Βουλιαράτες 2018: Το βίωμα δεν μεταδίδεται, το εσώτερο είναι άρρητο

Το ύψωμα που κράτησαν οι Έλληνες φαντάροι που ναι θαμμένοι στο νεκροταφείο των Βουλιαρατών.

Μυρένα ΣερβιτζόγλουΑκόλουθος Τύπου

«Καλημέρα. Καλή εβδομάδα. Περίεργη και δυσάρεστη η ιστορία. Έχουν βγάλει κι ένα σωρό αναρτήσεις που είναι οριακές», έλαβα πρωί-πρωί Δευτέρας μήνυμα στο messenger για τις Ανακοινώσεις των Πανηπειρωτικών Συλλόγωνκαι Σωματείων, -που εξέδωσαν μετά από τα γεγονότα στους Βουλιαράτες ανήμερα 28ης Οκτωβρίου, τα οποία οδήγησαν στον θάνατο ενός Έλληνα από πυρά αλβανικών ειδικών δυνάμεων-, από έναν ολιγόλογο δημοσιογράφο μεγάλου αθηναϊκού μέσου που διακρίνεται για την ευθυκρισία και τη μετριοπάθειά του. «Οριακές είναι για εμάς, αν πάτε να ζήσετε μαζί τους τρία χρόνια, θα τους καταλαβαίνετε αλλιώς, τι έχουν περάσει εβδομήντα χρόνια και τι τραβάνε»,  απήντησα από εκτίμηση στο πρόσωπό του. Το βίωμα δεν μεταδίδεται, το εσώτερο είναι άρρητο.

Μοιάζει οξύμωρο, αλλά δεν είναι, αποτελεί εγγενές ίδιον της ανθρώπινης φύσης. Ενώ ο σύγχρονος «δυτικός» άνθρωπος, το «υποκείμενο» του ευρωπαϊκού διαφωτισμού είναι γέννημα-θρέμμα του ιστορικού μορφώματος, του πολιτικού σχηματισμού του έθνους-κράτους, παρά ταύτα, εκείνο, εκείνος παρουσιάζει μία παροιμιώδη προπέτεια να το αναθεματίσει, να το εξοβελίσει. Αλλά ο σημερινός άνθρωπος, το δίκτυο των εννοιών και κατηγοριών που συγκροτούν την συνείδηση του, δεν ανατράφηκε και θέριεψε απλώς μέσα στο έθνος-κράτος, αλλά και δεν μπορεί να αξιωθεί, να στοχαστεί από ένα «έξω», ένα «επέκεινα».

Μία παλιά σοφή παροιμία έλεγε «Αν μαλώσεις με την πουτάνα, τις πουτανιές της θα σου χιάξει». Έτσι και για τον Κωνσταντίνο Κατσίφα, τον Έλληνα Μειονοτικό Βουλιαρατινό που έχασε τη ζωή του την 28η Οκτωβρίου στο χωριό που γεννήθηκε, την ώρα που λάμβαναν χώρα οι εορτασμοί της εθνικής ελληνικής επετείου παρουσία ελληνικής αντιπροσωπείας, ακούστηκαν πολλά και εγράφησαν περισσότερα. Εθνικιστής, μέλος εξτρεμιστικών οργανώσεων, έσχατη διέρρευσε και η φήμη ως ποινικού, από το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη -φευ- της χώρας του. Ο Κωνσταντίνος Κατσίφας ήταν πρωτίστως πατριώτης. Από καμία πηγή δεν προκύπτει η παραμικρή σχέση με κόμματα ή οργανώσεις, όπως και για την πλειονότητα των Βορειοηπειρωτών. Όσο για τις φήμες ότι αντιμετώπισε ποινικές κατηγορίες, ήσαν μισές και κουτσουρεμένες, καθώς είχε απαλλαχθεί από αυτές. Αλλά κυρίως, ο Κατσίφας δεν σκότωσε, μήτε πολύ περισσότερο προτίθετο να σκοτώσει. Με εκπαίδευση πρώην καταδρομέα, αν είχε κάτι τέτοιο σκοπό, θα το είχε καταφέρει καίρια. 

«Ο Κωνσταντίνος σε αντίθεση με μέλη άλλων οργανώσεων, στο προφίλ του στο Facebook αναφέρεται μόνο στην πατρίδα, δεν καθυβρίζει μετανάστες, ομοφυλόφιλους, ρομά. Ούτε καν τους Αλβανούς. Καλέσματα στους Βορειοηπειρώτες κάνει προσπαθώντας να μιμηθεί τη Δέλτα, τον Δραγούμη, τον Παλαμά, ακόμη και τον Σολωμό. Κάπως παρωχημένα τώρα, αλλά γενεές Ελλήνων μεγάλωσαν με αυτά. Οι στρατιώτες που κοιμούνται στο νεκροταφείο του χωριού του, με τα ίδια ιδανικά έφτασαν εκεί», μου γραψε Χιμαραίος, που ζει στην Αθήνα και βιοπορίζεται σκαρώνοντας αλγόριθμους. Και συνέχισε: «Για την Παλαιστίνη τα ελληνικά ΜΜΕ αλυχτούν και εξανίστανται. Για την Βόρειο Ήπειρο κατάφεραν να μιλάει ουδείς».Το μόνο που επιθυμούν και επιδιώκουν σήμερα οι Βορειοηπειρώτες είναι η Αλβανία να γίνει κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ούτως ώστε ο τόπος τους, τα χωριά τους να «ενωθούν» με την Ελλάδα.

«Και δέκα χρόνια να μείνεις εδώ, όταν φύγεις, πάλι δεν θα έχεις καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει σε αυτή τη χώρα» έλεγαν οι Έλληνες της αναγνωρισμένης εθνικής, -και όχι απλώς θρησκευτικής-, ελληνικής μειονότητας της Αλβανίας κατά την τριετή παραμονή μου εκεί. Τα δικαιώματα τους στη γλώσσα, την εκπαίδευση, τον πολιτισμό τους, τα σύμβολα, τα ήθη και τα έθιμά τους, τη θρησκεία, την πολιτική εκπροσώπηση, κατοχυρώνονται τόσο από το εσωτερικό, εθνικό δίκαιο της Αλβανίας με νόμο που ψηφίστηκε από το αλβανικό κοινοβούλιο το 2017, όσο και από τη Σύμβαση Πλαίσιο του Συμβουλίου της Ευρώπης που είχε υπογράψει η χώρα το 1999. Αρκεί όμως κανείς να διαβάσει τις ετήσιες Εκθέσεις του ΟΑΣE, για να έχει ακριβή εικόνα της κατάστασης που επικρατεί στη γείτονα. Με όρους Διεθνών Σχέσεων, η αλβανική ηγεσία έχει εκπονήσει μια πολιτική «ασφαλειοποίησης» (securitization) της μειονότητας, δηλαδή αντιμετωπίζει τα μέλη της μειονότητας ως εσωτερικό εχθρό.

Για τους Έλληνες Μειονοτικούς της Νοτίου Αλβανίας, η σημαία δεν είναι σύμβολο.«Είναι η μάνα μας και ο πατέρας που θάψαμε, είναι ο αδελφός μας, είναι το σπίτι μας» σε μία περιοχή όπου είναι γηγενείς και διαβιούν για αιώνες. Ο Κωστής Παπαγιώργης είχε γράψει το «Περί μέθης» μετά από δεκαετή και πλέον θητεία στο ποτό. Όποιος δεν μπορεί να εξαγοράσει με το τομάρι του την αλήθεια των λόγων του, όποιον δεν του έχει τσουρουφλίσει  η εμπειρία και το βίωμα τη γούνα του μεγαλοσχήμονος εγώ του, ας είναι πιο φειδωλός στις κρίσεις του. Των φρονίμων, λένε, ολίγα.

Μετά από τρεις ημέρες έλαβα εκ νέου σήμα στο messenger από φίλο που υπηρετεί σε πρωτεύουσα της Μέσης Ανατολής: «Όπως φαντάζεσαι, περίμενα με ιδιαίτερη αγωνία να δω αν θα γράψεις κάτι για αυτό που συνέβη την Κυριακή στους Βουλιαράτες. Νομίζω πως όσοι διαθέτουμε έστω και μικρή άμεση εμπειρία από την περιοχή και τη χώρα έχουμε συνεχώς στραμμένο το βλέμμα μας προς τα εκεί, τρεις μέρες τώρα. Τις προηγούμενες μέρες είχα διαβάσει και το άρθρο/ομιλία του καθηγητή Συρίγου, είχα δει και τη σχετική σου ανάρτηση/ανταπόκριση. Σε εσένα, τα γεγονότα της Κυριακής ανακάλεσαν στη μνήμη φιλοσοφικούς στοχασμούς. Σε εμένα έναν πεζό-στίχο του Διονύση Σαββόπουλου: “Ένας νεκρός στην αγκαλιά. Αδύνατο να τον αναστήσεις· ή να τον φορτωθείς”. Θυμάμαι κάθε χρόνο τέτοια μέρα τις κεραίες της επαγρύπνησής μου να είναι τεντωμένες, εναλλάσσοντας αλβανική και ελληνική τηλεόραση να μάθω όσο πιο έγκαιρα μήπως είχε συμβεί κάτι στον Νότο. Οι δυσχέρειες και οι παγίδες στη ροή και τη διασταύρωση της πληροφόρησης είναι τεράστιες σε ανάλογες περιπτώσεις – κι αυτό έγινε φανερότατο και την Κυριακή. Την τελευταία χρονιά που ήμουνα εκεί, βρέθηκα και εγώ στην τελετή στους Βουλιαράτες. Τα συναισθήματα δύσκολα περιγράφονται με λέξεις – μόνο βιώνονται. Το ξέρεις καλά κι εσύ. Η δε υπόθεση Γκούμα συνέβη τον Αύγουστο του 2010, στον προτελευταίο μήνα πριν από την αποχώρησή μου από τη χώρα – Παρασκευή πρωί χτύπησε το τηλέφωνό μου ενώ βρισκόμουν σε διακοπές, από Δευτέρα πρωί στο γραφείο κατέγραφα τα ατέλειωτα δημοσιεύματα και σχόλια, μία ή δύο μέρες μάλιστα έχοντας μείνει και χωρίς μεταφραστή. Μέσα προς τέλη Σεπτέμβρη κατέβηκα και στη Χειμάρρα για το μνημόσυνο. Θυμάμαι με ένα πικρό μειδίαμα τις αντιδράσεις των μη μυημένων φίλων στην Αθήνα όταν τους έδειχνα φωτογραφίες από τα δύο αυτά μου ταξίδια – ότι το μόνο που βρήκαν να σχολιάσουν ήταν κάποιες “πεζές” λεπτομέρειες, έτη φωτός μακριά από τις πραγματικές αισθήσεις των δύο χωροχρόνων: την τσάντα Louis Vuitton ενός γνωστού και σε εσένα προσώπου στους Βουλιαράτες, την άσχημη δόμηση στη Χειμάρρα. Δεν θα πω περισσότερα, αν και τριγυρνούν πολλά στο μυαλό μου. Θα αρκεστώ να καταθέσω αυτό που μου είπε Ελληνο-αλβανίδα φίλη, όχι τυπικώς ανήκουσα στη μειονότητα, από παραμεθόριο χωριό στα μισά των βουνών μεταξύ Κορυτσάς και Αργυροκάστρου, και με ελληνική ταυτότητα λόγω σχολικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα, που έχει μοιράσει πλήρως την ενήλικη ζωή της ανάμεσα στις δύο πατρίδες: “Όταν ήμουν στην Αλβανία, κάθε φορά που συνέβαινε κάτι σε έναν Αλβανό στην Ελλάδα, μου λέγαν οι φίλοι μου: τώρα, τι έχεις να μας πεις για την Ελλάδα και τους Έλληνες; Τώρα που είμαι στην Ελλάδα, ακούω τις ίδιες ακριβώς φράσεις, από τους Έλληνες, για την Αλβανία και τους Αλβανούς”. Καλή δύναμη σε όλα».

