Letër “bombë” e Mitropolitit të Pireut (Athinë) z. Serafim

Përgatiti e Përktheu
ILIA KASTRIOTI

Letër “bombë” e Mitropolitit të Pireut (Athinë) z. Serafim

Deklaratë

Shkaku kryesor, nga këndëvështrimi i teologjisë orthodhokse, i krizës botërore, që njerëzimi po kalon sot, do duhet të përqëndrohet në largimin, në apostazinë ndaj Perëndisë së shenjtë Trinitare dhe të mospendimit, e cila çonë në skllavërinë dhe robërinë e pan-herezisë së sinkretizmit (përzierjes, mish-mash) e ndërkrishterë dhe ndërfetare të Ekumenizmit. Ekumenizmi satanik dhe djallëzor, që është vegël në duar të Masonerisë dhe të Sionizmit të frikshëm ndërkombëtarë, që si synim ka fronëzimin e Antikrishtit, si mbret të vetëm mbarëbotërorë, ka tjetërsuar ndërgjegjen dhe i ka grryer dhe tretur të gjithë dhe gjithçka.

Provë e fjalëve të mësipërme –për t’u kufizuar vetëm tek ngjarjet e fundit ekumenistike- është takimi ndërfetarë për gjoja bashkëekzistencën fetare midis të Krishterëve dhe Myslimanëve duke mos u shpallur më parë Kurani se është njerivrasës të gjoja fjalës së përjetëshme të Perëndisë që urdhëron <<therrjen e jobesimtarëve>>, që ndodhi në një hotel të Athinës më 2 dhe 3-9-2012, Simpoziumi Ndërkombëtar teologjik për 75 vjetorin që nga themelimi i komunitetit papik ekumenistik në Teze që nga 30-8 deri më 6-9-2015, takimi ndëfetar e cila u organizua nga bashkësia ekumenistike e <<shën Egidio>> në Tiranë të Shqipërisë më 6-9-2015, Konferenca Ndërkombëtare <<spirtualizmi orthodhoks>>, mbajtur nga bashkësia ekumenistike e manastirit të Bozes të Italis që nga 9 deri më 12-9-2015 dhe Konferenca Ndërkombëtare nga Kompania e të Drejtës së Kishave të Lindjes, e cila u zhvillua në Selanik më 10-9-2015

Por fatkeqësisht Mbledhja e hierarkëve të Fronit që u realizua në Fanar (në Patriarkanën e Konstandinopojës dmth) që nga 29-8 deri më 2-9-2015, Patriarku Ekumenik z. Bartholome, riafirmoi botëkuptimin e tij ekumenistik. Këtë e provon dhe eklesiologjia (pikpamja kishtare) e tij gjë e cila është e huaj ndaj orthodhoksisë, i cili mbajti më 29-8-2015 ndaj hierarkëve të Fronit, me anë të të cilave dha udhëzime për marrëdhëniet, që duhet të ndërmerren me heretikët, me heterodoksët dhe me fetë e ndryshme, duke u bazuar në vendimet e pseudokoncilit të II të Vatikanit dhe të eklesiologjisë së re të papatit, nëvend të teologjisë Orthodhokse dhe të Traditës. (p.s: e njëjta përpjekje që po ndodh dhe këtu siç është thënë “të mësojmë nga kultura dhe simbolet e feve të tjera”. Një gjuhë përdorin të gjithë ekumenistat).

Duke komentuar në disa pika kyçe të rekomandimit të Patriarkut, dëshirojmë të theksojmë në vijim se:

Realiteti i tmerrshëm dhe tragjik, i cili vjen plotësisht në kundërshtim me mendimet e Shenjtërisë së tij, provon se Lëvizja Ekumeni(sti)ke, me përgjegjësi ekskluzive, jo të blogjeve të atyre që ndeshen dhe të antiekumenistëve, të gazetave dhe mediave të tjera, por të vetë heretikëve dhe heterodoksëve nga njëra anë, dhe të ekumenistave nga ana tjetër, janë të PADOBISHME. Heretikët dhe heterodoksët dallohen nga mungesa e sinqeritetit dhe e pendimit, duke qëndruar me insistim në ato shtrembërimet e tyre. Ndërsa ekumenistat dallohen nga mungesa e dëshmisë së Besimit Orthodhoks, e të theksuarit të tepërt të dashurisë dhe nga dobësia për të pohuar të vërtetën, janë të asaj metode për të mos diskutuar ato ç’ka në ndajnë, por të atyre që na bashkojnë (këtë e thotë dhe ky i joni këtu), të zbehjes së kritereve orthodhokse (p.s: ndaj dhe zhvillohen shpesh herë takime në emër të “dashurisë” dhe “paqes”), të pranimit-njohjes reciproke të shërbesave kishtare pa patur bashkim esencial, që është një gjendje skizofrenike, të dialogut nën kushte të barabarta (dmth vota jonë vlen po aq sa dhe e heretikëve), të firmës dhe huazimit të teksteve të përbashkëta antiorthodhokse (papike), të bashkëlutjeve antikanonike (shkelje Kanonesh) dhe të Ekumenizmit laik (p.sh. martesa midis një orthodhoksi/e me një katolik/e). E vetmja gjë që po arrihet me anë të Lëvizjes Ekumeni(sti)ke, është konfuzioni dhe sinkretizmi (shkartisja). Ndërsa nëse Kisha Orthodhokse do të kishte ndjekur rrugën e Etërve duke riUngjillëzuar botën dhe të asgjësonte herezitë duke folur mbarëbotërisht me frymën e Etërve, do të lavdëronte Perëndinë dhe do i ofronte sigurinë njerëzimit. Profesor MME i Universitetit të Hauard z. Kaburaki siç më vuri në dijeni kishte propozuar të krijohej një platformë ku do dëshmohej Orthodhoksia në 17 gjuhë të huaja por që të gjitha dyert i gjeti të mbyllura.

Herezia nuk është thjesht një trillim i përceptimit të gjërave teologjike, por një shtrembërim demoniak që i bën zbulesës së Perëndisë së shenjtë Trinitare, që ka pasoja të tmerrshme përtej vdekjes shpirtërore.

Do duhet që Patriarku t’i shmangë ato deklarata që gjoja po <<dëshmon besimin Orthodhoks>> për “hesap” të ekumenistave në kuadrin e lëvizjes ekumeni(sti)ke dhe të dialogjeve teologjike, sepse marrëveshjet e turpshme që u bën në Balamand dhe në Zabezi, miratimi i teksteve anti-ortodokse në Porto Alegre, në Ravenë dhe Pusan, nënshkrimi për Deklarata të përbashkëta (të mbajnë të njëjtat qëndrime) me kryeheretikun Papën e Romës, të bashkëlutjeve anti-kanonike dhe të gjysëmeshimeve me heretikë dhe fe të tjera, po tregojnë me të madhe komplet të kundërtën.

Prova të pasojave tragjike të herezive është bimësia e Islamit djallëzor, me ato ideologji të tmerrshme e të nënshtruarit gjithçka, e cila ideologji përbën një përmbledhje të herezive krishtologjike të Arianizmit, të Nestorianizmit dhe të Monofizitizmit-Koptët (njënatyrshmërisë), që kanë rrefuzuar në thelb mishërimin e Fjalës Perëndi duke shpallur Perëndinë soleminisht të paaritshëm dhe të pakomunikueshëm nga njeriu dhe si pasojë sjell që nënshtrimi (ndaj Islamit) të jetë e vetmja mënyrë e marrëdhënies shpirtërore e Perëndisë me njeriun.

Pas atyre që u thanë më lartë, deklarata e Patriarkut, sipas të cilës Orthodhoksët janë gjoja të detyruar të marrin pjesë në bashkëlutje dhe bashkëadhurim me heterodoksinë, përbën modernizim absolut të Kishës (frymë bote), konsiston në shkelje të rënda të Kanoneve të shenjta dhe Hyjnore dhe të Traditës së Etërve të shenjtë, e cila ndalon në formë të prerë, dhe madje me dënimin e çgradimit, bashkëlutjet (qoftë dhe për “paqe”) dhe adhurimin e përbashkët (me heretikët dmth) dhe është kjo një përpjekje e pashpresë për të mbajtur në jetë kufomën që quhet Ekumenizëm, e cila, ashtu siç provohet dhe më lartë, është kufomë e kalbur me erë të keqe, nëse heterodoksia nuk heq dorë nga herezitë e saj të shumta.

