Τί εἶναι ἡ Παλαιὰ Διαθήκη;(α μέρος)

Τί εἶναι ἡ Παλαιὰ Διαθήκη;

 (α) π . Δ η μ η τ ρ ί ο υ Μ π ό κ ο υ 

Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη, εἶναι τὸ πρῶτο μέρος τῆς Ἁγίας Γραφῆς (τὸ ἄλλο εἶναι ἡ Καινὴ Διαθήκη). Ἀρχίζει μὲ «τὴν Μωσέως κοσμογένεσιν». Ὁ προφήτης Μωυσῆς, συγγραφέας τῶν πέντε πρώτων βιβλίων της (τῆς Πεντατεύχου, ὅπως λέγεται), περιγράφει τὴν ἁγιογραφικὴ κοσμο- γονία. Ἐξιστορεῖ ὅτι ὁ κόσμος ὅλος ἦλθε στὴν ὕπαρξη ἐκ τοῦ μηδενὸς μὲ τὴ δημιουργικὴ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐκφράσθηκε διὰ τοῦ πα- ντοδυνάμου του λόγου: «Αὐτὸς εἶπε καὶ ἐγενήθησαν, αὐτὸς ἔδωσε ἐντολὴ καὶ ἐκτίσθησαν». Οἱ ἀναφορὲς τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῆς ἐκκλη- σιαστικῆς ὑμνολογίας στὸ κοσμογονικὸ γεγονὸς εἶναι πάμπολλες. «Κατ’ ἀρχὰς σύ, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοὶ» (Ψαλμ. 101, 26). «Ὁ κατ' ἀρχὰς τοὺς οὐρανούς, παντοδυ- νάμῳ σου Λόγῳ στερεώσας, Κύριε Σωτήρ…». «Ὁ στερεώσας κατ' ἀρχὰς τοὺς οὐρανοὺς ἐν συνέσει» κ.λ.π. Δύο ἀπολύτως σημαντικὰ στοιχεῖα προκύπτουν ἀμέσως ἀπὸ τὴ διήγηση γιὰ τὴν ἀρχέγονη προέλευση τοῦ κόσμου. Τὸ πρῶτο εἶναι ὅτι ὁ κόσμος δὲν εἶναι ἄναρχος. Ἔχει χρονικὴ ἀρχή. Δὲν προϋπῆρχε προ- αιωνίως. Προῆλθε ἀπὸ τὸ μηδέν. Ὑπῆρχε ἐποχὴ ποὺ ἦταν ἀνύπαρκτος. Ὁ μόνος ἄναρχος εἶναι ὁ Θεὸς στὴν τριαδική του μορφή, Πατήρ, Υἱὸς καὶ Ἅγιον Πνεῦμα. Αὐτός, μὲ τρόπο ἀκατάληπτο σὲ μᾶς, προϋπάρχει ἀπὸ πάντοτε. Δὲν ὑπῆρξε στιγμὴ ποὺ ὁ Θεὸς δὲν ὑπῆρχε. Εἶναι ὁ Ὢν, αὐτὸ εἶναι τὸ ὄνομά του ποὺ μποροῦμε νὰ γνωρίσουμε ἐμεῖς, ὅπως λέγει ὁ ἴδιος στὸν Μωυσῆ. Αὐτὸς ποὺ πραγματικὰ καὶ πάντοτε ὑπάρ- χει (στὰ ἑβραϊκά: Γιαχβέ). «Ὁ ὢν καὶ ὁ ἦν καὶ ὁ ἐρχόμενος». Τὸ δεύτερο στοιχεῖο εἶναι ὅτι ὁ κόσμος δὲν προέκυψε ἀπὸ μό- νος του. Δὲν ἦρθε ἀπὸ τὴν ἀνυπαρξία στὴν ὕπαρξη μὲ δική του δύ- ναμη, βούληση καὶ ἐνέργεια. Δὲν εἶναι δηλαδὴ αὐθύπαρκτος. Ἡ αἰτία τῆς γένεσής του βρίσκεται ἔξω ἀπὸ αὐτόν. Προῆλθε ἀπὸ τὸ δημιουρ- γικὸ πρόσταγμα, ἀπὸ συγκεκριμένη ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ. Ἐπειδὴ μόνο ὁ Θεὸς εἶναι αὐθύπαρκτος, πηγὴ ζωῆς καὶ ἔχει, συνεπῶς, τὴ δυ- νατότητα, ὅποτε θελήσει, νὰ παρέχει τὸ εἶναι καὶ σὲ ἄλλα ὄντα. 2 Η ΒΙΒΛΙΚΗ ΚΟΣΜΟΓΕΝΕΣΗ ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ; (α) Ἡ δημιουργία λοιπὸν εἶναι καρπὸς τῆς ἐλεύθερης βούλησης καὶ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς δὲν ἔκαμε τὸν κόσμο πιεζόμενος ἀπὸ κάποια δύναμη ἔξω καὶ πάνω ἀπὸ τὴ θέλησή του, οὔτε αἰσθανόμενος κάποια ἔλλειψη (μοναξιὰ) ἀπὸ τὴν ἀπουσία του. Ἦταν πλήρης ἐν ἑαυτῷ, ἔχοντας τέλεια ἐνδοτριαδικὴ ἀγαπητικὴ κοινωνία, περιχώρηση ἀγάπης τῶν τριῶν θεϊκῶν προσώπων μεταξύ τους. Ἡ θεία οὐσία δηλαδὴ ἔχει ὡς φυσική της ἐνέργεια τὴν ἀγάπη. Μὲ αὐτὴν κινεῖται πρὸς τὰ ἔξω, ἔρχεται σὲ κοινωνία μὲ ἄλλα ὄντα ἔξω ἀπὸ τὸν ἑαυτό της. Εἶναι μιὰ κίνηση ἐντελῶς φυσική, χωρὶς νὰ ὑπαγορεύε- ται ἀπὸ καμμιὰ ἐξωτερικὴ δύναμη. Μποροῦμε νὰ τὸ καταλάβουμε λίγο αὐτό, ἂν πάρουμε γιὰ παράδειγμα τὸν ἥλιο. Ὁ ἥλιος ἔχει τὴν οὐσία του καὶ ἀπὸ αὐτὴν παράγεται ἐνέργεια. Δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ οὐσία τοῦ ἥλιου νὰ ὑπάρχει χωρὶς τὴν ἐνέργειά της, ἀλλὰ εἶναι ἀπολύτως φυσικό της ἰδίωμα νὰ θερμαίνει καὶ νὰ φωτίζει. Ἔτσι ἀκριβῶς καὶ ἡ θεία φύση ἔχει ὡς ἐνέργεια τὴν ἀγάπη. Γι’ αὐτὸ καὶ «ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί». Ἀπὸ τὴ θεϊκὴ οὐσία πηγάζει μὲ ἐντελῶς φυσικὸ τρόπο ἡ θεία ἀγάπη, μιὰ ἀνέκφραστη ἐρωτικὴ φορά, μὲ τὴν ὁποία ὁ Θεὸς ἕλκει τὰ πάντα πρὸς τὸν ἑαυτό του, ὥστε νὰ γίνουν ὅλα μιὰ ἑνότητα, ἕνα σῶμα. Παρήγαγε τὸν κόσμο μὲ τὴ θέλησή του, κινού- μενος μόνο ἀπὸ τὴν ἀπέραντη ἀγάπη του. Σκοπός του ἦταν νὰ δώσει τὴ δυνατότητα καὶ σὲ ἄλλα ὄντα νὰ μετάσχουν στὴν ἀνέκφραστη ποι- ότητα τῆς δικῆς του ζωῆς. Νὰ γίνουν μέλη του, κομμάτι του, «μοίρα» του. (ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, ἀρ. φ. 407, Ἰούνιος 2017) (Συνεχίζεται) 

