Ιερέας-ψυχοθεραπευτής Φιλόθεος Φάρος: «Στην Ελλάδα δεν έχουμε θεοκρατία-Συμφωνώ με την αλλαγή φύλου»!

Ο ιερέας, ψυχοθεραπευτής και συγγραφέας Φιλόθεος Φάρος μιλάει στο Liberal και στον Ανδρέα Ζαμπούκα, με αφορμή την ψήφιση του νομοσχεδίου για την νομική κατοχύρωση της αλλαγής φύλου. Αναφέρεται στον «πολιτικό» ρόλο της Εκκλησίας, στην ανάγκη άσκησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τον κάθε πολίτη και στον καθοριστικό ρόλο της οικογένειας στην αυτογνωσία του φύλου των νέων.

Συνέντευξη στον Ανδρέα Ζαμπούκα

– Την τελευταία φορά που συναντηθήκαμε, ήταν στην παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου («8 λύσεις- κλειδιά για να μπει τέλος στο bullying»- Εκδόσεις ΑΡΜΟΣ) που γράψατε από κοινού με τον Ματθαίο Γιωσαφάτ. Μου έκανε εντύπωση η στάση σας απέναντι σε μία γυναίκα από το ακροατήριο που έφταιγαν για το παιδί της όλοι οι άλλοι, εκτός από την ίδια… Δεν λαϊκίσατε καθόλου και της μιλήσατε επιθετικά, θυμίζοντας τις δικές της ευθύνες.

Τελευταία είναι σύνηθες παντού να φταίνε μόνο οι άλλοι… Όχι μόνο στις οικογένειες και στο ρόλο των γονέων απέναντι στα παιδιά τους. Ασφαλώς και δεν μου επιτρέπεται να λαϊκίσω. Από την πλευρά μου, έχω την ευθύνη του ρόλου μου, ως συγγραφέα, και το κοινό μου θα πρέπει να αντιληφθεί ότι κάθε γραμμή των βιβλίων μου είναι αποτέλεσμα βιωμένης προσπάθειας και εμπειρίας. Την ίδια ακριβώς ευθύνη προσδοκώ να διακρίνω και στους γονείς που μεγαλώνουν τα παιδιά τους σε ένα δύσκολο περιβάλλον με πολλές αντιξοότητες και να μην θυματοποιούνται.

– Είστε, έτσι κι αλλιώς, μία σπάνια περίπτωση ανθρώπου που συνδυάζει δύο διαφορετικούς ρόλους, του ιερωμένου και του επιστήμονα (ψυχοθεραπευτή). Ποια είναι η δική σας άποψη για το νομοσχέδιο, σχετικά με την νομική κατοχύρωση του δικαιώματος της αλλαγής φύλου; Είναι σαφέστατα θέμα επιστημονικό αλλά, μετά την εμπλοκή της Εκκλησίας, και ζήτημα ηθικό;

Καταρχήν, σε ό τι αφορά την εμπλοκή της Εκκλησίας, έχω να πω πως η Ελλάδα δεν είναι μία «θεοκρατία» αλλά μία κοινοβουλευτική δημοκρατία, όπως επίσης πως δεν είναι όλοι οι Έλληνες ορθόδοξοι χριστιανοί. Υπάρχουν και άλλες θρησκείες στην Ελλάδα, υπάρχουν πολίτες που δεν πιστεύουν σε τίποτα και έχουν δικαίωμα να ασκήσουν τα ατομικά τους δικαιώματα. Είναι πολύ επικίνδυνο και καθόλου ορθόδοξο να ανακατεύεται η Εκκλησία με την πολιτική με οποιονδήποτε τρόπο. Ξέρετε κάτι; Υπάρχουν ιστορικά δεδομένα που ανατρέπονται εδώ και 200- 250 χρόνια. Η παράδοση των Ορθοδόξων δεν είχε μέσα της ούτε πολιτικά ούτε στρατιωτικά στοιχεία. Όταν οι Σταυροφόροι μπήκαν στην Κωνσταντινούπολη ο λαός δεν μπορούσε να πιστέψει ότι άνθρωποι της Εκκλησίας είχαν πάρει τα όπλα. Αυτό όμως πλέον, καταστρατηγείται και η Εκκλησία προσπαθεί συνεχώς, να εκβιάσει για τον εαυτό της ένα μέρος της κοσμικής εξουσίας ή τουλάχιστον, να ελέγξει την πολιτική.

– Συγκεκριμένα για το νομοσχέδιο;

H Eκκλησία δεν μπορεί να συμπεριφέρεται σαν να είναι ένα κόμμα. Είναι απαράδεκτο.

