Μεταναστευτικό χάος και τουρκικό Βιετνάμ

Η αιφνιδιαστική κίνηση της Τουρκίας να κηρύξει τώρα υβριδικό πόλεμο εναντίον της Ελλάδος, χρησιμοποιώντας όσους οικονομικούς μετανάστες και πρόσφυγες συγκέντρωνε και οργάνωνε στο έδαφός της, οφείλεται στα οξύτατα αδιέξοδα του παντουρκισμού τα οποία αντιμετωπίζει στα «μέτωπα» της Συρίας (κάτω από την ανελέητη πίεση Ρώσων, Σύρων, Ιρανών) και της Λιβύης (κάτω από την πίεση του στρατηγού Χ. Χαφτάρ, Ρωσίας, Γαλλίας και Αιγύπτου). 

Ήδη, τα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» των δήθεν τελεσιγράφων του Ρ. Τ. Ερντογάν (15 Φεβρουαρίου 2020), για «να αποσυρθούν οι Σύριοι μέχρι τέλους Φεβρουαρίου από την Ιντλίμπ» φυσικά και δεν έφεραν κάποιο πρακτικό αποτέλεσμα.  

Οι πομπώδεις δηλώσεις του ιδίου του Τούρκου Προέδρου (24 Φεβρουαρίου 2020) για «σύνοδο κορυφής» Τουρκίας, Ρωσίας, Γερμανίας, Γαλλίας για το Ιντίλπ τις πρώτες μέρες του Μαρτίου, ήταν απλά όνειρα ανοιξιάτικης νύχτας. 

Τα σχεδόν καθημερινά πρωτοσέλιδα όμως των τουρκικών εφημερίδων με τις φωτογραφίες των αδικοχαμένων νέων στον βωμό των φαντασιώσεων ενός μεγαλομανούς καθεστώτος, αποτελούν ένα ασήκωτο πολιτικό βάρος. 

Το ασήκωτο αυτό πολιτικό βάρος γίνεται ακόμα βαρύτερο, από την περιπέτεια της Λιβύης όπου καταρρέει η εικόνα της «πανίσχυρης Τουρκίας» σε διπλωματικό, πολιτικό, στρατιωτικό και οικονομικό επίπεδο με αποκορύφωμα την απώλεια του Χαλίλ Σοισάλ, του διοικητή των Τούρκων της Λιβύης, κατά την διάρκεια βομβαρδισμού τουρκικού πλοίου με πολεμοφόδια στο λιμάνι της Τρίπολης (18 Φεβρουαρίου 2020).

Οι φαντασιώσεις ανασύστασης της οθωμανικής αυτοκρατορίας τον εικοστό πρώτο αιώνα, εν όψει των εκατό χρόνων από την ίδρυση της σύγχρονης Τουρκικής «Δημοκρατίας» το 2023, κρατούν σταθερή την πορεία της Τουρκίας προς στα βράχια. 

Η δημοτικότητα του Ρ. Τ. Ερντογάν μέσα στην Τουρκία βρίσκεται στα χαμηλότερα επίπεδα της τελευταίας 15ετίας. Η τουρκική λίρα βυθίζεται συνεχώς και συγκρατείται με «ενέσεις» δισεκατομμυρίων δολαρίων τα οποία όμως δεν είναι ανεξάντλητα.

Η Τουρκία θα πρέπει, αργά ή γρήγορα,  να προχωρήσει σε ένα οδυνηρό συμβιβασμό στην Συρία μένοντας ουσιαστικά με άδεια χέρια βαμμένα στο αίμα των αθώων παιδιών της.

Το τουρκικό Βιετνάμ που διαμορφώνεται σταδιακά από την πρώτη ακόμα εισβολή στην Συρία, 39 ημέρες μετά το «πραξικόπημα» του 2016, χειροτερεύει καθημερινά, με ολοένα μεγαλύτερες ανθρώπινες και υλικές απώλειες. 

