αμαρτίας και ο Ερημίτης........ - Gruaja e mëkatit dhe Heremiti...
|
Η γυναίκα της αμαρτίας και ο Ερημίτης............
Έβαλε κάποτε στο νου της μια γυναίκα της αμαρτίας καί στοιχημάτισε με τους φίλους της, πως θα το πετύχαινε να παρασύρει στα δίχτυα της τον Ερημίτη, που ζούσε στο βουνό, μακριά από την πόλη καί που όλοι έλεγαν γι’ αυτόν πως ήταν άγιος άνθρωπος. Φόρεσε ένα πυκνό πέπλο, που έκρυβε την ομορφιά της κι’ ανέβηκε στο βουνό. Οι φίλοι της την περίμεναν στα μισά του δρόμου. Όταν βράδιασε, χτύπησε την πόρτα της σπηλιάς του Ερημίτη. Εκείνος όταν την είδε, ταράχτηκε… Πώς βρέθηκε τάχα γυναίκα τέτοια ώρα σ’ αυτή την έρημο; Πλάνη σου είναι τούτη, διάβολε, συλλογίστηκε. Τη ρώτησε ποια ήταν καί τί γύρευε. Εκείνη έβαλε τα κλάματα. — Ώρες ολόκληρες πλανιέμαι σ’ αυτές τις ερημιές, Αββά. Έχασα το δρόμο καί τη συντροφιά μου κι’ ούτε κατάλαβα πώς βρέθηκα εδώ. Μα για τ’ όνομα του Θεού, μη με αφήσεις να με φάνε τα θηρία. Ο Ερημίτης βρέθηκε σε δίλημμα. Να βάλει γυναίκα στην κατοικία του; Τέτοιο πράγμα δεν του είχε συμβεί ποτέ. Μα ν’ αφήσει πάλι το πλάσμα του Θεού να φαγωθεί από τα θηρία; Αυτό θα ήταν απάνθρωπο, σχεδόν έγκλημα. Νικήθηκε, τέλος, από την συμπάθεια καί την έβαλε μέσα. Εκείνη τότε τράβηξε δήθεν με αφέλεια το πέπλο της καί του φανέρωσε τα θέλγητρά της. Ο πειρασμός άρχιζε να φλογίζει τον αγωνιστή, αφού η πράξη δεν ήταν πια δύσκολη. Έριξε κατά γης μερικά ξερά φύλλα κι’ είπε στη γυναίκα να πλαγιάσει, ενώ αυτός τράβηξε στο βάθος της σπηλιάς. Γονάτισε κι’ έκανε θερμή προσευχή. Απόψε συλλογίστηκε, έχω να δώσω την πιο σκληρή μάχη εναντίον του ορατού καί αόρατου εχθρού. Ή θα νικήσω ή θα χάσω όλους μου τους κόπους. Όσο προχωρούσε ή νύχτα τόσο η φλόγα της επιθυμίας τον έκαιγε. Για μια στιγμή ένοιωσε να λυγίζει η αντίστασή του καί τρόμαξε. Αυτοί, πού μολύνουν το σώμα με αμαρτωλές πράξεις, πηγαίνουν στην κόλαση, είπε σχεδόν φωναχτά. Για κάνε δοκιμή, αν θα αντέχεις στη βασανιστική φωτιά. Άναψε το λυχνάρι του κι’ έβαλε το δάχτυλό του στη φλόγα. Μα η άλλη φλόγα δεν τον άφηνε να νοιώσει τον πόνο από το κάψιμο. Αφού αχρηστεύθηκε το πρώτο δάχτυλο, έβαλε στη φλόγα του λυχναριού το δεύτερο, το τρίτο… Μέχρι να ξημερώσει έκαψε καί τα πέντε δάχτυλα του χεριού του. Εκείνη παρακολουθούσε κρυφά τον υπεράνθρωπο αγώνα του δούλου του Θεού καί, βλέποντας τον να καίει με πείσμα όλα του τα δάχτυλα το ένα πίσω από το άλλο, τόσο πολύ ταράχτηκε, που από τον τρόμο της ξεψύχησε. Οι φίλοι της στό μεταξύ έκαναν αιφνιδιασμό στη σπηλιά του ερημίτη για να γελάσουν σε βάρος του. Τον βρήκαν όμως απ’ έξω να προσεύχεται. — Μήπως φάνηκε από δω χτες βράδυ καμιά γυναίκα; τον ρώτησαν. — Μέσα είναι καί κοιμάται, τους αποκρίθηκε εκείνος. Μπήκαν μέσα καί τη βρήκαν νεκρή. —Αββά, πέθανε, φώναξαν τρομαγμένοι. Εκείνος τότε ξεσκέπασε το χέρι του καί τους έδειξε τα δάχτυλά του. — Για δέστε δω, τί μου έκανε... Η εντολή του Χριστού όμως με προστάζει να κάνω καλό αντί κακού. Στάθηκε καί προσευχήθηκε πάνω από το άψυχο σώμα καί την επανέφερε στη ζωή. |
Gruaja e mëkatit
dhe Heremiti....
Nguliti dikur në mendje gruaja e
mëkatit dhe vuri bast me shokët e saj, që do t’ia dilte që të shtinte në rrjetën e saj Heremitin,
që jetonte në mal, larg qytetit dhe që të gjithë thoshin për këtë se ishte
një njeri i shenjtë.
Veshi një veshje të rëndë, që
fshente bukurinë e saj dhe u ngjit në mal. Miqtë e saj e prisnin në gjysma e
rrugës. Kur ra nata, trokiti në derën e Heremitin. Ai kur e pa, u trondit...
Si u gjend vallë një grua në këtë
orë në shkrretëtirë?
Mashtrimi yt, është ky e djall,
mendoi. E pyeti cila ishte dhe çfarë kërkonte. Ajo filloi të qante.
-Me orë të tëra po vërtitem në këto shkrretëtira Abba. Humba rrugën dhe
shoqëruesit e mi dhe as e kuptova si u gjenda këtu. Po, në emër të Zotit mos
lejo që të më hanë egërsirat.
Heremiti u gjend në dilemë. Të
futëte një grua në shtëpinë e tij. Kjo gjë nuk kishte ndodhur kurrë. Por ta
linte sërish krijesën e Zotit që ta hanin egërsirat? Kjo do të ishte
çnjerëzore, pothuajse krim. Në fund u mund nga simpatia dhe u futi brenda.
Ajo atëhere hoqi gjoja me mendjelehtësi mbulesën e saj dhe i tregoi pjesët e
saj të trupit. Ngacmimi filloi që të digjte luftëtarin, pasi veprimi nuk
ishte më i vështirë. Hodhi në tokë disa fletë të thata dhe i tha gruas që të
shtrihej, ndërsa ai u tërhoq në fund të shpellës. U ul më gjunjë dhe bëri një
lutje të flaktë. Sonte u mendua do të jap një betejë të egër kundër armikut
të dukshëm dhe të padukshëm. Ose do të fitoj
ose do ti humbas të gjitha mundimet.
Sa më shumë ecte nata aq dhe flaka
e dëshirës e digjte. Për një çast ndjeu që u përkul rrezitenca e tij dhe u
tremb.
Ata që infektojnë trupin me
veprime mëkatare shkojnë në ferr, tha pothujse me zë të fortë. Pa provo nëse
do të durosh në zjarrin torturues. Ndezi kandilin dhe vendosi gishtin në
zjarr. Po flaka tjetër nuk e linte që të ndjente dhimbjen nga përvëlimi. Pasi
u përvëlua gishti i parë, vendosi të dytin, të tretin... deri sa u gëdhi
dogji pesë gishtat e dorës së tij. Ajo ndiqte fshehur betejën mbinjerëzore të
shërbëtorit të Perëndisë dhe duke parë që digjte me këmbëngulje të gjitha
gishtat e dorës njëri pas tjetërit, kaq shumë u trodnit, sa nga tmerri i saj
dha shpirt. Miqtë e saj ndëkohë hynë pa pritur në shpellën e heremitit që të
qeshnin me të. E gjetën jashtë duke u lutur.