https://www.huffingtonpost.gr/

Η ελληνική μειονότητα δεν είναι «ατραξιόν» πατριωτικού τουρισμού

• 

«Κάποτε το σημαντικότερο πρόβλημα ήταν η ασφάλεια, άλλοτε τα ζητήματα παιδείας... αυτό που κρίνω σήμερα ως πιο σοβαρό είναι το περιουσιακό», αναφέρει στην «Κ» ο Λεωνίδας Παππάς.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

«Ακόμα και εγώ που ζω με την οικογένειά μου εδώ, μεγαλώνοντας τρία παιδιά, αισθάνομαι μερικές φορές ότι είμαστε “ατραξιόν” πατριωτικού τουρισμού ή μια εστία που κατά καιρούς παράγει εντάσεις για να γίνονται “λάβαρα” των εθνικιστών».

Και η πραγματικότητα είναι ότι η ελληνική μειονότητα της Αλβανίας ήρθε ξανά στην επικαιρότητα για όλους τους λάθος λόγους. Ή μήπως όχι;

Οι Σαββατιάτικες Συναντήσεις «ταξίδεψαν» μέχρι τους Αγίους Σαράντα. Εκεί όπου γεννήθηκε και ζει ο Λεωνίδας Παππάς, γνωστό μέλος της ελληνικής μειονότητας και, μέχρι πριν από λίγους μήνες, πρόεδρος της οργάνωσης «Ομόνοια».

Ο Παππάς γεννήθηκε στο Αλύκο, ένα χωριό 6,5 χιλιόμετρα από τους Αγίους Σαράντα το 1974 και με εξαίρεση τη δεκαετία 1991-2000, όπου βρέθηκε για σπουδές στην Ελλάδα, ζει στην Αλβανία, ακόμη κι όταν δεν δίνονται αφορμές για πηχυαίους τίτλους και δραματοποιημένα τηλεοπτικά πλάνα. «Υπάρχει μία άγνωστη σε εσάς καθημερινότητα, που δεν διαφέρει πολύ από την επαρχία της Ελλάδος», λέει. «Υπάρχουν χωριά με αμιγώς ελληνικό πληθυσμό, που ο επισκέπτης δεν νιώθει ότι είναι σε άλλη χώρα αλλά σε ένα κλασικό ηπειρωτικό χωριό, με τα ίδια έθιμα, τα ίδια πανηγύρια, τους ίδιους τσακωμούς, τις ίδιες χαρές και τις ίδιες δυσκολίες. Υπάρχουν και μεικτές κοινωνίες, όπως η πόλη που ζω, όπου στην επαγγελματική και κοινωνική δραστηριότητα με τους περισσότερους Αλβανούς έχουμε άριστη σχέση, με κάποιους άλλους φαινομενικά καλή, αλλά υποβόσκουν η υποκρισία και η καχυποψία». «Τα εθνικιστικά κρούσματα εντάσεων είναι συνήθως εισαγόμενα στην κοινότητα», συμπληρώνει.

Αξιοποιώ την αναφορά του, γιατί στην Ελλάδα χύθηκε πολλή μελάνη για το ποιος ήταν ο Κωνσταντίνος Κατσίφας, που έχασε τη ζωή του ανήμερα την 28η Οκτωβρίου. Ποινικός; Εθνικιστής; Πατριώτης; Ακραίος;

Ο Παππάς ανακαλεί την τελευταία τους συνάντηση, πριν από κάποιες εβδομάδες. «Κάτσε στην άκρη δεν είναι για σένα αυτά…», του είπε ο Κατσίφας, όταν είδε τον Παππά να προσπαθεί να αλλάξει το σκασμένο λάστιχο του αυτοκινήτου του. «Μου έδειχνε σεβασμό όχι μόνο λόγω της ιδιότητάς μου ή των λίγων περιπτώσεων συνεργασίας που είχαμε στην οικοδομή (σ.σ. ο Παππάς έχει σπουδάσει πολιτικός μηχανικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, ενώ ο Κων. Κατσίφας εργαζόταν περιστασιακά ως ηλεκτροκολλητής). Εδειχνε απίστευτη προθυμία να βοηθά τους συνανθρώπους του και γινόταν θυσία για τα κοινά, είτε επρόκειτο για το πανηγύρι του χωριού είτε για να βρεθεί στα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία. Το θεωρώ απίθανο να εμπλεκόταν σε παρανομίες ή να ήταν ενταγμένος σε κάποια οργάνωση», σημειώνει. Ωστόσο, δεν κρύβει ότι ανησυχούσε για το «μόνο “ακραίο” που είχε πάνω του ο Κωστής, την ψύχωσή του με την ελληνική σημαία».