Παράλληλα, η διατήρηση του διορισμένου Αλ- Σάρατζ στην θέση του, έχει τεράστιο κόστος (ανθρώπινο, οικονομικό, πολιτικό) ο οποίος δεν φαίνεται μάλιστα πως θα μακροημερεύσει. Τέλος, η παρουσία Γαλλικών πολεμικών πλοίων στην Κυπριακή ΑΟΖ μειώνει σημαντικά την «πίεση» της Τουρκίας για μια «λύση» του Κυπριακού, σύμφωνα με τις φαντασιώσεις των παντουρκιστών.

Μέσα σε αυτό ακριβώς το σκηνικό, η Τουρκία αποφάσισε να κηρύξει υβριδικό πόλεμο στην Ελλάδα. 

Η Τουρκική προπαγάνδα άρχισε να λειτουργεί πολλούς μήνες νωρίτερα κοινοποιώντας σε τουρκικά και διεθνή ΜΜΕ χονδροειδή ψεύδη, όπως π.χ.: «Η Τουρκία φιλοξενεί περίπου 3,7 εκατομμύρια Σύριους πρόσφυγες, τον μεγαλύτερο προσφυγικό πληθυσμό στον κόσμο» (2 Ιανουαρίου 2020). 

Στις 28 Φεβρουαρίου 2020, μετά από έκτακτη στρατιωτική σύσκεψη που έγινε στην Άγκυρα, το Ερντογανικό καθεστώς έδωσε το εναρκτήριο λάκτισμα μέσω δηλώσεως «ανώνυμου αξιωματούχου» της τουρκικής κυβέρνησης στο Reuters: «Η Τουρκική αστυνομία, η ακτοφυλακή και οι συνοριακοί φύλακες διατάχθηκαν να σταματήσουν να εμποδίζουν τους Σύρους πρόσφυγες να περνούν στην Ευρώπη!» επισημαίνοντας πως (δήθεν) πάνω από 1 εκατομμύριο πρόσφυγες πλησίασαν στα σύνορα της Συρίας με την Τουρκία.

Όλα αυτά -και πολλά άλλα- ήταν οι προπαγανδιστικές δικαιολογίες του υβριδικού πολέμου εναντίον της Ελλάδος που είχε αποφασίσει το Ερντογανικό καθεστώς της Τουρκίας. Η πραγματικότητα όμως είναι τελείως διαφορετική:

Η Τουρκία, παρά τις διεθνείς υποχρεώσεις που ανέλαβε, ποτέ δεν έκλεισε τα σύνορα της προς την Ελλάδα. Υπό την υψηλή εποπτεία της ΜΙΤ οργανώνει, εδώ και δύο τουλάχιστον δεκαετίες, τις μεταναστευτικές ροές μουσουλμανικών πληθυσμών προς την Ελλάδα. Σαν αποτέλεσμα, έχει ήδη «προωθήσει» στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, περισσότερα από τέσσερα εκατομμύρια μουσουλμάνων εξασφαλίζοντας τεράστια οικονομικά οφέλη και αξιόλογη δύναμη πολιτικής «επιρροής».

Από το έτος 2015 η Τουρκία άρχισε την κατασκευή ενός φαραωνικού έργου που θα κάλυπτε 764 χιλιόμετρα στα σύνορα Τουρκίας – Συρίας με ένα τείχος ύψους 4 μέτρων από μπετόν, ώστε να εμποδίσει τις μεταναστευτικές ροές «ανεπιθύμητων» Σύριων ή Κούρδων στο έδαφος της.  

Το τείχος αυτό ολοκληρώθηκε από το 2018 και βρίσκεται σε πλήρη λειτουργία, αποκλείοντας την είσοδο στην Τουρκία προσφύγων από την Συρία, άσχετα αν ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της Άγκυρας προσπαθεί να τρομοκρατήσει ολόκληρη την Ευρώπη με τσουνάμι μεταναστών που δήθεν μετακινείται προς τα τουρκικά σύνορα από την Συρία.

