Ελληνικό αέρα και χρώμα πήρε για λίγες ώρες ο Λευκός Οίκος τη
Δευτέρα, κατά τον 30ό εορτασμό της 25ης Μαρτίου 1821 στην καρδιά της
Ουάσινγκτον, ενώ για ακόμα μία φορά ακούστηκε από τα χείλη ξένου ηγέτη η
φράση «Ζήτω η Ελλάς!». Παρουσία του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Δημήτριου, του
αντιπροέδρου Τζο Μπάιντεν και διακεκριμένων μελών της ομογένειας, ο Μπαράκ
Ομπάμα καλωσόρισε τους προσκεκλημένους του λέγοντας στα ελληνικά «Λευκός
Οίκος».
Ο Αμερικανός πρόεδρος αναφέρθηκε στους δεσμούς Ελλάδας-ΗΠΑ που δεν
περιορίζονται σε πολιτικό επίπεδο αλλά είναι επί σχεδόν δύο αιώνες και
«δεσμοί φιλίας και οικογενειακοί».
Παραλλήλισε τους αγώνες υπέρ της ανεξαρτησίας που έδωσαν οι δύο
χώρες, και στάθηκε στην ελληνοαμερικανική κοινότητα – ειδικά του Σικάγου,
όπου ζούσε και εκλεγόταν πριν γίνει πρόεδρος των ΗΠΑ.
Αφού χαιρέτισε τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής, τον υφυπουργό Οικονομίας,
Ανάπτυξης και Τουρισμού Αλέξη Χαρίτση, τον πρέσβη της Ελλάδας στις ΗΠΑ Χρίστο
Παναγόπουλο και τους ομογενείς, δήλωσε εντυπωσιασμένος με το πώς απλοί
άνθρωποι στην Ελλάδα βοηθούν τους πρόσφυγες και τους μετανάστες και εξέφρασε
την εκτίμηση ότι η Ελλάδα θα βγει από την οικονομική κρίση πιο ισχυρή.
Ο Ομπάμα είχε πολύ καλή διάθεση, γεγονός που φάνηκε από τα αστεία που
έκανε για το ελληνικό αίμα του Τζο Μπάιντεν, αλλά και για τον Ελληνοαμερικανό
ηθοποιό Τζον Στάμος.
«Το προσωπικό [σ.σ.: του Λευκού Οίκου] είναι πολύ ενθουσιασμένο με
την Ελληνική Ανεξαρτησία και το ελληνικό φαγητό. Ελπίζω τώρα που μιλάμε,
εκείνοι να μην τρώνε ήδη» αστειεύτηκε μιλώντας για τον πλούσιο μπουφέ με
ελληνικά φαγητά που συνόδευε την εκδήλωση. Μάλιστα δεν ξέχασε να πει ότι η
Πρώτη Κυρία, Μισέλ Ομπάμα, είναι φίλη του ελληνικού γιαουρτιού.
Ο Αμερικανός πρόεδρος κλείνοντας την παρέμβασή του είπε στα ελληνικά
«Ζήτω η Ελλάς!».
Ngjyrë Greke mori pak ditë më parë dhe për pak orë, të hënën,
Shtëpia e Bardhë, gjatë festimit të 30-të të 25 Marsit 1821 në zemër të
Washingtonit, ndërsa akoma dhe një herë u dëgjua nga goja e një udhëheqësi të
huaj fraza “Rroftë Greqia”. Në prezencë të Kryepsikopit të Amerikës
Dhimitrit, të zvPresidentit Xho Baiden dhe anëtarëve të respektuar të
homogjenëve, Barak Obama iu uroi mirëseardhjen të ftuarave duke thënë në
Greqisht “Lefkos Ikos -Shtëpia e Bardhë”
Presidenti Amerikan iu rreferua lidhjeve të
forta ndërmjet Greqisë dhe Amerikës të cilat nuk izolohen në nivel politike
por ekzistojnë prej dy shekujsh “lidhje miqësie dhe familjare”.
