Σελίδες

Τεράστιο πλήγμα για την ελληνική εκπαίδευση των Χιμαριωτών

Με την συμπλήρωση 9 ετών από την επαναλειτουργία του σχολείου Όμηρος Χιμάρας, όπου οι μαθητές διδάσκονταν την ελληνική γλώσσα σε επίπεδο δημοτικού και γυμνασίου, προέκυψε ένα πρόβλημα που δυστυχώς είχε πολύ άσχημη κατάληξη.
Η πρώτη φουρνιά των μαθητών που εντάχθηκε στην πρώτη δημοτικού το 2006, το σχολικό έτος 2014-2015 ολοκλήρωσε τις τρείς τάξεις του Γυμνάσιου. Το πρόβλημα είναι πως το εκπαιδευτήριο Όμηρος δεν διαθέτει λύκειο και παρόλο που έγιναν αρκετές προσπάθειες τα τελευταία χρόνια ώστε να λυθεί το πρόβλημα, το αγκάθι πάντα ήταν το θέμα των εγκαταστάσεων αφού οι μαθητές δεν χωρούν στο κτίριο που βρίσκετε το Γυμνάσιο και το Δημοτικό. Η επικρατέστερη λύση όπως όλα έδειχναν ήταν η χρήση του παλιού σχολείου στην Παλαιά Χιμάρα, όμως οι διαδικασίες κόλλησαν στην άδεια του αλβανικού υπουργείου παιδείας που ουδέποτε ενέκρινε το σχέδιο αυτό.
Κάποιοι μιλούν και για ευθύνες του απερχόμενου αναπληρωτή συντονιστή εκπαίδευσης, καταγγέλλουν πως δεν έκανε τις απαραίτητες ενέργειες για την λύση του προβλήματος και δεν ενημέρωσε εγγράφως πως με την έναρξη της νέας σχολική χρονιάς αρκετά παιδιά θα αναγκάζονταν να μεταπηδήσουν στο αλβανικό σχολείο.
Ώς αποτέλεσμα όλων των παραπάνω, 25 παιδιά περίμεναν μέχρι και την τελευταία στιγμή να βρεθεί λύση στο πρόβλημα ώστε να φοιτήσουν στο Λύκειο του εκπαιδευτηρίου Όμηρος. Η λύση δεν ήρθε ποτέ με αποτέλεσμα τα παιδιά αυτά να μείνουν κυριολεκτικά στο δρόμο και ως μόνη εφικτή λύση να φαντάζει η ένταξή τους στο λύκειο του αλβανικού σχολείου.
Εννέα χρόνια πεταμένα στα σκουπίδια, κρίμα.
Ζητείται λύση επειγόντως!
- See more at: http://himara.gr/4765-terastio-pligma-gia-tin-elliniki-ekepedeysi-ton-ximarioton#sthash.bcaJMH9J.dpuf

Πηγή: www.himara.gr

Τι κρύβει η κατεδάφιση του Ναού στις Δρυμάδες!