Αντίθετα, η Τουρκία φορώντας υποκριτικά τον μανδύα του ανθρωπισμού, υποδέχεται ευχαρίστως μουσουλμανικούς πληθυσμούς από το Πακιστάν (κατά προτίμηση), την Αφρική (όπου προσφέρει αεροπορικά εισιτήρια είτε δωρεάν, είτε με συμβολικό αντίτιμο 50 Ευρώ προς την Κωνσταντινούπολη), το Αφγανιστάν, το Μπαγκαντές, το Ιράν και πολλές άλλες μουσουλμανικές χώρες.

Ο τελικός στόχος της είναι να εφαρμόσει την ρήση Τουργκούτ Οζάλ («Δεν χρειάζεται να κάνουμε πόλεμο με τους Έλληνες, αρκεί να τους στείλουμε μερικά εκατομμύρια από την εδώ μεριά και να τελειώνουμε μ’ αυτούς») και μάλιστα με όσο το δυνατόν πιο επιλεγμένους «μετανάστες».

Αυτό ακριβώς είναι το καλά οργανωμένο σχέδιο υβριδικού πολέμου εναντίον της Ελλάδος (κυρίως) αλλά και της Ευρώπης, από τους βρικόλακες της νέο-οθωμανικής αυτοκρατορίας το οποίο βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη στις μέρες μας.

Σ Υ Μ Π Ε Ρ Α Σ Μ Α Τ Α: Η «εσπευσμένη» έναρξη εφαρμογής του τουρκικού σχεδίου υβριδικού πολέμου εναντίον της Ελλάδος λόγω των αρνητικών εξελίξεων σε Συρία, Λιβύη και Κύπρο αποτελεί απόδειξη του πανικού που επικρατεί στην Άγκυρα. 

Οι ασταμάτητες μεταναστευτικές ροές με τους αυθεντικούς πρόσφυγες να μην ξεπερνούν το 5% των «αφίξεων», δημιούργησαν σταδιακά την επιδιωκόμενη από την Τουρκία επικίνδυνη κατάσταση για την εθνική ασφάλεια της Ελλάδος, την εγκληματικότητα και την κοινωνική συνοχή. 

Η εσπευσμένη όμως ενέργεια της Τουρκίας, προσφέρει στην Ελλάδα μιαμοναδική ευκαιρία να σφραγίσει τα σύνορα της εξουδετερώνοντας ένα ακόμα μέτωπο που προσπαθεί απεγνωσμένα να ανοίξει η Τουρκία.

Οι εγχώριοι «χρήσιμοι ηλίθιοι» τύπου Τασίας καθώς και οι διάφοροι «έμποροι του ανθρωπισμού» έχουν δυστυχώς ισχυρή παρουσία στα περισσότερα ελληνικά κόμματα καθώς και στα κέντρα εξουσίας με μεγάλη οικονομική δύναμη. 

Όλοι αυτοί, είναι εντελώς ανίκανοι να αντιληφθούν τον μεγάλο κίνδυνο που αντιμετωπίζει η Ελλάδα από την ασταμάτητη «άφιξη» μουσουλμανικών πληθυσμών, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων ομιλεί διαφορετικές γλώσσες, ανήκει σε διαφορετικές αιρέσεις και δόγματα, δεν έχει καμιά πολιτισμική επαφή με την Ελληνική κοινωνία ούτε μπορεί να ενταχθεί σε αυτήν λόγω απουσίας μηχανισμών ενσωμάτωσης όσων παραμένουν στην Ελλάδα, δεν μπορεί να εργαστεί, δεν μπορεί να στεγαστεί με στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής, ούτε να εξασφαλίσει τα στοιχειώδη προς το ζην.

Τα «παυσίπονα» της διεθνούς βοήθειας (Ε.Ε, ΟΗΕ) δεν θα είναι για πάντα, αφήνοντας εξ ολοκλήρου τους κινδύνους που δημιουργούνται από αυτές τις καταστάσεις  και όλα τα βάρη στην Ελλάδα.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η Ελλάδα έχει μια ανεπανάληπτη ευκαιρία να βάλει επί τέλους ένα οριστικό επίλογο σε ένα τεράστιο και επικίνδυνο πρόβλημα που ξεκίνησε να δημιουργείται σταδιακά εδώ και μερικές δεκαετίες και δεν φαινόταν πιθανό να σταματήσει. Έχει την ευκαιρία να σφραγίσει επί τέλους τα σύνορα της και να απελαύνει χωρίς καμιά άλλη διαδικασία, όποιον εισέρχεται παράνομα.   

Ήδη, άρχισε να δημιουργείται ένα ευνοϊκό διεθνές κλίμα με δηλώσεις Αμερικής («Αναγνωρίζουμε το δικαίωμα της Ελλάδας να εφαρμόζει τους νόμους της στα σύνορά της»), Γαλλίας («Πλήρης αλληλεγγύη προς την Ελλάδα και τη Βουλγαρία»), Γερμανίας («Απαράδεκτο να φέρνει τους πρόσφυγες σε κατάσταση αδιεξόδου, ωθώντας τους να πηγαίνουν στα σύνορα», Αυστρίας («Θα στηρίξουμε την Ελλάδα και τις βαλκανικές χώρες στο προσφυγικό») ακόμα και των …. Σκοπίων! 

Η μέχρι τώρα Ελληνική αντίδραση φαίνεται να δικαιώνεται από την έξαλλη αντίδραση του ιδίου του Τούρκου προέδρου αυτοπροσώπως: «Η Ελλάδα δεν σέβεται τους διεθνείς κανόνες μεταναστευτικού δικαίου και σκότωσε δύο ανθρώπους στα σύνορα» (1 Μαρτίου 2020).

Τώρα πόσο αξιόπιστος είναι ένας άνθρωπος που έχει στήσει τείχος 764 χιλιομέτρων από μπετόν για να σεβαστεί καλύτερα «τους διεθνείς κανόνες μεταναστευτικού δικαίου», είναι ένα άλλο θέμα… 

_________________________________________________________________________________

* Ο Λεωνίδας Κουμάκης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης του Πέρα και στην συνέχεια φοίτησε για δυο χρόνια στο Ζωγράφειο Γυμνάσιο, πριν εξαναγκαστεί να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη, λόγω της απέλασης του πατέρα του, το 1964. Στην Ελλάδα τέλειωσε το Γυμνάσιο Παγκρατίου στην Αθήνα και την Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Παράλληλα, από το 1967, άρχισε να εργάζεται σε ελληνική οινοβιομηχανία στην οποία παρέμεινε επί 30 συνεχή χρόνια και της οποίας διετέλεσε Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής και Διευθυντής Εξαγωγών. Την δεκαετία 2003 – 2013 ασχολήθηκε με έντυπες και ηλεκτρονικές εκδόσεις. Είναι συγγραφέας των βιβλίων «Το Θαύμα – Μια πραγματική ιστορία» (αυτοβιογραφία, ολόκληρο το βιβλίο δωρεάν στην βιβλιοθήκη του International Hellenic Association τόσο η Ελληνική έκδοση έτους 2020, όσο και η Αγγλική έκδοση έτους 2019), «Ματιές στις ρίζες του Ελληνισμού» (1997), «Αποχαιρετισμός» (1996) και «Τουρκία στις φλόγες» (2017). Διετέλεσε Πρόεδρος του ιστορικού Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών και είναι μέλος του IHA. Έγραψε τα σενάρια των ντοκιμαντέρ «Οι απελάσεις Ελλήνων υπηκόων από την Τουρκία το 1964» και «90 χρόνια Σύλλογος Κωνσταντινουπολιτών (1928-2018)» τα έτη 2014 και 2018 αντίστοιχα.

πηγή

Κλείστε ερμητικά τα σύνορα — όχι άλλη γενοκτονία από την Τουρκία

01/03/20

Ενώ η Τουρκία προωθεί συστηματικά και οργανωμένα τα σχέδιά της για τον εποικισμό της Ελλάδας σε πρώτη φάση, όπως έπραξε στην Κύπρο, η ελληνική κυβέρνηση και η αντιπολίτευση συζητά για Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, για μια πολυπολιτισμική κοινωνία και για την ενσωμάτωση παράνομων μουσουλμάνων μεταναστών ανά την ελληνική επικράτεια, ενισχύοντας κατά βάση με αυτόν τον τρόπο την πολιτική της Τουρκίας. 