Ἀ ν τ ι ύ λ η Ἱ. Ναὸς Ἁγ. Βασιλείου, 481 00 Πρέβεζα Τηλ. 26820-25861/23075/6980.898.504 e-mail: antiyli.gr@gmail.com Διαδίδω τὴν «Ἀ ν τ ι ύ λ η»

Νικηφόρος Φωκάς, ο αυτοκράτορας που στον τάφο του έγραψαν την αλήθεια!- Niqiforos Fokas , Perandori që në varrin e tij u shkrua e vërteta!

Στον τάφο του βυζαντινού αυτοκράτορα Νικηφόρου Β’ Φωκά ήταν χαραγμένη η φράση «τους νίκησε όλους, εκτός από μια γυναίκα». Η επιγραφή συμπύκνωνε σε μια πρόταση, τη ζωή και το άδοξο τέλος του. Ο αυτοκράτορας βρέθηκε στην εξουσία το 963 και δολοφονήθηκε το 969 μέσα στο παλάτι του, την ώρα που κοιμόταν. Τη συνωμοσία για τον φόνο του είχε οργανώσει η σύζυγός του, Θεοφανώ, με τον εραστή της και ανιψιό του Νικηφόρου, τον μετέπειτα αυτοκράτορα Ιωάννη Τσιμισκή.  Η εφαρμογή του σχεδίου Το καλά οργανωμένο σχέδιο της Θεοφανούς είχε προγραμματιστεί να τεθεί σε εφαρμογή τα ξημερώματα της 10ης προς 11η Δεκεμβρίου. Οι συνωμότες βρίσκονταν από το απόγευμα στα ανάκτορα. Με τη βοήθεια της αυτοκράτειρας, πέρασαν στον γυναικωνίτη, ντυμένοι με γυναικεία ρούχα και κρυμμένα τα όπλα τους μέσα σε αυτά. Η κινητικότητα στο παλάτι ανησύχησε τον Νικηφόρο, ο οποίος διέταξε να γίνουν έρευνες. Δυστυχώς για εκείνον, ο έμπιστος που έστειλε ήταν προδότης και είχε ταχθεί με το μέρος της Θεοφανούς. Ενημέρωσε τον αυτοκράτορα ότι όλα ήταν καλά και εκείνος έπεσε ήσυχος για ύπνο. Η κρίσιμη ώρα πλησίαζε. Όλα ήταν έτοιμα και οι συνωμότες περίμεναν την άφιξη του Τσιμισκή, ο οποίος έλειπε από το παλάτι προκειμένου να μην κινήσει υποψίες. Παρά την κακοκαιρία στον Βόσπορο, ο Τσιμισκής κατάφερε να φτάσει στο παλάτι με μια βάρκα. Ο Νικηφόρος κοιμόταν στο πάτωμα, σε μια γωνία του δωματίου του. Ήταν μια συνήθεια που είχε αποκτήσει, όταν ήταν στρατιωτικός. Όταν οι συνεργοί της αυτοκράτειρας μπήκαν στο διαμέρισμά του και είδαν άδειο το κρεβάτι του, σάστισαν. Πίστεψαν ότι ο αυτοκράτορας είχε μάθει το σχέδιό τους και είχε εξαφανιστεί. Μετά από υπόδειξη ενός αυλικού, οι δολοφόνοι εντόπισαν τον Νικηφόρο. Τον πλησίασαν και ένας από αυτούς, ο ταξίαρχος Λέων Βαλάντης, τον χτύπησε στο πρόσωπο με το ξίφος του. Ο αυτοκράτορας δεν ξεψύχησε αμέσως, αλλά ξύπνησε αιμόφυρτος και προσπάθησε να ξεφύγει. Θρήσκος καθώς ήταν, άρχισε να προσεύχεται στην Παναγία. Πριν προλάβει να αντιδράσει, ο Ιωάννης και ένας από τους συνεργούς του του έδωσαν το καθοριστικό χτύπημα. Ο Νικηφόρος έπεσε νεκρός. Όταν οι φρουροί έφτασαν στο διαμέρισμά του ήταν ήδη αργά. Λίγες ώρες μετά τη δολοφονία, οι υποστηρικτές του Τσιμισκή βγήκαν στους δρόμους, φωνάζοντας «Ιωάννης, Αύγουστος και Βασιλεύς των Ρωμαίων». Η επιθυμία τους έγινε πράξη. Ο Ιωάννης Τσιμισκής, εν μια νυκτί, κατέλαβε τον θρόνο και έγινε ο νέος αυτοκράτορας....

Në varrin e Perandorit Bizantin Niqiforit të II-të Foka, ishte shënuar kjo shprehje: "i mundi që të gjithë përveç se një gruaje". Ky mbishkrim përmblidhte në një fjali jetën dhe fundin e tij të turpshëm. Perandori u gjend në pushtet në vitin 963 dhe u vra në vitin 969 në pallatin e tij, gjatë kohës që flinte. Konspiracionin për vrasjen e tij e kishte organizuar e shoqja, Theofanoja, me të dashurin e saj dhe nipin e Niqiforit, perandorin që e pasoi, Joani Tsimiski. Aplkimi i  planit Plani i mirëorganizuar i Thofanosë ishte programuar që të aplikohej në të gëdhirë të datës 10 për 11 Dhjetor. Puçistët gjendeshin mbasdite në pallat. Me ndihmën e perandoreshës , kaluan në ambientin ku qëndronin gratë, të veshur me veshje grash dhe armët e tyre të fshehura në to. Lëvizja në pallat  e shqetësoi Niqiforin, i cili urdhëroi që të bëheshin investigime. Fatkeqësisht për atë, njeriu i tij i besuar ishte tradhëtar, dhe kishte kaluar në krahun e Theofanisë. Informoi perandorin se të gjitha ishin në rregull dhe ai ra i qetë në gjumë. Ora e caktuar po afront. Të gjitha ishin gati dhe puçistët prisnin arritjen e Tsimiskisë, i cili mungonte nga pallati me qëllim që të mos krijonte dyshime. Mgjth kohën e keqe në Bosfor, Tsimiskia ja doli që të arrinte në pallat me varkë. Niqiforoja po flinte në dyshme, në një kënd të dhomës së tij. Ishte një zakon që kishte fituar, kur ishte ushtarak. Kur bashkëpunëtorët e perandoreshës hynë në dhomën e tij dhe panë krevatin bosh, u shastisën. Besuan që perandori e kishte marrë vesh planin e tyre dhe ishte zhdukur. Pas udhëzimeve të një oborrtari, vrasësit e gjetën Niqiforon. Iu afruan dhe njëri prej tyre, oficeri Leon Valantis, e goditi me shpatë në fytyrë. Perandori nuk dha shpirt menjëherë, por u zgjua i mbytur në gjak dhe u përpoq që të largohej. Si besimtar që ishte, filloi që t'i lutej së Tërëshenjtës. Para se të reagonte, Joani dhe një prej bashkëpunëtorëve të tij i dhanë goditjen finale. Niqiforoja ra i vdekur. Kur rojet arritën në apartamentin e tij ishte tepër vonë. Pak orë pas vrasjes, mbështetësit e Tsimiskisë dolën në rrugë duke thirrur " Joan Augusti dhe mbret i Romakëve" . Vullneti i tyre u bë vepër. Joani Tsimiski në një natë mori fronin dhe u bë Perandor. Përgatiti përktheu Pelasgos Koritsas

Η Θεοφανώ...   Theofanoja

Στην τελική ευθεία η γεωγραφική αλλοίωση της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας

Έγινε κι αυτό.... που περιμέναμε. Πριν από καιρό ο Δήμος Κονίσπολης είχε βάλει αυθαιρέτως τα σύνορα του σε σημείο που καταβρόχθιζε μεγάλες εκτάσεις από το Δήμο Φοινίκης, μέχρι την πόρτα του Βαγκαλιατιού (Ευαγγελάτες).

Η προσπάθεια του Δήμου Φοινικαίων να βρεθεί κοινή γλώσσα για την αποκατάσταση της αλήθειας, δεν απόδωσε επί μήνες. Χθες, εκπρόσωποι του δήμου Φοινικαίων αφαίρεσαν την πινακίδα σύνορο του δήμου Κονίσπολης (!!!) Επενέβη όμως η αστυνομία του κράτους, η οποία αντί να αντιδράσει κατά του καταπατητή δήμου της Κονίσπολης προσήγαγε στο αστυνομικό τμήμα Αγίων Σαράντα τον εκπρόσωπο του δήμου Φοινικαίων ;!!

Όπως και για όλα τα γεγονότα που ακολουθούν καμιά πολιτική αντίδραση από την πολιτική ηγεσία του τόπου μας!!

Με την πράξη αυτή επιβεβαιώνονται τώρα κάποιες υποψίες μας!

Την πρόταση για το Δήμο Κονίσπολης (με κάποιους δικούς μας υποστηρικτές για να παραχωρηθούν στο Δήμο αυτό και ελληνικά χωριά) την έκανε το κόμμα των τσάμιδων (!!)