Στο ερώτημα για τις ιδεολογικές διαστάσεις που πήρε το ζήτημα στην Ελλάδα, ο Παππάς απαντά, αναδεικνύοντας την ιδεολογική φόρτιση πάνω στο Βορειοηπειρωτικό, τα τελευταία 80 χρόνια: «Η αναφορά στις διώξεις των Βορειοηπειρωτών κατά την περίοδο του κομμουνισμού αποτελούσε παράλληλα και μομφή κατά της ιδεολογίας του καθεστώτος. Μας λένε πολλοί συμπατριώτες μας από την Ελλάδα πως “αν μιλούσαμε για τη Βόρειο Ηπειρο, μας έλεγαν φασίστες”. Δυστυχώς δεν έχουμε απαλλαχθεί από αυτή τη νοοτροπία».

Ο ίδιος βρίσκει την ευκαιρία να επισημάνει και το γεγονός ότι η ανάρτηση της ελληνικής σημαίας δεν συνιστά παρανομία. Εξηγεί ότι η ελληνική είναι επισήμως αναγνωρισμένη εθνική (σ.σ. και όχι θρησκευτική) μειονότητα, ενώ ανατρέχει στα πρώτα χρόνια μετά το 1991 και την πτώση της δικτατορίας Χότζα-Αλία: «Στις εκδηλώσεις μας, στα σπίτια, ακόμα και σε μειονοτικά κοινοτικά κτίρια αρχίσαμε να αναρτούμε δίπλα από την αλβανική και την ελληνική σημαία. Δεν υπήρχε κάποιος νόμος που να μας το επιτρέπει, αλλά και ούτε να μας το απαγορεύει. Ηταν κάτι που το αλβανικό κράτος και η κοινωνία είχαν αποδεχθεί, χωρίς βέβαια να λείπουν οι αντιδράσεις από κάποιους εξτρεμιστές». Κάποια χρόνια αργότερα, το 1999, η σύμβαση-πλαίσιο του Συμβουλίου της Ευρώπης για την προστασία των εθνικών μειονοτήτων επικυρώθηκε από την αλβανική Βουλή δίνοντας και τυπικά αυτό το δικαίωμα στους Ελληνες της Αλβανίας.

Παρά το ότι τύποις υπάρχει προστασία, ο Παππάς επιμένει ότι οι προκλήσεις για τη μειονότητα παραμένουν. «Κάποτε το σημαντικότερο πρόβλημα ήταν η ασφάλεια, άλλοτε τα ζητήματα παιδείας... αυτό που κρίνω σήμερα ως πιο σοβαρό είναι το περιουσιακό. Υπάρχει σχέδιο του αλβανικού κράτους και παρακράτους να απογυμνώσει περιουσιακά τη μειονότητα». «Και η Αθήνα, τι ρόλο παίζει;» τον ρωτώ, καθώς ηχούν στα αυτιά μου οι πρόσφατες δηλώσεις του παραιτηθέντος υπουργού Νίκου Κοτζιά ότι το κλείσιμο των ανοικτών μετώπων με την Αλβανία ήταν ζήτημα... εβδομάδων.

«Θα ήμασταν αχάριστοι αν δεν αναγνωρίζαμε τη στήριξη του ελληνικού κράτους σε πολλά επίπεδα. Με στεναχωρεί όμως που δεν υπάρχει μια μακροπρόθεσμη στρατηγική για το μέλλον της εθνικής ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία», λέει, κάνοντας λόγο για παθητική ή αμυντική στάση της Αθήνας απέναντι στην πολιτική της Αλβανίας. Αποδεικνύοντας, ίσως, και πόσο ελληνική είναι η μειονότητα, προσθέτει: «Βέβαια και εμείς ως πολιτικοί εκπρόσωποι της μειονότητας δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών... συνήθως “περί άλλων τυρβάζουμε”».

Την ημέρα της παραίτησης Κοτζιά, ο Παππάς ανήρτησε στο Διαδίκτυο ένα ιδιαιτέρως θετικό σχόλιο για τον τέως υπουργό. Και δέχθηκε σφοδρή κριτική. «Η άποψή μου δεν αλλάζει. Θεωρώ προς τη σωστή κατεύθυνση τις πρωτοβουλίες του ΥΠΕΞ Ελλάδος να επιδιώκει διάλογο και συνεργασία με την Αλβανία αντί των “παγωμένων” σχέσεων. Δεν μπορώ όμως να μην εκφράσω την απογοήτευση για το γεγονός ότι δεν ερωτηθήκαμε ποτέ για την ατζέντα και τη θέση που θα έχει η μειονότητα σε αυτό τον διάλογο. Πολλοί συμπατριώτες μας έχουν την αίσθηση ότι το βορειοηπειρωτικό ζήτημα είναι ένα αναλώσιμο προϊόν για την επίλυση άλλων ελληνοαλβανικών ζητημάτων. Δεν συμμερίζομαι αυτή την άποψη αλλά πρέπει να δοθούν πειστικές απαντήσεις για το αντίθετο».

Καθώς συζητάμε, οι πληροφορίες για τις έρευνες σχετικά με τον θάνατο του Κωνσταντίνου Κατσίφα διαδέχονται η μία την άλλη. «Η τελευταία του επιθυμία ήταν να χτίσει μια εκκλησία στο χωριό του», μου λέει ο Παππάς. «Είναι το χρέος που μας άφησε και θα το κάνουμε για την ανάπαυση της ψυχής του και ως ένα βωμό εξευμενισμού των καταιγίδων του τόπου μας».

http://www.kathimerini.gr

Το μπούλινγκ στους Έλληνες και φιλέλληνες της Αλβανίας. -Bulizmi sistematik ndaj helenëve, filohelnëve dhe orthodhoksëve të Shqipërisë.