Αφ’ ετέρου, η Γερμανία και οι λοιποί «άσπονδοι φίλοι και σύμμαχοί μας», ή μένουν απαθείς ή στηρίζουν την Τουρκία έμμεσα ή άμεσα στα σχέδιά της εναντίον της Ελλάδας. Είναι δεδομένο ότι η Τουρκία, εκτός από την γενοκτονία των Ελλήνων στο διάστημα από το 1914 έως το 1923, έχει κάνει και εθνοκάθαρση στην Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο, την Τένεδο και την Κύπρο. Επί πλέον επιδιώκει τον ακρωτηριασμό της Ελλάδας στο Αιγαίο και την Θράκη. 

Σύμφωνα με την Διακήρυξη του ΟΗΕ από την 9η Δεκεμβρίου του 1948, γενοκτονία θεωρείται  η ηθελημένη καταστροφή ή ο αφανισμός ενός μέρους ή μιας ολόκληρης εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας ανθρώπων και αποτελεί έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

Συγκεκριμένα με το άρθρο 2 της Σύμβασης για την Πρόληψη και Καταστολή Εγκλημάτων Γενοκτονίας, η Γενοκτονία ορίζεται ως οποιαδήποτε από τις παρακάτω πράξεις

 1. Θανάτωση των μελών της ομάδας

2. Πρόκληση σοβαρής σωματικής ή ψυχικής βλάβης σε μέλη της ομάδας.

3.Σκόπιμη επιβολή συνθηκών ζωής με στόχο το φυσικό αφανισμό, ολικό ή μερικό, μελών της ομάδας

4.  Επιβολή μέτρων που αποσκοπούν στην παρεμπόδιση γεννήσεων εντός της ομάδας

5. Δια της βίας μεταφορά ανήλικων μελών της ομάδας σε κάποια άλλη.”

Στην περίπτωση της πολιτικής της Τουρκίας κατά της Ελλάδας, ήδη ισχύουν οι όροι 2 και 3 της σύμβασης του ΟΗΕ. Εδώ πρόκειται εν κατακλείδι για την απόφαση της Τουρκίας να γενοκτονήσει τους Έλληνες σε καιρό ειρήνης, όπως έκανε το 1914 -1923, αλλά αυτήν την φορά με άλλα μέσα και με άλλους τρόπους.

Η Ελλάδα, εφόσον υπάρχει η πολιτική βούληση και μόνο, μπορεί να βάλει φραγμό στα σχέδια της Τουρκίας: Η κυβέρνηση πρέπει να κηρύξει τον Έβρο και τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου σε κατάσταση πολιορκίας με βάση τον νόμο 566/1977. Ο στρατός πρέπει να αναλάβει τη φύλαξη των συνόρων, όπως σε μια εμπόλεμη κατάσταση. Σε τέτοιες συνθήκες που επικρατούν πρέπει να καθοριστούν με σαφήνεια κανόνες εμπλοκής με διαδοχικά στάδια βαρύτητας. Να διακηρυχθεί προς όλες τις κατευθύνσεις και προ πάντων προς το εξωτερικό η απόφαση αυτή της Ελλάδας, λόγω του ότι η σωτηρία της πατρίδας είναι ο υπέρτατος νόμος.

Οι Έλληνες είμαστε αποφασισμένοι να υπερασπίσουμε τα ιερά και όσια της πατρίδας μας και εάν χρειαστεί να αγωνιστούμε συντασσόμενοι στις ανάγκες των ενόπλων μας δυνάμεων. Ο λαός απαιτεί από την Ελληνική Κυβέρνηση αλλά και την αντιπολίτευση να σταματήσουν άμεσα  τις μεταξύ τους διχογνωμίες και να ενεργήσουν με βάση τα συμφέροντα και κυρίως την ανάγκη επιβίωσης του Ελληνικού Λαού και να  βάλουν φραγμό στα σχέδια της Τουρκίας.

