Σάββας Καλεντερίδης: Ποιος φταίει για τα δεινά των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου

Ο Φίλιππας Παπαθανάσης, ένας από τους εθνομάρτυρες της Βορείου Ηπείρου, που έχασε τη ζωή του στα κολαστήρια του Ενβέρ Χότζα το 1952

Μετά το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας, στο οποίο σταματήσαμε το προηγούμενο άρθρο μας, η Αλβανία πέρασε μια περίοδο δημοκρατίας (1925-1928) και στη συνέχεια ανέλαβε την εξουσία ο βασιλιάς Ζογκ Α΄ (1928-1939), ενώ από το 1927 η Αλβανία ήταν ντε φάκτο ιταλικό προτεκτοράτο. Ο Μουσολίνι αποφασίζει να ελέγξει απολύτως την Αλβανία και εισβάλλει με το στρατό του τις 7 Απριλίου 1939, προσαρτώντας την στην Ιταλία.

Τότε η Βουλή της Αλβανίας λαμβάνει την εξής απόφαση: «Το Βασίλειο της Αλβανίας αναγνωρίζει ότι θα βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση με τα κράτη τα οποία θα βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση με το Βασίλειο της Ιταλίας».

Η απόφαση αυτή της κήρυξης εμπόλεμης κατάστασης με την Ελλάδα πρακτικά υποστηρίχτηκε με τη συμμετοχή επτά ταγμάτων του αλβανικού στρατού στην επιχείρηση εισβολής του ιταλικού στρατού στην Ελλάδα, στις 28 Οκτωβρίου 1940.

Το 1944 ο Ενβέρ Χότζα διακήρυξε την ακύρωση όλων των αποφάσεων των προηγούμενων κυβερνήσεων, χωρίς όμως να εκδοθεί ποτέ σχετικός νόμος που να καταργεί το νόμο του εμπολέμου με την Ελλάδα, ενώ το 1992 η κυβέρνηση Μπερίσα ακύρωσε όλες τις αποφάσεις του κομμουνιστικού καθεστώτος και επανέφερε εκείνες των κυβερνήσεων Ζογκ (Ζώγου). Αυτό στην ουσία σημαίνει ότι συνεχίζει να ισχύει τυπικά το εμπόλεμο που κήρυξε η Αλβανία εναντίον της Ελλάδας.

Μετά τη συμμετοχή της Αλβανίας στο πλευρό της Ιταλίας στον πόλεμο εναντίον της πατρίδας μας, η Ελλάδα με Βασιλικό Διάταγμα του Νοεμβρίου του 1940 τέθηκε σε εμπόλεμη κατάσταση έναντι της Αλβανίας.

Η Αλβανία από το 1944 μέχρι το 1992 έζησε ένα από τα πιο στυγνά κομμουνιστικά καθεστώτα, με την ελληνική μειονότητα της Βορείου Ηπείρου να υφίσταται τα πάνδεινα και την Ελλάδα να είναι στην κυριολεξία απλός θεατής στην πολιτική εξολόθρευσης των Βορειοηπειρωτών. Στα κολαστήρια της φυλακής Σπατς σάπισαν στην κυριολεξία όσοι Έλληνες διεκδίκησαν τα δικαιώματα της μειονότητας. Για να μη μιλήσουμε για τους ομοϊδεάτες του Εμβέρ Χότζα στην Ελλάδα, που κατηγορούσαν «ως σαμποτέρ και όργανα του ελληνικού μοναρχοφασισμού», όσους Έλληνες τολμούσαν να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους.

Ο Εμβέρ Χότζα πεθαίνει το 1985 και την εξουσία αναλαμβάνει ο Ραμίζ Αλία, ο οποίος ασκεί μια κάπως πιο χαλαρή πολιτική, σε σχέση με τον προκάτοχό του.

Βρισκόμαστε στο 1987 και οι δύο χώρες τυπικά είναι αμοιβαίως σε εμπόλεμη κατάσταση.

Τότε, και ενώ έχει υποφέρει τα πάνδεινα η ελληνική μειονότητα της Β. Ηπείρου, ενώ δικαιούται αυτονομία με βάση το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, το οποίο δεν έχει ακυρωθεί, η ελληνική κυβέρνηση προβαίνει σε μια ακατανόητη πράξη. Χωρίς να εξασφαλίσει τα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας και χωρίς να απαιτήσει την ταυτόχρονη άρση του εμπολέμου από πλευράς Ιταλίας, προσφέρει «δώρο» στον δικτάτορα Ραμίζ Αλία την άρση του εμπολέμου. Αυτό έγινε με σχετική απόφαση του υπουργικού συμβουλίου την 28/8/1987, με πρωτοβουλία και σχετική εισήγηση του τότε υπουργού Εξωτερικών Κάρολου Παπούλια.

Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, τον Ιούλιο του 1992 η κυβέρνηση Μπερίσα ακυρώνει όλες τις αποφάσεις του κομμουνιστικού καθεστώτος και επαναφέρει τις αποφάσεις των ...

Η συνέχεια του άρθρου στο Pontos-news

ΜΙΛΗΣΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ

Ο κ. Κώστας Κυριακού, πολιτικός κρατούμενος επί δικτατορίας Ενβέρ Χότζα στο κολαστήριο του Σπάτς, ηγετικό στέλεχος της ΟΜΟΝΟΙΑΣ και ένας από τους 5 ηγέτες της ΟΜΟΝΟΙΑΣ της περίφημης δίκης των Τιράνων το 1994, μας έδωσε ευγενικά την άδεια αναδημοσίευσης του προλόγου του στην 2^η έκδοση του βιβλίου του ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΘΥΣΙΑ,  στον οποίο αναφέρεται σε ένα «διάλογό» του με 2 ήρωες.

ΜΙΛΗΣΑ ΜΕ  ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ

-          Κωνσταντίνε, ευλογημένο μας παιδί! Πόσο χαίρομαι που σε βλέπω. Όπως πάντα είσαι χαμογελαστός και λαμπερός. Δεν σε φτάνω, είσαι πολύ ψηλά. Τι κάνεις; Τι θέλεις να μου πεις;

-          Αδερφέ, παρακάλεσα τον Αρχάγγελο Μιχαήλ να με αφήσει λίγο ακόμα. Να μεταφέρεις στον Ελληνισμό, πως την Λαμπάδα της Λευτεριάς και των Ιδανικών του Έθνους, την έστησα στην ψηλότερη κορυφή της Βορείου Ηπείρου.

-          Βρε Λεβέντη μας είσαι από τους εκλεκτούς, γιατί όταν ήσουν εκεί ψηλά στην κορυφή του βουνού δεν έτρεξες στην αγκαλιά της Μάνας Ελλάδας; Γιατί γύρισες στο σπίτι σου; Εκεί είχαν εισβάλει τα αρπακτικά.

-          Τι μου λες; Από πού να έφευγα; Από το σπίτι μου; Από τα Άγια χώματά μας, που κρατούν στα σπλάχνα τους τούς νικητές του Ιστορικού ΌΧΙ του 1940; Σε ποιους να τα χάριζα όλα αυτά;. Τα αρπακτικά να έφευγαν, αυτοί είναι ξένοι. Εμείς ήμαστε στις πατρογονικές μας εστίες. Με χαμόγελο αντιμετώπισα τους φονιάδες. Πριν το πράξω, σας το είπα: «ΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΟΥ ΝΑ ΓΡΑΨΕΤΕ, ΕΛΛΑΔΑ Σ` ΑΓΑΠΩ».

-          Αδερφέ, φονιάδες και γενίτσαροι επιχειρούν να ρίξουν λάσπη στο λαμπρό σου έργο, να πικράνουν τη μανούλα σου και όλους εμάς.

-          Τα ταγκαλάκια, όπως αποκαλούσε τα δαιμόνια ο Άγιος Παΐσιος μας προκαλούν πνευματική αναγούλια, με μύρια κόλπα επιχειρούν να με αρπάξουν από την αγκαλιά του Αρχάγγελου Μιχαήλ. Εδώ κοντά μου είναι ο Αρχάγγελος του Χριστού, εσύ δεν τον βλέπεις. Δεν μπορούν να με πάρουν, μας σκεπάζει η ΜΑΝΑ ΠΑΝΑΓΙΑ. Όλοι αυτοί, ξένοι και γενίτσαροι, κατρακυλούν στα κατακάθια του Άδη. Ως Χριστιανός Ορθόδοξος λυπάμαι για την κατάντια τους. Μακάρι να μετανοήσουν και να τους ελεήσει ο Καλοκάγαθος Χριστό μας. Λυπάμαι για την στάση της πολιτικής ηγεσίας της Πατρίδας μας!  Μα κανένας τους δεν μπόρεσε να βρεθεί δίπλα στην οικογένειά μου, να απάλαιναν ολίγο τον πόνο της μανούλας, να σφίξουν στην αγκαλιά το 11χρονο αγγελούδι μου;

-          Κωνσταντίνε βλέπω τον Αρχάγγελο Μιχαήλ δίπλα σου, είναι κ` αυτός χαμογελαστός.

