Σελίδες

Η ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟΔΗΜΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΤΟΥ ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ (LAGFF)




ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Η ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟΔΗΜΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΤΟΥ ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ (LAGFF)


Από την 1η έως τις 15 Οκτωβρίου διοργανώνεται φέτος το Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (LAGFF –
www.lagff.org), αυτή τη φορά διαδικτυακά λόγω της πανδημίας. Ο Γενικός Γραμματέας Δημόσιας Διπλωματίας και Απόδημου Ελληνισμού του Υπουργείου Εξωτερικών, κ. Γιάννης Χρυσουλάκης, άνοιξε το φετινό Φεστιβάλ με μήνυμά του προς όλους τους συντελεστές και θεατές αυτού του εμβληματικού καλλιτεχνικού γεγονότος.

 

Ο Γενικός Γραμματέας, μεταξύ άλλων, τόνισε πως «Η Γενική Γραμματεία Δημόσιας Διπλωματίας και Απόδημου Ελληνισμού αγκαλιάζει αυτό το Φεστιβάλ-θεσμό που προβάλλει και προωθεί τον ελληνικό πολιτισμό, την καλλιτεχνική έκφραση και την ελληνική κινηματογραφική παραγωγή εδώ, στο Λος Άντζελες, την καρδιά του παγκόσμιου κινηματογράφου, καθώς και στο ευρύτερο διεθνές κοινό. Και αυτό γιατί, η Γενική Γραμματεία στηρίζει πολιτιστικές δράσεις προβολής της Ελλάδας σε όλες τις εκφάνσεις της καλλιτεχνικής δημιουργίας και είναι υπερήφανη που είναι ενεργά παρούσα για ακόμη μία χρονιά, μέσω του Γενικού Προξενείου της Ελλάδας στο Λος Άντζελες και της στήριξης που αυτό παρέχει, στο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου».

 

Το LAGFF παρουσιάζει νέες ταινίες από την Ελλάδα και την Κύπρο και περιλαμβάνει έργα διεθνών κινηματογραφιστών ελληνικής καταγωγής.
«Με πάνω από 50 νέες εμφανίσεις, ταινίες μικρού μήκους, ντοκιμαντέρ και ταινίες κινουμένων σχεδίων, το LAGFF 2020 είναι ένα από τα μεγαλύτερα ελληνικά Φεστιβάλ Κινηματογράφου στον κόσμο. Πολλές ταινίες κάνουν πρεμιέρα στη Βόρεια Αμερική, στις ΗΠΑ και τη Δυτική Ακτή», δήλωσε ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ, κ. Αριστοτέλης Κατωπόδης.


Το Φεστιβάλ προωθεί τον ελληνικό κινηματογράφο, την πολιτιστική ανταλλαγή και συμβάλλει στη γεφύρωση του χάσματος μεταξύ των κινηματογραφιστών και του Χόλιγουντ.


Στο πρόγραμμα του
LAGFF, εκτός από τις ταινίες, τα ντοκιμαντέρ και τα κινούμενα σχέδια περιλαμβάνονται και διαδικτυακά σεμινάρια Masterclass από πρωταγωνιστές της βιομηχανίας ψυχαγωγίας, όπως ο Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Paramount Pictures, Jim Gianopοulos, ο βραβευμένος σκηνοθέτης Emmy, Greg Yaitanes, και η διάσημη ηθοποιός-παραγωγός, Νία Βαρδάλος.

 

 


 

Η κάθοδος προς την συντριβή άρχισε…


Η τοποθέτηση εξωπραγματικών στόχων και η απόπειρα εσπευσμένης επίτευξης τους, οδηγεί αναπόφευκτα την Τουρκία σε οδυνηρές ήττες και σε επικίνδυνη εσωστρέφεια.



 Η κάθοδος προς την συντριβή


ADEM ALTAN VIA GETTY IMAGES

Σε όσους παρακολουθούν για ολόκληρες δεκαετίες την πορεία της σύγχρονης Τουρκικής Δημοκρατίας είναι ξεκάθαρο πως οι νέο-οθωμανικές φαντασιώσεις του ισλαμο-φασιστικού μείγματος που ελέγχει την εξουσία στην Άγκυρα οδηγεί σταθερά, εδώ και χρόνια, την Τουρκία στα βράχια.

Η πορεία της σύγχρονης Τουρκίας, υπό τον απόλυτο έλεγχο των πιο ακραίων παντουρκιστών* μπορεί να συγκριθεί μόνο με την περίοδο που προηγήθηκε του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν επικράτησε το κίνημα των νεότουρκων που αποπειράθηκε να επιβάλει ανάλογες φαντασιώσεις με την ένοπλη βία.

Οι σύγχρονοι παντουρκιστές εμπνέονται από τον στόχο ανασύστασης νέο-οθωμανικής αυτοκρατορίας στον εικοστό πρώτο αιώνα και χτίζουν μεθοδικά Νέο-οθωμανικά παλάτια στην άμμο τα οποία όμως δεν έχουν καμιά ελπίδα μακροημέρευσης από οικονομικής, στρατιωτικής, πολιτιστικής και γεωπολιτικής σκοπιάς.

Η εσπευσμένη επιμονή στην επίτευξη εξωπραγματικών στόχων σηματοδοτεί και την έναρξη της καθοδικής πορείας του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προς την συντριβή. Η επιμονή αυτή ενισχύεται από την πίεση του επερχόμενου 2023 (κανονικές «εκλογές» και συμπλήρωση 100 χρόνων από την ίδρυση της σύγχρονης Τουρκικής Δημοκρατίας) και χαρακτηρίζεται από την αντικειμενική αδυναμία επιβολής των νέο-οθωμανικών φαντασιώσεων με στρατιωτική βία.

Επί πλέον, οι κρίσεις μεγαλομανίας, οι παθολογικές καταστάσειςπου συγχέουν την εικονική με την σκληρή πραγματικότητα, καθώς και οι κρίσεις ανασφάλειας που έχουν πλημμυρίσει τις τουρκικές φυλακές με «αντιφρονούντες», απειλούν όλους όσους δεν υποκλίνονται ταπεινά και χωρίς αντιρρήσεις στην απόλυτη εξουσία του.

Οι διαρκώς επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές νεοπλουτισμού, η πέραν κάθε ορίου πολιτική διαφθορά και φαυλότητα, η ζωή ανείπωτης χλιδής από τις παράγκες του Κασίμ Πασά σε διάφορα παλάτια που ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια, η αίσθηση ότι αποτελεί μετενσάρκωση σουλτάνων της οθωμανικής αυτοκρατορίας και η εμφάνιση ανάμεσα σε αστυνομικούς ντυμένους με κοστούμια εποχής Οθωμανικών μεγαλείων, το αεροπλάνο-παλάτι αξίας 400 εκατομμυρίων ευρώ για τις μετακινήσεις του, τα φαραωνικά έργα για μεγαλύτερες προμήθειες της «φαμίλιας», η μετατροπή χριστιανικών ναών ή μνημείων της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς σε τζαμιά συνοδευόμενη με θορυβώδεις πανηγυρισμούς και κιτς φιέστες για την «κατάκτηση» τους, καθημερινές, εμπρηστικές, αντιφατικές ή ασυνάρτητες πολλές φορές δηλώσεις – όλα αυτά και άλλα πολλά αποτελούν τα έκδηλα συμπτώματα των επικίνδυνων καταστάσεων στα άδυτα της Ερντογανικής εξουσίας.

Ας θυμηθούμε ελάχιστες μόνο από παλαιότερες δηλώσεις του Ρ.Τ. Ερντογάν, οι οποίες συνδέονται με το σήμερα, ενισχύοντας όλα τα παραπάνω:

«Η Τουρκία δεν παραιτείται από την Μοσούλη, το Κιρκούκ, το Χαλέπι, τη Δυτική Θράκη, το Μπατούμι, την Κύπρο και ορισμένα από τα νησιά του Αιγαίου!» Συνέντευξη στο περιοδικό Νέα Τουρκία, 20 Μαρτίου 2017.

«Βρε ανάγωγε, αυτός ο τουρκικός λαός είναι Έλληνες νομίζεις; Εμείς ήμασταν που πετάξαμε τους Έλληνες στη θάλασσα!» Προς τον βουλευτή της αξιωματικής αντιπολίτευσης (CHP), Χουσνού Μποζκούρτ, 5 Απριλίου 2017.

«Η Ευρώπη δεν έχει πλέον τίποτα να μας πει, ούτε σε εμάς ούτε σε κανέναν άλλο. Μπροστά μας βρίσκεται μια ήπειρος που σαπίζει. Τα ρατσιστικά κόμματα κρατούν τους ηγέτες και τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις στην παλάμη του χεριού τους. Η Ευρώπη δεν είναι πλέον το κέντρο της Δημοκρατίας, των ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των ελευθεριών, αλλά εκείνη των πιέσεων, της βίας και του ναζισμού» Ομιλία στο Μπαλικεσίρ, 7 Απριλίου 2017.

«Το Ισραήλ είναι ένα κατοχικό κράτος. Αυτή τη στιγμή, με την αστυνομία τους, καταφεύγουν στον τρόμο και χτυπούν νέους και παιδιά. Επιτίθεται στη Γάζα με F-16. Γιατί; Επειδή λένε «Είμαστε ισχυροί». Εγώ το λέω ευθέως: το να είσαι ισχυρός δεν σημαίνει ότι έχεις δίκιο. Οι ηγέτες των μεγάλων χωρών έχουν ως αποστολή να προωθούν την ειρήνη, όχι να προκαλούν συρράξεις». Ομιλία σε συνάντηση μουσουλμανικών βακουφιών της Ιερουσαλήμ στην Κωνσταντινούπολη, 8 Μαΐου 2017.

«Πρέπει να κάνουμε κάτι για να αναθεωρήσουμε τη Συνθήκη της Λωζάνης. Το έχω θέσει σε πολλούς πρωθυπουργούς». Δηλώσεις στην Αθήνα, 7 Δεκεμβρίου 2017.

