Κονίτσης Ανδρέας: ''Η «φίλη» χώρα Αλβανία «ξαναχτύπησε»''

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης κ. Ανδρέας, ἔκανε τίς ἀκόλουθες δηλώσεις σχετικά με κατεδαφίσεις σπιτιών των Βορειηπειρωτών στην Χειμάρρα:

«Ἡ «φίλη» χώρα Ἀλβανία «ξαναχτύπησε», καί, μάλιστα, σέ σύντομο χρονικό διάστημα, στήν ἡρωϊκή καί ἀδούλωτη Χειμάρρα.

Ἀπό τό πρωΐ τῆς Τρίτης, 31ης Ὀκτωβρίου 2017, μέ ἀφορμή τήν ἀνάπλαση τῆς πόλεως, οἱ ἀλβανικές ἀρχές προχώρησαν σέ κατεδαφίσεις σπιτιῶν τῶν Βορειοηπειρωτῶν στήν Χειμάρρα, μέ ἀποτέλεσμα νά προκληθῇ ἔνταση στήν περιοχή.

Σύμφωνα μέ καταγγελίες τῶν ἐκεῖσε Ὁμογενῶν μας, στίς 18 Ὀκτωβρίου τ.ἔ., ἡ Ἐπιθεώρηση Χωροταξίας τοῦ Δήμου Χειμάρρας ἔστειλε εἰδοποιητήρια σέ 19 οἰκογένειες Βορειοηπειρωτῶν, μελῶν τῆς Ἑλληνικῆς Ἐθνικῆς Κοινότητας, μέ τά ὁποῖα τούς ζητοῦσε ἤ, μᾶλλον τούς διέταζε, νά ἐγκαταλείψουν τά σπίτια τους μέσα σέ πέντε ἡμέρες, ἐπειδή σχεδίαζε τήν κατεδάφισή τους.

Ἡ Ἀλβανία, ὅμως, ζητάει ἐπίμονα ἀπό τήν Ἑλλάδα νά συναινέσῃ στήν ἐνταξιακή πορεία της στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση!

Ἀλλ᾽ ἄν αὐτή ἡ πρακτική τῆς γείτονος δέν συνιστᾷ βαρειά πρόκληση ἀπέναντι στήν Ἑλλάδα, τότε τί νόημα ἔχουν οἱ Ἑλληνοαλβανικές διαπραγματεύσεις, γιά τό σύνολο τῶν θεμάτων πού ἀπασχολοῦν τίς δύο Χῶρες;

Καί εἶναι δυνατόν νά γίνεται λόγος γιά τήν εὐρωπαϊκή ἔνταξη τῆς Ἀλβανίας, ὅταν αὐτή δέν σέβεται τά δικαιώματα τῶν Βορειοηπειρωτῶν, πού εἶναι «σάρξ ἐκ τῆς σαρκός» τῆς Ἑλλάδος;

Ἄς καταλάβῃ, ἐπί τέλους, ἡ Πολιτεία, ὅτι ἡ μέχρι τώρα τακτική της, νά «κανακεύῃ» τήν Ἀλβανία, ὄχι μόνο δέν βοήθησε σέ τίποτε τήν Βόρειο Ἤπειρο, ἀλλά, ἀντιθέτως, αὔξησε τά προβλήματα καί ἐπιδείνωσε τήν κατάσταση τῶν ἐκεῖ ἀδελφῶν μας.

Κι᾽ ἀκόμη – λέμε ἐμεῖς – νά μή διστάζῃ νά ἀναφέρῃ τίς λέξεις «Βόρειος Ἤπειρος». Γιατί αὐτό τό κομμάτι, μέ τό ἐντεῦθεν τῶν συνόρων ἀποτελοῦν τήν Ἑνιαία Ἤπειρο.

Συγχαίρουμε τούς ἀδελφούς μας Βορειοηπειρῶτες, διότι ἀντιστέκονται στά ἄνομα σχέδια τῶν τυράννων τους. Καί τούς καλοῦμε νά ἐντείνουν τόν ἀγῶνα τους χωρίς νά φοβοῦνται. Ἡ ἀλήθεια εἶναι μεγάλη καί ὑπερισχύει.

Εἶναι, ὅμως, ἀνάγκη νά συνδράμουν αὐτόν τόν ἀγῶνα, πέρα ἀπό τήν Ἑλληνική Πολιτεία, καί οἱ ἐν Ἑλλάδι Βορειοηπειρῶτες.

Γιατί, ὅπως τόνιζε ὁ ἀοίδιμος Ἱεράρχης ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ στήν Διαθήκη του, «ἰσχύς ἐν τῇ Ἑνώσει». Πάντως, οὕτως ἤ ἄλλως, ἡ «Αὐτονομία» ἀπέθανε καί ἐτάφη.

Τώρα, προβάλλει σάν δίκαιο αἴτημα: Ἡ Ἕνωση τῆς Βορείου Ἠπείρου μέ τήν Ἑλλάδα».

