Αλβανός «Ιστορικός»: Οι θεοί του Ολύμπου ήταν Αλβανοί

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 1990: Τα πρώτα ελεύθερα Χριστούγεννα στην Αλβανία

 

Πέρασαν ήδη 30 χρόνια από τα Χριστούγεννα του 1990, από την πρώτη δημόσια Θ. Λειτουργία στη Β. ΄Ηπειρο και σε ολόκληρη την Αλβανία μετά από 23 χρόνια (1967-1990) σκληρού και ανελέητου διωγμού της χριστιανικής πίστης και λατρείας από το αθεϊστικό κομμουνιστικό καθεστώς του Ενβέρ Χότζα (1945-1990).

Όλα αυτά τα χρόνια το αθεϊστικό καθεστώς προσπάθησε με κάθε τρόπο να εξαφανίσει την Εκκλησία του Χριστού και να ξεριζώσει την πίστη από τις καρδιές των ανθρώπων. Προπαγάνδα, καταδόσεις, απειλές, εξορίες, φυλακίσεις, καταναγκαστικά έργα, μαρτύρια, εκτελέσεις περίμεναν όποιον τολμούσε να κάνει το Σταυρό του ή να ομολογήσει ότι πιστεύει στο Χριστό!

Ο Ζάεφ επισκέπτεται την "μειονότητα" του στην Αλβανία, εν καιρώ πανδημίας! Έλληνας Πρωθυπουργός δεν έχει επισκεφτεί την Εθνική Ελληνική Μειονότητα εδώ και χρόνια!

 

Ο Πρωθυπουργός των Σκοπίων ο κ. Ζαεφ, σήμερα, εν καιρώ πανδημίας,  επισκέφτηκε την περιοχή της Κορυτσάς και συγκεκριμένα αυτή των Πρεσπών, στην περιοχή όπου κατοικεί η «σλαβομακεδονική μειονότητα», ώστε  να δείξει έμπρακτα το ενδιαφέρον του για τους συμπατριώτες του, για την εκπαίδευση τους και τα γενικότερα προβλήματα τους.

Η Κορυτσά στολίστηκε για τα Χριστούγεννα!- Korça u zbukurua për Krishtlindje!

Η πικρή αλήθεια του κομμουνισμού - Οι κατάσκοποι (Σατιρικό βίντεο) - Realiteti i hidhur shqiptar- Spiunat (satirë)

 Μετά την πτώση της κομμουνιστικής δικτατορίας, από τα πιο άγρια καθεστώτα που γνώρισε ο κόσμος, ταλαντούχοι ηθοποιοί παρουσίαζαν με τα σατιρικά τους σκιτσάκια, την πικρή αλήθειά που βίωναν οι άνθρωποι κατά την δικτατορία αλλά και μετά από αυτή. Ο κόσμος θα πρέπει να βγάλει μαθήματα από την ιστορία. Θα πρέπει να μην επαναλάβει τα ίδια λάθη. Όμως δυστυχώς δεν μαθαίνει... Απολαύστε το με ελληνικούς υπότιτλους. 

Pas rrënies së diktaturës komuniste, një prej rregjimeve më të egra që njohur bota, artistë të talentuar, prezantonin skeçe satirike dhe nëpërmjet tyre prezantonin të vërtetën e hidhur që jetonin njerëzit gjatë diktaturës por dhe pas saj. Bota duhet të nxjerrë mësime nga historia. Nuk duhet të përsëritë të njejtat gabime. Por fatkeqësisht nuk msëon... Shijoheni.  

Φτάνει πια η κοροϊδία! Δεν αντέχουμε άλλο!

 

Η τελευταία απόφαση για το “υποτιθέμενο” άνοιγμα των εκκλησιών ήταν η απρόσμενη διάψευση των ελπίδων μας. Μια εκκλησία “ανοιχτή” μόνο ανήμερα των Χριστουγέννων και των Θεοφανείων και με τον “ασύλληπτο” αριθμό των 9 ατόμων για τους ενοριακούς ναούς και των 25 ατόμων για τους μητροπολιτικούς ναούς. Ενώ απαγορεύεται και ο αγιασμός των υδάτων σε εξωτερικό χώρο.

Σε όλη την Ευρώπη οι εκκλησίες ανοίγουν. Σε κάποιες χώρες δεν έκλεισαν καθόλου. Η Αμερική, στην πλειοψηφία, έχει ανοιχτούς τους ναούς της. Με αυτά τα δεδομένα πιστέψαμε πως θα υπήρχε και για εμάς μια λογική και σοβαρή αντιμετώπιση. Αλλά μάλλον το παράλογο επικράτησε και πάλι…

Σε τέτοιες καταστάσεις είναι να αναρωτιέσαι: Πόσο υποκρισία να αντέξουμε;;; Και πως να μην σκεφτούμε ότι όλα αυτά αποτελούν μια μεγάλη κοροϊδία εις βάρος της Εκκλησίας;;;

• Είναι κοροϊδία γιατί την ίδια ώρα στα Super Market το όριο είναι ένα άτομο ανά 10 τ.μ.!
• Είναι κοροϊδία γιατί στις λαϊκές αγορές οι άνθρωποι συγχρωτίζονται ακόμη περισσότερο μεταξύ τους!
• Είναι κοροϊδία γιατί στις συγκοινωνίες βρίσκεται κυριολεκτικά ο ένας πάνω στον άλλο στις ώρες αιχμής!
• Είναι κοροϊδία γιατί στο Click Away που ανακοινώθηκε, οι αποστάσεις μεταξύ των ατόμων θα είναι 2 μέτρα!
• Είναι κοροϊδία γιατί στις αεροπορικές πτήσεις η πληρότητα μπορεί να φτάσει το 100%!

Την ίδια στιγμή λοιπόν αποφασίζουν να ανοίξουν τις εκκλησίες με 9 άτομα;;;

Όλο αυτόν τον καιρό από την πρώτη καραντίνα μέχρι και σήμερα κάναμε τιτάνια υπομονή. Μείναμε όλο το Πάσχα με τις εκκλησίες ερμητικά σφραγισμένες, μείναμε με κλειστές εκκλησίες και πάλι μέσα στην Σαρακοστή των Χριστουγέννων, γιατί «προέχει η σωματική μας υγεία», για να μας πουν τώρα πως αν είστε “καλά παιδιά” στο χέρι σας είναι να ανοίξουν οι εκκλησιές…

Εεε λοιπόν φτάνει πια! Έλεος!

Δεν αντέχουμε άλλο αυτήν την κοροϊδία!

Αλλά και δεν αντέχουμε άλλο μακριά από τις εκκλησιές μας!

Δεν αντέχουμε να μένουμε μακριά από το Πατρικό μας Σπίτι!

Δεν αντέχουμε άλλο μακριά από την μοναδική πηγή της Ζωής!

Δεν αντέχουμε να μην πάρουμε μέσα μας το Σώμα και το Αίμα του Χριστού μας!

Όταν ο ίδιος ο Θεός κατέβηκε στην Γη για να σώσει όλο το γένος των ανθρώπων, εμείς έχουμε το δικαίωμα να του αρνούμαστε την παρουσία του ανάμεσά μας, να μην τον αφήνουμε να μας γιατρέψει και από τις σωματικές και από τις ψυχικές μας ασθένειες;;;

Ανοίξτε επιτέλους τις εκκλησίες!

• Να ανασάνει η ψυχή μας που πνίγεται μπροστά σε όλα αυτά που συμβαίνουν!
• Να προσευχηθούμε για την σωτηρία των ανθρώπων μας αλλά και όλου του κόσμου!
• Να ζητήσουμε την βοήθεια του Ουρανού αυτές τις δύσκολες ώρες για να μας απαλλάξει από τον κορονοϊό!
• Να πάρουμε μέσα μας την ίδια την Ζωή!
• Να έρθει ο Μεγαλύτερος Γιατρός που θεραπεύει και την ψυχή και το σώμα!

Η ζωή μας χωρίς την εκκλησία είναι θάνατος!

Η υγεία μας χωρίς την εκκλησία είναι και πάλι θάνατος!

Φτάνει πια η κοροϊδία! Δεν αντέχουμε άλλο! 

Σχόλιο Πελασγού: Εκεί στην κυβέρνηση και στα μέλη της ΝΔ μην προσβάλλεστε όταν σας λένε πως φέρεστε στην Εκκλησία χειρότερα από ότι ο Ε Χότζα. Σας το λέμε εμείς που ζήσαμε το κομμουνισμό!! Είναι αλήθεια είστε χειρότεροι από τον Ε Χότζα.... 

Κυριακή ΙΑ' Λουκᾶ (Ἡ παραβολὴ τοῦ μεγάλου Δείπνου)- Παγκόσμιος πρόσκλησις!- E Diela e XI e Llukait (Shëmbëlltyra e Darkës së Madhe)- Ftesa Botërore!

 

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΙΔ´ 16 – 24   16 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· Ἄνθρωπός τις ἐποίησε δεῖπνον μέγα, καὶ ἐκάλεσε πολλούς·  17 καὶ ἀπέστειλε τὸν δοῦλον αὐτοῦ τῇ ὥρᾳ τοῦ δείπνου εἰπεῖν τοῖς κεκλημένοις· ἔρχεσθε, ὅτι ἤδη ἕτοιμά ἐστι πάντα.  18 καὶ ἤρξαντο ἀπὸ μιᾶς παραιτεῖσθαι πάντες, ὁ πρῶτος εἶπεν αὐτῷ· ἀγρὸν ἠγόρασα, καὶ ἔχω ἀνάγκην ἐξελθεῖν καὶ ἰδεῖν αὐτόν· ἐρωτῶ σε, ἔχε με παρῃτημένον.  19 καὶ ἕτερος εἶπε· ζεύγη βοῶν ἠγόρασα πέντε, καὶ πορεύομαι δοκιμάσαι αὐτά· ἐρωτῶ σε, ἔχε με παρῃτημένον.  20 καὶ ἕτερος εἶπε· γυναῖκα ἔγημα, καὶ διὰ τοῦτο οὐ δύναμαι ἐλθεῖν. 21 καὶ παραγενόμενος ὁ δοῦλος ἐκεῖνος ἀπήγγειλε τῷ κυρίῳ αὐτοῦ ταῦτα. τότε ὀργισθεὶς ὁ οἰκοδεσπότης εἶπε τῷ δούλῳ αὐτοῦ· ἔξελθε ταχέως εἰς τὰς πλατείας καὶ ῥύμας τῆς πόλεως, καὶ τοὺς πτωχοὺς καὶ ἀναπήρους καὶ χωλοὺς καὶ τυφλοὺς εἰσάγαγε ὧδε.  22 καὶ εἶπεν ὁ δοῦλος· κύριε, γέγονεν ὡς ἐπέταξας, καὶ ἔτι τόπος ἐστί.  23 καὶ εἶπεν ὁ κύριος πρὸς τὸν δοῦλον· Ἔξελθε εἰς τὰς ὁδοὺς καὶ φραγμοὺς καὶ ἀνάγκασον εἰσελθεῖν, ἵνα γεμισθῇ ὁ οἶκός μου.  24 λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οὐδεὶς τῶν ἀνδρῶν ἐκείνων τῶν κεκλημένων γεύσεταί μου τοῦ δείπνου.   ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΚΒ´ 14 - 14 14 πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοὶ, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί.   Παγκόσμιος πρόσκλησις   «Τότε όργισθεις ο οικοδεσπότης είπε τώ δούλω αύτου· Έξελθε ταχέως εις τάς πλατείας και ρύ- μας τής πόλεως, και τους πτωχούς και άναπήρους και χωλούς και τυφλούς είσάγαγε ώδε» (Λουκ. 14,21)   Ο Θεός, άγαπητοί μου, ε!νε άγάπη. Εΐνε πατέρας και αγαπάει όλα τά παιδιά του ανεξαιρέτως* μαύρα, ερυθρά, λευκά, κίτρινα - σύμφωνα με τη διάκρισι των φυλών. Δεν θέλει κανένα παιδί του να δυστυχή νά ’νε πεινασμένο. Δεν θέλει κανένας να πάη στήν κόλασι, θέλει όλοι να πάνε στον παράδεισο. -Μπα, θα πή κάποιος, ύπάρχει κόλασι και παράδεισος;... Υπάρχει. Είτε το θέλουμε είτε όχι, ύπάρχει άλλος κόσμος, μεταφυσικός. Πέρα άπ’ τή μάταιη τούτη ζωή άπλώνεται ό γαλάζιος ούρανός, ό κόσμος ό άπέραντος τών άύλων πνευμάτων, τής άθανασίας. Το λέμε στο Σύμβολο τής πίστεως* «Προσδοκώ άνάστασιν νεκρών καί ζωήν του μέλλοντος αίώνος· άμήν»(Σύμβ. πίστ. 11-12). Εινε δόγμα τής άγίας μας πίστεως* ύπάρχει παράδεισος, και ό Θεός μας θέλει όλους έκεΐ. Άλλα δεν πρόκειται τώρα εδώ να σας μιλήσω γι’ αύτό* κάτι άλλο θέλω να σας πώ. * * * Υπάρχει, άγαπητοί μου, και έδω κάτω στη γη παράδεισος! -Έδώ, σ’ αύτο τον κόσμο; Ναί. -Και πού βρίσκεται; Όποιος πίστεψε στον Υιόν τού Θεού, αύτος πρέπει να το γνωρίζη. Ό πρώτος παράδεισος ήταν φυσικός* ήταν ενα κομμάτι τής γής διαλεχτό, σ’ ενα ύπέροχο φυσικο περιβάλλον κάπου κοντα στον Εύφράτη ποταμό. Μετα τήν παράβασι όμως και τήν εξωσι άπο εκεί τών πρωτοπλάστων ό φυσικος εκείνος παράδεισος κατελύθη. Τώρα ύπάρχει μόνο ό πνευματικός παράδεισος τού Θεού, τον όποίο προσδοκουμε και ό όποίος εΐνε άκατάλυτος πλέον και αιώνιος. Σ’ αύτον εισέρχονται όσοι βαπτίζονται «εις το όνομα του Πατρος και του Υίου και του αγίου Πνεύματος» (Ματθ. 28,19). Όπως άντιλαμβάνεσθε ό παράδεισος αύτος εΐνε ή Εκκλησία, ή όποία διακρίνεται σε δύο πτέρυγες* στήν θριαμβεύουσαν έν ούρανοίς και τήν στρατευομένην έπι γής. Ή Εκκλησία έχει πύλη εισόδου έπι τής γής τήν έκκλησιά, τον ορθόδοξο ίερο ναό. Όποιος πιστεύει και μπαίνει στήν Εκκλησία με φόβο Θεού, άναπνέει τήν αύρα τού ούρανού, τήν πνοή τού άγίου Πνεύματος, μιλάει με τον ούράνιο Πατέρα, αισθάνεται τον θείο έρωτα. Μπαίνει μέσα στενοχωρημένος - κλαμένος, και βγαίνει με φτερα άετού. Παράδεισος στη γη εΐνε ή Εκκλησία του Χριστού. ’Άν το πιστεύης, έλα* αν δεν το πιστεύης, μήν έρχεσαι. Γι’ αύτο στήν θεία λειτουργία άκούμε το κάλεσμα «'Όσοι πιστοί!...». Στον παράδεισο τής Εκκλησίας καλεί σήμερα και το ίερο εύαγγέλιο που άκούσαμε (βλ. Λκ. 14,16-24· Μθ. 22,14). «Έρχεσθε», λέει, έλατε έδω! άνοιχτες εΐνε οί πόρτες. Έλατε όλοι άνεξαιρέτως, μικροι και μεγάλοι, πλούσιοι και φτωχοί. ü Έλα, έσυ ό νέος, που είσαι πάνω στήν άκμή τής ζωής. Δεν έχει τόσο άνάγκη ό γέρος όσο εσύ, που τώρα βρίσκεσαι μέσα σε φουρτούνα ώκεανού. Έσύ, παιδί μου, έχεις τώρα περισσότερο άνάγκη το Θεό.  Ελα στήν εκκλησία, να γονατίσης μπροστά στο Χριστό, να τον παρακαλέσης να σε σώση άπο τον πειρασμό της σαρκός. Άν νικήσης σ’ αύτόν, θά ’σαι ήρωας. Όξω επικρατεί ή διεστραμμένη άντίληψι, ότι όποιος δεν δοκιμάση τα σαρκικα δεν εΐνε τίποτα. Οί άρχαίοι όμως έλεγαν, ότι το να νικά κανείς τον εαυτό του εΐνε ή πρώτη και μεγαλύτερη νίκη* «το νικάν έαυτον πασών νικών πρώτη τε καϊ άρίστη» (Πλάτ., Νόμ., Α' 626θ). Έλα λοιπον να παρακαλέσης τήν Παναγία, να σε φυλάξη άγνο και με μια άγνή κοπέλλα να κάνης οικογένεια. ü Έλα, εσυ ό πλούσιος, με τα πολλά χρήματα και κτήματα, και παρακάλεσε το Χριστό να σε σώση άπο άλλον πειρασμό, εξ ίσου επικίνδυνο, τή φιλαργυρία, και να μή γίνης Ιούδας προδότης για τριάκοντα άργύρια. ü Έλα, εσύ ό άξιωματοΰχος, στήν εκκλησία. Ό τσοπάνος κι ό αγρότης δεν κινδυνεύουν όσο εσύ, πού πλησίασες προς τήν κορυφή της πυραμίδος. Παρακάλεσε το Θεο να σε σώση απο άλλον πειρασμό, τήν κενοδοξία και ύπερφάνεια, τις όποιες γεννούν τα άξιώματα. Τί απαντούν οί προσκεκλημένοι; Ένω αύτοι έχουν περισσότερο ανάγκη άπο τή θεϊκή ενίσχυσι, δυστυχώς δεν έρχονται, δεν πατάνε το κατώφλι της Εκκλησίας. Απαντούν ό,τι άπήντησαν οί τρεις καλεσμένοι στο δείπνο τού εύαγγελίου. Ό ένας είπε· Έχω εμπόριο, ασε με ήσυχο. Ό δεύτερος είπε· Έχω χωράφια, αφησέ με να τα καλλιεργήσω. Ό τρίτος, πιο αδιάντροπος· Έχω γυναίκα και πρέπει να διασκεδάσω. Αύτή είνε ή απάντησι τού χυδαίου κόσμου στις θεϊκές προσκλήσεις. Και λοιπόν; Έπειδή εσείς δέν έρχεστε, τί μέ τούτο; ζημιώνεται ή Εκκλησία; Δεν ζημιώνεται. Κι αν ακόμα έρθη μέρα καταραμένη πού κανένας δέν θα πατάη στήν εκκλησία -και θα ’ρθή, τ’ ακούτε; κοντα είνε ή μέρα αύτή-, κι αν ακόμα έρθη τέτοια μέρα, ό παπάς δέν θά ’νε μόνος του. Έβαλε πετραχήλι, είπε «Ευλογημένη ή βασιλεία...»(θ. Λειι.); Ή εκκλησία γέμισε. Πως; Γέμισε απο αγγέλους και αρχαγγέλους! Τα παλια τα χρόνια παπαδες πού πίστευαν στο Θεό, πού άνοιγαν τή φυλλάδα μέ δέος κ’ έκαναν τή λειτουργία μέ δάκρυ, -δέν είνε ψέμα, είνε αλήθεια-, έβλεπαν το ναο νά ’νε γεμάτος απο αγγέλους και αγίους πού υμνούν ακαταπαύστως τον Κύριο. Δέν έχει ανάγκη απο μάς τα σκουλήκια ό Θεός· μέ θεϊκές κιθάρες τού ψάλλουν «'Άγιος, άγιος, άγιος Κύριος σαβαώθ, πλήρης ό ούρανος και ή γη της δόξης σου»(Ήσ. 6,3 και θ. Λειι). Δέν ζημιώνεται λοιπον ή Εκκλησία· ζημιώνεσαι εσύ, άνθρωπέ μου, όταν δέν έρχεσαι να προσευχηθής. * * * Άλλ’ εαν δέν έρχωνται αύτοί, έρχονται κάποιοι άλλοι. Ή παραβολή λέει, ότι ό Κύριος ώργίστηκε πού δέν πηγαν οί καλεσμένοι και λέει· Βγές, παιδί μου, στούς δρόμους και όποιον βρής, φτωχό, κουρελή, ανάπηρο, φέρ’ τον έδώ στο τραπέζι της χαράς, να γεμίση το σπίτι μου. Ποιοί πανε και σήμερα στήν εκκλησία; Δέν πάνε πολλοι μορφωμένοι και αξιωματούχοι, μεγάλοι και τρανοί. Αύτοι τήν Κυριακή παίρνουν το αμάξι τους και φεύγουν - και συμβαίνουν τόσα δυστυχήματα. Δυστυχώς περιφρονούμε το Θεό. Χτυπάει ή καμπάνα, και οί μεγάλοι δεν πατανε στήν εκκλησία. Ποιοί πάνε; Έχει ό Θεος το λαό του· είνε οί φτωχοί, τα εύλογημένα φτωχαδάκια, αύτοι πού κρατάνε τή θρησκεία, τήν πατρίδα, ό,τι ίερο και όσιο έχουμε. "Αν αφαιρέσης αύτούς, τί έμεινε; Είχα πάει σέ μια εκκλησία στο ακρο τών Αθηνών. Κοιτάζω στο εκκλησίασμα και βλέπω μέσα στα φτωχαδάκια, σέ αναπηρικο καροτσάκι, ένα παιδι 25 - 30 ετών πού έκανε το σταυρό του. Τον πλησιάζω στο τέλος. -Τί κάνεις, παιδί μου, πώς είσαι; -Έπαθα απο δυστύχημα, δέν μπορώ να περπατήσω. Βγαίνω μια φορά, μόνο Κυριακή πρωί. Όταν ακούσω τήν καμπάνα, λέω στον αδερφό μου και μέ φέρνει στήν εκκλησία· εδώ εύχαριστιέμαι. Αν δέν πίστευα στο Θεό, θα τίναζα τα μυαλά μου στον αέρα... Έλα λοιπόν, εσύ μέ το καροτσάκι! Νά στούς καλεσμένους ό ανάπηρος τω αιώνιο Εύαγγέλιο! Αύτος μέ το καροτσάκι πάει στήν εκκλησία· κι ό αλλος, πού έχει τα πόδια για ορειβασία στα Πιέρια και στον Όλυμπο, δέν πατάει. Έλατε, σείς οί ανάπηροι, οί τυφλοί, οί κωφοί, ελάτε μέσ’ στήν εκκλησιά! Και απ’ αύτούς γεμίζει ή Εκκλησία. Ή θρησκεία είνε καταφύγιο τών αδυνάτων, είπε ό Γερμανος αθεος, αλλα εγώ το αντιστρέφω· είνε αύτή πού παρηγορεί και κάνει ήρωες τούς αδυνάτους. Αλλα το ότι κάλεσε αναπήρους και αδυνάτους δέν το εννοεί μόνο σωματικώς και οικονομικώς· το λέει και παραβολικώς. Τυφλοι είνε και όσοι ζούν στο σκοτάδι τών διαφόρων θρησκειών, της ειδωλολατρίας. Ξέρουμε, ότι στούς 100 κατοίκους της Γης οί 33 μόνο είνε χριστιανοι κι όχι όλοι ορθόδοξοι· οί 77 είνε στο σκότος. Στήν Αφρική, στις Ινδίες, οί Γιαπωνέζοι, οί ιθαγενείς της Αμερικής, οί ερυθρόδερμοι, όλοι αύτοι δέν έχουν ακούσει για Χριστο και Εύαγγέλιο. Έφυγαν απο τήν Ελλάδα 4 - 5 ίερομόναχοι, κήρυξαν κάτω στήν Αραπιά, και πολλοί πίστεψαν στο Χριστό· χτίσανε εκκλησιές - καλύβες, μαζεύονται κάθε Κυριακή, κι όταν λειτουργεί ό παπάς κλαΐνε και λένε «Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν ελθης έν τη βασιλεία σου» (Λουκ. 23,42). Αν ήμουν νεώτερος, θα πήγαινα κ’ εγώ εκεί. Έδώ, ενω ή πατρίδα μας πίστεψε πρώτη στα Βαλκάνια, τώρα τα μικρόβια τού αθέου μαρξισμού και της μασονικης εύμαρείας μπηκαν στο αΐμα μας και μπασταρδέψαμε· φύγαμε απο το Θεό, και αν δέν επιστρέψουμε, κάποια συμφορα θα μάς βρή μεγαλύτερη από της Μικρας Ασίας. Τώρα πού πλησιάζουν οί άγιες μέρες, ας παμε στόν πνευματικό, ας εξομολογηθούμε τ’ άμαρτήματά μας, και μέ καρδιά καθαρή νά πλησιάσουμε τα άγια, να ύμνήσουμε τήν Παναγία Παρθένο, και να τήν παρακαλέσουμε δια πρεσβειών της ό Κύριος να γίνη ϊλεως σ’ εμάς· αμήν. (+) επίσκοπος Αυγουστίνος

Sipas Llukait XIV 16 – 24.   Edhe ai i tha atij: Një njeri bëri një darkë të madhe dhe ftoi shumë. 17 Edhe në kohën e darkës dërgoi shërbëtorin e tij që t’u thoshte të ftuarve. Ejani, se tani të gjitha janë gati. 18 Edhe të gjithë si të ishin në një mendje nisën të hiqeshin mënjanë. I pari i tha: Bleva një arë dhe kam nevojë të dal e ta shoh; të lutem të më ndjesh. 19 Edhe një tjetër tha: Bleva pesë pendë qe dhe po shkoj t’i provoj; të lutem, të më ndjesh. 20 Edhe një tjetër tha: Mora grua dhe prandaj nuk mund të vij. 21 Edhe ai shërbëtori erdhi dhe ia tregoi të zotit këto. Atëherë i zoti i shtëpisë u zemërua, e i tha shërbëtorit të tij: Dil shpejt nëpër rrugët e nëpër udhët e qytetit, edhe fut këtu brenda të varfërit e të gjymtuarit, edhe të çalët e të verbërit. 22 Edhe shërbëtori tha: Zot, u bë siç urdhërove, po ende ka vend. 23 Edhe i zoti i tha shërbëtorit: Dil nëpër udhët e nëpër gardhet dhe shtrëngoi të hyjnë, që të mbushet shtëpia ime. 24 Sepse po ju them juve, se asnjë nga ata njerëzit që qenë ftuar nuk do të shijojë darkën time.   Ftesë Botërore   “Atëherë i zoti i shtëpisë u zemërua, e i tha shërbëtorit të tij: Dil shpejt nëpër rrugët e nëpër udhët e qytetit, edhe fut këtu brenda të varfërit e të gjymtuarit, edhe të çalët e të verbërit”   Zoti, të dashurit e mi, është dashuri. Është At dhe i do të gjithë fëmijët pa përjashtim* të zinj, të kuq, të bardhë, të verdhë- sipas cilësive dalluese të racave. Nuk do asnjë prej fëmijëve të tij që të jetë i uritur. Nuk do që dikush të shkojë në ferr, do që të gjithë të shkojnë në parajës. -         Po si, do të thotë dikush, ekziston ferr dhe parajsë?... Ekziston. Duam apo nuk duam ne, ekziston një botë tjetër, mbinatyrale. Përtej kësaj jete të kotë shtrihet qielli blu, bota e frymëve jomateriale, e pavdekshmërisë. E themi dhe në simbolin e besimit “Pres ngjalljen e të vdekurve dhe jetën e ardhshme të ameshuar, amin” (Simboli i Besës 11-12). Është dogma e besimit tonë të shenjtë, ekziston parajsë dhe Zoti na do të gjithëve atje. Por tani, këtu nuk kam ndërmend që t’iu flas për këtë. *** Ekziston të dashurit e mi, dhe këtu në këtë botë parajsa! – Këtu në këtë botë? Po. – Ku gjendet? Ai që besoi në Birin e Perëndisë, ai duhet ta dijë. Parajsa e parë ishte natyrale, ishte një pjesë toke e zgjedhur, në një ambient natyral diku pranë lumit Efrat. Por pas shkeljes dhe daljes prej atje të të parëkrijuarve ajo parajsë natyrale humbi. Tani ekziston vetëm parajsa shpirtërore e Zotit, të cilën e presim dhe e cila është e përjetëshme dhe e patjetërsueshme. Në këtë parajsë hyjnë të gjithë ata sa pagëzohen “në emër të Atit, Birit dhe Shpirtit të Shenjtë” (Mattheut 28, 19). Ashtu siç e kuptoni, kjo parajsë është Kisha, e cila dallohet në dy pjesë, në atë triumfale në qiell, dhe atë në ushtrim e cila ndodhet në tokë. Kisha ka një hyrje mbi tokë tokë kishën, tempullin e shenjtë orthodhoks. Ai i cili beson hyn në Kishë me frikë Perëndie, merr frymë flladin e qiellit, frymën e Shpritit të Shenjtë, flet me Atin qiellor, ndjen dashurinë hyjnore. Hyn brenda i shqetësuar- me lot në sy, dhe del me krahë shqiponje. Parajsa në tokë është Kisha e Krishtit. Nëse e beson eja, nëse nuk e beson të mos vish. Për këtë arsye në meshën hyjnore dëgjojmë ftesën “Sa besimtarë!...” Në parajsën e Kishës na thërret sot dhe ungjilli i shenjtë që dëgjuam (shiko Lluka 14, 16-24, Mattheu 22, 14). “Të vini”, thotë, ejani këtu! Portat janë të hapura. Ejani të gjithë pa përjashtim, të vegjël e të mëdhenj, të pasur e të varfër.   ü Eja ti i riu, që je në kulmin e jetës. Nuk ka kaq shumë nevojë plaku, sa ke ti, që tani je në mes të furtunës së oqeanit. Ti biri im, ke tani e ke nevojë më tepër Zotin. Eja në Kishë, të gjunjëzohesh para Krishtit, t’i lutesh që të të shpëtojë nga ngacmimi i trupit. Nëse fiton në këtë, do të jesh hero. Jashtë mbizotëron koncpeti i shtrembër, se kushdo që nuk provon truporet nuk është asgjë. Por të lashtët thoshin se të mundë dikush veten e tij është fitorja e parë dhe më e madhe (Platoni Nom. A 626θ). Eja pra që ti lutesh së Tërëshenjtës , të të ruajë të qashtër si djalë ashtu dhe vajzë që të krijosh familje. ü Eja ti i pasuri, me paratë dhe pronat e shumta, dhe lutju Krishtit të të shpëtojë nga tjetër ngasje, po kaq të rrezikshme, dashurinë për para, dhe të mos bëhesh Juda tradhtar për tridhjet monedha. ü Eja dhe ti oficeri, në kishë. Ti çoban dhe bujku nuk rrezikohen sa ty, që u afrove drej majës së piramidës. Lutju Zotit që të të shpëtojë nga një ngasje tjetër, lavdinë boshe dhe krenarinë të cilat lindin grada. Çfarë përgjigjen të ftuarit? Ndërsa ata kanë më tepër nevojë për mbështetje hyjnore, fatkeqësiht nuk vijnë, nuk shkelin në hyrjen e Kishës. Përgjigjen ashtu si u përgjigjën tre të ftuarit në darkën e Ungjillit. Njëri tha: Kam punë tregtie, më ler të qetë. I dyti tha: Kam toka, më ler që t’i punoj. I treti, më i pacipë: Kam grua dhe duhet të argëtohem. Kjo është përgjigjia e botës së ndyrë ndaj thirrjeve hyjnore. Edhe? Meqënëse ju nuk vini, edhe çfarë? Nuk dëmtohet ai. Dhe sikur të vijë ajo ditë e mallkuar që askush të mos shkojë në kishë- dhe do të vijë, e dëgjoni? Pranë është, prifti nuk do të jetë vetëm. Vendosi petrahilin, tha “E bekuar është Mbretëria...”( Mesha Hyjnore)? U mbush Kisha. Si? U mbush nga ëngjëjt dhe kryeëngjëjt! Vitet e vjetra, priftërinjtë që besonin tek Zoti, që hapnin fletën dhe me frikë bënin meshën në lot- nuk është gënjeshtër është e vërtetë - , shikonin kishën që ishte plot me ëngjëj dhe shenjtorë që lavdëronin pa ndalim Zotin. Nuk ka nevojë për ne krimbat Zoti, me kitara hyjnore i psalin “Shenjt, shenjt, shenjt Zoti Savaoth, qielli dhe dheu është plot prej Lavdisë sate” (Isaia 6,3 dhe Mesha Hyjnore). Nuk dëmtohet pra Kisha,  ti dëmtohesh    o njeri kur nuk vjen që të lutesh. *** Por nëse nuk vijnë ata, vijnë disa të tjerë. Shëmbëlltyra thotë që Zoti u zemërua që nuk shkuan të ftuarit dhe thotë: Dili biri im në rrugë dhe këdo që të gjesh, të varfër, leckaman, çalaman, sille këtu në tavolinën e gëzimit, të mbushet shtëpia ime. Cilët shkojnë sot në kishë? Nëse nuk shkojnë shumë të edukuar dhe oficerë, të mëdhenj dhe të famshëm. Ata të dielë marrin makinën dhe ikin- dhe ndodhin kaq shumë aksidente. Fatkeqësisht  përbuzim Zotin. Godet këmbana, dhe të mëdhenjtë nuk shkelin në kishë. Cilët shkojnë? Ka Zoti popullin e tij, janë të varfërit , varfanjakët e bekuar, ata që ruajnë besimin, atdheun, çdo gjë të shenjtë që kemi. Nëse i heq ata, çfarë mbeti? Shkova në një kishë në një qoshe të Athinës. Shikoj besimtarët që ndodheshin atje dhe shikojë ndër varfanjakët, në një karrocë invalidësh , një fëmijë 25-30 vjet që bëri kryqin e tij. I afrohem në fund. – Si je, biri im, si kalon?- E pësova nga një aksident, nuk mund të ec Dal njëherë në javë, vetëm të Dielë në mëngjes. Kur dëgjoj këmbanën, i them vëllait tim dhe sjell në kishë, këtu kënaqem. Nëse nuk do të besoja në Zot do të kisha hedhur trutë në erë... Eja pra, ti me karrocë! Ja pra ndër të ftuarit invalidi i Ungjillit të përjetshëm! Ai me karrocë shkon në kishë dhe tjetri që ka këmbë për t’u ngjitur në majë të Olimpit nuk shkel. Ejani ju pra invalidë, të verbërit, shurdhërit, ejani brenda në kishë! Dhe prej tyre mbushet Kisha! Feja është streha e të dobëtit, tha ateisti gjerman, por unë e përmbys, është ajo që ngushëllon dhe bën heronj të dobëtit. Por që thirri invalidë e të dobët nuk e nënkupton kaq në aspektin trupor dhe ekonomik, e thotë në mënyrë shëmbëlltyre. Të verbër janë ata sa jetojnë në errësirën e feve të ndryshme, të adhurimit të idhujve. E dimë se në 100 banorë të tokës, vetëm 33 janë të krishterë dhe jo orthodhoksë, 77 janë në errësirë. Në Afrikë, në Indi, Japonezët, njerëzit e xhunglës në Amerikë, ata me ngjyrën e kuqe në lëkurë, të gjithë ata nuk kanë dëgjuar për Ungjillin dhe Krishtin. Ikën 4-5 murgjër dhe predikuan në Afrikë, dhe shumë besuan tek Krishti, ndërtuan Kishat-kasolle, mblidheshin çdo të dielë, dhe kur meshonte prifti qanin dhe thoshin “Kujtomë o Zot kur të vish në mbretërinë tënde” (Lluk. 23,42).   Nëse do të isha më i ri do të shkoja unë atje. Këtu, megjithëse atdheu ynë besoi i pari në Ballkan, tani mikrobet e marksizmit ateist dhe të mirëqënies masonike hynë në gjakun tonë dhe u bastarduam, u larguam nga Zoti dhe nuk u kthyem, do na gjejë ndonjë gjë e keqe më e madhe nga ajo e Azisë së Vogël.   Tani po afrojnë ditët e shentja, le të shkojmë në ati shpirtëror, le të rrëfejmë mëkatet tona dhe me zemër të pastër të afrohemi në të shenjtat, të lavdërojmë të Tërëshenjtën Virgjëreshë dhe t’i lutemi  që të ndërmjetësojë tek Zoti që të na mëshirojë. Amin. (+) Episkop Avgustini. Përktheu B T

Η Πρέσβης της Ελλάδος στα Τίρανα, φιλοξενούμενη σε τηλεοπτική εκπομπή στην Αλβανική Τηλεόραση! - Ambasadorja e Greqisë në Tiranë, e ftuar në një emision televiziv!

 

Η Πρέσβης της Ελλάδας στην Αλβανία κα Φιλιππίδου Σοφία, ήταν φιλοξενούμενη σε απογεματινή εκπομπή του τηλεοπτικού σταθμού Vizion plus, ένα από τα μεγαλύτερα κανάλια στην Αλβανία. Η δημοσιογράφος κα. Έβι Ρέτση η οποία έζησε και μεγάλωσε στην Ελλάδα συγκεκριμένα στην Αθήνα, πραγματοποίησε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη που αξίζει να δείτε. 

Ambasadorja e Greqisë në Shqipëri znj Filippidou Sofia, ishte e ftuar në emisionin e pasdites së Televizionit Kombëtar Vizion Plus, një prej kanaleve më të mëdha në vend. Intervista në gazetarja znj Evi Reçi e cila ka jetuar dhe është rritur në Greqi, realizoi është mjaft interesante dhe ja vlen që ta ndiqni. 

Ευχές Χριστουγέννων από τον Γενικό Γραμματέα Δημόσιας Διπλωματίας και Απόδημου Ελληνισμού του Υπουργείου Εξωτερικών, κ. Γιάννη Χρυσουλάκη.

 

Μητροπολίτης Σεβαστιανός: 26 χρόνια από την κοίμησή του (12-12-1994)

 

ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΔΡΥΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ ΚΑΙ ΚΟΝΙΤΣΗΣ

ΥΠΕΡΤΙΜΟΣ ΚΑΙ ΕΞΑΡΧΟΣ ΠΑΣΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ

1922 - 1994 (+)

ΜΙΑ ΖΩΗ ΑΓΩΝΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ

    Ο Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης, Υπέρτιμος και έξαρχος πάσης Βορείου Ηπείρου, Σεβαστιανός (κατά κόσμον Σωτήριος Οικονομίδης) γεννήθηκε την 20η Ιουνίου 1922 στα Καλογρηανά Καρδίτσης.

    Μετά την αποπεράτωση των μαθημάτων του Δημοτικού Σχολείου της ιδιαιτέρας πατρίδος και του ημιγυμνασίου Φαρσάλων, εφοίτησεν στο Ιεροδιδασκαλείον Κορίνθου και μετά την κατάργηση του εγράφη στο Γυμνάσιον Καρδίτσης, από το οποίο έλαβε απολυτήριο το 1941. Φοίτησε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από την οποία ανεκηρύχθη πτυχιούχος το 1949.

    Κατόπιν εξεπλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία επί 28 μήνες, υπηρετώντας στη Θρησκευτική Υπηρεσία του Στρατού.

    Το 1952 έγινε μέλος της αδελφότητας Θεολόγων "Η ΖΩΗ" και το 1960 μέλος της αδελφότητος Θεολόγων "Ο ΣΩΤΗΡ". Προσελήφθη αρχικά ως λαϊκός ιεροκήρυκας στην περιφέρεια Μεσσηνίας. Έπειτα εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη Αθηνών, μετονομασθείς σε Σεβαστιανός. Χειροτονήθηκε Διάκονος από τον τότε Μητροπολίτη Λήμνου (κατόπιν Τρίκκης και Σταγών) Διονύσιο τον Αύγουστο του 1956.

Τον Απρίλιο του 1957 διορίσθηκε ιεροκήρυκας της Ι. Μητροπόλεως Ιωαννίνων χειροτονηθείς σε πρεσβύτερο - Αρχιμανδρίτη την 26η Ιουνίου 1957 από τον τότε Μητροπολίτη Ιωαννίνων Δημήτριο. Δίδαξε ως καθηγητής στο ιεροδισκαλείον της Ιεράς Μονής Βελλάς και στη Ζωσιμαία Παιδαγωγική Ακαδημία Ιωαννίνων. Ως ιεροκήρυκας στην Ι. Μητρόπολη Ιωαννίνων τη δεκαετία 1957 - 1967 συνεργάστηκε με τους Μητροπολίτες κ. Δημήτριο και κ. Σεραφείμ (πρώην Αρχιεπίσκοπο Αθηνών).

    Τον Ιούνιο του 1967 εκλέγεται Μητροπολίτης της ιστορικής Μητροπόλεως Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης. Αισθανόμενος την μεγάλη ευθύνη αυτής της κλήσεως, στον λόγο του τη στιγμή της χειροτονίας του σε επίσκοπο ανέφερε: "Οι καιροί είναι χαλεποί. Η πίστις των πολλών κλυδωνίζεται. Η αμαρτία αποθρασύνεται. Το κακόν κορυφούται. Χρειάζονται επομένως επίσκοποι ικανοί, με πίστιν, με αγιότητα, με αυταπάρνησην, με πύρινο ζήλον, με μόρφωσιν".

    Έτσι ο ίδιος ανέδειξε με το πολυτιμότατο έργο του την φτωχική επαρχία της Κονίτσης, που είναι μία από τις μικρότερες μητροπόλεις της Ελλάδος, προπύργιο του ακριτικού Ελληνισμού και προμαχώνα των Ελληνορθοδόξων ιδεωδών και οραμάτων. Το όνομα του Μητροπολίτου Σεβαστιανού έγινε πανελληνίως αλλά και παγκοσμίως γνωστό και για την μαχητικότητα του στη διεκδίκηση των δικαίων του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού.

Το Ποιμαντικό έργο του    

Το ποιμαντικό του έργο στην Μητρόπολη Κονίτσης είναι πολυσχιδές και μεγάλο · αν μάλιστα συγκριθεί με τα πληθυσμιακά δεδομένα της Μητροπόλεως είναι τεράστιο:

    α) Ο Μητροπολίτης Σεβαστιανός έκτισε τον περικαλλή Ιερό Ναό του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού στην Κόνιτσα, που είναι ναός μοναδικός για ολόκληρη την Ήπειρο, αλλά και ο μεγαλύτερος ναός του Αγίου Κοσμά σ' όλη την Ελλάδα. Η μνήμη δε του Αγίου Κοσμά εορτάζεται κάθε χρόνο με ιδιαίτερη λαμπρότητα και έχει γίνει πανελλήνιο προσκύνημα.

    β) Επίσης επί της Αρχιερατείας του και με προσωπικό του ενδιαφέρον ανακαινίσθηκαν οι δύο ιστορικές Ιερές Μονές Στομίου (18ος αιώνας) και Μολυβδοσκεπάστου (7ος αιώνας, δίπλα ακριβώς στα Ελληνοαλβανικά σύνορα).

    γ) Ίδρυσε στην Κόνιτσα Γηροκομείο για την περίθαλψη απόρων γερόντων.

    δ) Δημιούργησε δύο οικοτροφεία στα οποία παλαιότερα φιλοξενούνταν δωρεάν άποροι μαθητές και μαθήτριες Γυμνασίου και Λυκείου από την ευρύτερη περιοχή της Κόνιτσας. Από το 1990 και εξής, φιλοξενούνται δωρεάν μαθητές και μαθήτριες (ελληνόφωνοι και αλβανόφωνοι) απ' ολόκληρη τη Βόρειο Ήπειρο. Για τους αλβανοφώνους αλλά και για τους μαθητές με δυσκολίες στα μαθήματα, γίνονται ιδιαίτερα μαθήματα από καθηγητές των σχετικών ειδικοτήτων. Το προσωπικό ενδιαφέρον του Μητροπολίτη για τα παιδιά αυτά (ελλαδίτες και βορειοηπειρώτες) εκτείνεται και μετά την αναχώρηση τους από την Κόνιτσα για σπουδές. Φρόντιζε να εξασφαλίσει διαμονή στον τόπο σπουδών πληρώνοντας προσωπικά του χρήματα για να μπορέσουν τα παιδιά απερίσπαστα να συνεχίσουν τις σπουδές τους. Η ΣΦΕΒΑ είναι σε θέση να γνωρίζει τα μεγάλα ποσά που διέθετε ο Μητροπολίτης Σεβαστιανός για να ενισχύσει οικονομικά απόρους φοιτητές, μερικοί από τους οποίους είναι και μέλη της.

    ε) Αναδιοργάνωσε το πνευματικό κέντρο της Μητροπόλεως με τη λειτουργία Κατηχητικών Σχολείων, κατασκηνώσεων καθώς και με την ίδρυση τριών αιθουσών ομιλιών, κηρυγμάτων και εκδηλώσεων. Η προσωπικότητα του Μητροπολίτου Σεβαστιανού ήλκυσε στην Κόνιτσα κληρικούς, καθηγητές και επιστήμονες από άλλα μέρη της χώρας μας και από το εξωτερικό οι οποίοι με αυτοθυσία πρόσφεραν κοντά του τις υπηρεσίες τους.

Μητροπολίτης Σεβαστιανός και Βόρειος Ήπειρος 

    Ο Μητροπολίτης Σεβαστιανός από την πρώτη μέρα της παρουσίας του στην Μητρόπολη της Κονίτσης υποσχέθηκε ότι θ' αγωνιστεί με όλες του τις δυνάμεις για την αποκατάσταση των δικαίων του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου. Στον ενθρονιστήριο λόγο του (29-6-1967) ανέφερε επί λέξει: "...Κατά την στιγμήν αυτή καθ' ην το πρώτον ανέρχομαι τον θρόνο τούτον, η σκέψις μου στρέφεται... προς τους αλύτρωτους αδελφούς μας της Βορείου Ηπείρου, τους στενάζοντας υπό τον ζυγόν της πικράς δουλείας, διά να τους διαβεβαιώσωμεν ότι όχι μόνο αι προσευχές μας θα τους συνοδεύουν καθημερινώς, αλλά και παν το δυνατόν θα πράξωμεν, όπως λυτρωθούν των δεσμών της δουλείας...". Την υπόσχεση αυτή υπηρέτησε με κάθε μέσο, παρά τις δυσκολίες, τις ύβρεις, την εντονότατη και σκληρή πολεμική που δέχτηκε.

    Ο Σεβαστιανός είναι ο Ιεράρχης του οποίου το όνομα συνδέθηκε άμεσα με το Βορειοηπειρωτικό Ζήτημα. "Σύμβολο του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου" τον είχε χαρακτηρίσει σε επιστολή της η ΟΜΟΝΟΙΑ Αργυροκάστρου (1991).

    1) Ήταν ο άνθρωπος που νεκρανάστησε το Βορειοηπειρωτικό. Τότε που κανένας δε μίλαγε για Βόρειο Ήπειρο, μόνο ο Μητροπολίτης Σεβαστιανός, οργώνοντας κυριολεκτικά την Ελλάδα, ενημέρωνε και διαμαρτύρονταν για το δράμα των ξεχασμένων Ελλήνων. Ακόμα επισκέφθηκε το Αμερικανικό Κογκρέσο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, καταγγέλλοντας τις αλβανικές θηριωδίες.

       α) Ίδρυσε το 1982 και στη συνέχεια οργάνωσε και ενίσχυσε οικονομικά τη μοναδική φοιτητική οργάνωση για το βορειοηπειρωτικό - τη Συντονιστική Φοιτητική Ένωση Βορειοηπειρωτικού Αγώνα (ΣΦΕΒΑ). Και κάτι σημαντικότερο: ήταν η ψυχή της, ο εμπνευστής της, ο εμψυχωτής της. Ήταν αυτός που με το λόγο του αλλά και με την ψυχική του δύναμη, το αγωνιστικό του φρόνημα, το ακέραιο ήθος του, με ολόκληρη τη ζωή του άνδρωσε τη ΣΦΕΒΑ, εμψυχώνοντας τα μέλη της. Στο Σεβαστιανό κυρίως οφείλεται το ότι οι φοιτητές και οι νέοι της ΣΦΕΒΑ θυσίασαν και θυσιάζουν χρόνο, διασκέδαση, διακοπές, μαθήματα για τον ιερό αγώνα του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου.

       β) Το 1987 ίδρυσε τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Βορειοηπειρωτικού Αγώνα (ΠΑΣΥΒΑ) με έδρα την Κόνιτσα, σύνδεσμο στον οποίο συμμετέχουν εξέχοντες επιστήμονες και στελέχη του διπλωματικού χώρου. Ο ΠΑΣΥΒΑ διοργάνωσε στην Κόνιτσα δύο (2) επιστημονικά συνέδρια (1987 & 1990) των οποίων έχουν ήδη εκδοθεί οι τόμοι των πρακτικών τους.

       γ) Περίπου δεκαπέντε (15) είναι οι εκδόσεις του Μητροπολίτου για το Βορειοηπειρωτικό ζήτημα, πολλές απ' τις οποίες έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, Γερμανικά, Γαλλικά και Αλβανικά. Επίσης εξέδιδε την εφημερίδα "Βορειοηπειρωτικό Βήμα", επίσημο όργανο του ΠΑΣΥΒΑ, του οποίου και προήδρευε.

       δ) Για το βορειοηπειρωτικό ζήτημα ο Μητροπολίτης Σεβαστιανός θεσμοθέτησε ετήσιες εκδηλώσεις στην μητρόπολη:

          - Αγρυπνία δίπλα στα ελληνοαλβανικά σύνορα, στην Ιερά Μονή Μολυβδοσκεπάστου στις 15 Αυγούστου.

          - Ανάσταση στο τελευταίο ακριτικό χωριό Μαυρόπουλο απέναντι από την Δρόπολη Αργυροκάστρου. Η τελετή της Αναστάσεως καθιερώθηκε στα χρόνια του Χότζα κατόπιν αιτήσεως των Βορειοηπειρωτών, οι οποίοι παρακολουθούσαν μέσα από τις γρύλλιες των παραθύρων, ενώ ο αντίλαλος του ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ έφτανε σ' αυτούς με ισχυρά μεγάφωνα.

          - Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η διοργάνωση "τριήμερου πένθους και προσευχής" στη Μητρόπολή του στα μέσα Φεβρουαρίου. Οι εκδηλώσεις κορυφώνονταν την Κυριακή στο Δελβινάκι Ηπείρου όπου μετά την αρχιερατική Θεία Λειτουργία, ψαλλόταν επιμνημόσυνος δέηση στο τάφο του Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως Βασιλείου (υπουργού της κυβέρνησης Αυτονομίας το 1914) και ακολουθούσε ομιλία του Μητροπολίτου Σεβαστιανού στον ίδιο χώρο. Τέλος στο συνοριακό φυλάκιο της Κακαβιάς απηύθυνε μήνυμα φιλίας και συνεργασίας προς τον Αλβανικό λαό αλλά και διαμαρτυρίας προς την κυβέρνησή του. Στις εκδηλώσεις συμμετείχαν χιλιάδες λαού από όλη την Ελλάδα.

    Να αναφερθεί ιδιαίτερα, ότι ο εθνικός αγώνας του Μητροπολίτου Σεβαστιανού είχε βαθιά πνευματικό χαρακτήρα, καθώς πίστευε ακλόνητα στη δύναμη της προσευχής: γι' αυτό και ανέθεσε στον αγιορείτη μοναχό π. Γεράσιμο Μικραγιαννανίτη τη σύνθεση παράκλησης προς τους αγίους της Βορείου Ηπείρου υπέρ των Βορειοηπειρωτών.

       ε) Η Μητρόπολη Κονίτσης την εποχή του Χότζα ήταν το καταφύγιο φυγάδων, βορειοηπειρωτών και αλβανών. Δεν υπήρχε φυγάς ανεξαρτήτου εθνικότητας και θρησκεύματος που να μην φιλοξενήθηκε στη Μητρόπολη, που να μην άκουσε λόγο παρηγοριάς, αγάπης και ελπίδας.

    2) Αλλά και με την πτώση των ηλεκτροφόρων συρματοπλεγμάτων (1990) στην Αλβανία, συνέχισε πιο εντατικά τον αγώνα, εντοπίζοντας τον κυρίως στην προσπάθεια για παραμονή των βορειοηπειρωτών στις πατρογονικές τους εστίες. 

       α) Αυτός πρώτος επεσήμαινε ότι η ανάληψη της εξουσίας από τον Μπερίσα θα σήμαινε συνέχιση των διωγμών του Ελληνισμού. Όταν στην Ελλάδα επικρατούσε ευφορία για την άνοδο του Μπερίσα, όταν οι πολιτικοί φορείς ενίσχυαν το κόμμα του Μπερίσα, τότε πρώτος ο Μητροπολίτης Σεβαστιανός επεσήμαινε: "Οι Αλβανοί πολιτικοί είναι το ίδιο μισέλληνες, είτε δεξιοί είναι είτε αριστεροί". Οι πολιτικοί στην Ελλάδα το κατάλαβαν αυτό πολύ αργότερα.

       β) Οργάνωσε αποστολές εκατοντάδων τόνων ανθρωπιστικής βοήθειας στη Βόρειο Ήπειρο. Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η ανθρωπιστική βοήθεια της Μητροπόλεως Κονίτσης απεστέλλετο αδιακρίτως και σε ελληνικά αλλά και σε αλβανόφωνα και μουσουλμανικά χωριά.

       γ) Σημαντικότατη ήταν η προσφορά της μικρής Μητροπόλεως Κονίτσης στους Βορειοηπειρώτες με την αποστολή ιερέων για την εξυπηρέτηση τω θρησκευτικών τους αναγκών, ιδιαίτερα στα πρώτα χρόνια πριν χειροτονηθούν βορειοηπειρώτες και αλβανοί ιερείς.

       δ) Ο Μητροπολίτης Σεβαστιανός ενίσχυε οικονομικά εκκλησιαστικές επιτροπές της Βορείου Ηπείρου για την ανοικοδόμηση ναών, συντηρούσε φροντιστήρια ελληνικής γλώσσας μισθοδοτώντας δασκάλους, αλλά και γενικότερα ποτέ δεν πέρασε από την Μητρόπολη του Βορειοηπειρώτης ή Αλβανός που να μην πήρε κάποια μικρή ή μεγαλύτερη οικονομική ενίσχυση.

       ε) Έχει γίνει αναφορά στη φιλοξενία παιδιών από τη Βόρειο Ήπειρο σε οικοτροφεία στην Κόνιτσα. Εδώ να σημειωθεί το προσωπικό του ενδιαφέρον για εγγραφή των παιδιών σε Πανεπιστήμια (ιδιαίτερα στην Θεολογική Σχολή) και η πληρωμή των τροφείων τους στην πόλη που σπουδάζουν.

       στ) Ύψιστη όμως είναι και η προσφορά του Μητροπολίτου Σεβαστιανού με την ίδρυση του Ραδιοφωνικού Σταθμού "Ράδιο Δρυϊνούπολη". Μέσω τριών ισχυρών πομπών το μήνυμα ορθοδοξίας και του ελληνισμού φτάνει στις περιοχές της Δρόπολης, Αργυροκάστρου, Τεπελενίου, Πρεμετής, Πωγωνίου, Αγίων Σαράντα, Βούρκου, Χειμάρρας στη Βόρειο Ήπειρο, αλλά και στο Ελληνικό έδαφος, σε ολόκληρη την Ήπειρο και τα Επτάνησα.

    Με εκπομπές στα ελληνικά αλλά και αλβανικά για την ορθόδοξη πίστη, ελληνική ιστορία, την ιστορία του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου, αλλά και μαθήματα ελληνικής γλώσσας, υπήρχε καθημερινή επικοινωνία του Σεβασμιωτάτου με το μεγαλύτερο μέρος του Ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου που ζει σήμερα στον τόπο του.

    Η σοβαρότητα του σταθμού, το πλούσιο πρόγραμμα, η αγάπη των βορειοηπειρωτών προς αυτόν αλλά και η ακροαματικότητα του έχουν εξοργίσει τους Αλβανούς και τους "συμμάχους" τους στην Ευρώπη και πιέζουν να τον κλείσουν.

       ζ) Τέλος να αναφέρουμε τις ανοιχτές επιστολές - εκκλήσεις που έχουν μοιραστεί σε χιλιάδες αντίτυπα για επιστροφή των βορειοηπειρωτών στον τόπο τους.

    ΄Ολος αυτός ο αγώνας έγινε μέσα σε δύσκολες συνθήκες. Την δύναμη ,όμως ,ο Μητροπολίτης Σεβαστιανός την αντλούσε από την πίστη του στο Θεό, την ηρεμία και προπαντώς από την αφοσίωσή του στην αλήθεια και το δίκαιο, που διακονούσε με ευλάβεια και υπευθυνότητα. Το ταπεινό φρόνημά του και το ανιδιοτελές του αγώνα του τον εξύψωσαν στα μάτια του λαού και κέρδισε την εμπιστοσύνη του.Έλεγε χαρακτηριστικά στη Διαθήκη του. "Ευγνωμονώ εξ όλης ψυχής και καρδίας τον Άγιον Θεόν, διότι, καίτοι ανάξιον όντα από πάσης απόψεως, με ετίμησε ποικιλοτρόπως, αξιώσας με μάλιστα και του ανωτάτου αξιώματος της Αρχιερωσύνης. Ας είναι ευλογημένον και δοξασμένον το Πανάγιον Όνομά Του εις τους αιώνας των αιώνων". Και λίγο παρακάτω έγραφε :"Τώρα, ασφαλώς, όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, όλοι , υποθέτω, θα αντελήφθησαν την αγνότητα των προθέσεών μου".

    Η φωτισμένη μορφή και το απαράμιλλο έργο του αδάμαστου επισκόπου τον κρατούν ζωντανό στη μνήμη της Εκκλησίας και στις καρδιές όλων. Προπορεύεται νοερά ο σεμνός ιεράρχης και φωτίζει τον δρόμο μας. 

    Σε μία Ελλάδα που συνεχώς αλλοτριώνεται από τις μικρότητες της, αλλά και φτωχαίνει από τις απουσίες των μεγάλων, είναι αναγκαία η απόδοση ευγνωμοσύνης στα πρόσωπα των και επιβεβλημένος ο αναβαπτισμός στα ακατάλυτα και αιώνια πρότυπά των.

ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ

του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου

Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης

Αιωνία η μνήμη

https://www.sfeva.gr/