– Μπορεί όμως να έχει άποψη στο ηθικό μέρος του ζητήματος;

Aσφαλώς και μπορεί. Αλλά και εδώ τα πράγματα δεν είναι τόσο θετικά για να δικαιολογούν τους ανιδιοτελείς της σκοπούς. Μας λέει ότι ενδιαφέρεται για την ελληνική οικογένεια. Με ποιον τρόπο ενδιαφέρεται; Τι κάνει η Εκκλησία για την κακοποίηση των παιδιών; Τι κάνει για όλους αυτούς που βασανίζουν τα παιδιά τους, που σβήνουν τσιγάρα πάνω στο σώμα τους, που τα κακοποιούν σεξουαλικά, που τα δέρνουν; Eκτός αυτού, με ποιο τρόπο αντιμετωπίζει η Εκκλησία τους γάμους, με ανθρώπους που δεν θα τους ξαναδεί ο παππάς και δεν θα ενδιαφερθεί ποτέ του για την πορεία της ζωής τους; Πώς τους ευλογεί; Που τους ξέρει; Η Εκκλησία που τόσο πολύ κόπτεται για το νομοσχέδιο, έχει ευλογήσει πάρα πολλούς γάμους ομοφυλοφίλων, από άγνοια ή αδιαφορία! Πρόκειται για ιερωμένους οι οποίοι δεν έχουν ιδέα για την λειτουργία της οικογένειας αλλά παρά όλα αυτά, θέλουν να έχουν άποψη για θέματα παιδαγωγικής, ηθικής και εν προκειμένω, αλλαγής φύλου!

– Από την άλλη, το πολιτικό σύστημα δεν χάνει ευκαιρία να επιδεικνύει την ανωριμότητά του σε διάφορα ζητήματα για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Όλη αυτή η δημόσια συζήτηση με κραυγές και αντιπαραθέσεις, δεν σας έχει απογοητεύσει;

Μα ο βασικός λόγος που βρισκόμαστε εδώ σήμερα, είναι αυτός. Οι πολιτικοί δεν κάνουν απολύτως τίποτα αν δεν εξασφαλίσουν πρώτα, το προσωπικό κομματικό όφελος. Σ αυτή την κουλτούρα οφείλεται η σημερινή κατάντια της χώρας

– Το αποδίδεται στην εξουσιομανία των Ελλήνων ή στην κυριαρχία του «ατομικού ιδεώδους» που δεν επιτρέπει να δούμε το συλλογικό μας συμφέρον;

Νομίζω είναι προφανές. Πάρτε παράδειγμα την διαφθορά που τόσο πολύ μας απασχολεί για δεκαετίες. Ποιος την κάνει την διαφθορά; Σε τι συνίσταται; Mιλάμε για την απόλυτη ιδιοτέλεια πολιτικών αλλά και απλών ανθρώπων που συμμετέχουν στο σύστημα. Αλλά αυτή η ιδιοτέλεια δεν είναι μόνο στην πολιτική. Είναι και μέσα στην οικογένεια. Δείτε πως καθοδηγεί την συμπεριφορά των γονέων απέναντι στα παιδιά τους. Τα χρησιμοποιούν ιδιοτελώς για να εξασφαλίσουν την δική τους καταξίωση.

– Ως ψυχοθεραπευτής τώρα, ποια είναι η ειδική θέση σας για την αλλαγή φύλου;

Kαταρχήν, θα έπρεπε πρώτα, να δούμε πως δημιουργούνται όλα αυτά. Να σας πω ένα παράδειγμα. Μία γυναίκα αποκαλύπτει στον εξομολογητή της ότι ο άνδρας της την δέρνει. Και εκείνος της απαντά ότι η «αγία τάδε» αγίασε επειδή την έδερναν και έκανε υπομονή! Αυτός ο εξομολόγος σκέφτηκε τι μπορεί να συμβεί αν στο σπίτι υπάρχει κάποιο αγόρι και βλέπει τον πατέρα να δέρνει την μάνα του; Πολλές φορές ο ανδρισμός και η θηλυπρέπεια είναι συμπεριφορά και δεν έχει πάντα σχέση με την φυσική προδιάθεση του ανθρώπου. Σε κάθε περίπτωση, όμως, είναι πολύ επίφοβο το αγόρι, βλέποντας την βάρβαρη συμπεριφορά του πατέρα, να επιλέξει ακριβώς το αντίθετο. Οι συμπεριφορές, ξέρετε, δημιουργούνται από πολλούς παράγοντες μέσα στην οικογένεια, στο σχολείο και στους άλλους φορείς κοινωνικοποίησης.

– Πρέπει ή όχι κάποιος να επιλέγει το φύλο του;

Αναμφισβήτητα ναι. Ο οποιοσδήποτε έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να επέμβει στον εαυτό του, όπως εκείνος θέλει. Επιβάλλεται όμως, να σκεφτούμε την αιτία τέτοιων φαινομένων και να σταθούμε δίπλα σε όποιον άνθρωπο μας έχει ανάγκη. Είτε από την πλευρά των γονέων είτε από την πλευρά των δασκάλων είτε και από την πλευρά των επιστημόνων.

– Θα βοηθούσε, νομίζετε, η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία, στην καλύτερη διαχείριση του φύλου;

Τα πάντα ξεκινούν από το σπίτι και καταλήγουν στο σπίτι. Η οικογένεια είναι το παν για την ωρίμανση και την διαχείριση της σεξουαλικότητας των παιδιών. Εκεί μέσα έρχονται τα παιδιά σε μία πρώτη επαφή με την υπόθεση του έρωτα. Άλλοτε μπορεί να είναι για αυτά κάτι βάρβαρο άλλοτε κάτι αμαρτωλό και άλλοτε κάτι πολύ όμορφο. Έτσι λοιπόν αντιμετωπίζουν και την ταυτότητα του φύλου τους. Όσο για τα σχολεία, ο έρωτας στην εκπαιδευτική διαδικασία είναι το παν. Είναι το βίωμα που θα προσδιορίσει και την αξία του στη ζωή των νέων. Ο έρωτας δεν είναι μόνο το σεξ. Είναι και αυτό αλλά είναι και η φυσική παρόρμηση που έχει ο άνθρωπος για να καλύψει την ανάγκη του για την ένωση με έναν άλλο άνθρωπο. Επειδή όμως, επιμένετε για το φύλο, σας λέω ότι χρειάζεται υπεύθυνη ενημέρωση από όλους και συμπαράσταση σε κάθε άτομο που βιώνει την οποιανδήποτε διαφορετικότητα και θέλει να την εκφράσει. Θεωρώντας δεδομένη την άσκηση του ανθρωπίνου δικαιώματος και της αυτοδιάθεσης του σώματος, δάσκαλοι, γονείς, επιστήμονες και πολιτικοί οφείλουν, κάποτε να αναλάβουν την διαπαιδαγώγηση των νέων. Ο καθένας με τον δικό του σοβαρό και υπεύθυνο τρόπο.

– Και κάτι τελευταίο. Είναι σαφές ότι είστε από τους ανθρώπους που, αν σας είχε δοθεί περισσότερος χώρος, θα είχατε εκσυγχρονίσει την Εκκλησία. Έχετε μία απογοήτευση γι αυτό;

Koιτάξτε, στη ζωή, μεγαλύτερη αξία έχει ο προσανατολισμός και όχι τόσο τα επιτεύγματα. Αν δεν πάρεις τη σωστή κατεύθυνση όλα τα υπόλοιπα δεν έχουν καμία σημασία. Η δουλειά του παπά είναι το ποιμαντικό έργο και εγώ είμαι υπερήφανος για το δικό μου. Ποτέ δεν θέλησα να κάνω κάτι παραπάνω από αυτό και αισθάνομαι πλήρης με την άσκηση της προσωπικής μου ευθύνης…

To Who is Who

Ο π. Φιλόθεος Φάρος σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Πάντειο Σχολή, Νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Ποιμαντική Ψυχολογία στις ΗΠΑ. Χειροτονήθηκε διάκονος και ιερέας το 1962 στην Ελλάδα. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως εφημέριος στις ΗΠΑ. Δίδαξε Ποιμαντική Ψυχολογία στην Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού στη Βοστώνη από το 1969 έως το 1976. Υπηρέτησε ως ιερέας-σύμβουλος στο νοσοκομείο J.B. Thomas Day Care παρέχοντας ποιμαντική υποστήριξη σε νεαρά ζευγάρια που τα παιδιά τους αντιμετώπιζαν σοβαρές ασθένειες καθώς επίσης και ως προϊστάμενος του τμήματος Οικογενειακής Στήριξης στην πρότυπη ψυχιατρική κλινική Human Resource Institute στη Βοστώνη από το 1970 μέχρι το 1976.

Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1976, ασχολήθηκε συστηματικά με το συγγραφικό έργο καθώς επίσης, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’90, με το Συμβουλευτικό Κέντρο Νεότητας της Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Σήμερα, συνταξιούχος πλέον, λειτουργεί κάθε Κυριακή στον Αγιο Νικόλαο Ραγκαβά της Πλάκας. Πάντοτε μετά τη λειτουργία συζητάει με νέα ζευγάρια και νέους για τα θέματα που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους.

http://www.vimaorthodoxias.gr/

Τελειώνει η υπομονή της Ελλάδας με την Αλβανία – Παυλόπουλος: «Δεν πρόκειται να μείνουμε απαθείς»

 

 Αυστηρότατο μήνυμα προς την Αλβανία έστειλε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος από την Κέρκυρα όπου βρίσκεται για τις εκδηλώσεις μνήμης και τιμής που διεξάγονται για τον Ιωάννη Καποδίστρια.

Συμπεριφορές διεθνούς τυχοδιωκτισμού σαν αυτές που βλέπουμε τελευταία να αναπτύσσονται μεταξύ Τιράνων και Πρίστινας είναι συμπεριφορές ωμής παραβίασης δικαιωμάτων του ανθρώπου και συμβαίνει με τις μειονότητες ή παραδείγματος χάριν όπως με το δικαίωμα της ιδιοκτησίας» τόνισε ο κ. Παυλόπουλος για να προσθέσει:

«Ήδη, η Αλβανία δυστυχώς, υπονομεύει την ενταξιακή της πορεία και αυτό είναι δική μας ευθύνη.

»Πάντως, εμείς δεν πρόκειται να μείνουμε απαθείς απέναντι σε τέτοιες συμπεριφορές».

Αναλυτικά, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας από την Ιερά Μονή Πλατυτέρας όπου βρίσκεται ο τάφος του Ιωάννη Καποδίστρια και τελέσθη τρισάγιο στη μνήμη του, υπογράμμισε:

«Ο Ιωάννης Καποδίστριας μάς προσφέρει διαχρονικά το πρότυπο ενός μεγάλου ηγέτη.

»Ενός μεγάλου ηγέτη όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη.

»Ένα πρότυπο το οποίο είχε μεταξύ άλλων, δύο χαρακτηριστικά, το όραμα και τον πλήρη σεβασμό του διεθνούς δικαίου.

»Αυτό μάς εμπνέει εμάς του Έλληνες, αλλά πρέπει να εμπνέει και όλους εκείνους που έχουν φιλοδοξίες να μπουν στην ΕΕ.

»Και το λέω για τη γειτονική μας Αλβανία, τη χώρα με την οποία θέλουμε πάντα να έχουμε καλές σχέσεις και οι οποίες ευνοούν την ενταξιακή πορεία της.

»Όμως, συμπεριφορές διεθνούς τυχοδιωκτισμού σαν αυτές που βλέπουμε τελευταία να αναπτύσσονται μεταξύ Τιράνων και Πρίστινας είναι συμπεριφορές ωμής παραβίασης δικαιωμάτων του ανθρώπου και συμβαίνει με τις μειονότητες ή παραδείγματος χάριν όπως με το δικαίωμα της ιδιοκτησίας.

»Ήδη, η Αλβανία δυστυχώς, υπονομεύει την ενταξιακή της πορεία και αυτό είναι δική μας ευθύνη.

»Πάντως, εμείς δεν πρόκειται να μείνουμε απαθείς απέναντι σε τέτοιες συμπεριφορές.

»Το οφείλουμε και απέναντι στην Ελλάδα αλλά και απέναντι στην Ευρώπη».

http://www.tribune.gr/ 

.......................................

Presidenti grek Prokopis Pavlopulos ka lëshuar një tjetër deklaratë të fortë ndaj Shqipërisë, madje kësaj here ka përfshirë edhe Kosovën.

Pavlopulos ka akuzuar Tiranën dhe Prishtinën se po sillen si “aventurierë ndërkombëtarë”, dhe ka shtuar se “Shqipëria dëmton vetë procesin e anëtarësimit në BE”.

Pavlopulos i bëri këto deklarata të dielën paradite në Korfuz, ku u inaugurua muzeu i Joanis Kapodistrias, guvernatori i parë i Greqisë pas çlirimit nga zgjedha osmane.

Ai tha se Kapodistrias ka dy karakteristika: vizionin dhe respektimin e plotë të së drejtës ndërkombëtare. Kjo na frymëzon ne grekët, por duhet të frymëzojë edhe ata që aspirojnë të futen në BE.

“Dhe këtë e them kryesisht për Shqipërinë fqinje, vendin me të cilin duam gjithmonë të kemi marrëdhënie të mira, dhe që e mbështesim në procesin e anëtarësimit”, tha presidenti grek.

Duke marrë shkas ndoshta nga fakti i emërimit të zëvendësministrave nga Kosova në qeverionë Rama 2, Pavlopulos vazhdoi:

“Mirëpo, sjellje të aventurizmit ndërkombëtar si ato që po shohim tash së fundi ndërmjet Tiranës dhe Prishtinës janë sjellje të një shkeljeje brutale të të drejtave të njeriut dhe kjo po ndodh me minoritetet apo, për shembull si me të drejtën e pronës. Faktikisht për fat të keq, Shqipëria dëmton vetë procesin e anëtarësimit dhe kjo nuk është përgjegjësia jonë”.

“Gjithsesi, ne nuk do të rrimë duarkryq ndaj sjelljeve të tilla. E kemi obligim dhe ndaj Greqisë, por edhe kundrejt Europës”  përfundoi presidenti i republikës greke, Prokopis Pavlopulos.

http://www.gazetatema.net/ 

Άλλο Αλβανοί - Σκιπετάρ και άλλο Έλληνες - Αρβανίτες - Tjetër Shqiptar dhe tjetër Grek - Arvanit.

 