Μήπως επέστρεψε το 1967, αναρωτήθηκαν οι κάτοικοι των Δρυμάδων, καθώς είδαν τα ξημερώματα της 26ης Αυγούστου την εκκλησία του Αγίου Αθανασίου κατεστραμμένη, τις εικόνες και τα εκκλησιαστικά σκεύη σκορπισμένα και σπασμένα.
Ναι, απάντησαν οι ίδιοι και όλοι οι ορθόδοξοι πιστοί σαν το άκουσαν. Ξαναγύρισε το 1967 όπου κατέστρεψαν λυσσαλέα τις εκκλησίες και κάθε θρησκευτικό οικοδόμημα. Όμως, ενώ το 1967 το κράτος (ΚΚΑ) έδωσε οδηγίες και μεταχειρίστηκε ως «μασά» τους νέους και διανοούμενους να καταστρέψουν τις εκκλησιές και τα μοναστήρια, οι ίδιοι ένιπταν τας χείρας τους και γελούσαν σαρκαστικά, αυτή τη φορά, το κράτος (ΣΚ) μεταχειρίστηκε ως «πιόνια» του το δήμαρχο Χιμάρας και τους τυφλούς άθεους κομμουνιστές υπαλλήλους, ενώ οι πιστοί υπεράσπιζαν φανατικά τον ιερό χώρο. Το γεγονός στις Δρυμάδες έδειξε μια βαθιά έλλειψη σεβασμού για τη θρησκεία και τη θρησκευτική κοινότητα. Το γεγονός, όμως, έχει βαθιές πολιτικές ρίζες. Η καταστροφή των ελληνικών πινακίδων, η εν ψυχρώ δολοφονία του Γκούμα, επειδή ομιλούσε την ελληνική μητρική του γλώσσα, η καταστροφή εκκλησιών, η μη επιστροφή των εκκλησιαστικών περιουσιών, οδηγούν στην συρρίκνωση και αφομοίωση της Ελληνικής Κοινότητας της Βορείου Ηπείρου, στον εν συνεχεία βομβαρδισμό της ελληνικότητας της Χιμάρας.
Αυτό που δεν κατάφεραν οι Ιταλοί το 1939 με τους «δασκάλους» στρατιώτες να διδάξουν την ιταλική γλώσσα και τους ιεραπόστολους να μπάσουν τον καθολικισμό στο χώρο της Βορείου Ηπείρου, το κατορθώνουν τώρα οι νέοι ιεραπόστολοι, διάμεσου της υποστήριξης των κυβερνώντων, και ιδίως του Αλβανού πρωθυπουργού.
Γιατί κατεδάφισαν τον Άγιο Αθανάσιο; Είναι ένα ερώτημα που σιγά-σιγά ξεπλέκεται το κουβάρι και βρίσκει την απάντησή του. «Στο χώρο της εκκλησίας είναι θαμμένος ο καθολικός ιεραπόστολος Nilo Katalano, υπογραμμίζει σε άρθρο του ο Shkreli σύμβουλος του πρωθυπουργού, του οποίου η αποστολή ήταν να μάθει στα παιδιά την αλβανική γλώσσα». Αυτό ισχυρίζεται, σε άλλο γραπτό, ο δόκτωρ καθηγητής Γκάτσε όπου υπογραμμίζει: «…ο Katalano το 1694 άνοιξε σχολείο στις Δρυμάδες με 80 μαθητές…» .
Τι αλβανικό σχολείο άνοιξε ο Katalano όταν το αλβανικό αλφάβητο καθορίστηκε το 1908 στο Συνέδριο του Μοναστηρίου;
Άρα, σκοπός είναι να εμπεδωθεί το γεγονός ότι στη Χιμάρα ανέκαθεν ομιλούνταν η αλβανική γλώσσα και ότι είναι αλβανική.
Άρα, η αποστολή του Katalano δεν ήταν άλλη παρά ν’ αλλάξει τη θρησκεία στις Δρυμάδες και κατ’ επέκταση σ’ όλη την περιοχή της Βορείου Ηπείρου, εν τω μεταξύ, για την προπαγάνδα του, άνοιγε καθολικά σχολειά.
Άρα, πίσω από το γεγονός κρύβεται η καθολική εκκλησία, που έναντι μιας «προσφοράς» ή μιας υποστήριξης τα παίρνει όλα από την εκάστοτε αλβανική ηγεσία.
Δεν «βάπτισαν» με τον ίδιο τρόπο οι Εβραίοι την Βασιλική Εκκλησία στους Αγίους Σαράντα σε Εβραϊκή Συναγωγή, στην εποχή του πρωθυπουργού Νάνου;
Από τις δηλώσεις στον αλβανικό τύπο, ανάμεσά τους και του ιδίου του πρωθυπουργού, βγαίνει ξεκάθαρα πως η χώρα παραμένει στην εθνικο-κομμουνιστική κουλτούρα και ιδεολογία του Ε. Χότζα όπου έθρεφε τους Αλβανούς με το εθνικό καύχημα. Σήμερα η ιδεολογία αυτή αντικαταστήθηκε με την καθολική ταυτότητα γιατί έτσι, νομίζουν, η Ευρώπη θα τους παραδεχτεί πιο εύκολα.
Πρωτάκουστο το γεγονός στα 25χρονα της λεγόμενης δημοκρατίας στην Αλβανία. Όταν η χώρα είναι μέλος του ΝΑΤΟ και διεκδικεί να μπει στην Ευρωπαϊκή Οικογένεια. Οι ενέργειες αυτές πραγματοποιήθηκαν χωρίς τη γνώση της ορθόδοξης κοινότητας, χωρίς καμία προηγούμενη ειδοποίηση και χωρίς καμία νομική τεκμηρίωση.
Έντονη ήταν η διαμαρτυρία της Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας. Η Συμφωνία μεταξύ της Κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Αλβανίας και της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας, εγγυάται το απαραβίαστο των χώρων λατρείας και την προστασία τους από το κράτος.
Η οργάνωση της Ομόνοιας, διαμέσου δελτίου τύπου, κάνει λόγο για παράνομη και αδικαιολόγητη επέμβαση της αστυνομίας που προσβάλλει την ιστορία του τόπου.
Με σκληρή γλώσσα ήταν και η διαμαρτυρία τόσο του ΥΠΕΞ Ελλάδος: «Η καταστροφή ιερών τόπων και αντικειμένων λατρείας ελάμβανε χώρα, μέχρι πρότινος τουλάχιστον, στον ευρύτερο χώρο της Μέσης Ανατολής και της Β. Αφρικής από τους τζιχαντιστές. Σήμερα, είδαμε αυτό να γίνεται πράξη και στη γειτονική χώρα, την Αλβανία..».
Ο ακριτικός Μητροπολίτης Δρυινουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης, Ανδρέας, χαρακτηρίζει τον Ράμα έναν θλιβερό ιερόσυλο που δε φοβάται Θεό και δεν ντρέπεται τους ανθρώπους. Μετά απ’ αυτή την αδικαιολόγητη πράξη βίας έναντι ενός τέτοιου ιδρύματος, όπως είναι η εκκλησία, κάθε πολίτης σ’ αυτή τη χώρα νιώθει ανασφάλεια μπροστά στην αλαζονεία και την ανευθυνότητα των κυβερνώντων του.
Εντούτοις, ένα πλατύ χαμόγελο καλύπτει το πρόσωπο του Αλβανού Πρωθυπουργού, ο οποίος σε τελευταία του συνέντευξη χαρακτηρίζει την εκκλησία του Αγίου Αθανασίου αχούρι και πως νιώθει ντροπή που ασχολούνται με αυτό. Θ’ αναγερθεί νέο θρησκευτικό ίδρυμα, τονίζει τελικά αυτός, μετά από τόσες πιέσεις.
Το ερώτημα ξανά είναι: Τι ίδρυμα θα είναι αυτό: Ορθόδοξο ή καθολικό;
Βαγγέλης Παπαχρήστος
δημοσιογράφος και συγγραφέας, ήταν ιδρυτικό και ηγετικό μέλος της ελληνικής οργάνωσης «Ομόνοια», ενώ υπήρξε ένα από τα πέντε στελέχη της που φυλακίστηκαν το 1994 από το καθεστώς Μπερίσα εξαιτίας της πατριωτικής του δράσης για την δυναμική διεκδίκηση των δικαιωμάτων των Βορειοηπειρωτών.
- See more at: http://himara.gr/4762-ti-kryvei-i-katedafisi-tou-naou-stis-drymades#sthash.eg3KMKmO.dpuf