Në Himarë edhe nëse nuk ka pakicë, ka komunitet shtetasish grekë

Sot për situatën e krijuar në Himarë shkruan edhe Aleksandër Çipa. Zotëria shkruan sa si gazetar aq edhe si pjesëtar i komunitetit, çka e bën të vështirë të kuptohet se ku nis opinioni e ku emocioni. Ku ky i fundit mplekset me të parin si kërkesë e detyeshme për t’u shfaqur si duhet konform modës së patriotizmit, aq edhe si detyrim ndaj bindjeve që në prag të një moshe të caktuar mundet edhe të theksohen si biçim thinje fisnikëruese e karakterit.

Për këtë arsye zotëria ngjan sikur po shkruan duke mbajtur mbi tastierë një flamur. Është nga ata flamuj që i merr kollaj era, edhe me një të hapur dritareje, apo flamuj që rrëzohen me një puhizë kondicioneri. Me këtë duam të themi që i vetmi flamur që hedh rrënjë është ai i profesionalizmit dhe aq më shumë merr kuptim kjo kur lexon se Çipa nuk ja përton edhe mediave. Të cilat i akuzon për keqraportim dhe kohë mediatike të pamerituar për përfaqësuesit e OMONIA-s dhe PBDNJ-së. Për material legjitimues ndaj Athinës zyrtare. Edhe pse këto media - siç shpresojmë se edhe zotëria e di - ndoshta punojnë me gazetarë në të zezë dhe shumë seriozisht edhe nuk duhen marrë.

Por në njëfarë pike duhet pranuar se z. Çipa ka të drejtë. Ose jemi të detyruar që atë ta dëgjojmë si njohës i mentalitetit të asaj zone. Fundja Himara nuk meriton kaq vëmendje. Sot është ngritur flamuri i tensionit me Tiranën, vallë ku ta dimë ne, dhe me ne edhe Çipa vetë se çfarë flamuri mund të ngrihet nesër?

Këtu çështja e pronave, për të cilën duhet këmbëngulur dhe raportuar hollësisht jo për instrumentalizimin që i bëhet qoftë edhe nga Greqia, por pse aty po krijohet një model zyrtar grabitjeje, kalon në plan të dytë. Zotëria shkruan se në Himarë nuk ka minoritet, se Himara po zhvillohet si asnjë vend tjetër, ajo është “Lulja e Vilajetit” e se protesta duhet të jetë për lënien në harresë të Lumit të Vlorës.

http://www.gazetatema.net/2017/11/03/per-kllounet-dhe-karagjozet-qe-duan...

Duke ia marrë valles me qeverinë dhe punët e mira të saj, z. Çipa ndoshta harron se qeveria të cilën sot nuk po e kritikon për faktin se shkoi e u ul në tavolinë si palë e barabartë me “pesë individë që kulturë të vetme kanë leximin e etiketave…” ka inauguruar nisjen e punimeve për rrugën e Lumit të Vlorës. Zonë të cilën me të vërtetë që e la në harresë, por për aq sa është raportuar dhe dimë, e me gjasë edhe vetë Çipa duhet ta dijë, iu la dorë e lirë në kultivimin e kanabisit. Këtu cinizmin nuk duhet ta kërkojmë te mediat, por te politika dhe qeveria që preferon dhuratën e kanabizimit përkundrejt zhvillimit dhe negocion me Vasil Bollanon që e detyroi me pesë veta Këshillin Bashkiak të Himarës të zhvendosej në Kuç.

Për këtë arsye kritika e z. Çipa, qoftë edhe si pjesëtar i komunitetit është joproporcionale, por ndoshta kjo është çështjeje nuhatjeje politike.

Sa për epilogun e shkrimit se “në Himarë minoritarë të vetëm janë ata që vijnë nga Dropulli apo Vurgu”, ka dy përgjigje, të cilat janë të dobishme për të hapur këtu edhe një diskutim të qetë dhe pa tendenca.

Së pari me ligjin e ri, për vetëidentifikimin e pakicave përdoret legjislacionin që ndiqet për Censusin. Pra ke të drejtë vetëidentifikimi edhe pse ky akt mandej mbetet me mundësi zero verifikimi juridik për shkak të një vendimi të Gjykatës Kushtetuese. Pra kjo është çështje individuale jo përgjithësimesh të ngurta.

Dhe së dyti, në vijim të së parës, me zonën e Himarës ka një tjetër problem nëse mund të quhet i tillë. Pak javë më parë u raportua se Greqia u hoqi nënshtetësinë disa personave, pjesëtarë të komunitetit të kësaj zone. Duhet ta dinë të gjithë se heqja e nënshtetësisë që u bë me një arsyetim që ha shumë diskutim, lidhej me aktivitetin e personave që binte ndesh me interesat e Greqisë. Çështja është se ata që kanë marrë nënshtetësinë në Himarë, kryesisht e kanë përfituar përmes kartës së homogjenit, pra përkatësisë etnike si grek dhe jo për shkak të plotësimit të viteve të qëndrimit. Dhe ky është një fakt zyrtar, një zgjedhje dhe një identifikim. Dhe këtë nuk e zhbëjmë dot me shkrime në media. Le të kujtojmë sesa kollaj lindi pakica bullgare në Shqipëri, për të cilën nuk kishte dëgjuar gjë as ai që mezi lexon etiketën edhe as të tjerët.