Νυν υπέρ πάντων αγών.

https://professors-phds.com/ 

«Δεν χρειαζόμαστε «Δασκάλους Εμπιστοσύνης», αλλά Ρωμιοσύνης

            Δεν θυμάμαι πότε, έχει αρκετά χρόνια, δημοσιεύτηκε σε μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα, σκιτσογραφία που ερμήνευε αριστοτεχνικά το πρόβλημα που ονομάζεται παιδεία. Το σκίτσο παρίστανε δύο ίδιες εικόνες, στις οποίες πρωταγωνιστούν τα ίδια πρόσωπα.  (Η λέξη «σκίτσο», ιταλική, όπως και το γνωστό «σκετς», είναι αντιδάνεια από την ελληνική λέξη «σχέδιο»).

 Τα δύο, λοιπόν σχέδια-σκίτσα παραπέμπουν σε σχολική αίθουσα, όπου γίνεται παραλαβή βαθμών από τους γονείς, τρίμηνο ή τετράμηνο.  Στο πρώτο σκίτσο η ημερομηνία γράφει 1975. Το δεύτερο, ας πούμε, 2020. Στο πρώτο οι δύο γονείς, οργισμένοι, είναι στραμμένοι προς το παιδί τους-μαθητή, που ακούει με σκυμμένο κεφάλι και του λένε την φράση: «Τι βαθμοί είναι αυτοί;». Στο δεύτερο, της ‘’θαυμαστής’’ εποχής μας, είναι στραμμένοι προς τον δάσκαλο και του λένε την ίδια φράση: «Τι βαθμοί είναι αυτοί;». Το παιδί, πλέον, δεν είναι απέναντι, αλλά δίπλα τους και χασκογελά χαιρέκακα. Όντως μεγαλοφυής περιγραφή της μετάλλαξης της χρεοκοπίας, του διασυρμού της παιδείας του σχολείου, της οικογένειας. 

 Και τα πράγματα συνεχώς χειροτερεύουν. Απανωτά τα κρούσματα βίας και ανομίας εντός του σχολικού χώρου. Μαθητές μαχαιροβγάλτες, γονείς ξυλοκοπούν ή απειλούν απροκάλυπτα δασκάλους, μαθητές εξυβρίζουν, προπηλακίζουν εκπαιδευτικούς.

 Πριν από λίγες ημέρες μαθητές σε Γυμνάσιο-Λύκειο των Αθηνών, αφού σακάτεψαν στο ξύλο συμμαθητή τους, έσπευσαν κορδωμένοι και πασιχαρείς, να αναρτήσουν και φωτογραφία τους στο διαδίκτυο, όπου» αμετανόητοι χρησιμοποιούν υβριστικό λεξιλόγιο, θέλοντας να δείξουν ότι καταφέρνουν να παραμείνουν απτόητοι, παρά τον σάλο που έχει προκληθεί και τις ενδεχόμενες ποινικές κυρώσεις που τους περιμένουν». (εφ. “Πρώτο Θέμα”, 13-2-2020). Μάλιστα η τροπαιούχος φωτογραφία τραβήχτηκε μες στο αστυνομικό τμήμα του Βύρωνα.  Βεβαίως-βεβαίως “τα παιδιά” αφέθησαν ελεύθερα «προκειμένου να επανεκτιμηθεί η υπόθεση» και ….λοιπά και λοιπά. Το θέμα έχει και συνέχεια. Ο δικηγόρος της οικογένειας κατήγγειλε ότι δέχτηκε τηλεφώνημα όπου σε σπαστά ελληνικά τον απείλησαν να σταματήσει τις δηλώσεις «γιατί θα τον βρουν σε χαντάκι». Ενώ ιδιοκτήτης τοπικού καναλιού, ο οποίος παρευρέθηκε σε γενική συνέλευση γονέων, απειλήθηκε από γονείς να μην ανεβάσει στιγμιότυπα, διότι διαφορετικά «θα τον θάψουν κάτω από τη γη». Η υπουργός Παιδείας έσπευσε στο Λύκειο και αφού χαρακτήρισε το γεγονός πρωτοφανές, το καταδίκασε απερίφραστα και εξήγγειλε τον θεσμό του «Δασκάλου Εμπιστοσύνης». Μάλιστα. (Αν μπει στον κόπο η κ. υπουργός θα συναντήσει τέτοια “πρωτοφανή” επεισόδια σε όλα σχεδόν τα σχολεία της χώρας).