Πηγή: www.himara.gr

Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού

Το 326 μ.Χ. η Αγία Ελένη πήγε στην Ιερουσαλήμ για να προσκυνήσει τους Αγίους Τόπους και να ευχαριστήσει το Θεό για τους θριάμβους του γιου της Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ο Θείος ζήλος όμως, έκανε την Άγια Ελένη να αρχίσει έρευνες για την ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού.

Επάνω στο Γολγοθά υπήρχε ειδωλολατρικός ναός της θεάς Αφροδίτης, τον οποίο γκρέμισε και άρχισε τις ανασκαφές. Σε κάποιο σημείο, βρέθηκαν τρεις σταυροί. Η συγκίνηση υπήρξε μεγάλη, αλλά ποιος από τους τρεις ήταν του Κυρίου; Τότε ο επίσκοπος Ιεροσολύμων Μακάριος με αρκετούς Ιερείς, αφού έκανε δέηση, άγγιξε στους σταυρούς το σώμα μιας ευσεβέστατης κυρίας που είχε πεθάνει. Όταν ήλθε η σειρά και άγγιξε τον τρίτο σταυρό, που ήταν πραγματικά του Κυρίου, η γυναίκα αμέσως αναστήθηκε.

Η είδηση διαδόθηκε σαν αστραπή σε όλα τα μέρη της Ιερουσαλήμ. Πλήθη πιστών άρχισαν να συρρέουν για να αγγίξουν το τίμιο ξύλο. Επειδή, όμως, συνέβησαν πολλά δυστυχήματα από το συνωστισμό, ύψωσαν τον Τίμιο Σταυρό μέσα στο ναό σε μέρος υψηλό, για να μπορέσουν να τον δουν και να τον προσκυνήσουν όλοι.

Αυτή, λοιπόν, την ύψωση καθιέρωσαν οι άγιοι Πατέρες, να γιορτάζουμε στις 14 Σεπτεμβρίου, για να μπορέσουμε κι εμείς να υψώσουμε μέσα στις ψυχές μας το Σταυρό του Κυρίου μας, που αποτελείτο κατ' εξοχήν "όπλον κατά του διαβόλου".

Ορισμένοι Συναξαριστές, αυτή την ημέρα, αναφέρουν και την ύψωση του Τιμίου Σταυρού στην Κωνσταντινούπολη το 628 μ.Χ. από τον βασιλιά Ηράκλειο, πού είχε νικήσει και ξαναπήρε τον Τίμιο Σταυρό από τους Αβάρους, οι οποίοι τον είχαν αρπάξει από τους Αγίους Τόπους.