-
Mos vallë erdhi dje në
mbremje ndonjë grua? Pyetën.
-
Brenda është dhe po
fle, u përgjigj ai. Hynë brenda dhe e gjetën të vdekur.
-
Abba vdiq, thirrën të
tmerruar. Ai atëhere zbuloi dorën e tij dhe ju tregoi gishtat.
-
Pa shikoni këtu se çfarë më bëri.. Por urdhëri
i Zotit më mëson që të bëj mirë në vend të së keqes. Qëndroi mbi të u lut mbi
trupin e pajetë dhe e ktheu sërish në jetë.
|
"Οι Ρουμάνοι για τον Ζάππα"
Ελληνική έκδοση
Εκδόσεις Ομόνοια, Βουκουρέστι, 2015, 128 σελ.+16 σελ. με έγχρωμες εικόνες
Πρόλογος Γεώργιος Ι. Δολιανίτης
Μετάφραση στα ελληνικά : Αλεξάνδρα Λουίζου, Ştefan Petrescu
ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΖΑΠΠΑΣ
Στις Εκδόσεις Ομόνοια κυκλοφόρησε πρόσφατα ένας τόμος αφιερωμένος στη μνήμη του ευεργέτη Ευαγγέλη Ζάππα (1800-1865), από το θάνατο του οποίου συμπληρώνονται τις 19 Ιουνίου 150 χρόνια. Γεννήθηκε στην ´Ηπειρο και μετά το ξέσπασμα της Επανάστασης, συμμετείχε στις μάχες που πραγματοποιήθηκαν στην Πελοπόννησο. Το 1824 του απονεμήθηκε η διάκριση του Αρχάγγελου Μιχαήλ. Γύρω στο 1831 ήρθε στη Βλαχία, όπου ασχολήθηκε με το εμπόριο δημητριακών και με την εκμίσθωση μοναστηριακών κτημάτων. Χάριν στο επιχειρηματικό πνεύμα και στην εργατικότητά του επιτυγχάνει σε σύντομο χρονικό διάστημα να συγκεντρώσει μια τεράστια για εκείνη την εποχή περιουσία. Ο Ζάππας ανήκει – μαζί με τον Απόστολο Αρσάκη και Παναγή Χαροκόπο - στη χρυσή «στοά» των Ελλήνων ευεργετών που έζησαν και διακρίθηκαν στη ρουμανική γη, η γενναιδωρία των οποίων στράφηκε τόσο προς τη θετή, όσο και προς τη μητέρα πατρίδα.
Ο τόμος περιλαμβάνει μια επιλογή μελετών των Ρουμάνων ειδικών, που επισημαίνουν τις κύριες συντεταγμένες της δραστηριότητας του Ζάππα: α)ιδρυτής των «Ολυμπίων» (που έγιναν στην Αθήνα το 1859, 1870, 1875, 1888-1889), β) η σχέση του με την Ρουμανική Ακαδημία (ιδρυτικό μέλος της Ρουμανικής Λογοτεχνικής Εταιρείας, 1866, που μετονομάστηκε σε Ρουμανική Ακαδημαϊκή Εταιρεία και έπειτα σε Ρουμανική Ακαδημία), γ) η πολλαπλή φιλανθρωπική δράση του. Τα κείμενα που ανήκουν στον Dan Popper (πρ. Γενικό γραμματέα της Ρουμανικής Ολυμπιακής Επιτροπής), στον αείμνηστο ακαδημαϊκό Virgil Cândea, στην ολυμπιονίκη Mihaela Peneş-Lipetz, καθώς και στον δημοσιογράφο Horia Alexandrescu επιμένουν στη συμβολή του Ζάππα στην αναβίωση των Διεθνών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896. Η μελέτη της Dorina N. Rusu σκιαγραφεί το πορτρέτο του Ζάππα ως πρωτεργάτη και χορηγού μερικών σημαντικών πολιτιστικών σχεδίων όπως η σύνταξη της γραμματικής και του λεξικού της ρουμανικής γλώσσας, η στήριξη των μεταφράσεων των κλασικών της Αρχαιότητας. Μνημονεύεται η πρώιμη ιστορία της Ρουμανικής Ακαδημίας, που έφερε φόρο τιμής στον «αείμνηστο και αξιόλογο Ευαγγέλη Ζάππα», στον οποίο έφτιαξε και προτομή. Η πρωτοβουλία του Ζάππα για τη σύσταση των «Ολυμπίων» καθώς και τα διαβήματα που έγιναν πριν από την διοργάνωσή τους, αλλά και η πορεία από τη Ρουμανική Λογοτεχνική Εταιρεία στη Ρουμανική Ακαδημαϊκή Εταιρεία αποτελούν το κύριο θέμα των κειμένων που υπογράφει ο Nicolae Postolache, συγγραφέας δύο σημαντικών έργων αφιερωμένων στον Ευαγγέλη Ζάππα το 1996 και το 2004. Η φιλανθρωπική δραστηριότητα (ιδρυτής σχολείων, κτήτορας εκκλησιών κ.ά.) παρουσιάζεται από το πρ. καθηγητή Gheorghe I.Drăgulin.
Η πλούσια βιβλιογραφία, αν και επιλεκτική, δείχνει το σταθερό ενδιαφέρον των Ρουμάνων ειδικών για τον Ευαγγέλη Ζάππα, εμβληματική προσωπικότητα των δύο πατρίδων του.
Στον πρόλογο, ο κ. Γεώργιος Ι. Δολιανίτης, ιδρυτής και διευθυντής της ομώνυμης Βιβλιοθήκης στην Αθήνα, παρουσίαζει το ιστορικό των «Ολυμπίων», από τον Ρήγα Βελεστινλή, τον πρώτο που χρησιμοποίησε τον όρο σε μετάφρασή του από τονMetastasio, στον Ευαγγέλη Ζάππα. Παράλληλα, υπογραμμίζεται η στήριξη του Ζάππα και η καθοριστική συμβολή των «Ολυμπίων» που ίδρυσε, στην αναβίωση των Διεθνών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896.
Η έκδοση έγινε με την ευγενική χορηγία του κ. Γεωργίου Ι. Δολιανίτη, Εκπαιδευτικό και πρ. Σχολάρχη. Ο τόμος θα παρουσιαστεί Σάββατο, 30 Μαίου, ώρα 18:30 στο Μουσείο της πόλης του Βουκουρεστίου (Μεγάρο Σούτσου), όπου θα γίνουν τα εγκαίνια της ´Εκθεσής Τεκμηρίων από τη Βιβλιοθήκη Γ. Ι. Δολιανίτη για τα «Ολύμπια» του Ευαγγέλη Ζάππα.
Οι Ρουμάνοι για τον Ζάππα:
«Ο Ευαγγέλης Ζάππας, τον οποίο η Ρουμανική Ακαδημία διατηρεί στην προνομιακή στοά των ευεργετών της, ... είναι μια εξέχουσα προσωπικότητα στη σύγχρονη αναγέννηση του ύψιστου θεσμού αδελφοσύνης και επικοινωνίας του ευρωπαϊκού Κόσμου από την Αρχαιότητα μέχρι σήμερα: τους Ολυμπιακούς Αγώνες.»
Ακαδ.Virgil Cândea
«Ο Ευαγγέλης Ζάππας ανήκει και στις δύο ‘πατρίδες’ του, την Ελλάδα και τη Ρουμανία, τις οποίες αγάπησε εξίσου, αλλά και σε ολόκληρο τον βαλκανικό χώρο, τον οποίο σημάδεψε με την παρουσία και το έργο του.»
Dan Popper
Το όνομα του Ευαγγέλη Ζάππα «θα μείνει για πάντα χαραγμένο με χρυσά γράμματα στην Ιστορία της Ρουμανικής Ακαδημίας.»
Dorina Ν. Rusu
«Ο Ζάππας υπήρξε αγγελιοφόρος της ειρήνης και της φιλίας όλων των λαών του κόσμου.»
Nicolae Postolache
Βιογραφικά στοιχεία του Ευάγγελου Ζάππα
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)