Με το συμβάν στο σχολείο, ξετυλίχτηκε όλη η φθορά και η διαφθορά που υπέστη η ελληνική κοινωνία από τα συνεχή και ανηλεή της διεστραμμένης «Νέας Εποχής». Παιδιά που λειτουργούν μες στην σχολική αίθουσα σαν… αγέλη λύκων ανθρωποφάγων. Γονείς εγκληματικά ανώριμοι, ουσιαστικά ανύπαρκτοι. (Ο Αλέξανδρος Δουμάς πατήρ έγραφε χαριτολογώντας ότι, «επειδή ο Θεός δεν μπορεί να βρίσκεται παντού, γι’ αυτό έφτιαξε την μητέρα». Η τωρινή μητέρα σήμερα κυνηγά καριέρες ή έχει αναθέσει την ανατροφή των παιδιών της, στον τρίτο γονέα, το διαφθορείο που λέγεται τηλεόραση ή διαδίκτυο).  Γονείς, που για να μην τσαλακωθεί το όνομά τους, σπεύδουν και καλύπτουν ανήκουστες για άλλες εποχές, ανομίες των παιδιών τους, φορτώνοντας την ευθύνη στα συνήθη υποζύγια, τους εκπαιδευτικού,ς τους οποίους απειλούν και καθυβρίζουν.

Γονείς που λησμονούν την μεγάλη αλήθεια που αντηχεί στους αιώνες από τον χρυσοστομικό άμβωνα: «Ου γαρ το σπείραι ποιεί πατέρα μόνον, αλλά το παιδεύσαι καλώς∙ ουδέ το κυήσαι μητέρα εργάζεται, αλλά το θρέψαι καλώς».  (αγ. Χρυσοστόμου,  «Λόγος Α΄ περί της Άννης», Migne 54, 636). Σωστή παίδευση και ανατροφή σημαίνει γονέας και όχι μόνον «σπορά και κύηση». Το να πετροβολούμε τους δασκάλους και να τους ελέγχουμε για ελλιπή εφημερία είναι η εύκολη, εκτονωτική αντίδραση.  «Για όλα φταίει το σχολείο». Μα το σχολείο είναι εικόνα της κοινωνίας μας.

 “Από αυτή την άποψη, δεν θα έπρεπε να είναι τόσο εύκολο για μερικούς από εμάς να καταδικάζουμε τους νέους ότι έχουν πάρει λάθος δρόμο.  Οι νέοι δεν έχουν πάρει λάθος δρόμο, όχι.  Απλώς -και αυτό είναι το πιο τραγικό- βαδίζουν μπροστά από εμάς στον δρόμο που εμείς τους δείξαμε να βαδίζουν.  Εμείς είμαστε αυτοί οι οποίοι στην πράξη βάζουμε πάνω απ’ όλα τα υλικά αγαθά και τα χρήματα.  Εμείς με τα λόγια μεν εξαιρούμε τα υψηλά, αλλά ασχολούμαστε ολημερίς με τα χαμηλά.  Εμείς στην καλύτερη περίπτωση, μιλάμε για αρχές και αξίες, αλλά στην πράξη ενεργούμε έτσι, θα ήταν παράλογο να έχουμε από τους νέους την απαίτηση να βαδίζουν άλλο δρόμο.  Απλώς, αφού πρώτα τους διδάξαμε εμείς, τώρα μας διδάσκουν αυτοί, δείχνοντάς μας που οδηγεί ο δρόμος που εν τη αφελεία μας επιλέξαμε να βαδίσουμε”. (Γ. Τσέντος, “Η κρίση στην Παιδεία”).