Το μπούλινγκ στους Έλληνες και φιλέλληνες της Αλβανίας. Το φαινόμενο του μπούλινγκ είναι ευρύτατο γνωστό ιδιαίτερα στο χώρο της εκπαίδευσης. Είναι γνωστά επίσης και τα αποτελέσματα του.  Τι γίνεται όμως όταν το μπούλινγκ γίνεται σε μια ομάδα ατόμων ή σε μια εθνική μειονότητα κ.α; Ο θάνατος του καθ' ημών ήρωα Κ Κατσίφα έγινε η αιτία της ανάδειξης αυτού του τεράστιου προβλήματος που χρόνια ολόκληρα ταλαιπωρεί τους έλληνες, τους ορθοδόξους και τους φιλέλληνες της Αλβανίας. Εντωμεταξύ τα ΜΜΕ της Αλβανίας προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από το δάκτυλο τους και θέλουν να νίψουν τας χείρας των, σπιλώνοντας την μνήμη και το πρόσωπο του Κ Καστίσφα. Κατά την προσπάθεια αυτή βρήκαν συμμάχους και στην Ελλάδα αλλά και κάτι ψευτοέλληνες στην Αλβανία. Αλλά ας δούμε από που προέρχεται αυτό το χρόνιο μπούλινγκ. Kατά την άποψη μας στηρίζεται σε δύο βασικούς άξονες που είναι συνδεδεμένοι μεταξύ τους, και οι οποίοι είναι η πολιτική και οι πολιτικοί μαζί με τα αλβανικά ΜΜΕ. Θα ρωτήσει κανείς: Πως το κάνουν αυτό; Εμείς σας απαντούμε. Η πολιτική με τους πολιτικούς το κάνουν ως εξής: 1) Με το δημόσιο λόγο τους, στον οποίο, ανεξαρτήτως εάν είναι δεξιά ή αριστερά, πολύ συχνά αναφέρονται στην Ελλάδα αρνητικά και προσπαθώντας να πάρουν ψήφους από ακραία στοιχεία ταΐζουν τον φολκλορικό     εθνικισμό με δηλώσεις για την ανύπαρκτη Τσαμουριά  ή  όπως αυτά του Ράμα πως "την Ακρόπολη την έσωσε αλβανός (και μετά έχει το θράσος να ονομάζει εξτρεμιστή τον Κ Κατσίφα) ή του Μπερίσα πως η Αλβανία "Φτάνει μέχρι την Πρέβεζα". 2) Η επίσημη πολιτική, δεν συμμετέχει σχεδόν καθόλου στις εκδηλώσεις που έχουν σχέση με τις εθνικές μας εορτές και αυτό φαίνεται έντονα. Αν και παίρνουν προσωπικές προσκλήσεις δεν εμφανίζονται πουθενά δείχνοντας τις πραγματικές τους προθέσεις. 3) Διευκολύνουν την μαφία, διάφορα κυκλώματα και συμμετέχουν ενεργά και οι ίδιοι στην υφαρπαγή των περιουσιών των ελλήνων που ζουν στην νότια Αλβανία με πρόφαση διάφορες νομότυπες διαδικασίες. Κατ' αυτό το τρόπο τα ΜΜΕ που άλλοτε το κάνουν από ανευθυνότητα, επισκεψημότητα ή τηλεθέαση και τις περισσότερες φορές από οικονομική ώθηση από τρίτους, συνεχίζουν το μπούλινγκ με τους εξής παρακάτω τρόπους: 1) Προβάλλοντας ψευδείς ειδήσεις ή ημι-αλήθειες για οτιδήποτε σχετίζεται με την Ελλάδα, τους αλβανούς που ζουν εκεί, φτάνοντας μέχρι το σημείο να υπερασπίζονται εγκληματίες με τέτοιο αρνητικό τρόπο που δίνουν την εντύπωση πως όλα όσα κάνει η Ελλάδα έχουν ρατσιστικά κίνητρα. 2)  Προβάλλοντας εκπομπές και ντοκιμαντέρ με ιστορικό χαρακτήρα που διαστρεβλώνουν πλήρως την αλήθεια. Εκεί διάφοροι "ιστορικοί", προϊόντα του εθνικο-σοσιαλισμού  που βίωσε η Αλβανία, και δημοσιογράφοι που κατέχονται από έντονο μίσος για την Ελλάδα, επί το πλείστων με ψευδή στοιχεία δημιουργούν ανύπαρκτη ιστορία με διωγμούς και άλλα παραμύθια, που υπέστη ο αλβανικός λαός από τους "κακούς έλληνες" και από τους οποίους προέρχονται όλα τα κακά. Αναφερόμενοι ακόμη και για το πως η Ελλάδα "ανάγκασε τους αλβανούς να αλλάξουν ονόματα ή να αλλαξοπιστήσουν" ξεχνώντας πως τώρα ζουν και διαπρέπουν στην πατρίδα μας χιλιάδες αλβανοί κάποιοι εκ των οποίων δεν θέλουν να ξέρουν πως υπάρχει Αλβανία. 3) Με την παραμικρή ασήμαντη αφορμή  και ευκαιρία, γίνονται ζωντανές εκπομπές με καλεσμένους επί το πλείστον άτομα με ακραίες θέσεις  προς την Ελλάδα και την Ορθοδοξία (που τους αφήνουν να μονολογούν επί ώρες)  οι οποίοι αφήνουν ελεύθερη την φαντασία τους και άμεσα ή έμμεσα ξεφουρνίζουν  κάθε είδους κατηγορίας προς την Ελλάδα, την εθνική ελληνική μειονότητα, προς πρόσωπα συγκεκριμένα (πράγμα που αποτελεί ποινικό αδίκημα)  που έχουν σχέση με την Ελλάδα. Αν τυχών συμμετάσχει κάποιος έλληνας του κάνουν και την δίκη, δικάζοντάς τον μαζί με όλους τους άλλους, μαζί με την Ελλάδα.  Επιπλέον ωρύονται, φωνάζουν συκοφαντούν τα ελληνικά ή τα ελληνοαλβανικά σχολεία, κάνοντας ακραία προπαγάνδα εναντίον τους, ασκώντας έτσι ψυχολογική βία προς κάθε κατεύθυνση.  