Υπάρχει συνείδηση και κοινή λογική; - Ekzitson ndërgjegje dhe llogjikë e përbashkët?

Υπάρχει συνείδηση και κοινή λογική; Γράφει ο π. Βασίλειος Ι. Καλλιακμάνης α) Κάθε άνθρωπος που έρχεται στον κόσμο κοσμείται από λογική ψυχή και λογικότητα. Συγγενεύει με τον Θεό ή μάλλον είναι λογικός επειδή εικονίζει τον Θεό. Κι αυτό τον καθιστά ξεχωριστό και τον διακρίνει από τα άλογα ζώα. Συχνά όμως, λόγω των παθών και της φιλαυτίας, υπάρχει εσωτερική σύγχυση και η ψυχή αμαυρώνεται, οπότε χάνεται και η κοινή λογική. Αναφέρεται στη Φιλοκαλία: “Οι άνθρωποι λέγονται καταχρηστικά λογικοί. Δεν είναι λογικοί εκείνοι που έμαθαν τους λόγους και τα βιβλία των αρχαίων σοφών, αλλά όσοι έχουν λογική ψυχή και μπορούν να διακρίνουν ποιο είναι το καλό και ποιο το κακό”. β) Σχετικά με τα παραπάνω είναι όσα αναφέρονται στην αποστολική περικοπή τής προς Ρωμαίους επιστολής (2,10-16), που ακούγεται σήμερα στις λατρευτικές συ­νάξεις της Εκκλησίας. “Ενώπιον του Θεού δίκαιοι δεν είναι αυτοί που απλώς ακούνε τον νόμο (του Θεού), αλλά θα δικαιωθούν εκείνοι που εφαρμόζουν τον νόμο. Όταν οι εθνικοί, που δεν έχουν νόμο, εφαρμόζουν από μόνοι τους ό,τι ορίζει ο νόμος, αυτοί αν και δεν έχουν νόμο, είναι οι ίδιοι νόμος στον εαυτό τους”. Η νομική αυτή ορολογία δεν εισάγει κάποιο νομικισμό, όπως θεωρούν ορισμένοι, αλλά υπενθυμίζει το γεγονός ότι και όσοι στερούνται τη σωτήρια χάρη των μυστηρίων θα κριθούν με βάση τη συνείδησή τους και τον έμφυτο φυσικό νόμο. γ) Είναι γνωστή η τριμερής διάκριση του “θείου νόμου”, που απαντά στη βιβλική και εκκλησιαστική παράδοση. Καταρχάς υπάρχει ο έμφυτος φυσικός νόμος, που δίνεται από τον Θεό σε κάθε άνθρωπο και παρέχει τη δυνατότητα διάκρισης του καλού από το κακό. Στη συνέχεια δίνεται ο γραπτός νόμος της Παλαιάς Διαθήκης, που αποτελεί νέα μορφή του έμφυτου φυσικού νόμου. Τέλος, στο πρόσωπο του Χρι­στού αποκαλύπτεται ο νέος νόμος ή ο νόμος της χάριτος. Με την ενανθρώπηση του Χρι­στού υπερβαίνεται το νομικό πλαίσιο της Παλαιάς Διαθήκης και χαρίζεται στους ενσυνείδητους χριστιανούς η θεία υιοθεσία. δ) Ο φυσικός νόμος ανάγει στην κοινή ανθρώπινη φύση και γίνεται δάσκαλος για ομόθυμη και αυτοπροαίρετη σχέση μεταξύ των ανθρώπων, γράφει ο άγιος Μά­ξι­μος. Αλλού