Ρεπορτάζ CNN, 18 Ιουνίου 2019: «Παράλληλα (ο Ρ.Τ. Ερντογάν) εξαπέλυσε επίθεση εναντίον των ηγετών των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που συμφώνησαν τον Φεβρουάριο να συναντηθούν σε μια σύνοδο κορυφής στην Αίγυπτο με αυτόν «τον δολοφόνο», αυτόν τον «τύραννο» Σίσι, αναφερόμενος στον νυν πρόεδρο της Αιγύπτου Αμπντέλ Φάταχ αλ Σίσι, ο οποίος ανέτρεψε τον τότε πρόεδρο Μόρσι με στρατιωτικό πραξικόπημα το 2013.

Δυστυχώς, οι επικίνδυνες ασθένειες του πρόεδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας σπέρνουν καθημερινά βία, αίμα και καταστροφές όχι μόνο μέσα στην ίδια την Τουρκία, αλλά και σε άλλες χώρες όπως το Ιράκ, η Συρία, η Υεμένη, η Λιβύη, το Κουρδιστάν και τελευταία το Ναγκόρνο Καραμπάχ. Με βία, αίμα και καταστροφή απειλούνται ακόμα η Ελλάδα και η Κύπρος, χώρες - μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η μεν Κυπριακή Δημοκρατία από το έτος 2004 και με τουρκικό στρατό κατοχής μέσα στα βόρεια εδάφη της και η δε Ελληνική Δημοκρατία από το 1981.

Το σκηνικό των τουρκικών «απειλών» προς την Ελλάδα ενεργοποιήθηκε τον Νοέμβριο του 2019 όταν υπεγράφη «μνημόνιο» με την τουρκόφιλη διοίκηση της Τρίπολης περί καθορισμού ανύπαρκτης ΑΟΖ μεταξύ Τουρκίας και ολόκληρης της εμπόλεμης Λιβύης. Συνεχίστηκε από το τέλος Φεβρουαρίου 2020 με την απόπειρα μαζικής εισβολής ολόκληρου στρατού «προσφύγων» στον Έβρο (κατά προτίμηση από Σομαλία, Πακιστάν και Αφγανιστάν από όπου μεταφέρονται συνεχώς στην Τουρκία σχεδόν δωρεάν) καθώς και σε ολόκληρο το Αιγαίο πέλαγος με την «συνδρομή» τουρκικών ακταιωρών.

Εντατικοποιήθηκε με την «κατάκτηση» παγκόσμιων μνημείων πολιτιστικής κληρονομιάς που μετατράπηκαν σε τζαμιά με θεαματικές εκδηλώσεις θρησκευτικού φανατισμού και κορυφώθηκε με την έξοδο του πλοίου «Oruç Reis» συνοδεία μονάδων του τουρκικού Στόλου και πολλών τηλεοπτικών συνεργείων για την παραγωγή προπαγανδιστικών μηνυμάτων «κατάκτησης» ελληνικών και κυπριακών θαλασσών. Οι πρακτικά άχρηστες βόλτες σε περιοχές της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και της κυπριακής ΑΟΖ με την συνοδεία πολεμικών πλοίων και τηλεοπτικών συνεργείων, συνοδεύτηκαν με καθημερινές, υστερικές και υβριστικές κραυγές πολέμου με στόχο να συρθεί η Ελλάδα σε μια «συζήτηση» ενός καταλόγου ληστρικών και μονομερών «απαιτήσεων» της Τουρκίας, ενάντια σε κάθε έννοια λογικής και διεθνούς δικαίου.

Συμπεράσματα: Ένας ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός χωρών της Ανατολικής Μεσογείου -και όχι μόνο, αμέσως μόλις αντιλήφθηκαν τους εξωπραγματικούς στόχους των φανατικών παντουρκιστών του Ρ.Τ. Ερντογάν, άρχισαν να σχηματίζουν σταδιακά ένα πανίσχυρο στρατιωτικό και διπλωματικό τείχος απέναντι στις νέο-οθωμανικές φαντασιώσεις. Συρία, Ιράκ, Λιβύη, Νότιο Κουρδιστάν (αυτόνομη περιοχή στο Ιράκ), Κύπρος, Ελλάδα, Αίγυπτος, Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ισραήλ, Γαλλία, Μπαχρέιν, Λίβανος, Αρμενία και πολλές άλλες χώρες προστέθηκαν και προστίθενται συνεχώς στο στρατιωτικό και διπλωματικό αυτό «τείχος». 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία και η γραφειοκρατία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού «ανέχτηκαν» τις τουρκικές επιδρομές σε Ιράκ, Συρία και Λιβύη τώρα φαίνονται τελείως απρόθυμες να στηρίξουν επ΄ αόριστο την τουρκική πειρατεία στην Λιβύη, στην Κυπριακή ΑΟΖ, στην Ελληνική υφαλοκρηπίδα και στον Καύκασο.

Η τοποθέτηση εξωπραγματικών στόχων και η απόπειρα εσπευσμένης επίτευξης τους, οδηγεί αναπόφευκτα την Τουρκία σε οδυνηρές ήττες και σε επικίνδυνη εσωστρέφεια.