Φυσικά αν μετρήσει κανείς τα τηλεοπτικά λεπτά , τις εκπομπές, τα άρθρα, τους τίτλους των εφημερίδων (κάντε μια έρευνα στο διαδίκτυο)   με ανθελληνικό χαρακτήρα,  θα βρει πως είναι χιλιάδες και υπερτερούν κατά πολύ οποιοδήποτε άλλο κράτος και θέμα αν και από την Ελλάδα η Αλβανία, ιστορικά, έχει βρει μόνο καλό.  Η αχαριστία στο μεγαλείο της!!!! 4) Εκφοβίζουν, φιμώνουν τον ελεύθερο λόγο  είτε προέρχεται από ΜΜΕ που ανήκουν στην ελληνική μειονότητα είτε από αλβανούς που εκφράζονται θετικά προς την Ελλάδα βάζοντας τους την ετικέτα "προδότες", "πληρωμένους" κ.α. Τα μειονοτικά ΜΜΕ προβάλλονται ως ακραία, κατηγορούνται ως όργανα του Ελληνικού Κράτους και πως χρηματοδοτούνται από αυτό, αν και συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο αφού αυτά αποτελούν ελεύθερα όργανα έκφρασης του λόγου των ελλήνων της Αλβανίας και βασίζονται κυρίως σε εθελοντική εργασία. Μάλιστα άτομα που γράφουν ή συμμετέχουν  στις σελίδες αυτές έχουν διαπομπευτεί δημόσια, έχουν εκφοβισθεί με άρθρα γεμάτα ψεύδη ή με διακριτικές επισκέψεις αστυνομικών με πολιτικά στα σπίτια τους. 5) Ακόμη και οι εκπομπές με σατιρικό χαρακτήρα, τακτικά, με διάφορους τρόπους, κάνουν ανθελληνική προπαγάνδα, ταΐζοντας ον ακραίο εθνικισμό.  Υπάρχουν όμως και παράπλευροι άξονες που ενισχύουν την ανθελληνική και αντι-ορθόδοξη προπαγάνδα. Η ίδια η εκπαίδευση στα σχολεία με τα βιβλία της ιστορίας και της αλβανικής γλώσσας που είναι γεμάτα από αρνητική γλώσσα προς την Ελλάδα και οτιδήποτε έχει σχέση με αυτήν μαθαίνοντας στα παιδιά χοντρά ψεύδη με αβάσιμα ιστορικά στοιχεία ή ημιαλήθειες έχοντας ελάχιστες θετικές αναφορές. Ως αποτέλεσμα όλων των παραπάνω είναι το απύθμενο μίσος που εκφράζεται από μεγάλο μέρος της κοινωνίας ιδιαίτερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.  Αν διαβάσει κανείς τα σχόλια σε οποιοδήποτε άρθρο που έχει σχέση με την Ελλάδα θα φρίξει και θα καταλάβει πως η κατάσταση είναι σχεδόν μη αναστρέψιμη. Σκεφτείτε τώρα όλα τα παραπάνω και βάλτε τον εαυτό σας στην θέση των ελλήνων που ζουν στην Αλβανία. Αυτό το συνεχόμενο, καθημερινό ψυχολογικό μπούλινγκ εκφοβίζει, τρομοκρατεί, προκαλεί, οδηγεί στην αφομοίωση, στην διχόνοια, σε επανάσταση ατομική γιατί η συλλογικότητα έχει χαθεί. Ενώ η Ελλάδα, απλά, αγναντεύει ελπίζοντας πως θα πνιγούν και οι τελευταίες φωνές μας υποβοηθώντας το μπούλινγκ προς την Εθνική Ελληνική Μειονότητας είτε "γλύφοντας" τους αλβανούς διπλωματικά  είτε στέλνοντας ανίκανους ή στην καλύτερη αδιάφορους διπλωμάτες που ελέγχονται πλήρως από τους αλβανούς και δεν ασκούν διπλωματία υπέρ των ελλήνων της Αλβανίας. Όπως μπορείτε να συμπεράνετε ο Κ Κατσίφας ήταν από αυτούς, τους συμπατριώτες μας, που δεν άντεξε το μπούλινγκ και επαναστάτησε κατ΄ αυτό το τρόπο, όπως άλλοτε κάποιος επαναστατεί γράφοντας, προσβάλλοντας και κατηγορώντας, κάποιες φορές υπερβάλλοντας, για την αδικία που του γίνεται για τις βασικές του ελευθερίες. Όλοι όσοι τις τελευταίες μέρες στο δημόσιο διάλογο που προκλήθηκε στην Αλβανία, ονομάζουν ακραίο τον Κωνσταντίνο είναι αυτοί που τον οδήγησαν να αντιδράσει ακραία, γιατί υπέστη, όπως πολλοί από μας, συνεχόμενο μπούλινγκ  από αυτούς τους ακραίους, τα βουβά θύματα των οποίων είναι πολλά και αυτό θα το καταλάβουμε όταν ο ελληνισμός της περιοχής θα είναι απλά ένα φολκλορικό στοιχείο και μακρινή ανάμνηση κάποιων που ζούσαν κάποτε εδώ. Αυτή η στιγμή θα έρθει δυστυχώς σύντομα. Βεβαίως κατανοούμε και τα αισθήματα κατωτερότητας, τα ψυχολογικά προβλήματα ενός μέρους του  λαού που έζησε μια άγρια αθεϊστική δικτατορία που τους άφησε χωρίς ταυτότητα, ιδανικά, αρχές, αρετές και ανίκανους να διαχειριστούν την ελευθερία. Κατανοούμε επίσης και την ζήλεια και το παθητικό μίσος που προέρχεται από τα παραπάνω. Αλλά δεν κατανοούμε πως δεν καταλαβαίνουν πως σπέρνοντας μίσος με στόχο, την διαφύλαξη από την φυσιολογική αφομοίωση των αλβανών που ζουν στην Ελλάδα και συγχρόνως την τρομοκράτηση και εξαφάνιση των ελλήνων στην Αλβανία, είναι οικτρά πλανεμένοι. Το μίσος φέρνει μίσος και άλλα ακραία αποτελέσματα. ©Πελασγός