τονίζει ότι έργο του φυσικού νόμου είναι η απόδοση ίσης τιμής προς όλους τους ανθρώπους· έργο του γραπτού νόμου η απαλλαγή από τα πάθη και έργο του πνευματικού νόμου η εξομοίωση με τον Θεό, όσο βέβαια είναι δυνατό στον άν­θρωπο. Αλλά αυτό που ζητά ο νόμος, επισημαίνει ο απόστολος Παύλος, “είναι γραμ­μένο στις καρδιές των ανθρώπων, όταν γι’ αυτό μαρτυρεί η συνείδησή τους και οι λο­γισμοί μεταξύ τους κατηγορούν ή και απολογούνται. Αυτό θα φανεί την ημέρα που ο Θεός θα κρίνει διά του Ιησού Χριστού τα κρυφά των ανθρώπων”. Κι όχι μόνο τότε, αλλά και στην παρούσα ζωή. ε) Η συνείδηση ως φυσική ιδιότητα και θεμελιώδης ενέργεια της ψυχής αξιολογεί ηθικά και επιδοκιμάζει ή αποδοκιμάζει τις ανθρώπινες πράξεις. Είναι αδιάψευστος μάρτυρας του τρόπου ζωής των ανθρώπων, η φωνή του Θεού μέσα τους. “Διδάσκαλος αληθής η συνείδησις υπάρχει”, επισημαίνει ο όσιος Θαλάσσιος. Για να εί­ναι όμως η συνείδηση σωστός δάσκαλος, απαιτούνται κάποιες προϋποθέσεις. Χρειάζεται διαρκής νήψη και εγρήγορση, διαύγεια πνευματική και ασκημένες πνευματικές αισθήσεις. στ) Εμπόδιο για τη σωστή λειτουργία της συνείδησης αποτελεί η περιφρόνηση τόσο του έμφυτου φυσικού νόμου όσο και του παλαιού αλλά και του νέου νόμου της χάριτος. Ακόμη, τα εωσφορικά πάθη και κυρίως ο εγωκεντρισμός και η φιλαυτία σκοτίζουν τον νου, αμβλύνουν και συχνά διαστρέφουν τη συνείδηση του ανθρώπου. Οπότε ο άνθρωπος όχι μόνο δεν μπορεί να βλέπει καθαρά, αλλά θεωρεί ως καλό το κακό. Η σωστή λειτουργία της συνείδησης αφορά όλους τους ανθρώπους, αλλά ιδιαίτερα τους χριστιανούς, οι οποίοι καλούνται να την καθρεπτίζουν στον κρυ­στάλλινο καθρέπτη του Ευαγγελίου. Τότε πράγματι διατηρούν σε υγιή κατάσταση τη συνείδηση, λεπτύνονται εσωτερικά και ακούνε προσεκτικά τη φωνή της. ζ) Όπως έχει γραφεί: “Χαρακτηριστικό γνώρισμα της τέλειας συνείδησης είναι η απόλυτη λεπτότητα και η απεριόριστη ευρύτητα. Έτσι οι άγιοι παρουσιά­ζο­νται απόλυτα ευαίσθητοι και για τις μικρότερες ατέλειές τους, ενώ αγκαλιάζουν με την απεριόριστη αγάπη τους ολόκληρο τον κόσμο”. Αλλά εάν δεν μπορούν οι άνθρωποι να φτάσουν σε αυτό το επίπεδο, ας έχουν την κοινή λογική και ας μην είναι ασυνείδητοι για το καλό των ίδιων αλλά και της κοινωνίας.