Η τουρκική οικονομία κλυδωνίζεται με το ένα ευρώ να ισούται πλέον με 9.16 νέες τουρκικές λίρες (30/9/2020) όταν ένα ακριβώς μήνα νωρίτερα ισούτο με 8.18, δηλαδή 12.4% φθηνότερα. Τα συναλλαγματικά αποθέματα της Τουρκίας έχουν προ πολλού εξανεμιστεί από την διαρκή προσπάθεια συγκράτησης της πτώσης της τουρκικής λίρας.

Ο γαμπρός του αρχηγού της τουρκικής «Φαμίλιας Ερντογάν» που υποδύεται τον υπουργό οικονομικών της Τουρκίας, δήλωσε (29/9/2020) προς εμβρόντητους δημοσιογράφους πως «Δεν είναι σημαντική για αυτόν η συναλλαγματική ισοτιμία της τουρκικής λίρας», αγνοώντας προφανώς πόσο σημαντική είναι για την τσέπη του συνόλου του τουρκικού λαού.

Η επιδημία του κορωνοιού θεωρήθηκε στην αρχή από τους τούρκους ισλαμιστές «μεγάλη ευκαιρία» για την εθνική οικονομία, άρχισε να «καταγράφεται» επισήμως πολύ καθυστερημένα (από τις 11 Μαρτίου 2020) και έχει στοιχίσει μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου 2020,σύμφωνα με τα επίσημα τουρκικά στοιχεία, την μόλυνση 315.845 και τον θάνατο 8.062 Τούρκων.

Η ανεργία στην Τουρκία σκαρφαλώνει σε επίπεδα που ξεπερνούν το 14%, ο πληθωρισμός βρίσκεται (επίσημα) στο 12%, ενώ οι εξαγωγές παρά την ραγδαία υποτίμηση της νέας τουρκικής λίρας, σημειώνουν πτώση που ξεπερνά το 6%.

Μετά την παραπάνω «απογραφή», πρέπει να θεωρείται σχεδόν βέβαιο πως η καθοδική πορεία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προς την συντριβή άρχισε, χωρίς επιστροφή.

Ο βαθύς διχασμός της τουρκικής κοινωνίας δημιουργεί συνθήκες κοινωνικής έκρηξης που επιδεινώνονται συνεχώς. Οι εκατοντάδες χιλιάδες τούρκοι φυλακισμένοιοι αυτοεξόριστοι διανοούμενοι, επιχειρηματίες και δημοσιογράφοι, τα εκατομμύρια των τούρκων «αντιφρονούντων» κάθε κατηγορίας, βλέπουν πλέον καθαρά να πλησιάζει η λύτρωση από το ισλαμο-φασιστικό καθεστώς που επέβαλε στην Τουρκία ο Ρ. Τ. Ερντογάν. Ίσως και να μην χρειαστεί να περιμένουν μέχρι το 2023…


* Παντουρκισμός και τουρκική πολιτική απέναντι στον ελληνισμό περιγράφονται στο διαχρονικό, αυτοβιογραφικό βιβλίο «Το Θαύμα - Μια πραγματική ιστορία» που είναι διαθέσιμο εντελώς δωρεάν τόσο στην 5η Ελληνική έκδοση (2020) όσο και στην 3η Αγγλική έκδοση (2019) από την Βιβλιοθήκη του International Hellenic Association. Η δωρεάν ηλεκτρονική έκδοση του 2020 περιλαμβάνει επικαιροποιημένη βιβλιογραφία εκατοντάδων πηγών σε Ελληνικά, Αγγλικά, Γαλλικά και Τουρκικά βιβλία.


https://www.huffingtonpost.gr/

Οι εξισλαμισμοί στην Βόρειο Ήπειρο κατά την Τουρκοκρατία και η δράση του Οσίου Σοφιανού!

 

Η περίοδος της Τουρκοκρατίας, ξεκινά για το Πωγώνι στα τέλη του 14ου αιώνα, καθώς η περιοχή καταλαμβάνεται από τους Οθωμανούς πριν τα Ιωάννινα. Ενώ στην αρχή υπήρχε μία σχετική ανοχή από τους κατακτητές, σταδιακά και ιδιαιτέρως μετά την άλωση της Πόλης το 1453, η περιοχή μπήκε στο μάτι των Τούρκων και των αλβανικών φυλών λόγω της ευμάρειας και του πλούτου της προηγούμενης περιόδου (του δεσποτάτου της Ηπείρου) και έγινε στόχος συχνών, σκληρών και καταστρεπτικών επιθέσεων και λεηλασιών. Οι επιθέσεις αυτές είχαν στόχο όχι μόνο την ατομική περιουσία των κατοίκων αλλά και την πνευματική και πολιτιστική τους παράδοση με πολλούς ιερούς ναούς και μοναστήρια να καταστρέφονται. Οι διωγμοί πήραν αγριότερη μορφή εναντίον του Πωγωνίου και ιδιαίτερά της Πολύτσανης στα μέσα του 17ου αιώνα, σε σημείο που ενώ το 1626 μαρτυρείται τοπικός πληθυσμός 4000 κατοίκων με 3 ιερές Μονές και τουλάχιστον 24 μικρούς και μεγάλους ναούς, το 1661 μετά τις επιδρομές Τουρκαλβανών, να υπάρχουν μόνο 4 πατριές ( οικογένειες) με περίπου 200 άτομα.