Το αστείο με την αλβανική προπαγάνδα είναι ότι οι αρβανίτες έκαναν επανάσταση για μια ελεύθερη Ελλάς (και όχι για μια ελεύθερη Αλβανία όπου ούτε καν σαν ιδέα δεν υπήρχε εκείνη την εποχή) ενώ πολέμησαν πολλές φορές τους λεγόμενους τουρκαλβανούς. Άγνοια ή και διαστρέβλωση της ιστορίας προδίδει η καινοφανής άποψη που ακούσθηκε ότι δηλαδή μεγάλοι ήρωες του 1821 και των μετέπειτα εθνικών αγώνων υπήρξαν Αλβανοί. Γίνεται σύγχυση με τους Αρβανίτες, τους αρβανιτόφωνους Έλληνες. Άλλο, όμως, Αλβανοί - Σκιπετάρ και άλλο Αρβανίτες. Υπάρχει μεγάλη διαφορά. Και εξηγούμεθα: Ο Μάρκος Μπότσαρης, στην μνήμη του οποίου ασεβούν πολλοί, ήταν Έλλην αρβανιτόφωνος, όπως όλοι οι Σουλιώτες. Η Ελληνική του συνείδηση φαίνεται και από την περίφημη φράση που είπε όταν πρωτοπάτησε στα Επτάνησα: "Ο Έλλην δεν μπορεί να αισθάνεται ελεύθερος εκεί όπου κυματίζει η Βρεττανική σημαία". Το δε Λεξικό που έγραψε ήταν της αρβανίτικης - όχι αλβανικής - και νεοελληνικής απλής. Άλλωστε δεν θα μπορούσε να έχει αλβανική εθνική συνείδηση, διότι κάτι τέτοιο εμφανίζεται μόλις το 1878 με την Λίγκα της Πριζρένης - Κοσσυφοπεδίου και μάλιστα ως τεχνιτό κατασκεύασμα ξένων δυνάμεων και θρησκευτικών προπαγανδιστών. Κατά την Τουρκοκρατία δεν υπήρχε έθνος Αλβανών. Οι κάτοικοι της σημερινής Αλβανίας διεκρίνοντο με κριτήριο την θρησκεία τους. Οι Ορθόδοξοι ήσαν  Έλληνες, εντεταγμένοι στο ίδιο γένος με τους υπόλοιπους Έλληνες. Οι Μουσουλμάνοι ένοιωθαν πιο κοντά στους Τούρκους, εξ ου και ο όρος Τουρκαλβανοί. Εάν μιλούμε για αλβανική συμμετοχή στην Ελληνική Επανάσταση δεν πρέπει να αναφερόμαστε στους Μποτσαραίους, την Μπουμπουλίνα και τους Κουντουριώτηδες, αλλά στους Τουρκαλβανούς που χρησιμοποιήθηκαν από την άλλη πλευρά ως σφαγείς των Ελλήνων. Οι Έλληνο-Βυζαντινοί πρόγονοί μας δεν ανέφεραν ποτέ Αλβανούς στην Βαλκανική. Ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος ονομάζει Αλβανούς μία φυλή του Καυκάσου. Ο Γεώργιος Καστριώτης - Σκεντέρμπεης, που θεωρείται εθνικός ήρωας των σημερινών Αλβανών, ονόμαζε εαυτόν Ορθόδοξον Ηπειρώτη (15ο αιών). Σε έγγραφα της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας στα τέλη του 15ου αιώνος η λέξη "Αλβανός" ερμηνεύεται " Έλληνες από την Ήπειρο και την Πελοπόννησο" χωρίς να αμφισβητείται η Ελληνική συνείδησή τους. Η αλβανική συνείδηση είναι οπωσδήποτε ξενόφερτο κατασκεύασμα όπως αποδεικνύουν και μαρτυρίες των ιδίων των ενδιαφερομένων , τις οποίες κατέγραψε ο σύγχρονός μας διαπρεπής Βαλκανιολόγος Αχιλλεύς Λαζάρου. Όταν η Ιταλία και η Αυστροουγγαρία για δικούς τους λόγους προσπαθούσαν να κατασκευάσουν αλβανικό κράτος ώστε να ελέγχουν την είσοδο της Αδριατικής, οι Τουρκαλβανοί ύψωναν στο Δυρράχιο την οθωμανική σημαία...! Οι μουσουλμάνοι της Ηπείρου προτιμούσαν την τουρκική παρά την άγνωστη σ' αυτούς αλβανική εθνική συνείδηση. Άλλωστε και στους Βαλκανικούς πολέμους οι Μουσουλμάνοι της Αλβανίας πολέμησαν, και μάλιστα δυναμικά, στις τάξεις του Οθωμανικού στρατού. Μετά το 1908 πολλά από τα μέλη του Νεοτουρκικού κομιτάτου, το οποίο σχεδίασε και ξεκίνησε τον διωγμό των Ελλήνων ήταν Τουρκαλβανοί. Η λέξη Αλβανία, σημαίνει Λευκή Χώρα από το λατινικό ΑΛΜΠΑ (λευκή). Είναι όρος με γεωγραφική και όχι εθνολογική σημασία. Ο όρος Αρβανίτης που αφορά τους Σουλιώτες, τους Υδραίους, τους Σπετσιώτες και πολλούς κατοίκους των Μεσογείων, προέρχονται από τελείως διαφορετική ρίζα. Συγκεκριμένα από τη λέξη "Άρβανον", τοπωνύμιο της Βορείου Ηπείρου, που το βρίσκουμε ήδη από τον 11ο αιώνα στα κείμενα της Άννας Κομνηνής. Από το Άρβανον, δηλαδή από την Ελληνικοτάτη Βόρειο Ήπειρο, κατέβηκαν σε πόλεις και νησιά της Νοτίου Ελλάδος Ελληνικοί πληθυσμοί που μιλούσαν αρβανίτικα. Δηλαδή μία διάλεκτο ανάμικτη με αρχαία ελληνικά, λατινικά, τουρκικά και εντόπια βαλκανικά γλωσσικά στοιχεία. Οι αρβανιτόφωνοι Έλληνες ουδέποτε είχαν διαφορετική συνείδηση από τους υπόλοιπους Έλληνες. Παρεμφερές παράδειγμα μας δίδουν οι σλαβόφωνοι Μακεδονομάχοι Κώττας, Κύρου, Νταλίπης και άλλοι, οι οποίοι πολέμησαν υπέρ της Ελλάδος κατά των Βουλγάρων κομιτατζήδων. Καθώς και οι τουρκόφωνοι Ορθόδοξοι της Καππαδοκίας που κράτησαν μέσω της εκκλησίας την Ελληνικότητά τους αν και έχασαν την Ελληνική γλώσσα. Οι δίγλωσσοι Έλληνες αρβανιτόφωνοι, βλαχόφωνοι, σλαβόφωνοι, κ.λ.π. μας προσφέρουν χαρακτηριστικές αποδείξεις ότι στα Βαλκάνια κατά τους τελευταίους πέντε τουλάχιστον αιώνες η Ορθόδοξη πίστη - και γενικότερα η θρησκεία - διαμορφώνει την εθνική συνείδηση πολύ περισσότερο και από το γλωσσικό ιδίωμα. Η σύγχυση μεταξύ των λέξεων Αλβανός και Αρβανίτης δημιουργείται μόνον στην ελληνική γλώσσα, διότι φαίνονται να μοιάζουν οι δύο όροι ηχητικά. Η ομοιότης είναι μόνο επιφανειακή. Στην ουσία διαφέρουν κατά πολύ. Άλλωστε οι ίδιοι οι Αλβανοί αποκαλούν εαυτούς Σκιπετάρ και την χώρα τους Σκιπερία (χώρα των Αετών). Τι κοινό μπορούν να έχουν ένας Σκιπετάρ και ένα Έλλην αρβανιτόφωνος; Ίσως ο ένας να μπορεί να καταλαβαίνει κάποιες λέξεις από τον άλλο. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είχαν η έχουν την ίδια εθνική συνείδηση...Μην ξεχνούμε ότι Σέρβοι, Κροάτες και Βοσνιομουσουλμάνοι μιλούν ακριβώς την ίδια γλώσσα, παρά ταύτα συγκρούσθηκαν μεταξύ τους με οδυνηρές συνέπειες. Σέβομαι και κατανοώ τις προσπάθειες πολιτικών και δημοσιογράφων να περιορίσουν τα ενδεχόμενα φαινόμενα ρατσισμού και ξενοφοβίας - αν και οι ρίζες των προβλημάτων δεν έχουν μελετηθεί σωστά - στην κοινωνία μας. Όμως κάτι τέτοιο δεν γίνεται με άγνοια η παραποίηση της ιστορικής αλήθειας. Ας μάθουμε καλά την Ιστορία μας ώστε και τους Έλληνες Αρβανίτες να τιμούμε για την εθνική τους προσφορά και με τον αλβανικό λαό να διατηρούμε σχέσεις καλής γειτονίας, χωρίς βεβαίως να λησμονούμε την Ελληνική κοινότητα της Βορείου Ηπείρου. Κων/νος Χολέβας Πολιτικός επισήμονας