Ekzitson ndërgjegje dhe llogjikë e përbashkët? Shkruan At Vasil Kaliakmani, (Profesor i Universitetit Aristotel Selanik). a)    Çdo njeri që vjen në këtë botë zbukurohet nga shpirti llogjik dhe aftësia për arsyetim. Bëhet i afërm me Zotin  ose më mirë është llogjik sepse ikonizon Zotin. Kjo e bën të veçantë dhe e dallon nga kafshët e pa llogjikshme. Por shpesh herë, ekziston një ngatërresë e bëndëshme dhe shpirti nxihet, kështu që humbet dhe llogjika e përbashkët. Thuhet në Filokali: “Njerëzit quhen në mënyrë abuzive të llogjikshëm. Nuk janë të llogjikshëm ata që mësuan fjalimet dhe librat e të urtëve të lashtësisa, por të gjithë ata që kanë shpirt llogjik dhe do të mund të dallojnë cila është e mira e cila është e keqja”. b)    Në lidhje me ato që thamë më lart janë dhe ato që përmënden në pjesën e apostulit të sotëm nga Letra për Romakët (2, 10 – 16), që dëgjohet sot në mbledhjet adhuruese të Kishës. “Para Zotit të drejtë nuk janë vetëm ata të cilët thjesht dëgjojnë ligjin ( e Zotit), por do t’ iu jepet e drejta atyre që e praktikojnë atë. Kur jo të krishterët që s’ kanë ligj, praktikojnë vetë ato të cilat cakton ligji, ata mgjth se s’kanë ligj janë vetë ligj i vetes së tyre”. Ky lloj fjalori juridik nuk na fut në legalizëm, ashtu siç e quajnë disa, por na kujton faktin se dhe ata të cilët nuk marrin dot shpëtimin që vjen nga misteret do të gjykohen me bazë ndërgjegjien e tyre dhe ligjin natyral të brëndshëm. c)     Është e njohur ndarja e trepjesëshme e “ligjit hyjnor”,  të cilin e gjejmë në traditën biblike dhe kishtare. Si fillim ekziston ligji natyral, jepet që në lindje nga Zoti tek çdo njeri dhe i jep mundësinë të dallojë të mirën nga e keqja. Në vazhdim jepet ligji i shkruar i Dhjatës së vjetër, i cili përbën një formë të re të ligjit të brëndshëm natyral. Në fund, tek personi Jesu Krisht zbulohet ligji i ri, ligji i hirit. Me trupëzimin e Krishtit tejkalohet  korniza ligjore e Dhjatës së vjetër dhe falet tek të krishterët e ndërgjegjshëm  ose  kryhet një lloj adoptimi hyjnor. d)    Ligji natyral të çon tek natyra e përbashkët njerëzore dhe bëhet mësues për marëdhënie unanime dhe vullnetare ndërmjet njerëzve, shkruan Shën Maksimi. Diku tjetër thekson puna e ligjit natyral është dhënia e vlerës së barabartë për të gjithë njerëzit; vepër e ligjit të shkruar çlirimi nga pasionet dhe vepër e ligjit  shpirtëror bashkimi me Zotin, natyrisht aq sa është e mundur për njeriun. Por ajo që kërkon ligji, nënvizon Apostul Pavli, “është e shkruar tek zemrat e njerëzve, kur për këtë dëshmon ndërgjegjja e tyre dhe mendimet akuzojnë ose shfajësohen ndërmjet tyre. Kjo do të duket ditën që Zoti do të gjykojë nëpërmjet Jesu Krisht, të fshehurat e njerëzve”. Por jo vetëm atëhere, por edhe në botën prezente.     e)     Ndërgjegjja si një cilësi natyrale dhe energji thelbësore e shpiritit, vlerëson moralisht  dhe miraton apo kundërshton veprimet njerëzore. Është një dëshmitar i pakundërshtueshëm të mënyrës së jetesës së njerëzve, zëri i Perëndisë brënda tyre. “Ndërgjegjia është një mësues i vërtetë” nënvizon oshënar Thalasi. Por që të jetë ndërgjegjia mësues i mirë, nevojiten disa kushte. Duhet zgjuarsi dhe shkathtësi e vazhdueshme, qartësi shpirtërore dhe sensorë shpirtërorë të stërvitur. f)      Pengesë për funkionimin normal të të ndërgjegjies përbën përbuzja sa e ligjit natyral të lindur aq sa dhe të ligjit të vjetër dhe të ligjit të ri të hirit. Gjithashtu pasionet eosforike dhe kyesisht  egocentriket dhe  egoizmit errësojnë mendjen, zgjerojnë e shpesh herë shtrembërojnë ndërgjegjien e njeriut. Kështu që njeriu jo vetëm që nuk mundet të shikojë hapur, por e quan si të mirë të keqen. Funksionimi i drejtë i ndërgjegjies  ju përket të gjithë njerëzve por në veçanti të krishterëve, të cilët thirren të reflektojnë tek pasqyra e kristaltë e Ungjillit. Atëhere me siguri ruajnë në gjendje të shëndetëshme ndërgjegjien, hollësohen nga brenda dhe dëgjojnë me kujdes zërin e saj. g)     Ashtu siç është shkruar: “ Një nga karakteristikat dalluese të ndërgjegjies perfekte është hollësia absolute dhe gjerësia e pafundme. Kështu shënjtorët paraqiten si absolutisht të ndjeshëm dhe për difektet më të vogla të tyre, ndërsa përqafonin me dashurinë e tyre të pafundme të gjithë botën”. Por nqs njerëzit nuk munden të arrijnë në këtë nivel, le të kenë mendimin e përbashkët dhe le të mos jenë të pandërgjegjshëm për të mirën e tyre dhe të shoqërisë. Përktheu, Përgatiti, Pelasgos Koritsas

Οι "αλβανικές περιοχές στην Ελλάδα" θα διδάσκονται στην Αλβανία και την σχολική χρονιά 2017 - ΄18

Εδώ και μία εβδομάδα άρχισε η σχολική χρονιά 2017 - 2018. 

Κατά την έναρξη και αυτής της χρονιάς διαπιστώσαμε ότι τα σχολικά βιβλία Γεωγραφίας που διδάσκονται οι μαθητές της 9ης και της 12ης τάξης στην Αλβανία - μεταξύ τους και οι μαθητές των ελληνικών μειονοτικών σχολείων - συνεχίζουν να περιλαμβάνουν το κεφάλαιο "αλβανικές περιοχές στην Ελλάδα". 

Ως "αλβανικές περιοχές στην Ελλάδα" αναφέρονται η δυτική Μακεδονία καθώς και ολόκληρη η Ήπειρος ως "Τσαμουριά".

Παρά τις αλλεπάλληλες διακρατικές συμφωνίες την τελευταία δεκαετία μεταξύ των Υπουργείων Ελλάδας και Αλβανίας για αφαίρεση από τα σχολικά εγχειρίδια και των δύο χωρών κάθε στοιχείου που θα μπορούσε να του αποδοθεί χαρακτήρας επεκτατικός από τη μία χώρα εις βάρος της άλλης, η αλβανική πλευρά δεν προχώρησε σε καμία αλλαγή όπως δείχνει η πραγματικότητα.

Αντίθετα το Ελληνικό Υπουργείο Παιδείας έχει αφαιρέσει εδώ και χρόνια από τα σχολικά βιβλία κάθε αναφορά στον Ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου ως δείγμα "καλής θέλησης" απέναντι στους γείτονες.Το γεγονός αποδεικνύει την μονόπλευρη τήρηση της συμφωνίας.

Η Αθήνα έσβησε από τα σχολικά της βιβλία την μνήμη ενός ζωντανού τμήματος του Ελληνισμού, ενώ τα Τίρανα συνεχίζουν να προπαγανδίζουν ανύπαρκτες αξιώσεις που προσβάλλουν την Ελλάδα. 

Δεν θα ανεχτούμε το θέμα ως τετελεσμένο και θα το επισημαίνουμε κάθε χρόνο μέχρι επιτέλους κάποια Ελληνική κυβέρνηση πράξει το αυτονόητο και αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, βάζοντας τέλος στην πολιτική της υποχωρητικότητας έναντι των αλβανών.   

Αναμένουμε επίσης την καταδίκη του συγκεκριμένου κεφαλαίου και από τους διεθνείς οργανισμούς.

Παραθέτουμε όλες τις επίμαχες σελίδες.

Βιβλίο Γεωγραφίας 9ης τάξης

Στην τελευταία παράγραφο της σελίδας 4 αναφέρονται ως αλβανικές περιοχές στην Ελλάδα οι: Τσαμουριά, Κόνιτσα, Καστοριά, Φλώρινα κλπ, αφού προηγηθούν οι αλβανικές περιοχές της Σερβίας, του Μαυροβουνίου και της "Μακεδονίας" δηλαδή των Σκοπίων.

Στη σελίδα 7 αναφορά στην Πρεσβευτική Διάσκεψη του Λονδίνου το 1913 που "μοίρασε τα αλβανικά εδάφη στα γύρω κράτη". Εθνικά, πολιτισμικά και γεωγραφικά η Αλβανία εκτείνεται μέχρι την Πρέβεζα! 

Στη σελίδα 8 ιστορικές αναφορές, συμπεριλαμβανομένης της απόδοσης της "αλβανικής περιοχής της Τσαμουριάς" στην Ελλάδα το 1913. Δεσπόζει κάτω αριστερά ο πολιτικός χάρτης των αλβανικών περιοχών.

Στη σελίδα 29 στοιχεία απογραφών για τον πληθυσμό "αλύτρωτων αλβανικών περιοχών", μεταξύ των οποίων και η Τσαμουριά

Στις σελίδες 134-135 ιδιαίτερο αφιέρωμα με γεωγραφικά, πληθυσμιακά και οικονομικά στοιχεία για τις "αλβανικές περιοχές της Ελλάδας" με φωτογραφίες από Ηγουμενίτσα και Πάργα.

Βιβλίο Γεωγραφίας 12ης τάξης

Εξώφυλλο

Σελίδες 8-9 με "ιστορικά στοιχεία" για τον αλβανικό χαρακτήρα της Ηπείρου

Συνέχεια στις σελίδες 10-11 των ιστορικών αναφορών για την Ήπειρο από την αρχαιότητα ως το 1913 όταν οι Πρεσβευτές των Μεγάλων Δυνάμεων άφησαν τις περιοχές αυτές της Αρμπερίας εκτός αλβανικού κράτους. 

Μια από τα ίδια και στις σελίδες 12-13

Σελίδες 188-190: Το βιβλίο Γεωγραφίας της 12ης κλείνει με φωτογραφίες της Ηγουμενίτσας και της Πάργας και διάφορα στοιχεία για την "Τσαμουριά"...

Εθνικός Σύλλογος Βόρειος Ήπειρος 1914

21-9-2017

http://esvh1914.blogspot.al/

Αν πραγματικά πιστεύεις, όλα διορθώνονται! - Νëse me të vërtetë beson, të gjitha korrigjohen!

Αν πραγματικά πιστεύεις, όλα διορθώνονται! Πριν από μερικές δεκαετίες ο μετέπειτα διάσημος γαλλορουμάνος θεατρικός συγγραφέας Ευγένιος Ιονέσκο επισκέφθηκε για πρώτη φορά το Άγιον Όρος. Εκεί συνέβη το εξής περιστατικό, όπως ο ίδιος το διηγήθηκε σε συνέντευξή του στο περιοδικό Paris match πριν από αρκετά χρόνια: «Είχα γεννηθεί σε ορθόδοξη οικογένεια και ζούσα στο Παρίσι. Είκοσι πέντε χρονών, γνήσιος νέος της κοσμικής εποχής του τότε Παρισιού. Μου ήρθε η ιδέα να επισκεφθώ το Άγιον Όρος λόγω της θέσης που είχε -και έχει βέβαια- ως τόπος ασκήσεως στην ορθόδοξη Εκκλησία. Και εκεί, μου ήρθε ακόμη μία σκέψη στο μυαλό: να εξομολογηθώ. Επήγα λοιπόν και βρήκα ένα ιερομόναχο -πνευματικό. Τί του είπα; Τα συνηθισμένα αμαρτήματα ενός κοσμικού νέου πού ζει χωρίς γνώση Θεού. Ο Ιερομόναχος, αφού με άκουσε, μου είπε: -Στον Χριστό πιστεύεις παιδί μου; -Ναι, ναι, λέει ο Ίονέσκο. Πιστεύω πάτερ. Άλλωστε είμαι βαπτισμένος χριστιανός ορθόδοξος. -Βρε παιδάκι μου, του λέει εκείνος ο διακριτικός πνευματικός, πιστεύεις, το αποδέχεσαι πλήρως, ότι ο Χριστός είναι ο Θεός και δημιουργός του κόσμου και δικός μας; Τα έχασα, λέει ο συγγραφέας. Γιατί πρώτη φορά με έβαζε ένας άνθρωπος μπροστά σ’ αυτό το ερώτημα, στο οποίο έπρεπε να απαντήσω με ειλικρίνεια και να πάρω θέση. Όχι απλώς αν πιστεύω ότι κάποιος έφτιαξε τον κόσμο. Αλλά ότι αυτός ο Θεός, ο δημιουργός του κόσμου, έχει να κάνει με μένα. Και εγώ έχω προσωπική σχέση μαζί του! Του απάντησα: -Πιστεύω πάτερ, αλλά βοηθήστε με να το καταλάβω καλά αυτό το γεγονός, -Αν πραγματικά πιστεύεις, τότε όλα διορθώνονται». Το περιστατικό αυτό υπήρξε η αιτία της μεταστροφής του Ιονέσκο, ο οποίος μέχρι τα βαθειά του γεράματα, όντας διάσημος και περιβόητος, έζησε ως ευλαβής και βαθειά πιστός ορθόδοξος χριστιανός. Τα λόγια του αγιορείτη γέροντα «αν πραγματικά πιστεύεις, τότε όλα διορθώνονται» σημαίνουν ότι: η πίστη στο Χριστό δεν είναι μια αφηρημένη θεωρία ούτε «λόγια του αέρα». -Πίστη στο Χριστό σημαίνει απόλυτη εμπιστοσύνη και υπακοή σε ένα συγκεκριμένο Πρόσωπο, που είναι ο Δημιουργός και ο Σωτήρας μου! -Άρα πίστη στο Χριστό δεν είναι μόνο λόγια αλλά κυρίως είναι έργα συνειδητής μετανοίας και συνεχούς επιστροφής στο θέλημα του Χριστού και στην αγκαλιά του Χριστού, που είναι η Εκκλησία Του. (Αρχιμ. Νίκων Κουτσίδης, «Μαρτυρίες φωτός», Ι.Μ.Προφήτου Ηλιού-Πρέβεζα)

Νëse me të vërtetë beson, të gjitha korrigjohen! Para disa 10 vjeçarëve shkrimtari francezo –rumun , i cili u bë i famshëm më vonë, Eugen Ionesko vizitoi për herë të parë Malin e Shënjtë. Atje u zhvillua kjo ndodhi , të cilën ai vetë e tregoi në revistën Paris Match para disa vitesh: “Kisha lindur në një familje ortodokse dhe jetoja  në Paris. Njëzet e pesë vjeçar një i ri përfaqësues i denjë i periudhës moderne të Parisit të asaj kohe. Më erdhi ideja që të vizitoja Malin e Shënjtë për arsye të pozicionit që kishte-dhe që ka natyrisht- si një vënd ushtrimi i Kishës Ortodokse. Atje , më erdhi akoma dhe një mendim : të rrëfehem. Shkova pra dhe gjeta një  prift murg –at shpirtëror. Çfarë i thashë? Mëkatet e zakonshme të një të riu modern i cili jeton pa njohje të Perëndisë. Kleriku murg pasi më dëgjoi më tha: -        Në Krishti beson biri im? -        Po, po - tha Ionesko,- besoj o at. Unë jam e një  i krishter ortodoks i pagëzuar. -        More djale,- më tha ati shpirtëror i kujdesshëm,- beson e pranon plotësisht që Krishti është Zoti dhe krijues i botës dhe i joni? E humba toruan tha shkrimtari. Sepse ishte hera e parë që dikush më vendoste para kësaj pyetjeje, në të cilën duhet të përgjigjesha me sinqeritet dhe të ndaj pozicionin tim. Jo thjesht nqs besoj se dikush krijoi botën. Por që ai Zot, krijuesi i botës  kishte të bënte me mua, dhe që unë kam marrdhënie personale me të! Iu përgjigja: -        Besoj o at, por më ndihmoni ta kuptoj mirë këtë fakt, -        Nqs me të vërtetë beson atëhere të gjitha korrigjohen”.  Kjo ndodhi ishte arsyeja që Iosenko  ndërroi mënyrë jetese, i cili deri në pleqëri të thellë duke qënë dhe i famshëm dhe i njohur jetoi si një orthodhoks i krishter i respektuar dhe besimtar. Fjalët e murgut “nqs me të vërtetë beson atëhere të gjitha korrigjohen” duan të na thonë që : besimi në Krishti nuk është një teori e abstrakte as fjalë ajrore. -        Besim në Krishti do të thotë besim absolut dhe bindje në një Person të caktuar që është Krijues dhe Shpëtimtari im! -        Kështu pra besimi më Krishtin  nuk është vetëm fjalë por kryesisht vepra të një pendimi të ndërgjegjësuar dhe të një kthimi të vazhdueshëm në vullnetin e Krishtit e në kraharorin e Krishtit, i cili është Kisha e Tij. (Arqimandrit Nikon Kuciddhi, “Dëshmi Drite”, Manastiri i Shënjtë i Profet Ilias Prevezë)