Η πίεση βεβαίως καθίσταται σκληρότερη προς τους Έλληνες Ορθοδόξους Χριστιανούς, που πέρα από την γενικότερη πολιτική της Υψηλής Πύλης, έχουν να αντιμετωπίσουν τις τοπικές αυθαιρεσίες των Τουρκαλβανών και τον προσηλυτισμό των φανατικών δερβίσηδων, που επιδεινώνουν την ήδη άθλια οικονομική κατάσταση των φτωχών κατοίκων που σε ένα δύσκολο περιβάλλον, δίνουν πραγματικό αγώνα επιβίωσης. Σταδιακά οι πεδινές περιοχές της σημερινής κεντρικής και βόρειας Αλβανίας εξισλαμίζονται, ενώ στη συνέχεια το ίδιο συμβαίνει και στα ορεινά, με αποτέλεσμα στα τέλη του 16ου αιώνα να έχουν εξισλαμισθεί τα 2/3 των Αλβανών, τους οποίους ούτως η άλλως επιθυμούσαν να προσεταιρισθούν οι Τούρκοι για τον σκληροτράχηλο χαρακτήρα τους και την εγνωσμένη στρατιωτική τους ικανότητα. Καθόλου τυχαία στην διάρκεια της Τουρκοκρατίας έχουμε 27 Βεζίρηδες αλβανικής καταγωγής και περίπου 100 διοικητές ταγμάτων. 

Οι επιθέσεις αυτές σαφώς και εντάσσονται σε γενικότερο πλαίσιο βίας και προσπάθειας εξισλαμισμού από την οθωμανική εξουσία προς τους υπόδουλους χριστιανούς. Η προσπάθεια αυτή με διάφορες διακυμάνσεις, ίσχυσε όλο τον 16ο και 17ο αιώνα και εντάθηκε ιδιαίτερα μετά από επαναστατικά κινήματα των ραγιάδων, όπως η αποτυχημένη εξέγερση του μητροπολίτου Τρίκκης Διονυσίου Φιλοσόφου (του επονομαζομένου σκωπτικώς υπό των Τούρκων Σκυλοσόφου), το 1611, τον οποίον και συνέλαβαν οι Τούρκοι και τον έγδαραν ζωντανό στο κάστρο των Ιωαννίνων. Το ίδιο συνέβη σε εντονότερο βαθμό και μετά τα ορλωφικά το 1770. Βασική αιτία για τον μαζικό εξισλαμισμό ολόκληρων χωριών και περιοχών ήταν η ωμή σωματική βία που ασκήθηκε από τον κατακτητή. Ρόλο έπαιξαν ωστόσο και οι οικονομικοί λόγοι ιδιαίτερα με την βαθμιαία διαφορετική φορολογική αντιμετώπιση χριστιανών και μωαμεθανών. Οι περισσότερες φυλές των Αλβανών και ιδιαίτερα τοπικοί φύλαρχοι για να διατηρήσουν τα προνόμια και την ακίνητη περιουσία τους, ασπάζονταν τον μωαμεθανισμό, άλλοι τυπικά και παραμένοντας χριστιανοί στο παρασκήνιο (όπως οι χριστιανοί της Σπαθίας), ενώ άλλοι ουσιαστικά και συνειδητά. Οι δεύτεροι στην πορεία χάνουν πέρα από την θρησκευτική και την εθνική τους ταυτότητα και καταλήγουν σκληρότατοι διώκτες και των ίδιων των πρώην ομοθρήσκων τους.


Το γεγονός ότι οι Αλβανοί δεν είχαν δική τους γραπτή γλώσσα και γραμματεία καθώς και χριστιανική φιλολογία, τους στέρησε από ένα ισχυρότατο έρεισμα αντίστασης στον εξισλαμισμό που διέθεταν οι γειτονικοί τους λαοί, όπως παρατηρεί ο αρχιεπίσκοπος Τιράνων και πάσης Αλβανίας Αναστάσιος. Παράλληλα με το χαμηλό πνευματικό επίπεδο, η έλλειψη παιδείας τόσο των Αλβανών όσο και των Ελλήνων, η αμάθεια του κλήρου και η έλλειψη κεντρικού ελέγχου συνετέλεσαν ώστε τον 17ο αιώνα οι εξισλαμισμοί να πάρουν δραματικές διαστάσεις στην Ήπειρο και στην Αλβανία. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην περιοχή του Βερατίου αλλά και της Κολώνιας και του Αργυροκάστρου μαρτυρούνται εξισλαμισμοί ολόκληρων χωριών με τον ιερέα τους και σε μία περίπτωση και με τον επίσκοπό τους.

Στη ζοφερή αυτή περίοδο μαρτυρία Χριστού και πρότυπο αντίστασης δίνουν οι Νεομάρτυρες άγιοι της Εκκλησίας μας, όπως για την περιοχή της Ηπείρου, ο άγιος Γεώργιος των Ιωαννίνων, ο άγιος Ιωάννης ο εκ Κονίτσης, ο άγιος Αναστάσιος από την Παραμυθιά, ο άγιος Ζαχαρίας από την Άρτα, ο άγιος Νικόδημος από το Βιθκούκι της Κορυτσάς που μαρτύρησε στο Βεράτι και πολλοί άλλοι, οι οποίοι απετέλεσαν ουσιαστικά την πρώτη γραμμή άμυνας και ανάσχεσης του κύματος των εξισλαμισμών. Περιφρονώντας την ζωή τους και την κοσμική ισχύ του κατακτητή, έδωσαν κουράγιο και δύναμη στους βασανισμένους ραγιάδες. Την σημασία της πνευματικής τους άθλησης και θυσίας για την επιβίωση και σωτηρία του γένους κατέγραψαν πολλοί σύγχρονοί τους ενώ τις περισσότερες μαρτυρίες συγκέντρωσε και κατέγραψε ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στο περίφημο Νέο Μαρτυρολόγιό του. Πέρα ωστόσο από τους Νεομάρτυρες, στα τέλη του 17ου και σε όλο τον 18ο αιώνα, έχουμε την παρουσία μίας νέας γενιάς μορφωμένων κληρικών που έθεσε τις βάσεις για την πνευματική και εκπαιδευτική ανόρθωση του βασανισμένου ποιμνίου της εκκλησίας. Ανάμεσά τους ξεχωριστή θέση κατέχουν ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (+1779), ο Μοσχοπολίτης Νεκτάριος Τέρπος (+1740), ο Επίσκοπος Δρυινουπόλεως Σοφιανός, ο Ευγένιος Βούλγαρις ( +1806) και πολλοί άλλοι, με τους τρεις πρώτους να συνδέονται ιδιαίτερα με τον χώρο της Ηπείρου. 


Ο ΟΣΙΟΣ ΣΟΦΙΑΝΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΔΡΥΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

Ο ΟΣΙΟΣ ΣΟΦΙΑΝΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΔΡΥΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ


Για τον όσιο Σοφιανό, που χαρακτηρίσθηκε από σύγχρονους και μεταγενέστερους μελετητές , Απόστολος του Γένους, Πρόδρομος του αγίου Κοσμά του Αιτωλού και ισάξιός του στον ιεραποστολικό ζήλο, τα βιογραφικά στοιχεία που έχουν διασωθεί είναι ελάχιστα.

Δεν γνωρίζουμε το πότε γεννήθηκε ούτε ποια χρονολογία έγινε μητροπολίτης. Σύμφωνα ωστόσο με τους επισκοπικούς καταλόγους της μητροπόλεως Δρυινουπόλεως, προηγούμενός του ήταν ο επίσκοπος Καλλίνικος(1667-1672) ενώ διάδοχός του ο Ραφαήλ για τον οποίο υπάρχει αναφορά το έτος 1720. Γνωρίζουμε ωστόσο την ημερομηνία κοίμησής του στις 26 Νοεμβρίου 1711. Πιθανολογείται ότι καταγόταν από τα μέρη του Πωγωνίου χωρίς αυτό να έχει τεκμηριωθεί με ακρίβεια.

Πρώτη ιστορική μαρτυρία για την δράση του έχουμε το 1672, όταν ιδρύει σχολή στην ξακουστή τότε Ιερά Μονή του Αγίου Αθανασίου, λίγο έξω από την Πολύτσανη. Λίγα χρόνια αργότερα περί το 1700 παραιτείται από τον επισκοπικό θρόνο και εγκαταβιώνει ως μεγαλόσχημος μοναχός στην εν λόγω Μονή, για να ασχοληθεί απερίσπαστος από διοικητικές φροντίδες, με την στήριξη και πνευματική τροφοδοσία του δοκιμαζόμενου ποιμνίου του. Με κέντρο το μοναστήρι ξεκίνησε έναν πολύχρονο και επικίνδυνο αγώνα για να καταπολεμήσει την αμάθεια του λαού και το φόβο και τη δειλία απέναντι στον τύραννο, με όπλο του τη διδασκαλία του Ευαγγελίου και την διδαχή για πιστή τήρηση του νόμου του Θεού και εμμονή στην πατροπαράδοτη πίστη. Αρχικά δρώντας παρασκηνιακά, προσπάθησε να στερεώσει όσους ήταν κλονισμένοι στην πίστη, να ανδρειώσει το φρόνημά τους και να θέσει σαφή όρια ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα επισημαίνοντας τον κίνδυνο από τα μεικτά συνοικέσια μεταξύ Ορθοδόξων Χριστιανών και εξισλαμισθέντων ομοφύλων τους. 




Κάθε Κυριακή και γιορτή δεν παρέλειπε να περιέρχεται τα χωριά του Ζαγορίου, της Δρόπολης και του Πωγωνίου, κηρύττοντας, νουθετώντας και παρηγορώντας τους πιστούς. Χρησιμοποιώντας όλη την διπλωματική του δεινότητα, και το καλό όνομα που είχε αποκτήσει ανάμεσα στους Μωαμεθανούς λόγω της φυσικής ευγένειας και γλυκύτητας του χαρακτήρα του, κατόρθωσε να πετύχει κάτι το απίστευτο για την εποχή του, όχι μόνο να παύσουν τα μεικτά συνοικέσια, αλλά και να απομακρύνει από τα χωριά της Ζαγοριάς και του Πωγωνίου όλους όσους εξώμοσαν. Με προσεκτικές ενέργειες πέτυχε την μετεγκατάστασή τους στο Μαλέσοβο, εκτός της περιφερείας Ζαγορίου και Πωγωνίου, γλυτώνοντας έτσι τους πιστούς από τις παντοειδείς πιέσεις των εξωμοτών οι οποίοι ήταν συχνά σκληρότεροι προς τους ομοεθνείς τους από ότι οι ίδιοι οι Τούρκοι.

Αυτό το πρωτοφανές γεγονός έχει την εξήγησή του και στο σεβασμό που απολάμβανε από τους Τούρκους και για μία σειρά από θαυμαστά περιστατικά που συνέβησαν και συνετέλεσαν ώστε να τον θεωρούν ως γνήσιο άνθρωπο του Θεού οι ίδιοι οι κατακτητές. Δύο μάλιστα από αυτά έχουν καταγραφεί από τους ερευνητές. Σε μία περίπτωση χάθηκε το φέσι μίας πλούσιας Τουρκάλας το οποίο ήταν κεντημένο με χρυσά φλουριά πολύ μεγάλης αξίας και το οποίο μετά από εξονυχιστική έρευνα στο χωριό δεν κατέστη δυνατό να βρεθεί. Ο όσιος Σοφιανός φανέρωσε ότι το είχε αρπάξει πελαργός και υπέδειξε μάλιστα και την φωλιά στην οποία και βρέθηκε πράγματι το φέσι. Σε μία δεύτερη περίπτωση σε συζήτηση του οσίου με φιλοξενούμενό του στη Μονή, αυτός απίστησε σε ένα θαύμα που διηγήθηκε ο όσιος. Η συζήτηση γινόταν ενώπιον πλήθους επισκεπτών, Ελλήνων και Τούρκων. Τότε ο όσιος Σοφιανός πήρε από τη φωτιά που έκαιγε τρία δαυλιά από άγρια κερασιά και λέει στον συνομιλητή του: «Θέλεις να πιστέψεις; Έλα λοιπόν!» Και ζήτησε από τον κόσμο να τον ακολουθήσει στην κήπο. Εκεί έβαλε έναν καλόγερο να σκάψει ένα μικρό λάκκο και φύτεψε τα δαδιά καψαλισμένα ακόμη από την φωτιά. Εις επήκοον όλων φώναξε: «Τον Μάιο τα δαυλιά θα ανθίσουν και θα φέρουν καρπό!». Όντως με την δύναμη της πίστης το θαύμα έγινε και τρία δέντρα με χοντρό κορμό και μεγάλα κλωνάρια αναπτύχθηκαν εκεί προξενώντας τεράστιο θαυμασμό καθώς το όλο περιστατικό έλαβε χώρα ενώπιον πλήθους λαού. Τα δέντρα αυτά είχαν σωθεί ως την εποχή του καθεστώτος του Χότζα στην Αλβανία, για να κοπούν κάποια στιγμή στη δεκαετία του 1960 ακριβώς λόγω του ιδιαίτερου συμβολισμού που είχαν. 



Η προσφορά του Οσίου Σοφιανού στο Γένος αναγνωρίζεται συνολικά από παλαιούς και νεότερους Ηπειρώτες μελετητές και λαογράφους ( Λαμπρίδης, Οικονομίδης, Μιχαλόπουλος, Οικονόμου, Αραβαντινός, Παπαδοπουλος , Μπούρας), αλλά και από τον Γερμανό γεωγράφο Philippson ο οποίος πλέκει, χωρίς να φείδεται επαίνων, το εγκώμιο του Σοφιανού για την δράση του στην ανάσχεση του εξισλαμισμού.

Αναφέρεται μάλιστα ότι όταν χρειάστηκε, ο Σοφιανός δεν δίστασε να λάβει και πιο δυναμικά μέτρα, οργανώνοντας χρηματοδοτώντας και φιλοξενώντας ακόμη στη Μονή του ένοπλα τμήματα από κατοίκους της περιοχής για να αντιμετωπίσει επιθέσεις ατάκτων Τουρκαλβανών. Για μεγάλο διάστημα η Μονή του έγινε καταφύγιο και ορμητήριο αρματωλών, των οποίων η δράση υπήρξε προοίμιο της σκληρής ένοπλης αντίστασης των κατοίκων της περιοχής τα έτη 1730-1735, απέναντι στους εξωμότες από το Τεπελένι και Κουρβελέσι που προσπάθησαν για χρόνια να τους εξισλαμίσουν διά της βίας.

Τα τελευταία έτη της ζωής του , ο Σοφιανός τα πέρασε στο μοναστήρι του κηρύττοντας, και νουθετώντας αλλά και οργανώνοντας την απρόσκοπτη λειτουργία της Σχολής που ίδρυσε. Κοιμήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 1711 απολαμβάνοντας την τιμή και τον σεβασμό του ποιμνίου του. Από την πρώτη στιγμή ο Σοφιανός αναγνωρίστηκε ως Άγιος στην περιοχή του και ο λαός τον τιμούσε με μεγάλη θρησκευτική πανήγυρη στην οποία προσέρχονταν πλήθος χριστιανών αλλά και Τούρκων. Η Μονή του Αγίου Αθανασίου στην ακμή της αλλά και για μεγάλο διάστημα μετά την κοίμηση του Οσίου Σοφιανού διέθετε ξακουστή βιβλιοθήκη, ιερά χρυσοκέντητα άμφια, μεγάλη καμπάνα από την Κωνσταντινούπολη, ιστορικό κώδικα και κιβώτιο με εκκλησιαστικά χειρόγραφα βιβλία, το οποίο σωζόταν ως το 1921, όταν μεγάλο τμήμα της Μονής καταστράφηκε ύστερα από μάχη με ληστοσυμμορίτες Τουρκαλβανούς, που έγινε στον περίβολο της Μονής. 


Μάλιστα μέχρι τότε συνηθιζόταν και η ετήσια περιφορά του λειψάνου του οσίου μαζί με τμήμα Τιμίου Σταυρού που φυλασσόταν στη Μονή, σε ολόκληρη την επαρχία Πωγωνίου προς προσκύνηση και αγιασμό του πιστού λαού. Τα λείψανά του ήταν τοποθετημένα σε αργυρή λειψανοθήκη που κατασκευάστηκε επί ηγουμενίας του Χατζηανθίμου Σιάνου, (+1890), η οποία επί κομμουνιστικού καθεστώτος κλάπηκε, χωρίς ωστόσο να χαθούν τα λείψανα, τα οποία τοποθετήθηκαν στη συνέχεια σε ξύλινο κιβώτιο.

Σήμερα η Τιμία Κάρα και μέρος των λειψάνων του Οσίου Σοφιανού φυλάσσονται στον κεντρικό ιερό Ναό Παμμεγίστων Ταξιαρχών Πολύτσανης σε θήκη που φιλοτεχνήθηκε με δωρεά του αρχιμανδρίτη Αθανάσιου Πέττα τη δεκαετία του 1990 μετά από θαυματουργική επέμβαση του οσίου σε μέλος της οικογένειάς του. Τεμάχια από τα λείψανά του υπάρχουν επίσης σε διάφορα μέρη της Ελλάδος και του εξωτερικού (Θήρα, Ανάφη, Αθήνα, Λονδίνο) τα οποία είχε φέρει μαζί του ο Μητροπολίτης Αργυροκάστρου Παντελεήμων Κοτόκος (1937-1941) όταν τον εδίωξαν οι Ιταλοί το 1941 και τα οποία διένειμε πριν την κοίμησή του. Η μνήμη του τιμάται σε διάφορα μέρη της Ελλάδος, αλλά και στο Πωγώνι όπου έδρασε κυρίως, καθώς και στο Βεράτι.


Στη μνήμη του οσίου Σοφιανού συνέγραψε απολυτίκιο και μεγαλυνάριο ο Υμνογράφος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, π. Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης, ο καταγόμενος από τη Δρόβιανη της Βορείου Ηπείρου, ενώ ακολουθία πλήρη συνέταξε ο Δρ. Χαράλαμπος Μπούσιας, Υμνογράφος της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας. Στα κείμενά τους επισημαίνεται η σοφή διαποίμανση του ποιμνίου από τον ιεράρχη Σοφιανό, που ακολούθησε το παράδειγμα παλαιών ενδόξων ιεραρχών και ανάλωσε τη ζωή του χρησιμοποιώντας όλα τα τάλαντα που του χάρισε ο Θεός, για την προστασία του λαού του και κυρίως για την απόκρουση της φοβερής απειλής του εξισλαμισμού. Τονίζεται επίσης ο ρόλος του στην ενίσχυση της ελληνικής παιδείας με την περίφημη σχολή της Πολύτσανης, με την οποία κατέστη ανύστακτος ποιμένας της επαρχίας Δρυινουπόλεως και φωτιστής και φύλακας του Πωγωνίου, όπως χαρακτηριστικά σημειώνεται στο δοξαστικό του Εσπερινού. 

Συμπερασματικά, ο επίσκοπος Δρυινουπόλεως Σοφιανός, υπήρξε βασικός συντελεστής της αναχαίτισης του εξισλαμισμού που απειλούσε να εξαφανίσει ολόκληρη την Ήπειρο. Στη δική του παρουσία και δράση οφείλεται η επιβίωση της ορθοδοξίας και του ελληνισμού στις περιοχές Ρίζας, Πωγωνίου και Ζαγοριάς. Στην ουσία υπήρξε ο πρώτος που σήκωσε το λάβαρο του αγώνα εναντίον του εξισλαμισμού στην καυτή περιοχή της Ηπείρου και απολύτως δικαιολογημένα θεωρείται πρόδρομος της επανάστασης του 1821 μαζί με τον λόγιο ιερομόναχο Νεκτάριο Τέρπο και τον Εθναπόστολο άγιο Κοσμά τον Αιτωλό.

Φιλόθεος Κεμεντζετζίδης
Βορειοηπειρωτικό Βήμα - Ἀρ. φύλ. 57 (137)