-          Σου είπα, τον Αρχάγγελο δεν τον βλέπεις. Είσαι αναστατωμένος, για κοίτα τον καλά. Είναι ο αδερφός μας Σταύρος Γκούτζος. Εσύ τον ξέρεις καλά. Ο Σταύρος πράττει, δεν λέει πολλά.

-          Ναι τώρα τον βλέπω καθαρά, είναι ο Σταύρος. Σταύρο που είσαι;  Γιατί δε μιλάς; Πως μας έφυγες έτσι ξαφνικά; Δεν το είπες ούτε στον αδερφό Ηρακλή;

-          Ευχαριστιόμουν που σας άκουγα. Τι να σας έλεγα; Εσύ ξέρεις, το καθήκον μου σ` αυτόν τον κόσμο το έπραξα. Τώρα έπρεπε να αποχωρούσα. Πρέπει να είμαι κοντά στον Κωνσταντίνο. Είναι το ελάττωμα μου, δεν μπορώ να μη φροντίζω τα αδέρφια που  κάνουν τέτοιες θυσίες.  Αλλά εγώ δεν γνωρίζω καλά τους ιερούς κανόνες. Ο Κωνσταντίνος είναι ανάμεσα στους αγγέλους…  Όμως πριν φύγω προετοιμάστηκα. Έκοψα τη γενειάδα, πλύθηκα, χτενίστηκα και για αρκετές ώρες ήμουν με τους φίλους μας. Το βράδυ γύρισα στο σπίτι, φρόντισα τους δικούς μου, είπα στα παιδιά μου να και να προσεύχονται στον Χριστό και την Παναγία μας, να τιμούν την Πατρίδα και να ευγνωμονούν τους ευεργέτες τους. Ετοιμάστηκα για το ταξίδι και περίμενα.  Έπειτα ήρθε ο φτερωτός Ταξιάρχης και με συνοδεία κι` άλλων αγγέλων, πετάξαμε. Οι άγγελοι μεσολάβησαν για να αναγγελθεί η κοίμησή μου από τα τηλεοπτικά μέσα και να το μάθουν οι φίλοι μας.

-          Αδέρφια γιατί απομακρύνεστε, μη φεύγετε, κατσείτε και λίγο ακόμα. Τι άλλο να πω στους δικούς μας;

-          Να τους πεις να συνεχίσουν με δύναμη και πίστη τον ιερό αγώνα της λευτεριάς. Ο ικανότερος να σηκώσει ψηλά την αναμμένη Λαμπάδα του Ελληνισμού και των Ανθρωπίνων Αρετών. Σύντομα θα δικαιωθούμε! Τώρα φεύγουμε! Μας περιμένει ο Αρχηγός του Βορειοηπειρωτικού Αγώνα, ο Μητροπολίτης μας Σεβαστιανός! Δεν σε αποχαιρετούμε! Πάντα θα είμαστε κοντά σας!

Χαμογελώντας υψώθηκαν στον Ουρανό.

Πόσο τους ζήλεψα! Πόσο γλυκές στιγμές έζησα!

Αδέρφια ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΕ και ΣΤΑΥΡΟ,

 ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ! ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

http://www.sfeva.gr

Një pikëpamje “greke” mbi zgjerimin e ujërave territoriale

Angelos M. Syrigos, profesor i asociuar, ekspert i ligjit ndërkombëtar në Universitetin Panteion të Athinë, publikon sot një opinion në gazetën “Kathimerini”, titulluar: “Ujërat territoriale greke dhe Turqia”.

Shkrimi është ndarë në disa sythe dhe është i thjeshtë për t’u kuptuar pasi sqaron se çështja kryesore e Greqisë sot është Egjeu dhe problemet që implikohen aty me Turqinë. Kjo ka rëndësi pasi në Shqipëri luhet me idenë se ndarja detare në Jon është prioritare, ndaj edhe kështu shpjegojmë konspiracionin e madh kundër vendit tonë. 