Paralelizoi betejat për pavarësi që dhanë të
dyja vendet, dhe u përqëndrua në
komunitetin grekoamerikan – në veçanti në Chikago, ku jetonte dhe zgjidhej para se të bëhej president i Amerikës.
Pasi përshëndeti Kryepiskopin e Amerikës,
zvministrin e Ekonomisë të Zhvillimit
dhe të Turizmit Aleksi Haritsi, të ambasadorit të Greqisë në Amerikë Kristo Panagopoulo
dhe homogjenët, deklaroi i impresionuar
nga fakti se si njerëz të thjeshtë në Greqi ndihmojnë rrefugjatët dhe
emigrantët dhe shprehu vlerësimin e tij se Greqia do të dalë nga kriza e
fortë ekonomike më e fuqishme.
Obama ishte në gjendje të mirë emocionale, diçka
që u duk nga shakatë që bëri për gjakun helen të Xho Baiden, por dhe për
aktorin grekoamerikan Xhon Stamos.
“Personeli i (Shtëpisë së Bardhë) është shumë
entuziasmuar me Pavarësinë Helene dhe ushqimin grek. Shpresoj tani që flasim
ata të mos kenë filluar të hanë” tha me shaka duke iu rreferua bufesë së
pasur me ushqime greke që shoqëronte këtë event. Bile nuk harroi që të
thoshte se Zonja e Parë, Mishel Obama, është mike e mirë e kosit grek.
Presidenti Amerikan duke mbyllur fjalëne tij tha
në Greqisht “Zito i Hellas” Rroftë Greqia.
Ξεδιπλώνοντας το κουβάρι της ιστορίας , οι μνήμες γυρίζουν πίσω, 75 χρονια πριν, όταν οι Έλληνες στρατιώτες, υπερασπιστές των οχυρών, γραφούν με κιμωλία στο τοίχο “Στις Θερμοπύλες σκοτώθηκαν οι 300, εδώ θα πεθάνουν οι 80”. Τόσοι ήταν περίπου, μέσα στο οχυρό, με τους περισσότερους εξ αυτών, να είναι τραυματισμένοι και αποκαμωμένοι από το τελευταίο πεντάμηνο που έζησαν στο αλβανικό μέτωπο εναντίον των Ιταλών. Ο πολυάριθμος γερμανικός αντίπαλος με τον υπερσύγχρονο πολεμικό εξοπλισμό, δεν τους φόβισε, τους ώθησε ως αγρίμια να υπερασπίσουν την πατρίδα τους με άπλετη αυτοθυσία και αξιοπρέπεια μέχρι την τελευταία στιγμή. «Τα οχυρά καταλαμβάνονται, δεν παραδίδονται» ήταν το «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ» του διοικητή του οχυρού Ρούπελ, Άνχη Γεώργιου Δουράτσου στην απαίτηση των Γερμανών για παράδοση του οχυρού Ρούπελ.
Το Χρονικό της μάχης του οχυρού Ρούπελ (6 - 9 Απριλίου 1941)
Στις 6 Απριλίου 1941 τις 5:12 π.μ. γερμανικές, ιταλικές και ουγγρικές στρατιωτικές δυνάμεις επιτίθενται κατά της Γιουγκοσλαβίας, ενώ τρία λεπτά αργότερα αρχίζει η γερμανική επίθεση εναντίον της χώρας μας στο μέτωπο Ανατολικής Μακεδονίας (Γραμμή Μεταξά) και Θράκης, μετά την επίδοση τελεσιγράφου από τους Γερμανούς στον πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κορυζή.