Bulizmi sistematik ndaj helenëve, filohelnëve  dhe orthodhoksëve të Shqipërisë. Fenomeni i bulizmit (Bullyng) është gjërsisht i njohur, në veçanti në arsim. Është gjithashtu i njohur për çfarë sjell si produkt. Por çfarë nodh nëse bulizmi aplikohet ndaj një grupi njerëzish apo ndaj një minoriteti? Vdekja e K Katsifa u bë shkak i nxjerrjes në pah të këtij problemi të madh që vite të tëra mundon helenët, orthodhoksët dhe filohelenët e Shqipërisë. Në të njejtën kohë mediat e Shqipërisë po përpiqen që të fshehen prapa gishtit të tyre dhe duan të lajnë duart, duke përdhosur kujtimin dhe vetë personin K Katsifa. Gjatë kësaj përpjekje gjetën aleatë në Greqi e gjoja grekë në Shqipëri. Por, le të shohim nga ku vjen ky bulizëm shumëvjeçar. Sipas mendimit tonë ka dy pika kryesore ku mbështetet  të cilat janë të lidhura ndërmjet tyre, dhe që janë politika dhe politikanët sëbashku me mediat në Shqipëri. Do të pyesë dikush: Si e arrijnë këtë gjë? Ne ju përgjigjemi. Politika dhe politikanët ushtrojnë bulizëm në këtë mënyrë: 1) Në fjalën e tyre publike, në të cilën pavarësisht se cilit krah i përkasin, shpesh i referohen Greqisë në mënyrë negative dhe  duke  u përpjekur të marrin vota nga elementët ekstremë në të njetën kohë ushqejnë nacionalizmin folk me deklarata për çështje inekzistente si ajo Çame,  ose duke bërë deklarata si ato të Ramës "që Akropolin e ka shpëtuar një shqiptar" (pastaj ka kurajon që ta quajë të ndjerin ekstremist)  ose si ato të Berishës se Shqipëria "Arrin deri në Prevezë". 2) Politika zyrtare, nuk merr pjesë aspak në eventet që kanë lidhje me Greqinë, festa kombëtare të saj dhe kjo duket qartë. Mgjth se marrin të gjithë ftesa personale nuk shfaqen asgjëkundi duke treguar dhe fytyrën e tyre të vërtetë. 3) Lehtësojnë mafien, apo qarqe të ndryshe duke marrë pjesë në mënyrë aktive dhe ata vetë, në rrëmbimin e pasurive të grekëve që jetojnë në jug të vendit me pretekste procese të ndryshme në aparencë dhe formalisht të ligjshme.  Në këtë mënyrë mediat që herë e bëjnë nga mungesa e përgjegjësis, herë për klikime apo teleshikues dhe më të shumtën e herëve me motivim ekonomik nga të tretët, vazhdojnë bulizmin me mënyrat e mëposhtme: 1) Publikojnë lajmë të genjeshtra ose gjysmë të vërteta për çdo gjë që ka lidhje me Greqinë, për shqiptarët që jetojnë atje, duke arritur deri në atë pikë sa të mbrojnë dhe kriminelët ordinerë në mënyrë të tillë sa gjithkush krijon përshtypjen se të gjitha sa bën Greqia apo ndodhin atje,  kanë motivim racist antishqiptar. 2) Shfaqin emisione apo dokumentarë me karakter historik të cilët shtrembërojnë plotësisht të vërtetën. Atje "historianë" të ndryshëm, produkte të socializëm-nacionalizmit  që përjetoi Shqipëria dhe gazetarë që zotërohen nga urrejtja e theksuar për Greqinë, në më të shumtën e rasteve, me të dhëna të gënjeshtra, krijojnë një histori të paqënë me përndjekje dhe përralla të tjera, të cilat ka pësuar populli shqiptar nga "grekët e këqij" nga të cilët sipas tyre kanë erdhur vetëm të këqija. I referohen akoma dhe mënyrës se si Greqia "detyroi shqiptarët që të ndryshojnë emër ose besim fetar"  duke harruar se tani jetojnë dhe përparjonë në Greqi me mijëra shqiptarë nga të cilët shumica nuk do t'ia dijë se ekziston Shqipëria dhe kanë ruajtur dhe emrat e tyre. 3) Me rastin më të vogël realizohen emisione live me të ftuar në më të shumtën e rasteve persona të pozicionuar ekstremisht ndaj Greqisë dhe orthodhoksisë (të cilët i lejojnë që të flasin vetëm, për shumëkohë) . Ata çlirojnë fantazinë e tyre dhe në mënyrë të drejtpërdrejtë apo të tërthortë nxjerrin nga goja çdo lloj akuze ndaj Greqisë, minoritetit helen, personave të veçantë (gjë e cila është dhe vepër penale) të cilët lidhen me Greqinë me çfarë do lloj mënyre. Nëse rastësisht merr pjesë ndonjë helen apo filohelen, i bëjnë dhe gjyqin, duke gjykuar sa atë bashkë me Greqinë. Gjithashtu ulërrijnë, thërrasin, shpifin ndaj shkollave helene apo shqiptaro-greke, duke shpalosur një propagandë ekstreme ndaj tyre dhe duke ushtruar  kështu dhunë psikologjike në çdo drejtim. Natyrisht nëse dikush numëron minutazhin televiziv, emisionet, artikujt, titujt e gazetave (shikoni në rrjet) me karakter antihelen, do të gjejë se janë me mijëra dhe tejkalojnë çdo lloj shteti apo teme mgjth se nga Greqia, Shqipëria, historikisht ka pasur vetëm të mira.  