respublica

SHQIPTARËT I KANË HUMBUR CILËSITË E RACËS SË LARTË NGA PUSHTIMI OSMAN, PRANDAJ NUK DINË AS TË ORGANIZOHEN…

 

I shqetësuar jam për zhvillimet shqiptare, padyshim, por politika shqiptare, si rezultat i shitjes së interesave tek të tjerët, nuk është e përgjegjshme për zhvillimin produktiv të vendit. Prandaj populli shqiptar ka rënë në hall, se nuk po gjen zgjidhje. Për aq sa i kuptoj unë gjërat, raca shqiptare ishte racë e lartë indo-evropiane, ajo sot duhej të sillej të paktën si italianët (ose si grekët), sa i përket drejtimit dhe organizimit, mësimit nga përvoja dhe saktësisë në veprimet e sjelljen e përditshme. Por ne në fakt sillemi si racë e ulët e mesme, që shohim me madhështi racat e mesme të ulëta turko-arabe-beduine, që martohen edhe brenda familjes. Pse ka ndodhur kjo?

Sepse siç sqaron filozofi Gustave Le Bon në librin e tij “Psikologjia e racave dhe turmave” cilësitë e racave bien nga përzierja e racave të larta me ato të ulëta. Prandaj duke u nisur nga kjo, unë e quaj pushtimin turk 523 vjeçar fatal për uljen e cilësive të racës te shqiptarët. Turqit e dinin se jemi racë e lartë dhe na përdorën, për drejtues politikë e ushtarakë (edhe shtetin modern laik turk e themeloi një shqiptar, Kemal Ataturk), për gjuhëtarë (si Sami Frashëri, që bëri gramatikën e gjuhës turke) e për luftëtarë (si Gjergj Kastrioti, që më pas u ktheu shpatën atyre, se i pa sa racë e ulët janë), etj., por ata na rrënuan ne, duke na islamizuar, mohuar gjuhën e kulturën tonë për 523 vjet pushtim, duke na përçarë sipas fesë, duke na e përzier racën e duke na poshtëruiar në vazhdimësi – pasoja që i vuajmë edhe sot.

Tani ne edhe pse ka 104, vjet që turku ka ikur, nuk po mund të ngrihemi në cilësitë e racës. Sillemi si racë e ulët afër turmave të paorganizuara, duke u nisur nga ato përcaktime që bën Le Bon për këto raca. Psh. Le Bon thotë që “turmat e paorganizuara janë të paafta të nxjerrin liderë të aftë“. A po e shikon ti këtë te shqiptarët sot? “Nuk e respektojnë liderin e tyre“… A po e shikon edhe këtë sot te shqiptarët? Cilin lider shqiptar respekton ti, përveç Erdoganit turk, që disa shqiptarë janë gati edhe të japin jetën për të? Le Bon thotë gjithashtu se edhe “liderët që dalin nga turma, sapo dalin, ata nuk e respektojnë më popullin, turmën nga kanë dalë“… E tani po më thua ti se liderët shqiptarë kudo ku ndodhen, e respektojnë popullin e tyre? Në përgjithësi nuk e bëjnë, apo jo? Pra, ka disa karakteristika, që nuk po i përmend këtu të gjitha, që më bëjnë mua të kuptoj, se ne rrënimin e kemi marrë kryesisht nga pushtimi i gjatë turk e islami, që janë ndihmuar më pas edhe nga fqinjët, e sidomos nga paaftësia jonë për t’u organizuar.

Për të parë dallimin tonë me gjermanët, shiko nivelin e organizimit shtetëror gjerman, dhe krahasoje me tonin. Jemi pra racë ariane si ata, pse ne nuk sillemi e nuk i bëjmë punët si ata? Dhe sipas mendimit tënd, që nga ecja në rrugë e shqiptarëve si bagëti, e deri në krye të shtetit anarkik, me kë ngjajmë ne më shumë? Me gjermanët, apo me turqit? Dhe si mund ta ndryshojmë këtë realitet?

Unë i kam menduar e analizuar të gjitha këto, duke u bazuar mbi arsyetimet psiko-analitike të shoqërisë njerëzore, dhe mendoj se ka zgjidhje, por kjo merr kohë, shumë kohë, që ne të ngrihemi si komb. Ne nuk e kemi nisur ende atë rrugë, që mendoj se duhet të jetë:

1. Jo prirje fetare e iluzionare, irracionale e jo-produktive në shoqëri, që po ndodh sot, që 26 vjet, por

2. Prirje racionale drejt shkollimit, dijes, përfundimeve shkencore, punës e zhvillimit

inë mirë disa gjëra, mësojnë ose e krijojnë një ide më të qartë për realitetin…

Ndricim Buzalli

https://tiranapress.blog