Qesharakja me propagandën shqiptare është se arvanitët bënë kryengritje për një Greqi të lirë ( dhe jo për një Shqipëri të lirë gjë e cila as si ide nuk ekzistonte në atë kohë) ndërsa luftuan shumë herë të quajturit trukoshqiptarë. Injorancë apo shtrembërim i historisë, tregon ky opinon i ri i cili u dëgjua se heronj të mëdhenj të 1821-shit dhe të betejave të më pasme kombëtare ishin Shqiptarët. Ka një ngatërresë me Arvanitët, grekët arvanitofolës. Por tjetër gjë shqiptarët dhe tjetër arvanitët. Ka një ndryshim të madh dhe po e shpjegojmë. Marko Bocari, në kujtim të së cilit shumë bëjnë përdhosje, ishte grek arvanitofolës, si të gjithë Suliotët. Ndërgjegjia e tij Helene duket dhe nga fraza e njohur që ai tha kur shkeli për herë të parë në Ishujt Jonianë: “Heleni nuk mund të ndjehet i lirë atje ku valvitet flamuri Britanik”. Ndërsa Fjalori që ai shkroi ishte e arvanitishtes dhe jo i shqipes – në gjuhën e thjeshtë neohelene. Ndryshe nuk do të mundej që të kishte një ndërgjegjie kombëtare shqiptare, sepse diçka e tillë shfaqet për herë të parë në vitin 1878 me Lidhjen e Prizrenit – Fushëkosovës bile si një krijim i fuqive të huaja dhe propagandisëtve fetarë. Gjatë periudhës së mbizotërimit Osman nuk ekzistonte komb shqiptarësh. Banorët e sotëm të Shqipërisë dalloheshin me kriter fenë e tyre. Orthodhoksët ishin Helenë, të instaluar në vetë fisin e tyre me Helenët e tjerë. Myslymanët ndjeheshin më pranë me Turqit, prandaj dhe përkufizimi turkoshqiptarë. Nëse flasim për pjesmarrje shqiptare në Kryengritjen Helene nuk duhet të përmendim Boçarenjtë, Bubulinën dhe Kunduriotët, por TURKOSHQIPTARËT të cilët u përdorën nga krahu tjetër si masakrues të Helenëve. Paraardhësit tanë Heleno-Bizantinë nuk na përmendën kurrë shqiptarët në Ballkan. Konstandin Porfirogjeniti i quan shqiptarët fis i Kaukazit.Gjergj Kastriot – Skëndërbeu, i cili konsiderohet dhe hero kombëtar i shqiptarëve të sotëm, e quante veten Epirot Orthodhoks ( shek i 15-të). Në shkrimet e Republikës së Venecias në fund të shekullit të 15-të fjala “shqiptar” interpretohet “Helenë nga Epiri dhe Peloponezi” pa u vënë në diskutim ndërgjegjia e tyre HELENE. Ndërgjegjia shqiptare është me patjetër diçka e krijuar nga të huajt, ashtu siç tregojnë dhe vetë dëshmitë e të interesuarve, të cila i ka regjistruar dhe Ballkanologu i shquar dhe modern Ahileas Lazarou. Kur Italia dhe Austrohungaria për arsyet e tyre përpiqeshin që të ndërtonin një shtet shqiptar në mënyrë që të kontrrollonin  hyrjen në Adriatik, turkoshqiptarët ngritën në Durrës flamurin OSMAN....! Myslymanët e Epirit preferonin më tepër një ndërgjegjie turke sesa një ndërgjegjie kombëtare shqiptare që ishte plotësisht e panjohur për ta. Për më tepër dhe luftrat Ballkanike, myslymanët e Shqipërisë luftuan, dhe bile fort, në rradhët e ushtrisë Osmane. Pas 1908-ës, shumë anëtarë të komitetit Neoturk, i cili planifikoi dhe filloi përndjekjen e helenëve ishin turkoshqiptarë. Fjala Albania, do të thotë një Vend i Bardhë nga fjala latine  ALBA( E Bardhë). Është një përkufizim me kuptim gjeografik dhe jo kombëtar. Përkufizimi Arvanit që i referohet Suliotëve dhe Hidrenjëve, Speciotëve dhe shumë banorëve të Mesdheut, vjen nga një fjalë me rrënjë komplet të ndryshme. Më konkretisht nga fjala  “Arvanon”, një toponim i Epirit të Veriut, të cilin e gjejmë qënga shekulli i 11-të në tekstet e Ana Komninisë. Nga Arvanon, dmth nga Epiri Verior i cili është në mënyrë padiskutueshëm helen, zbritën në qytete dhe ishuj të Greqisë së Jugut, popullatat helene të cilat flisnin arvanitishten. Dmth një dialekt që pëfshinte elementë gjuhorë nga greqishtja, latinishtja, turqishtja dhe gjuhë të tjera lokale të ballkanit. Helenët arvanitofolës kurrë nuk kishin ndërgjegjie të ndryshme nga Helenët e tjerë. Një shembull të përafërt na japin luftëtarët për lirinë e Maqedonisë, sllavofonët Kotta, Kiru, Dalipi dhe të tjerë, të cilët luftuan për Greqinë kundër komitaxhinjëve bullgarë. Gjithashtu dhe turkofonët orthodhoksë të Kapadhokisë të cilët ruajtën nëpërmjet kishës ndërgjegjien e tyre helene ndërsa humbën gjuhën helene. Helenët dygjuhësh, arvanitofonë, vllahofonë, sllavofonë etj na ofrojnë vërtetime karakteristike se në Ballkan gjatë pesë shekujve të fundit besimi orthodhoks – dhe në përgjithësi feja- krijon ndërgjegjien kombëtare shumë më tepër nga dialektet gjuhore. Ngatërresa ndërmjet fjalëve Shqiptar dhe Arvanit krijohet vetëm në gjuhën helene, pasi duket sikur ngjasojnë si tingull të dyja përkufizimet. Por kjo ngjashmëri është vetëm sipërfaqësore. Në esencë ndryshojnë shumë. Vetë shqiptarët i thërrasin veten ndryshe dhe vendin e tyre Shqipëri ( vendi i shqiponjave). Por, çfarë të përbashkët mund të kenë një shqiptar dhe një helen arvanitofon? Ndoshta njëri mund të kuptojë disa fjalë nga tjetri. Kjo nuk do të thotë se kanë të njejtën ndërgjegjie kombëtare... Mos harrojmë se Serbë, Kroatët dhe Boshnjakët myslymanë flasin të njejtën gjuhë, por u përplasën ndërmjet tyre me rrjedhime të tmerrshme. I respektoj dhe i mirëkuptoj përpjekjet e politikanëve dhe gazetarëve që të izolojnë fenomenet e mundshme të racizmit dhe ksenofobisë – mgjth se rrënjet e problemëve nuk janë studiuar drejt- në shoqërinë tonë. Por diçka e tillë nuk bëhet pa ndërgjegjie ose shtrembërim të së vërtetës historike. Le të mësojmë mirë Historinë tonë në mënyrë që dhe Arvanitët Helenë  t’i nderojmë për kontributin e tyre kombëtar dhe me popullin shqiptar të ruajmë marrdhënie të fqinjësisë së mirë, pa harruar natyrisht komunitetin Helen që jeton në Epirin e Veriut. Konstandin Holeva Shkenca Politike Përgatiti, përktheu Pelasgos Koritsas.