Η επαναλαμβανόμενη επίσκεψη Τούρκων αξιωματούχων και η στήριξη ειδικά του δήμου αυτού από την επίσημη Τουρκία, επιβεβαίωσε ότι η πρόταση και η ιδέα δεν ήταν του Ιντρίζι, αλλά ερχόταν από την Άγκυρα.... Στο ίδιο συμπέρασμα οδηγούν και κάποιες άλλες ανταγωνιστικές εξελίξεις σε ζωτικά σημεία όπως τα εκπαιδευτικά και πολιτιστικά! Το κράτος φαίνεται αρωγός στην εξέλιξη αυτή ...

Ωστόσο όμως, το θέμα τεμαχισμού από τα άκρα της ακεραιότητας των ελληνικών μειονοτικών περιοχών δεν υφίσταται μόνο εδώ. Υπάρχουν και άλλες σημαντικές περιοχές που φέρουν αν θέλουμε την υπογραφή δικών μας παραγόντων. Έτσι λόγου χάρη η περιοχή της Τσούκας- Πάλη-Μπερντενέσι -Αη Λιας και το πλάι του Λυκρουρσιού, αφού αλλοιώθηκε όντας αναπόσπαστο τμήμα της Επαρχίας Αλύκου, με την ευλογία των δικών μας έπαρχων χωρίς διακρίσεις, αρχίζοντας από το 1996, κάποιοι δικοί μας (!!) οι οποίοι φέρουν καίριες ευθύνες για σημαντικά εθνικά θέματα, πρότειναν στην πρόσφατη διοικητική διαίρεση (και ο Ράμα με τον Ιντρίζι το δέχτηκαν με χαρά) ώστε όλη αυτή η περιοχή να περάσει στο Δήμο Αγίων Σαράντα. (!!)

Το σκεπτικό τους τετράγωνο.... Είπαν τότε ότι πρόκειται για μια δυνατότητα να ενισχυθεί η ελληνική παρουσία στο Δήμο των Αγίων Σαράντα ώστε να δημιουργηθούν προϋποθέσεις διεκδίκησης του Δημαρχείου από Έλληνες (!!!!) Ο Δήμος Φοινίκης, ενώ δεν μπορεί να διεκδικηθεί πολιτικά από γηγενείς πολιτικές δυνάμεις, καλούνταν τώρα να διεκδικήσει τρεις ακόμα δήμους:- των Αγίων Σαράντα, του Δελβίνου και της Κονίσπολης!!!! (Θεέ μου μη τους συγχωράς γιατί ξέρουν τι κάνουν!) Τι έκαναν πραχτικά;! Έκοψαν γεωγραφικά με τη δική τους συγκατάθεση ένα ακόμα κομμάτι Ελληνισμού. Απόκοψαν τις περιοχές μας από τη μόνη έξοδο στη θάλασσα και ένωσαν όλο το αλβανικό στοιχείο από τους Αγίους Σαράντα μέχρι την Κονίσπολη... (Οι Έλληνες εμπνευστές αυτού του σχεδίου καλοπερνούν στους Αγίους Σαράντα και αλλού έχοντας όλη την εύνοια των αρχών!!!)

Πάμε όμως και πιο ανατολικά. Δίπλα στην Τσούκα και το Αλύκο προβλέπονται στην πράξη να κατέβουν οικογένειες από τα τσαμοχώρια και τη Λιαμπουριά. Δεν ρωτούμε πλέον για το Μετόχι, περιουσία κάποτε του μοναστηριού του Ντρυάνου και τη Γκιάστα, αλλά, για την ευρύτερη περιοχή από την τοποθεσία αυτή μέχρι δυτικά της πόλης του Δελβίνου, που θεωρούνταν κάποτε ελληνική μειονοτική ζώνη (αυθαιρέτως, όπως όλες οι άλλες). Τη ζώνη αυτή κάπου το 1994 δικοί μας άρχοντες την μετέτρεψαν σε βιομηχανική ζώνη (με τη συγκατάθεση και Έλληνα διπλωμάτη) !!!!. Το σκεπτικό ήταν δήθεν να ενισχύονταν εκεί το ελληνικό στοιχείο. Στην ουσία, με την οικονομική ισχύ των ναρκωτικών, πέρασε όλη αυτή η κάποτε ελληνική περιοχή με περίπου δέκα ελληνικά μειονοτικά χωριά, σε αλλοεθνή χέρια.

Ανατολικά, τα όρια της έκτασης αυτής ήρθε μέχρι την Κρανιά, όταν αρκετά ελληνικά χωριά άλλαξαν εντελώς τη σύνθεσή τους (ξανά με τη συγκατάθεση και ενέργειες των δικών μας)

Το μαρτυρεί ο αριθμός μαθητών στα σχολεία μας, όπου οι μαθητές αλβανικής καταγωγής υπερτερούν κατά πολύ των δικών μας.

Πάμε όμως και πιο ανατολικά. Στη μάχη που δίνεται στην περιοχή από το Δέλβινο μέχρι την κοίτη του ποταμού της Μπίστρισσας, όπου κυματίζουν ελεύθερες οι τουρκικές σημαίες, ενώ δίπλα στην Κρανιά χτίζεται ένας ακόμα υδροηλεκτρικός σταθμός μη ελληνικών συμφερόντων....!!! Επίκεντρο είναι το Κώσταρι, αλλά.... όλα μυρίζουν.... άσχημα. Πίσω απ΄όλα ο κρατικός μηχανισμός με τη στήριξη και ανοχή των δικών μας!!

Να προσθέσουμε εδώ ότι οικειοθελώς οι δικοί μας πολιτικοί εγκατέλειψαν ως μειονοτικές περιοχές το μισό Δέλβινο και τα χωριά ανατολικά και νοτιοανατολικά του !!!!

Το άλλο σκέλος μεγάλης αλλοίωσης , όπου η συμβολή των δικών μας είναι ασυναγώνιστη, αποτελεί η παραχώρηση χωρίς καμιά αντίδραση και αντίσταση περισσότερων από 150 χιλιάδων στρεμμάτων λιβαδικών και δασικών εκτάσεων σε χέρια δήθεν πρώην ιδιοκτητών αλβανικής καταγωγής!!!!

Προστίθεται εδώ η πώληση της καλλιεργήσιμης γης, όπως και η ενοικίαση με μόνο προορισμό την αλλαγή χεριών στο μέλλον!!!!

Η ίδια η εικόνα, αν και με λιγότερα παρόμοια στοιχεία, επικρατεί και στον άλλο ελληνικό μειονοτικό Δήμο Δρόπολης.

Άρα, οι δηλώσεις του Ράμα ότι επέτρεψε την ίδρυση δύο ελληνικών δήμων και η απουσία των γνωστών εθνικιστικών αντιδράσεων αποτελούν μια ακόμη επιβεβαίωση ότι πρόκειται για προπαγάνδα τύπου Χοτζα, ότι μας παραχωρούνται όλα τα δικαιώματα χωρίς στην πράξη να χαιρόμαστε τίποτε, εφόσον μας έχουν πάρει όλη τη γη.

Βοηθάει σ΄αυτό και η άλλη απόφαση των δικών μας (Ντούλε) με τη στήριξη της Αθήνας, που απαιτεί την κατάργηση των μειονοτικών ζωνών. Έστω και αυθαίρετες, αυτές μας εξασφάλιζαν μια γεωγραφική οντότητα !!! Εμείς θέλαμε να τις καταργούσαμε με το σκεπτικό να καταργούσαμε "τις κατοχυρωμένες" για να διεκδικούσαμε τη Χιμάρα!! (Δεν μπορούσαμε να διεκδικούσαμε την επέκταση αυτών;;!!!)

Να, λοιπών το περιουσιακό καθεστώς στο χώρο μας έχει και μια ακόμα μεγαλύτερη συνιστώσα ζώσας σημασίας. Το διοικητικό καθεστώς!

30 χρόνια οι δικοί μας άρχοντες δεν μπόρεσαν να ορίσουν τα όρια των περιοχών τους, ανεξαρτήτως που οι πρόγονοί τους σε πολύ περισσότερο αντίξοες συνθήκες τα είχαν καταφέρει μια χαρά.

Υπάρχει όμως μια διαφορά.... εκείνοι κατοχύρωσαν τα όρια της πατρίδας και πέθαναν φτωχοί και περιφρονημένοι από τους δικούς μας άρχοντες , οι οποίοι μετέτρεψαν την πατρίδα σε ξέφραγο αμπέλι και απόχτησαν μυθικά πλούτη πουλώντας την τμηματικά και καθημερινά.

Παναγιώτης Μπάρκας

03 Μαΐου 2018