Η οχυρωματική Γραμμή Μεταξά, με μήκος 170 χλμ., εκτεινόταν από τον ποταμό Νέστο ως το όρος Κερκίνη (Μπέλες) κοντά στα σύνορα με τη Γιουγκοσλαβία και την υπερασπιζόταν το Τμήμα Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας (ΤΣΑΜ), το οποίο αποτελούσαν οι 7η, 14η και 17η Μεραρχίες Πεζικού υπό τη διοίκηση του αντιστράτηγου Κωνσταντίνου Μπακόπουλου. Οι οχυρώσεις ήταν σχεδιασμένες να διαθέτουν φρουρά άνω των 200.000 στρατιωτών, όμως λόγω της έλλειψης προσωπικού το συνολικό μέγεθος της φρουράς που υπερασπιζόταν τα οχυρά ήταν περίπου 70.000 άντρες, έχοντας ως αποτέλεσμα την αραιή διάταξη των αμυντικών γραμμών. Το Ρούπελ, το Ρονπέλιον των Βυζαντινών, είναι το μεγαλύτερο οχυρό της “Γραμμής Μεταξά” και ελέγχει την ομώνυμη στενωπό, που σχηματίζεται από τον ρου του Στρυμόνα, ανάμεσα στα βουνά Κερκίνη (Μπέλες) και Άγγιστρο. Το υπεράσπιζαν 27 αξιωματικοί και 950 στρατιώτες με επικεφαλής τον Ταγματάρχη Δουράτσο, παρότι προβλεπόταν δύναμη 44 αξιωματικών και 1353 οπλιτών.
6 Απριλίου Ρούπελ
ΟΧΥΡΟ ΡΟΥΠΕΛ
Η γερμανική επίθεση εκδηλώθηκε στις 05.15 της 6ης Απριλίου. Για τον κανονισμό των βολών πυροβολικού είχε μεταφερθεί στα βόρεια του Στρυμόνα ένα δέσμιο στη γη αερόστατο, η παρουσία του ήταν προκλητική καθώς η ελληνικές δυνάμεις στερούσαν από αεροπορική κάλυψη. Ελάχιστα λεπτά αργότερα άρχισαν οι επιθέσεις από αεροσκάφη στούκας, στόχος τους εκτός από το οχυρό ήταν και το Κέντρο Αντίστασης Καπίνας.
Στα ανατολικά του αριστερού υποτομέα του Συγκροτήματος Σιδηροκάστρου έδρασαν τα γερμανικά τάγματα ΙΙ/125 & ΙΙΙ/125, όπου σύμφωνα με το σχέδιο της επίθεσης έπρεπε πρώτα να καταλάβουν το ύψωμα 350 στο διάκενο των οχυρών Ρούπελ-Καρατάς. Για να μην καταληφθεί το ύψωμα πολέμησαν, η διμοιρία του φυλακίου Κούλας, και του 3ου λόχου προκάλυψης. Εκμεταλλευόμενοι τις πτυχώσεις του εδάφους, οι Γερμανοί έφθασαν σε απόσταση 200 μ. από τα έργα του οχυρού Ρούπελ. Οι υπερασπιστές του οχυρού μαζί με την βοήθεια του Καρατάς και του πυροβολικού κατάφεραν να αποκρούσουν και της τρεις επιθέσεις του τάγματος. Οι Γερμανοί του ΙΙ/125 τάγματος υποβλήθηκαν σε παρόμοιες δοκιμασίες, αλλά ήταν ο μόνος πραγματικός κίνδυνος για τις ελληνικές δυνάμεις καθ’ όλη την διάρκεια του αγώνα. Από τους 100 άντρες πέρασαν οι 60 με μια ομάδα βαρέων πολυβόλων και μια ομάδα διαβιβαστών. Οι υπόλοιποι λόχοι του τάγματος γνώρισαν την καταστροφή. Ο 5ος λόχος σχεδόν διαλύθηκε. Ο 8ος λόχος κατάφερε να περάσει τα ξημερώματα της 7ης Απρίλη και να ενωθεί με τα υπόλοιπα τμήματα, το μεσημέρι , με πολύ μεγάλες απώλειες.
7 Απριλίου
Την αυγή του 7ης Απριλίου συγκροτήθηκαν τρεις περίπολοι του Ρούπελ με αποστολή την εκκαθάριση της περιοχής από τους εχθρούς και την αποκατάσταση της τηλεφωνικής επικοινωνίας. Αποτέλεσμα αυτής της περιπολίας ήταν η σύλληψη 14 αιχμαλώτων με τρεις συσκευές ασυρμάτου και δύο όλμους. Οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί, ήταν σφοδροί, με τα στούκας να χρησιμοποιούν βόμβες 500 κιλών. Η υποχώρηση των Γερμανών και οι μικρές απόλυες των Ελλήνων υπερασπιστών ανύψωσαν το ηθικό των Ελλήνων , που υποδεχόντουσαν την « κόλαση» με ζητωκραυγές.
Η παρουσία των Γερμανών στα νότια του οχυρού Ρούπελ σήμανε συναγερμό σ τις ελληνικές δυνάμεις. Η διμοιρία αρμάτων που θα ενεργούσε με το απόσπασμα του Παπαχατζή δεν χρησιμοποιήθηκε λόγω εδαφικών δυσχερειών. Εναντίων των Γερμανών που είχαν καταλάβει το παρατηρητήριο της 7ης πυροβολαρχίας στο ύψωμα Τεπελάρ κινήθηκαν δύο διμοιρίες του 3ου λόχου υπό των Νιάνου και Παπαχατζή υπό τον ανθυπολοχαγού Καρατζά. Μετά από ολοήμερη μάχη, οι ελληνικές δυνάμεις κατάφεραν να απωθήσουν τους Γερμανούς στο ύψωμα Γκολιαμά, ανάμεσα στο χωριό Κλειδί και το λόφο Λουτρών.
8 Απριλίου
Στις 6:00 το πρωί της 8ης Απριλίου το οχυρό Ρούπελ δέχτηκε νέο σφοδρό βομβαρδισμό από την αεροπορία και το πυροβολικό, που συνεχίστηκε όλη την ημέρα. Οι Γερμανοί του ΙΙΙ/125 τάγματος ετοιμάστηκαν για νέα επίθεση με τρεις ομάδες εδάφους και μία διμοιρία σκαπανέων. Για το σκοπό αυτό ενισχύθηκε με δύο διμοιρίες του 13ου και 14ου λόχου. Οι απώλειες του οχυρού την ημέρα αυτή ήταν ένας νεκρός και τέσσερις τραυματίες οπλίτες ενώ οι υλικές ήταν ελάχιστες. Σημαντικές, αντίθετα, ήταν οι απώλειες του εχθρού. Πιο σοβαρή ήταν η κατάσταση στα νότια του οχυρού αφού το ΙΙ/125 γερμανικό τάγμα ενισχύθηκε από την κάθοδο των γερμανών δυνάμεων της 5ης Ορεινής Μεραρχίας στα δυτικά του Στρυμόνα.
9 Απριλίου
Το οχυρό Ρούπελ υπέστη βομβαρδισμούς πυροβολικού και αεροπορίας και την ημέρα αυτή. Μέχρι το μεσημέρι οι βομβαρδισμοί ήταν μικρής έντασης αλλά από τις 14:00 μετατράπηκαν σε σφοδρούς. Στις 12:30, όμως, όταν επρόκειτο να εφορμήσουν τα τμήματα κρούσης, το ελληνικό πυροβολικό εξαπέλυσε στους χώρους εξόρμησης το φονικό πυρ και προκλήθηκαν πολλές και βαριές απόλυες στους Γερμανούς. Μετά από αυτό τα γερμανικά τμήματα άρχισαν να οπισθοχωρούν. Οι απώλειες του οχυρού ήταν πέντε νεκροί και έντεκα τραυματίες. Στις 17:00 προσήλθαν Γερμανοί κήρυκες για να γνωστοποιήσουν την συνθηκολόγηση του Τμήματος Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας ( ΤΣΑΜ) ζητώντας την παράδοση του οχυρού.