Herezia e Papizmit vazhdon të këmbëngulë në primacinë universale të juridiksionit të Papës së Romës, në trazimin e misterit të Trinisë së Shenjtë. Herezia e Protestantizmit këmbëngul dhe ajo në qëndrimet e saj kundra ikonave, mohon misterin e Kishës dhe të misterit të Hyjlindëses së Gjithëvirgjër. Gjithashtu herezia e Monofizitizmit-Koptët (janë ndarë nga ne që në shek. e 5), përkujtojnë kryeheretikët Sevirin dhe Dioskorin dhe rrefuzon dynatyrshmërinë e Krishtologjisë Orthodhokse.

Përsa i përket Sinodit të Madh dhe të shenjtë të 2016, të cilën Patriarku e quajti jo Ekumenik (jo si Sinodet e tjera të mëparshme dmth) sepse nuk marrin pjesë të <<krishterët>>, (papikët, protestantët) e Perëndimit, dhe pyesim: Si është e mundur të marrin pjesë të <<krishterët>> heterodoks të Perëndimit, kur janë të dënuar nga Sinode Ekumenike për shkak të herezive? Si p.sh. nga Sinodi i 3 Ekumenik për mospranimin e GjithmonëVirgjërisë së Hyjlindëses, nga Sinodi i 7 Ekumenik për ikonoklasët dhe mospranimin e misterit të Kishës dhe nga Sinodi i 8 Ekumenik për shkak të Filioques? Sipas pikpamjes së Patriarkut Sinodet 5, 6 dhe 7 Ekumenike, është gabim të quhen Ekumenike, ngaqë nuk merrnin pjesë Monofizitët (që nuk i pranuan këto Sinode), Armenët e Egjiptit, të Asirianëve dhe Jakovitëve të Sirisë dhe të Koptëve të Balamarit të Indisë?

Ky Sinod fillimisht u programua si Ekumenik, pavarësisht se u quajt Panorthodhoks. Por, gjatë këtyre viteve të fundit ekumenistat ia ndryshuan emrin duke e hequr termin Ekumenike. Sepse, nëse do të mblidhej si Ekumenike (botërore), do detyrohej të njihte-pranonte si Sinod të 8 që kryesonte shën Foti i Madh dhe të 9 që kryesonte shën Grigor Palamai për Sinode Ekumenike! Por, kjo gjë, do shqetësonte Vatikanin, sepse këto dy Sinode e dënojnë Papizmi për herezi.

Ky pozicionim i Patriarkut se Kisha Orthodhokse nuk mund të mbledhë tashmë e të zhvillojë një Sinod Ekumenik, për shkak të mospjesëmarrjes së Perëndimit, është absolutisht e gabuar. Me anë të këtij qëndrimi realisht po shpall se Kisha Orthodhokse ka mangësi, se është një Kishë e dobët dhe e papërsosur, kështu që vetëm kur të <<bashkohet>> me Papizmin dhe Protestantizmin, do të jetë një Kishë e përsosur, dhe vetëm atëhere do mund të mblidhet bashkë me Perëndimorët e të zhvillojë një Sinod Ekumenik. Po ky qëndrim gjendet distanca të tëra largë Eklesiologjisë Orthodhokse.

Fund, mbledhja e tanishme e Hierarkëve të Fronit (Konstandinopojës) përbën një parashijim të vogël të atyre që do të pasojnë gjatë Sinodit të Madh dhe të Shenjtë Ekumenik të 2016. Por, theksojmë, me theks të veçantë se një Sinod, i cili do bazohet në parimin e përmbajtjes të humanizmit (elemente njerëzore jo hyjnore) dhe të ligjërojë pan-herezinë e ekumenizmit të sinkretizmit-përzierjes ndërkrishtere, do të jetë një silur-bombë e vërtetë në themelet e unitetit Panorthodhoks, sepse kjo do të shaktonte më shumë probleme sesa do të zgjidhë gjoja, dhe ka për të çuar drejt trazirave, komfuzionit dhe skizmës-përçarjes. Megjithatë, një Sinod i tillë nuk do të pranohet nga ana e klerikëve Orthodhoksë dhe populli i Perëndisë, do të regjistrohet në historinë kishtare si mbledhje kusarësh dhe pseudosinod, ashtu siç janë quajtur dhe shumë të tjera, dhe vendimet e atij Sinodi nuk do të kenë asnjë fuqi, sepse Ekumenizmi e shtrembëron imazhin e Perëndinjeriut Jisu Krisht, përbën shfarrosjen e të Vërtetës dhe çonë në mënyrë të pashmangshme në shkatërrimin shpirtëror dhe fizik.

