Η συζήτηση γύρω από την ίδρυση του νέου Γαλλικού Λυκείου στην Κορυτσά λαμβάνει ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις στην αλβανική κοινή γνώμη, καθώς αποκαλύπτονται περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το οικονομικό κόστος, το διοικητικό καθεστώς και τον τρόπο λειτουργίας του νέου ιδρύματος. Σύμφωνα με το δημοσίευμα του αλβανικού μέσου SYRI.net, το συνολικό κόστος της επένδυσης εκτιμάται σε περίπου 11,3 εκατομμύρια ευρώ για τα πρώτα χρόνια λειτουργίας, ποσό που θα καλυφθεί κυρίως από τον κρατικό προϋπολογισμό της Αλβανίας.
Το νέο σχολείο προβλέπεται να λειτουργήσει στους χώρους του πανεπιστημιακού campus της Κορυτσάς, ενός έργου που αρχικά είχε παρουσιαστεί ως σημαντική υποδομή για την ανάπτυξη και ενίσχυση του Πανεπιστημίου της πόλης. Η μετατροπή όμως μέρους των εγκαταστάσεων σε Γαλλικό Λύκειο έχει ήδη προκαλέσει αντιδράσεις και προβληματισμό σε πανεπιστημιακούς κύκλους, καθώς πολλοί θεωρούν ότι περιορίζονται έτσι οι δυνατότητες ανάπτυξης της τοπικής ανώτατης εκπαίδευσης.
Το σχέδιο προβλέπει ένα σχολείο με διεθνή προσανατολισμό, στο οποίο η διδασκαλία θα πραγματοποιείται σε τρεις γλώσσες — αλβανικά, γαλλικά και αγγλικά — ενώ οι μαθητές θα έχουν τη δυνατότητα να αποκτούν διπλό απολυτήριο: τόσο την αλβανική κρατική Matura όσο και το γαλλικό Baccalauréat. Η κυβέρνηση παρουσιάζει το εγχείρημα ως μια στρατηγική επένδυση που θα συνδέσει την Κορυτσά με τα ευρωπαϊκά εκπαιδευτικά πρότυπα και θα δημιουργήσει ένα πρότυπο κέντρο αριστείας για τη Νοτιοανατολική Ευρώπη.
Παράλληλα, ιδιαίτερη συζήτηση έχει προκαλέσει και το διοικητικό μοντέλο του σχολείου. Το ίδρυμα θα διαθέτει διοικητική και οικονομική αυτονομία, ενώ τη διοίκηση θα ασκεί μικτό αλβανογαλλικό συμβούλιο. Ο διευθυντής προβλέπεται να προτείνεται από τη γαλλική πλευρά και, σύμφωνα με τις πληροφορίες που παρουσιάστηκαν, οι αποδοχές του ενδέχεται να φτάνουν περίπου τις 10.000 ευρώ μηνιαίως, γεγονός που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις σε μια περίοδο όπου πολλοί εκπαιδευτικοί και πανεπιστημιακοί στην Αλβανία διαμαρτύρονται για χαμηλές αποδοχές και έντονες ελλείψεις στη δημόσια εκπαίδευση.
Οι μαθητές επίσης προβλέπετε να πληρώσουν 8000 ευρώ ετησίως για τις σπουδές τους.
Ο ερευνητής και πανεπιστημιακός Ταουλάντ Μούκα, σχολιάζοντας δημόσια το θέμα, άσκησε έντονη κριτική, υποστηρίζοντας ότι δημιουργείται μια μορφή «εκπαιδευτικής ανισότητας», όπου μεγάλα κονδύλια διοχετεύονται σε διεθνή projects και ξένες συνεργασίες, ενώ τα αλβανικά πανεπιστήμια παραμένουν υποχρηματοδοτούμενα. Κατά τον ίδιο, η δημιουργία τέτοιων δομών ενδέχεται να ενισχύσει περισσότερο την εικόνα διεθνούς επιρροής παρά την ουσιαστική βελτίωση του εγχώριου εκπαιδευτικού συστήματος.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η ιστορική διάσταση του εγχειρήματος. Η αλβανική κυβέρνηση συνδέει το νέο λύκειο με την ιστορική παράδοση του παλαιού Γαλλικού Λυκείου Κορυτσάς, το οποίο λειτούργησε από το 1917 έως το 1939 και αντικατέστησε το Ελληνικό Μπάγκειο Γυμνάσιο και θεωρείται από πολλούς σημαντικός σταθμός στη διαμόρφωση της αλβανικής διανόησης του 20ού αιώνα. Ωστόσο, η συζήτηση αυτή ανοίγει εκ νέου και ζητήματα ιστορικής μνήμης, καθώς το ιστορικό κτίριο του Γαλλικού Λυκείου είχε προηγουμένως συνδεθεί με το Μπάγκειον Γυμνάσιο, ένα από τα σημαντικότερα ελληνικά εκπαιδευτικά ιδρύματα της περιοχής, το οποίο διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην παιδεία και την καλλιέργεια ολόκληρης της Κορυτσάς και ευρύτερα της περιοχής.
Και βεβαίως, μέσα σε όλη αυτή τη συζήτηση, δεν θα πρέπει να λησμονείται ότι στην Κορυτσά λειτουργούν εδώ και χρόνια εκπαιδευτικά ιδρύματα με ουσιαστική και διαχρονική προσφορά, όπως το Ελληνοαλβανικό Σχολείο «Όμηρος» και το Λύκειο «Πλάτων», το οποίο ανήκει στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας.
Σχολεία που δημιουργήθηκαν και διατηρήθηκαν όχι χάρη σε υπέρογκες κρατικές επιχορηγήσεις, ειδικά διοικητικά καθεστώτα ή υψηλόβαθμες διεθνείς συμφωνίες, αλλά κυρίως χάρη στην αφοσίωση ανθρώπων της παιδείας, της Εκκλησίας και της τοπικής κοινωνίας. Εκπαιδευτικοί που εργάζονται επί χρόνια με αίσθημα αποστολής, συχνά μέσα σε δύσκολες συνθήκες, χωρίς να απολαμβάνουν τις οικονομικές απολαβές, τις υποδομές ή τις διευκολύνσεις που φαίνεται να συνοδεύουν νέα διεθνή εγχειρήματα.
Η πραγματικότητα είναι ότι πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους προσφέρουν όχι με οικονομικά κίνητρα, αλλά με συνειδησιακή βάση, από αγάπη για την παιδεία, τη γλώσσα, τον πολιτισμό και τη διαμόρφωση νέων ανθρώπων. Και μάλιστα σε αρκετές περιπτώσεις, υποσχέσεις, δεσμεύσεις ή προσδοκίες στήριξης παρέμειναν διαχρονικά ανεκπλήρωτες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου