Ευάγγελος Ζάππας, ο ελληνόβλαχος Βορειοηπειρώτης στον οποίο χρωστούμε τιμές ήρωα

Σε δυόμισι μήνες το Ζάππειο Μέγαρο οφείλει να μνημονεύσει τα 150χρονα μετά θάνατον αυτού του μεγάλου Εθνικού Ευεργέτη. Προκαταλαμβάνω της εναπομείναντος περιόδου για να θυμίσω στη μεγάλη ελληνόβλαχη κοινότητα, δώθε και εκείθε συνόρων, μαζί και στον υπόλοιπο βορειοηπειρωτικό ελληνισμό, αν προλαβαίνουν ας τιμήσουν τη μνήμη του Ευάγγελου Ζάππα πρωτίστως ως εθνικού ήρωα. Τιμή που οι διαχρονικές ελληνικές κυβερνήσεις ανέκαθεν έχουν στερήσει σ’ αυτόν και σε όλους τους ήρωές μας, παρόλο που από την Άνω Ήπειρο έτρεξαν σε κάθε γωνιά της επαναστατημένης Ελλάδας θυσιάζοντας εαυτούς για την ανεξαρτησία της.
Για όσους γνωρίζουν ολίγα ο Ευάγγελος Ζάππας υπήρξε υπασπιστής του Σουλιώτη πολέμαρχου Μάρκου Μπότσαρη σε όλους τους πολέμους του Σουλίου, μέχρι τελευταίως της Σπλάντζας. Μετά τον θάνατο αυτού του θρυλικού αγωνιστή συνέχισε τον αγώνα μαζί με τον αξιομνημόνευτο καπετάν Κίτζο Τζαβέλα όπου αρίστευσε με ανδραγαθήματα σε όλα τα πεδία μαχών, Ήπειρο, Μεσολόγγι, Κόρινθο, Άμφισσα, Άμπλιανη, και τιμώμενος με τον βαθμό του ταξιάρχη τέθηκε επικεφαλής όλων των βλαχοχωριών του Σαλώνου.

Ο Ευάγγελος Ζάππας λοιπόν από το 1821 μέχρι το 1830 αρίστευσε σε όλους τους αγώνες για να δει την Ελλάδα ελεύθερη. Δεν πτοήθηκε ακόμα και όταν φυλάκισαν την μητέρα του στα κελιά του νησιού Ιωαννίνων για να τον απαρνηθεί ως γιο της. Πράγμα που δεν το έκανε και προτίμησε τα βασανιστήρια, μέχρι το τέλος της επανάστασης που την άφησαν ελεύθερη.
Ήταν ο μοναδικός που στο τέλος της επανάστασης, γνωρίζοντας την οικονομική κατάσταση του νεοσύστατου κράτους, αρνήθηκε την χρηματική αποζημίωση ως αγωνιστής. Αντί αυτού το 1831 μετανάστευσε στην Ρουμανία, δούλεψε σκληρά και απόχτησε τεράστια περιουσία, την οποία και πάλι πρόσφερε στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος. Να γιατί σκέφθηκα να απευθυνθώ στις παραπάνω κοινότητες! Ασχέτως αν ακόμα και οι σημερινές κυβερνήσεις δεν αναγνωρίζουν την συνεισφορά των Βορειοηπειρωτών σε όλους τους αγώνες του έθνους, εν συνέχεια και την αντιμετώπιση κάθε καταχτητή, εμείς έχουμε χρέος να διδασκόμαστε από τους αγώνες τους και να μνημονεύουμε τους δικούς μας αγωνιστές. Και περισσότερο τον Ευάγγελο Ζάππα που τυχαίνει να είναι δυο φορές Εθνικός Ήρωας, της Ανεξαρτησίας και της Ευεργεσίας.

Τηλέμαχος Λαχανάς

vlahoi.net

Ο ΓΚΑΝΤΙ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ - Gandi në Londër.

Ο ΓΚΑΝΤΙ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ ====== Όταν ο Γκάντι σπούδαζε νομικά στο Πανεπιστημίου του Λονδίνου είχε έναν καθηγητή, το επίθετο του οποίου ήταν Mr. Peters, που δεν συμπαθούσε καθόλου τον Γκάντι. Κάποια μέρα, κατά τη διάρκεια τού μεσημεριανού γεύματος, ο Mr. Peters καθόταν στο εστιατόριο τού Πανεπιστημίου, όταν ο Γκάντι ήλθε, με τον δίσκο του και κάθισε δίπλα του. Σοβαρά ενοχλημένος, ο υπερόπτης καθηγητής είπε στον Γκάντι: «Κύριε Γκάντι, δεν γνωρίζετε ότι ένα γουρούνι και ένα περιστέρι δεν κάθονται μαζί κατά τη διάρκεια τού φαγητού τους»; Και η απάντηση τού Γκάντι ήταν: «Μην ενοχλείσθε κ. καθηγητά, θα πετάξω παραπέρα...» και πήγε και κάθισε σ' ένα άλλο τραπέζι. Πράσινος από τα νεύρα του ο Mr. Peters θέλησε να πάρει την ρεβάνς στις επόμενες εξετάσεις, αλλά ο φοιτητής του, ως συνήθως, απάντησε ορθότατα σε όλες τις ερωτήσεις του. Τότε ο Mr. Peters, του έθεσε την παρακάτω ερώτηση: «Κύριε Γκάντι, τι θα κάνατε αν περπατώντας στον δρόμο βρίσκατε ένα πακέτο γεμάτο σοφία και ένα άλλο γεμάτο λεφτά; Ποιο από τα δύο θα παίρνατε»; Χωρίς να πολυσκεφτεί ο Γκάντι του απάντησε: «Σίγουρα το πακέτο με τα χρήματα». Τότε ο Mr. Peters μ' ένα χαμόγελο γεμάτο ειρωνεία του είπε: «Αν ήμουν στην θέση σας θα έπαιρνα αυτό με την σοφία, δεν νομίζετε»; Και ο Γκάντι με απάθεια του απάντησε: «Ο καθένας παίρνει αυτό που του λείπει». Ο Mr. Peters ήδη υστερικός από την απάντηση του φοιτητή του, έγραψε στην κόλλα του διαγωνίσματος: «Ηλίθιος» και την έδωσε στον Γκάντι. Ο Γκάντι πήρε την κόλλα του διαγωνίσματος, κάθισε κάτω κι ύστερα από μερικά λεπτά πάει στον καθηγητή του και του λέει: «Mr. Peters, υπογράψατε το γραπτό μου, αλλά ξεχάσατε να το βαθμολογήσετε».!!! ΠΗΓΗ: Ημερολόγιο Αποδημίας

Gandi në Londër. Kur Gandi studionte juridikë në Universitetin e Londrës kishte një profesor, mbiemri i të cilit ishte Mr Peters i cili nuk e simptizonte aspak Gandin. Një ditë , gjatë kohës së drekës, Mr Peters, qëndroi pranë restorantit të Universitetit, kur Gandi erdhi, me diskun e tij dhe qëndroi pranë tij.  Seriozisht i shqetësuar, profesori mendjemadh i tha Gandit: “Zoti Gandi, nuk e dini që një derr dhe një pëllumb nuk rrinë së bashku gjatë kohës që hanë ushqim”? Përgjigjia e Gandit ishte: “Mos u shqetëso profesor, do të fluturoj më tutje..” dhe shkoi të rrinte në një tavolinë tjetër. I nevrikosur në maksimum prof Peters donte që të merrte një revansh në provimet e rradhës, por studenti i tij si zakonisht ju përgjigj shumë drejt të gjitha pyetjeve të tij. Atëhere Peters, i bëri këtë pyetje: “Zoti Gandi, çfarë do të bënit nëse duke ecur në rrugë do të gjenit një pako të mbushur me mençuri dhe një tjetër plot me para? Cilën prej të dyjave do të merrnit?” Pa e menduar mirë Gandi iu përgjigj: “Me siguri pakon me para”. Atëhere Mr Peters me një buzëqeshje plot ironi i tha: “Nëse do të isha unë në vendin tuaj do të merrja urtësinë/mençurinë, nuk mendoni?” Dhe Gandi me apati iu përgjigj: “Secili merr atë që i mungon”. Zoti Peters tashmë histerik nga përgjigjia e studentit të tij shkroi në fletën e testit “Injorant” dhe ja dha Gandit. Gandi e mori fletën e testit, u ul dhe pas disa minutash shkoi tek profesori dhe i tha: “Mr Peters, vendosët firmën në testi im, por harruat që të vendosnit notën”!!!

Θέλω Γαλήνη.... - Dua PAQE...!

"Ποιος καλός άνεμος σε φέρνει εδώ ; "ρώτησε ο σοφός ερημίτης τον οδοιπόρο που ζητούσε απεγνωσμένα να τον συναντήσει. "Εγώ θέλω γαλήνη" απάντησε μελαγχολικά εκείνος. Ο ερημίτης πήρε ένα ξύλο κι έγραψε στο χώμα : Εγώ θέλω γαλήνη... "Κοίταξε τώρα πόσο απλό είναι", είπε στον οδοιπόρο και διέγραψε με μια κίνηση το «Εγώ». "Σβήνεις πρώτα το "εγώ". Είναι αδύνατον να βρει γαλήνη αυτός που έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στον εαυτό του και νομίζει πως μπορεί να την βρει μόνος του, μακριά από τον Θεό. Το εγώ πάντα θα νιώθει ότι απειλείται από όλους γύρω του κι έτσι πάντα θα φοβάται. Θα μετατρέπεται σε εγωισμός για να επικρατεί, και θα διώχνει τον Θεό και την γαλήνη Του." Με μια δεύτερη κίνηση διέγραψε το «θέλω». "Πρέπει να σβήσεις τη λέξη "θέλω". Το θέλω δηλώνει επιθυμία, ανάγκη και προσκόλληση. Όταν τρέχεις πίσω από τις μάταιες επιθυμίες σου, ποτέ δεν θα βρεις χρόνο να γαληνέψεις και να γίνεις ευτυχισμένος. Είναι η γνωστή «επίδραση του κουνουπιού». Αν σε ένα δωμάτιο υπάρχουν δέκα κουνούπια κι εσύ σκοτώσεις τα εννιά, το δέκατο κουνούπι δεν θα σε αφήσει να κοιμηθείς. Έτσι είναι και οι επιθυμίες. Όσες και να ικανοποιήσεις πάντα θα υπάρχει κάποια που δε θα σε αφήνει να κοιμηθείς." Ο οδοιπόρος τότε κοιταξε τις διαγραμμένες λέξεις στο χώμα και λένε πως τότε βίωσε την πρώτη του αφύπνιση. Είχαν σβηστεί το «Εγώ» και το «θέλω» και είχε μείνει η ... Γαλήνη...

Çfarë erë e mirë ju sjell këtu? Pyeti heremiti i mençur udhëtarin dhe i cili kërkonte i dëshpëruar ta takonte. “Unë dua qetësi” u përgjigj me melankoli ai. Heremiti mori një dru dhe shkroi në tokë: Unë dua qetësi/paqe.... “Shiko tani se sa e thjeshtë është”, i tha udhëtarit dhe fshiu me një lëvizje  fjalën “Unë”. “Fshin në fill “unë”. Është e pamundur që të gjejë paqe ai që ka besim absolut tek vetja dhe kujton se mund ta gjejë vetë larg Zotit. Uni gjithmonë do të ndjejë se kërkcënohet nga të gjithë rreth tij dhe kështu do të ketë frikë. Do të kthehet në egoizëm që të mbizotërojë dhe do të dëbojë Zotin dhe paqen e Tij”. Me një lëvizje të dytë fshiu fjalën “dua”. “Duhet të fshish fjalën “dua”. Fjala dua deklaron dëshirë, nevojë dhe dedikim. Kur vrapon prapa dëshirave të tua të kota, atëhere nuk do të gjesh kohë që të qetësohesh dhe të bëhesh i lumtur. Është i ditur “ndikimi i mushkonjës”. Nëse në një dhomë ekzistojnë dhjetë mushkonja dhe ti i vret të nënta, mushkonja e dhjetë nuk do të lerë që të flesh. Kështu janë dhe dëshirat. Sado që ti kënaqësh, gjithmonë do të ekzistojë ndonjë që nuk do të lerë që të flesh”. Udhëtari atëhere pa fjalët e fshira në tikë dhe thonë se atëhere përjetoi zgjimin e tij të parë. Ishin fshirë fjalët “Unë” dhe “dua” dhe kishite mbetur... Paqja....