MITROPOLITI

+ i Pireut SERAFIM

Το σημείο του Σταυρού-Άγ.Μακάριου Μόσχας - Shënja e Kryqit – Shën Makarit të Moskës.

Το σημείο του Σταυρού-Άγ.Μακάριου Μόσχας Πολλές φορές ένα και μόνο σημείο του σταυρού, πού γίνεται με πίστη και έντονα βιώματα, είναι ισχυρότερο από πολλά λόγια προσευχής μπροστά στο θρόνο του Ύψιστου. Σ' αυτό υπάρχει το φως πού καταυγάζει την ψυχή, ή ιαματική δύναμη πού θεραπεύει τα ασθενήματα των ψυχών και των σωμάτων, ή μυστική δύναμη πού αντιδρά σε κάθε βλάβη. Ταράζουν την ψυχή σου ακάθαρτοι λογισμοί και επιθυμίες; Περιτειχίσου με το σημείο του σταυρού, διπλασίασε και τριπλασίασε αυτό το τείχος, και οι ακάθαρτοι λογισμοί θα δαμαστούν. Κατατυραννιέται ή καρδιά σου από τη μελαγχολία και τη θλίψη; Σε κυριεύει ο φόβος ή σε περιστοιχίζουν οι πειρασμοί; Αισθάνεσαι τις πονηρίες των αοράτων εχθρών; Κατάφυγε σ' αυτή τη δύναμη του σταυρού, και ή ειρήνη της ψυχής θα ξαναγυρίσει, οι πειρασμοί θ' απομακρυνθούν, ή παρηγοριά της χάριτος του Θεού και ή πνευματική ευφροσύνη θα πλημμυρίσουν την καρδιά σου.   Άγιος Μακάριος Μόσχας

Shënja e Kryqit – Shën Makarit të Moskës. Shumë herë dhe vetëm  një shënjë e kryqit, e cila bëhet me besim dhe me një përjetim të fortë, është me fuqishme se shumë fjalë lutjesh para fronit të më të Lartit. Tek ai ekziston drita e cila qetëson shpirtin, fuqia shëruese e cila shëron sëmundjet e trupit dhe të shpirtit, fuqia mistike e cila reagon në çdo lloj dëmtimi. Të tronditin shpirtin mendime të papastërta dhe dëshira? Mbrohu me shënjën e kryqit, dyfishoje dhe trefishoje këtë murr dhe mendimet e papastërta do të kontrollohen. Torturohet zemra jote nga melankolia dhe mërzitja? Të zotëron frika dhe të kanë rrethuar ngacmimet? Ndjen dinakëritë e armiqve të padukshëm? Strehou nën fuqinë e kryqit dhe paqja në shpirt do të rikthehet, ngacmimet do të largohen, ngushëllimi i hirit të Zotit dhe ngazëllimi shpirtëror do të mbushin jetën tënde. Shën Makari i Moskës. Përgatiti dhe përktheu Pelasgos Koritsas

Η αποχώρηση των Τσάμηδων και η συνεργασία με τούς κομμουνιστές αντάρτες - Largimi i çamëve dhe bashkëpunimi me partizanët komunistë.