Ο διοικητής του, Ταγματάρχης Γεώργιος Δουράτσος απάντησε ότι «τα οχυρά δεν παραδίδονται αλλά καταλαμβάνονται και ότι θα συνεχίσει τον αγώνα στερούμενος άλλων διαταγών». Ο κήρυκας διαβεβαίωσε στην στρατιωτική του τιμή ότι δεν επρόκειτο για απάτη και όρισε συνάντηση για την 6:00 της επόμενης 10/4. Το οχυρό επικοινώνησε με τη Μεραρχία όπου κοινοποίησε την συνθηκολόγηση. Η αντίδραση των ανδρών του οχυρού ήταν ότι ο αγώνας έπρεπε να συνεχιστεί.
Την επομένη μέρα, 10 Απριλίου 1941, έλαβε χώρα η παράδοση του οχυρού. Έξω από το οχυρό ήταν παραταγμένο γερμανικό τμήμα και απέδωσαν τιμές. Ο εντεταλμένος για την παραλαβή του οχυρού Γερμανός αξιωματικός συγχάρηκε τον διοικητή του, Ταγματάρχη Γεώργιο Δουράτσο, διαβεβαιώνοντας τα συγχαρητήρια και το θαυμασμό των ανωτέρων του. Τόνισε μάλιστα ότι για τους Γερμανούς αποτελούσε τιμή και υπερηφάνεια ότι είχαν ως αντίπαλο έναν τόσον ηρωικό στρατό. Οι απώλειες της φρουράς του οχυρού Ρούπελ ανήλθαν σε 44 νεκρούς και 152 τραυματίες.
Απόδοση τιμών
«… "Ρόδα φυτέψτε αμάραντα ολόγυρα στο χώμα, Υμνώντας τους Αθάνατους ,που κείτονται από κάτω, Εκείνοι το αίμα έδωκα, Λεύτεροι Εμείς να ΖΟΥΜΕ" » αναγράφει η τιμητική μαρμάρινη πλάκα φτάνοντας στην κορυφή του Ρούπελ, με τα απομεινάρια των γερμανικών κανονιών να βρίσκονται στους πρόποδες του δοξασμένου λόφου.
Το χρονικό της μάχης του Οχυρού Ιστίμπεη
Σύμφωνα με την Ιστοσελίδα του Γενικού Επιτελείου Στρατού, το Οχυρό ''Ιστίμπεη'' αποτελούσε τμήμα του συγκροτήματος των Οχυρών της Μακεδονίας. Η δύναμη του Οχυρού ήταν 10 Αξιωματικοί και 300 Οπλίτες. Ο διαθέσιμος οπλισμός ήταν 2 πυροβόλα, 1 αντιαρματικό , 1 αντιαεροπορικό, 2 όλμοι, 26 πολυβόλα, 9 οπλοπολυβόλα και 17 βομβιδοβόλα. Επιπλέον ο ατομικός οπλισμός των ανδρών. Το Οχυρό ''ΙΣΤΙΜΠΕΗ'' είχε 30 επιφανειακά έργα και 2.297 μ. υπογείων στοών, που αποτελούσαν ένα στεγανό σύνολο.
Στις 05.15 το πρωί της 6ης Απριλίου 1941, τα γερμανικά στρατεύματα που βρίσκονταν στη Βουλγαρία, χωρίς να τηρηθούν τα συνήθη διπλωματικά έθιμα του τελεσιγράφου και της παροχής προθεσμίας προς απάντηση, εισέβαλαν στο ελληνικό έδαφος. Άρχισε ο βομβαρδισμός του Οχυρού ''ΙΣΤΙΜΠΕΗ'' με πυροβολικό διαφόρων διαμετρημάτων, ενώ συγχρόνως πυροβόλα ευθυτενούς τροχιάς, ταγμένα επί της μεθορίου, σε αποστάσεις 250 έως 600 μέτρων από αυτή, έβαλαν εναντίον των φατνωμάτων των πολυβολείων.
Στις 06:00 το πρωί, πολυάριθμα σμήνη αεροπλάνων καθέτου εφορμήσεως άρχισαν να σφυροκοπούν την επιφάνεια του Οχυρού, καταστρέφοντας το μοναδικό αντιαεροπορικό πολυβολείο, που μέχρι τη στιγμή εκείνη είχε καταρρίψει τέσσερα εχθρικά αεροπλάνα.