Mosmirënjohja në  nivelet e saj më të larta!!!! 4) Trembin, bëjnë që të heshtë, fjalën e lirë e cila vjen nga mediat të cilat i përkasin minoritetit grek ose nga media shqiptare që shprehen në mënyrë pozitive ndaj Greqisë duke vendosur etiketat "tradhtarë", "të paguar" etj. Mediat e minoritetit shfaqen si ekstreme, akuzohen si vegla të Shtetit Helen dhe se financohen prej tij, mgjth se ndodh e kundërta, pasi ato përbëjnë shprehje të lira të fjalës së helenëve që jetojnë në Shqipëri dhe bazohen kryesisht në kontribut vullnetar.  Ka pasur dhe raste kur persona të cilët shkruajnë apo janë anëtarë në këto faqe, apo rastësisht të jenë përmendur në ato,  të jenë degjeneruar publikisht, të jenë frikësuar me artikuj plot gënjeshtra dhe akuza të pabaza dhe me vizita të kujdesshme të policëve  me veshje civile në shtëpitë e tyre. 5) Po ashtu dhe emisionet me karakter satirik, shpesh, me mënyra të ndryshme bëjnë një propagandë antihelene, duke ushqyer nacionalizmin ekstrem. Ekzistojnë dhe boshte anësore që përforcojnë këtë propagandë anti-helene, anti-orthodhokse. Vetë arsimi, në shkolla, me librat e historisë apo të gjuhës që janë plot me qasje negative ndaj Greqisë dhe çdo gjëje që ka lidhje me atë, duke iu mësuar fëmijëve gënjeshtra të trasha me elementë të pabazuar historikisht ose gjysmë të vërtetat dhe me shumë pak shprehje pozitive. Si rezultat i të gjitha këtyre që përmendëm më sipër vjen dhe urrejtja e pafundme që shprehet  nga një pjesë e madhe e shoqërisë, në veçanti në mediat sociale. Nëse dikush lexon komentet në çfarë do lloj artikulli që ka lidhje me Greqinë do të lebetitet dhe do të kuptojë se gjëndja ka shkuar në një pikë ku vështirë mund të kthehet prapa. Tani mendoni pak ato sa përmendëm më sipër dhe vendosni veten tuaj në vendin e helenëve që jetojnë në Shqipëri. Ky bulizëm psikologjik, i vazhdueshëm e i përditshëm,  frikëson, terrorizon, nxit, çon në asimilim, në përçarje apo në revoltim personal sepse ai i përbashkët ka humbur. Ndërsa Greqia, thjesht, shikon nga larg duke shpresuar që të mbyten dhe zërat e fundit duke ndihmuar këtë bulizëm ndaj minoritetit helen qoftë duke "lëpirë" shqiptarët nga pikëpamja diplomatike, qoftë duke dërguar diplomatë të paaftë ose në rastin më të mirë indiferentë që kontrrollohen plotësisht nga shqiptarët dhe nuk ushtrojnë dipllomaci në dobi të minoritetit. Ashtu si dhe vetë  mund të nxirrni si konkluzion K Katsifas ishte një prej bashkëkombasve tanë i cili nuk duroi dot bulizmin dhe u revoltua në këtë mënyrë, ashtu si dikush tjetër mund të revoltohet duke shkruar, duke ofenduar dhe duke akuzuar, ndonjëherë dhe duke ekzagjeruar, për padrejtësinë që i bëhet duke mos pasur liritë e tij bazë. Të gjithë sa gjatë ditëve të fundit në dialogun publik që u shkaktua në Shqipëri, e quajnë Konstandinin ekstremist, janë pikërisht ata që e çuan atë që të reagonte në mënyrë ekstreme, sepse, ashtu si shumë prej nesh, tek ai u ushtrua bulizëm i vazhdueshëm pikërisht nga këta ekstremistë dhe mekanizma ekstremistë, viktimat e heshtura të të cilëve janë të shumta dhe këtë do ta kuptojmë kur helenizmi i zonës do të jetë thjesht një element folklorik dhe një kujtim i largët i disa personave që dikur jetonin këtu. Ky çast shumë shpejt do të vijë. Sigurisht që ne mirëkuptojmë të gjitha komplekset e inferioritetit , problemet psikologjike të një pjese të popullit i cili jetoi diktaturën me ekstreme ateiste e cila i la ata pa identitet, ideale,principe, virtyte dhe të paaftë që të menaxhojnë lirinë. Mirëkuptojmë , po ashtu dhe xhelozinë dhe urrejtjen patetike që vjen nga ato sa përmendëm. Por, nuk kuptojmë se si ata nuk e kuptojnë se duke mbjellë urrejtje me qëllim nga njëra anë të parandalojnë asimilimin natyral të shqiptarëve që jetojnë në Greqi dhe nga ana tjetër të zhdukin helenët nga Shqipëria, kanë mashtruar keq veten. Urrejtja sjell urrejtje dhe rezultate të tjera ekstreme. ©Pelasgos