Η αποχώρηση των Τσάμηδων και η συνεργασία με τούς κομμουνιστές αντάρτες . Μετά την ήττα τού Άξονος ……….Τον Σεπτέμβριο τού 1944, οι Τσάμηδες υπό την προστασία ένοπλων δικών τους και Γερμανών «συν γυναιξί και τέκνοις», φεύγουν προτροπάδην από την Θεσπρωτία, φοβούμενοι την τιμωρό Νέμεση των εγκλημάτων των.(1) Η έξοδος ……….Απέραντες φάλαγγες, καραβάνια σωστά με υποζύγια και «αραμπάδες» βαρυφορτωμένους, μπήκαν στο αλβανικό έδαφος, καταφύγιο και άσυλο όλων των καθαρμάτων τής Βαλκανικής, συναποκομίζοντας και τα προϊόντα τής λεηλασίας. Α! Προ παντός το πλιάτσικο! (Η λέξη είναι αρβανίτικη, πασίγνωστη σ’ ολόκληρη την Χερσόνησο τού Αίμου). Σπαχήδες τής Κόμινφορμ! ……….Αντιγράφομε την ακόλουθη περικοπή από την Έκθεση τού Έλληνος συνδέσμου στην Βαλκανική Επιτροπή τού Ο.Η.Ε. όπως δημοσιεύτηκε στον Τύπο τής 14-7-49: «Είναι γνωστόν ότι 16—17.000 Τσάμηδες είχον εθελουσίως εγκαταλείψει την Ελλάδα κατά το τέλος τού πολέμου και είχον καταφύγει εις την Αλβανίαν εκ φόβου μην κληθούν και δώσουν λόγον προ τής Ελληνικής Δικαιοσύνης διά τα Εγκλήματα, τα οποία είχον διαπράξει κατά την κατοχήν, εν στενή συνεργασία μετά των Ιταλικών, Αλβανικών και Γερμανικών στρατευμάτων. Το πλήθος αυτών των ανθρώπων κατά το διάστημα τού Μαρτίου 1949 «προσεκλήθη» να καταταχθή εθελοντικώς εις τούς σχηματισμούς των συμμοριτών. Αι Αλβανικαί αρχαί εν τούτοις ήκιστα ικανοποιημένοι από τα πρώτα σχετικά αποτελέσματα, διέταξαν μεταγενεστέρως την υποχρεωτικήν επιστράτευσιν των ανδρών από 17—40 ετών. Ούτω 2—2.200 Τσάμηδες επεστρατεύθησαν μέχρι των αρχών τού μηνός Ιουνίου και επτακόσιοι, προωθήθησαν εις Ελλάδα διά Κορυτσάς κατά τα τέλη Μαρτίου και αρχάς Απριλίου 1949. Επί των 1.300, των όποιων η στρατιωτική εκπαίδευσις εξακολουθεί, τα επόμενα στρατόπεδα στεγάζουν περίπου το τρίτον: α) Στρατόπεδον Σίακ 400, β) Στρατόπεδον Αργυρόκαστρου 50. Δυνάμεθα όθεν να υπολογίσωμεν εις πλέον των 5.700 ανδρών το προϊόν τής επιστρατεύσεως, την οποίαν η Αλβανία ηδυνήθη κατά το τελευταίον εξάμηνον να ενεργήση επί τού ιδίου της εδάφους, ίνα ενίσχυση τας δυνάμεις των εν Ελλάδι αγωνιζομένων συμμοριτών». ……….Τον ληστρικόν αυτόν συρφετό των Τσάμηδων, που μέσα στα κύτταρα των ζει ακόμη ο αταβισμός πέντε αιώνων προδοσίας, χαμερπούς υλισμού και εγκληματικότητος, οργανώνει η Κόμινφορμ σε ένοπλα στίφη, εντασσόμενα είτε στον «στρατό» τού ακκιζομένου ερυθρού δικτατορίσκου τής Αλβανίας Εμβέρ Χότζα, είτε στις ληστοσυμμορίες τού Κ.Κ.Ε. μαζί με διεθνή αποβράσματα και κάθε λογής καθάρματα «γιά να απελευθερώσουν την Ελλάδα από το μοναρχοφασισμό και την Αμερικανοκρατία». (1) Μόνον 30 (τριάκοντα) Τσάμηδες έμειναν αμέτοχοι των εγκλημάτων. Σήμερα στην Ελλάδα (Θεσπρωτία) ζουν 232 άτομα από αυτούς και απολαύουν όλων των δικαιωμάτων τού Έλληνος πολίτου υπό καθεστώς αδιαβλήτου ισονομίας και ισοπολιτείας, ο δε μεγαλόφρων πληθυσμός δεν επιδεικνύει καμμία απολύτως εχθρότητα απέναντί των. *** Πηγή: Το έργο τού Χαρίτωνος Λάμπρου, «Τσάμηδες και Τσαμουριά», εκδοθέν στην Αθήνα το 1949. Πληροφορία εικόνας:. Ο στρατηγός Alberto Pariani επιθεωρεί αλβανούς http://www.ellinoistorin.gr/

Largimi i çamëve dhe bashkëpunimi me partizanët komunistë. Pas mundjes së Boshtit ..... në shtator të vitit 1944, çamët nën mbrojtjen e armatosur të njerëzve të tyre dhe të gjermanëve “së bashku me gratë dhe fëmijët”, u larguan në grup nga Thesprotia duke pasur frikë nga Nemesi ndëshkuese e krimeve të tyre (1). Eksodi .......... Turma të pafundme, karvanë të tërë me kafshët dhe “arapët” të ngarkuar rëndë, hynë në territorin shqiptar, strehë dhe azil i të gjithë mbeturinave të Ballkanit, duke marrë me vete dhe produktet e plaçkitjes. A! Kryesisht plaçkën e rrëmbyer. Spahinjtë e Komniform! .... Po kopjojmë pjesën që pason nga raportin e kontaktit Helen në Ballkan të Organizatës së Kombeve të Bashkuara, siç u publikua në shtyp më 14 -7- 49: “Është e njohur që 16-17.000 çamë ishin larguar nga Greqia me vullnet të lirë gjatë fundit të luftës dhe ishin strehuar në Shqipëri nga frika se mos jepnin llogari në Drejtësinë Helene për Krimet, të cilat kishin bërë gjatë periudhës së pushtimit, në bashkëpunim të ngusht me forcat ushtarake shqiptare, italiane e gjermane. Kjo turmë njerëzish gjatë periudhës së Marsit 1949 “u ftua” që të bëhej pjesë, në mënyrë vullnetare në çetat e rebelëve. Autoritetet shqiptare të kënaqura nga rezultatet e para, urdhëruan  më vonë rekrutimin e detyrueshëm të burrave nga 17-40 vjet. Kështu 2000-2200 çamë u rekrutuan deri në fillim të muajit Qershor dhe shtatëqind u futën në Greqi nëpërmjet Korçës nga fundi i Marsit dhe në fillim të Prillit 1949. Nga 1300, të cilët vazhdojnë stërvitjen ushtarake, kampet ushtarake që pasojnë kanë pothuajse një të tretën e tyre: a) kampi ushtarak Shijak 400, b) Kampi ushtarak i Gjirokastrës 50. Kemi mundësi që të llogaritim se më shumë se 5700 persona janë produkt rekrutimi, të cili Shqipëria mundi të bënte gjatë gjashtëmujorit të fundit në territorin e saj me qëllim përforciin e forcave rebele që luftojnë në Greqi”. ...... këtë farë hajdutësh të çamëve, që brenda qelizave të saj jeton tradhëtia e pesë shekujve, me materializmin e paepur dhe kriminalitetin,  e organizon dhe armatos Kominform, duke i rënditur sa në rradhët e “ushtrisë” të diktatorit të kuq të Shqipërisë Enver Hoxha, sa dhe në çetat e hajdutëve të Partisë Komuniste Greke së bashku me fundërina dhe plehra të çdo lloji  “që të çlironin Greqinë nga monarkofashizmi dhe Amerikanokratia”. (1) Vetëm 30 (tridhjetë) çamë nuk morën pjesë në krime. Sot në Greqi (Thesproti) jetojnë 232 nga ata dhe kanë të gjitha të drejtat e qytetarit Helen nën pushtetin e barazistë së padiskutueshme, ndërsa popullata vendase nuk tregon asnjë lloj armiqësie përballë tyre. Burimi: Vepra e Haritonos Lamprou “Çamët dhe Çamëria” publikuar në Athinë në vitin 1949. Foto: Gjenerali Alberto Pariani inspekton shqiptarët Përktheu dhe Përgatiti Pelasgos Koritsas.