Syrigos e nis me deklaratën e ish-ministrit të Jashtëm, Nikos Kotzias që u shpreh se Greqia do të zgjerojë vijën detare në Jon në 12 milje, një deklaratë që provokoi reagime hga Turqia. Ankaraja zyrtare bëri të qartë se çdo lëvizje e ngjashme në Egje do të çonte në luftë. Këtu vjen në vështrim sjellja politike në raport me ligjin ndërkombëtar, diçka që në rastine Turqisë është serioze për vetë përmasat e saj dhe natyrën e pushtetit, por është karikaturiale në rastin e politikës shqiptare që nuk ka asgjë në dorë. 

I vetmi kufizim për sovranitetin në ujërat territoriale është e drejta për kalim paqësor nga të gjitha anijet pa njoftim paraprak të shtetit bregdetar. Që nga vitet ’70 të gjitha shtetet në botë – përveç Greqisë – kanë zgjeruar ujërat territoriale në 12 milje

shkruan Syrigos. 

Nga kjo pikëpamje deklarata e Kotzias është korrekte në raport me ligjin ndërkombëtar ku aderon edhe Shqipëria, ndonëse në distancat përballë vendit tonë, këto ujëra teritoriale shikohen në të tjera raporte. 

Duket se zgjerimi territorial i ujërave detare nga Greqia ka më shumë vlerë politike për faktin se që nga viti 1936 Greqia ka ushtruar të drejtën për 6 milje, ndonëse e ka çuar këtë në 10 milje për hapësirën ajrore. Turqia nga ana e saj zgjerii ujërat territoriale në 6 milje në vitin 1964, duke njoftuar se çdo lëvizje në zonën e Egjeut apo në ujërat e tjera ku ajo është prezente do shoqërohet me lëvizje reicproke. Turqia argumenton se 12 miljet janë maksimumi i zgjerimit të ujërave territoriale, por në rastin e një deti me “rrethana speciale” si Egjeu, kjo distancë do ta kthente atë në një liqen të Greqisë. Kjo për shkak se Greqia zotëron shumicën e ishujve të Egjeut, disa madje shumë afër bregut kontinental të Turqisë. 

Duke sjellë shembuj nga rajone të ndryshme të botës ku ka rrethana të ngjashme, profesori grek bën thirrje që Greqia të bëjë zgjerimin e ujërave territoriale sipas ligjit ndërkombëtar, për arsye se mandej çdo pretendim i deritanishëm i Turqisë do të binte dhe do të kishte karakter simbolik. 

Të vetmet çështje që do të persistonin janë ato që kanë të bëjnë me demilitarizimin e ishujve të Egjeut lindor dhe shelfi kontinental I Kastelorizos në Mesdheun Lindor

shkruan ai.

Syrigos shkruan se e drejta për zgjerim të ujërave territoriale garantohet nga Konventa e Detit, por sipas tij, Athina zyrtare ka preferuar të kërkojë konsensus me vendet fqinje për një të drejtë që e ka. Ky konstatim ka rëndësi edhe për vendin tonë, pasi në eventualitetin e një qeverie tjetër në Athinë, ndoshta duhet të mësohemi me idenë e zgjerimit të ujërave greke në Jon pa njoftime për shtyp. Kështu ka vepruar edhe Shqipëria e cila madje në vitet ’70 pretendoi edhe 15 milje detare. Profesori bën ironi me vendim e vet kur shkruan se vendimi për të ushtruar një të drejtë të dhënë nga ligji “u shty për në kalendat greke”. 

Por cilat do të ishin për Shqipërinë përfitimet nga poltika greke e zgjerimit? Sipas Syrigos, Greqia është i vetmi nga 149 vendet bregdetare që nuk i ka zgjeruar ujërat territoriale në 12 milje dhe bashkë me Shqipërinë, Kuvajtin dhe Malin e Zi hyn në kategorinë e vendeve që nuk kanë zona të tjera juridiksioni të deklaruara që shkojnë përtej ujërave territoriale.

Nga kjo pikëpamje marrëveshja me Greqinë mund të sillte të tjera hapësira për vendin tonë, që është kapur mat në një diskutim retorik për tradhëti dhe shitje të detit. Në të vërtetë këtë çështje më mirë do ta shoshisnin ekspertët, por për aq sa kemi dëgjuar të tillë sikur nuk ka. Edhe ata që bërtasin, duket se kanë ndarë mendjen të bëjnë kartografi letrare dhe gjeopolitikë emocionesh, pa dhënë ndonjë gjë më shumë mbi mundësitë reale të vendit dhe pa sqaruar se çfarë quhet në rastin konkret një marrëveshje e ndershme. 

http://www.respublica.al/