Μία ώρα μετά , αφού σταμάτησε ο βομβαρδισμός, ο εχθρός επιτέθηκε με πυκνά κύματα πεζικού. Διεξάγεται σκληρός αγώνας και ολόκληρα εχθρικά τμήματα αποδεκατίζονται. Περίπου στις 8.οο το πρωί, ο εχθρός κατορθώνει να θέσει πόδα επί της επιφανείας του Οχυρού. Προς ανακούφιση των αμυνομένων, διετάχθη το μεσημέρι αντεπίθεση, η οποία τελικά απέτυχε λόγω της τεράστιας υπεροχής του εχθρού σε πυροβολικό και αεροπορία. Κατά τις πρώτες νυκτερινές ώρες, οι Γερμανοί, εισέρχονται στο εσωτερικό του Οχυρού, αλλά μετά από αιματηρό αγώνα εκμηδενίζονται.
Το πρωί της 7ης Απριλίου, βρήκε το Οχυρό ''ΙΣΤΙΜΠΕΗ'' να συνεχίζει το σκληρό και επικό αγώνα του. Όλα τα επιφανειακά έργα του Οχυρού έχουν καταστραφεί. Επανειλημμένες απόπειρες των Γερμανών, για κάθοδο εντός των στοών, αποκρούονται με βαριές απώλειες.
Κατόπιν αυτού, οι Γερμανοί φράσσουν τα φατνώματα των πολυβολείων και των υπολοίπων έργων, διοχετεύουν αποπνικτικά αέρια και κατορθώνουν να δημιουργήσουν ανυπόφορη κατάσταση . Οι άνδρες δυσχεραίνονται να αναπνεύσουν και προ της απειλής του θανάτου από ασφυξία, ο Διοικητής του Οχυρού Ταγματάρχης Πικουλάκης Ξάνθος , στις 04.00 το μεσημέρι, διατάσσει την παράδοσή του.
Οι απώλειες κατά το διήμερο αγώνα των υπερασπιστών του Οχυρού, ανήλθαν σε 30 νεκρούς και 70 τραυματίες, ενώ των Γερμανών ήταν πολλαπλάσιες.
Η πτώση του οχυρού Ιστίμπεη σήμανε την προέλαση των Γερμανών στην κοιλάδα του Στρυμώνα. Οι Γερμανοί εισέρχονται στο Σιδηρόκαστρο και δίνεται διαταγή εγκατάλειψης της ελληνικής στρατιωτικής διοίκησης των Σερρών. Για τον ηρωισμό και τη γενναιότητα των υπερασπιστών του Οχυρού ''Ιστίμπεη'', εκφράσθηκαν με θαυμασμό οι Γερμανοί και δήλωσαν απερίφραστα, ότι εάν δεν διέθεταν συντριπτική υπεροχή σε αεροπλάνα, άρματα και αντιαρματικά πυροβόλα, η πτώση του Οχυρού θα ήταν αδύνατη.
Στις 10 Απριλίου 1941, στην πόλη των Σερρών, οι Γερμανοί τοιχοκολλούν προκήρυξη στα γερμανικά, βουλγαρικά και ελληνικά, με την οποία δηλώνουν ότι αγαπούν τους Έλληνες και τον πολιτισμό τους και δεν έρχονται ως εχθροί, αλλά ως ελευθερωτές της Ελλάδος από τους Άγγλους.
Ακόμα και μετά την παράδοση της Γραμμής Μεταξά από τον Αντιστράτηγο Μπακόπουλο, μεμονωμένα φρούρια συνέχισαν να μάχονται για μέρες και δεν κατελήφθησαν παρά μόνο όταν χρησιμοποιήθηκε βαρύ πυροβολικό εναντίον τους. Ουσιαστικά, όμως, η Γραμμή Μεταξά περισσότερο παραδόθηκε, λόγω της υπερφαλάγγισης και της κύκλωσής της από τους Γερμανούς, παρά κατέρρευσε.
Εκ της δυνάμεως του οχυρού Ρούπελ, οι απώλειες από Ελληνικής πλευράς ήταν 44 νεκροί και 38 τραυματίες....
Οι απώλειες των Γερμανών κατά τις επιχειρήσεις εναντίον των Οχυρών από 6-10 Απριλίου 1941, έφτασαν σε 555 νεκρούς, 2134 τραυματίες και 170 αγνοούμενους, σύμφωνα με Γερμανικές πηγές.»
"Αιωνία τους η μνήμη"
Συμπληρώθηκαν φέτος 75 χρόνια από την ελληνική εποποιία 1940-1941 και δυστυχώς η επέτειος αυτή βρίσκει τη χώρα μας να διεξαγάγει έναν οικονομικό πόλεμο με τον ίδιο αντίπαλο τού 1941 και να αγωνίζεται και κατά την ειρήνη, όπως και στον πόλεμο. Όμως, ανεξάρτητα, από τις δύσκολες συνθήκες που βιώνουμε, έχουμε εθνική υποχρέωση και ιστορική επιταγή να επαναφέρουμε στη μνήμη μας τον τεράστιο και με τόσο κολοσσιαίες προεκτάσεις άθλο του Έθνους μας, για να διδασκόμαστε τι μπορεί να κάνει το Έθνος μας, όταν είναι ενωμένο και προσηλωμένο στα εθνικά ιδεώδη και στις εθνικές μας επιταγές. Και πρέπει να τιμούμε τους δημιουργούς του, τους συντελεστές του, τη μνήμη των πεσόντων, και τέλος, πρέπει να υπενθυμίζουμε σε όσους επιβουλεύονται το ιερό μας πάτριο έδαφος και την εθνική μας τιμή, ακεραιότητα και αξιοπρέπεια, τι τους περιμένει, αν τολμήσουν. Το Έπος του 1940-1941 αποτελεί εθνικό οδοδείχτη και έτσι πρέπει να παραμείνει.
Πραγματοποιήθηκε την Κυριακή το βράδυ, στην αίθουσα του πολιτιστικού συλλόγου «Αρχίλοχος», η παρουσίαση του βιβλίου «Ο ξύλινος σταυρός» της Σταματίας Καραγεωργίου-Πάπιστα.
Η εκδήλωση έφερε ένα μεγάλο πλήθος φίλων του βιβλίου στην αίθουσα, πρωτοφανή για τα τοπικά δεδομένα και ήταν ίσως μία από τις πολυπληθέστερες ανάλογες εκδηλώσεις στην Πάρο.
Στην εκδήλωση εκτός του πλήθος βιβλιόφιλων που παραβρέθηκε, το παρόν έδωσε ο Μητροπολίτης Παροναξίας, κ. Καλλίνικος με κληρικούς του νησιού μας, ο έπαρχος Πάρου, κ. Κ. Μπιζάς, ο πρόεδρος της ΚΔΕΠΑΠ, κ. Θ. Μαρινόπουλος, περιφερειακοί, δημοτικοί και τοπικοί σύμβουλοι, κ.α.
Το βιβλίο, «ο ξύλινος σταυρός», πωλείται στο βιβλιοπωλείο «Αναγέννηση» και πραγματεύεται ένα άγνωστο κομμάτι της ιστορίας, την τρισχιλιόχρονη διαδρομή της Βορείου Ηπείρου.
Το βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ορθόδοξη κυψέλη», παρουσιάστηκε από το μέλος του ΔΣ της ΚΔΕΠΑΠ, κ. Δ. Γεωργιάδη, τη φιλόλογο, Μπέτη Μπιζά, το φιλόλογο και εκδότη του βιβλίου, κ. Φιλόθεο Κεμεντζετζίδη, τη βορειοηπειρώτισσα κ. Ελένη Παππά, τον ιατρό κ. Παντελή Πάπιστα και τη συγγραφέα.