Να επανέλθω στην αντίδραση της υπουργού Παιδείας.Ο «Δάσκαλος Εμπιστοσύνης». Μυρίζει από μακριά η εξαγγελία αριστερόστροφη κενο-τομία.  Δεν χρειαζόμαστε «δασκάλους εμπιστοσύνης», αλλά Δασκάλους Ρωμιοσύνης. 

 Κάποτε το έθνος είχε αυτόν τον δάσκαλο.  Ήταν ο δάσκαλος που κρατούσε στο ένα του χέρι το Ευαγγέλιο και στο άλλο τον Όμηρο, που μιλούσε για Πίστη, Γλώσσα και Πατρίδα και που έβλεπε τον εαυτό του θεματοφύλακα της ελληνικής παράδοσης, από τον Τρωικό πόλεμο και τον Βασίλειο Βουλγαροκτόνο ως την ευλογημένη επανάσταση του 21΄ και την ιστορία του Παπαρρηγόπουλου. Ο δάσκαλος εκείνος, δεν ήξερε πολλά πράγματα-νέες τεχνολογίες, ευρωπαϊκά προγράμματα, ξένες γλώσσες και λοιπές  … δράσεις.  Όχι. Γνώριζε όμως αρχαία ελληνικά και ιστορία και μετέδιδε την φλόγα της ψυχής του, πολλές φορές με πολλή ρητορική, αλλά πάντοτε με εντιμότητα, συνέπεια και ευθύνη. Ήταν ο λόγιος Έλληνας δάσκαλος, που ευτύχησε να έχεις στις Παιδαγωγικές Ακαδημίες, καθηγητές αναστήματα.  Τον δάσκαλο αυτόν τον κλόνισε, τον πολέμησε, τον εκδίωξε από το σχολείο η πατριδοφάγος θολοκουλτούρα του νεοσταλινισμού.  Στον δάσκαλο εκείνο εμπιστεύονταν οι γονείς τα παιδιά τους και ήξεραν ότι θα βγει το γερά αρματωμένο σχολιαρόπαιδο,με τα αειθαλή γράμματα του Γένους. Είναι ο δάσκαλος που όταν το απαιτούσε η περίσταση, άφηνε το κοντύλι και έπιανε το καριοφίλι.  Ήταν ο ποιήσας και διδάξας.  Διαβάζω στο ωραίο βιβλίο του Χρ. Ζαλοκώστα «Πίνδος», σελ. 194 (εκδ. «Εστία»).

«Η εχθρική αντεπίθεση του Μαρτίου έχει εκδηλωθεί. Το 731 έχει μεταβληθεί σε ηφαίστειο. Οι φαντάροι μας, πεσμένοι με την κοιλιά στους λάκκους των οβίδων, πυροβολούν, χωρίς διακοπή, για να συγκρατήσουν το εχθρικό πεζικό.

Ο δάσκαλος – έτσι έχει βαφτίσει τον διοικητή του ο λόχος, γιατί δημοδιδάσκαλος είναι το επάγγελμά του – με προβιές και επιδέσμους, γύρω από τα κρυοπαγημένα πόδια του, αντί για παπούτσια, χωρίς να προφυλάγεται τρέχει νευριασμένος από διμοιρία σε διμοιρία και δίνει οδηγίες.

– Μην πυροβολείτε στα στραβά, παιδιά! Μην ξοδεύετε ασκόπως τις χειροβομβίδες σας, τους λέει. Κι όταν ο ταγματάρχης του φωνάζει να μην εκθέτει τόσο τον εαυτό του, ο δάσκαλος του απαντάει:

– Φοβάμαι μήπως χάσουμε σήμερα το ύψωμα. Και τι θα δικαιολογηθώ ύστερα εγώ στους μαθητές μου, άμα γυρίσω στο σχολείο;».

(Χρ. Ζαλοκώστα, «Πίνδος», εκδ. «Εστία», σελ. 194).

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος Κιλκίς – Μέλος ΙΗΑ

Πηγή: INTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION