Σελίδες

Γρηγόρης Καραμέλιος απαντά στην δήθεν "Συντονιστική Επιτροπή Ομόνοιας Κορυτσάς"....(βίντεο)

 

Με δήλωσή του στην εκπομπή "Περπατώντας στον τόπο μας" απάντησε ο βουλευτής της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας στην Κορυτσά, Γρηγόρης Καραμέλιος, στην επίθεση που δέχθηκε από την ΔΕΕΕΜ ΟΜΟΝΟΙΑ μέσω ανακοίνωσης τύπου.

Ο κύριος Καραμέλιος, αφού εκφράζει την λύπη του για την ανακοίνωση της ΟΜΟΝΟΙΑΣ, δηλώνει πως αποδέχθηκε την έδρα του βουλευτή μετά από ομόφωνη απόφαση του Γενικού Συμβουλίου του Παραρτήματος ΟΜΟΝΟΙΑΣ Κορυτσάς, ενώ, επαναλαμβάνει την πρόταση του για ένωση όλων των παραγόντων της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας και την συμμετοχή στις επόμενες εκλογές ενωμένοι και ανεξάρτητοι από τα αλβανικά κόμματα. από την ιστοσελίδα

Εμείς ως ιστοσελίδα απαξιώνουμε να δημοσιεύουμε ανακοινώσεις παρωδία, χαμηλού επιπέδου, τύπου λίβελο,  διακοσμημένου με ωραίες εκφράσεις για να δείξουν "βάθος" (λες και αν βάλεις στην λάσπη μαργαριτάρια παίρνει αξία), από μια Ομόνοια που μόνο Ομόνοια δεν είναι. Από μια Ομόνοια που κατάντησε "κατάστημα" ενός ανθρώπου που ψωνίζει όποτε θέλει από εκεί ανθρώπους, ψήφους και ό,τι άλλο θέλει και μόλις τελειώνει την δουλειά του, τους πετάει όλους και τα ξεχνάει όλα. 

«Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω»

Αλλά που ώτα.. εδώ δεν έχουν νου. 
Ακόμη και αν υπήρχε μια συντονιστική επιτροπή, ποιος την όρισε, με ποιους ψήφους, πότε και που! Αν ρωτήσεις την κοινότητα εδώ για την "Ομόνοια" θα σας πουν πως δεν υπάρχει. Άσε που για συντονιστική επιτροπή φάντασμα, ξέρουν μόνο όσοι αποφάσισαν μόνοι τους να οριστούν ως μέλη. 
Έπειτα "οι γαμπροί" και "οι νύφες" για το προεδρείο είναι τα ίδια πρόσωπα που "χαίρονται την ιδιαίτερη εκτίμηση του κόσμου" και που έτσι και λάβουν το προεδρείο θα παραμείνουν "τρεις και ο κούκος" συνολικά και θα λέμε πως υπάρχει "Ομόνοια" ενώ δεν θα υπάρχει.
Λυπούμαστε για την κατάντια μας αυτή. Όλοι φταίμε και ιδιαίτερα ο γνωστός αιώνιος πρόεδρος που εδώ σε μάς (και όχι μόνο) βάζει το χέρι του μόνο για να ανακατώνει και να βγάζει στην επιφάνεια τα απορρίμματα που πάντα επιπλέουν. 
Ζητούμε την ενότητα αλλά μια γνήσια ενότητα που δεν μπορεί να την χρησιμοποιήσουν οι ίδιοι άνθρωποι που μας έχουν διαλύσει τόσα χρόνια και κοντεύουν να μας εξαφανίζουν εντελώς.
Ώρα για πραγματική αλλαγή και όχι αλλαγή προβιάς. 
Πελασγός Κορυτσάς
 
 

Ανοιχτή επιστολή στον Κυριάκο Μητσοτάκη: Η Πολιτεία να δείξει μέριμνα και για τους Βορειοηπειρώτες

 

Παραμελημένοι διαχρονικά νιώθουν οι Βορειοηπειρώτες, το πολύπαθο αυτό κομμάτι του Ελληνισμού που τις τελευταίες δεκαετίες έχει περάσει μέσα από πολλές «τρικυμίες».

Αυτό ισχύει και πάλι σήμερα. Όσοι άντεξαν και παρέμειναν στις εστίες τους είναι ξανά αποκομμένοι από τη μητέρα πατρίδα, αυτή τη φορά όχι από ηλεκτροφόρα σύρματα, αλλά λόγω της πανδημίας και της υποχρέωσης να υποστούν ένα ακριβό τεστ στην Αλβανία για να τους επιτραπεί να περάσουν τα σύνορα προς την Ελλάδα. Γεγονός που τους κάνει να αισθάνονται τουλάχιστον άβολα, όπως τονίζει ο Βαγγέλης Παπαχρήστος σε ανοιχτή επιστολή του προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Ο κ. Παπαχρήστος, τ. Γενικός Γραμματέας της «Ομόνοιας», ένας εκ των πέντε ηγετών της στη δίκη των Τιράνων, δημοσιογράφος του ομογενειακού Τύπου, ζητάει παρέμβαση του Πρωθυπουργού όχι μόνο για να επιτραπεί ξανά η διέλευση των ομογενών μας από τα σύνορα μόνο με το τεστ που επί τόπου ο ΕΟΔΥ, αλλά και για να επανεξεταστούν τα κριτήρια που έχουν τεθεί για την απονομή στους ηλικιωμένους Β/ηπειρώτες σύνταξης του ΟΓΑ.

Η επιστολή

Ο κ. Παπαχρήστος στην ανοιχτή του επιστολή προς τον Κυρ. Μητσοτάκη αναφέρει τα ακόλουθα χαρακτηριστικά για τους Βορειοηπειρώτες:

Κύριε Πρωθυπουργέ,

Μην μπορώντας και μην έχοντας τη δυνατότητα να ταχυδρομήσω αυτήν την επιστολή, λόγω αποκλεισμού που υπέστη ο Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός από την πανδημία του κορωνοϊού, σας την διαβιβάζω διαμέσου της αξιόλογης εφημερίδας, «Πρωινός λόγος» της Ηπείρου, που σίγουρα οι σύμβουλοί Σας την διαβάζουν και Σας ενημερώνουν.

Αγωνιούσαμε κι εμείς οι Βορειοηπειρώτες να σας δούμε Πρωθυπουργό. Βάλαμε κι εμείς ένα χέρι, το καράβι βρήκε τον κατάλληλο τιμονιέρη και η χώρα το ταίρι που της αρμόζει.

Παρακολουθούμε με καρδιοχτύπι τις δικές σας, όσο και της Κυβέρνησής σας κινήσεις. Νιώσαμε ικανοποίηση που μπορέσατε να ράψετε και να φορέσετε το κοστούμι του Πρωθυπουργού και να μην μείνει στο ράφτη, όπως διαμήνυε ο τέως πρωθυπουργός.

Νιώσαμε ικανοποίηση που αντιμετωπίσατε με τόση εξυπνάδα και στρατηγική την ορμητικότητα χιλιάδων εισβολέων στον Έβρο, αναβαθμίζοντας το κύρος της Ελλάδος. Νιώθουμε υπερηφάνεια που βάζετε στη θέση του, με τις διπλωματικές ενέργειές Σας, τον απερίσκεπτο «Σουλτάνο» και η φωνή της Ελλάδος εισακούεται.

Νιώθουμε υπερηφάνεια που η Πατρίδα μας βρίσκεται ανάμεσα στις χώρες με τον χαμηλότερο αριθμό κρουσμάτων της πανδημίας του covid 19 κι αυτό χάρη στα μέτρα της δικής Σας κυβέρνησης.

Νιώθουμε πίκρα που η χώρα πλήττεται από δυσμενή καιρικά φαινόμενα και συμπονούμε τους πληγέντες. Νιώθουμε οδύνη που ορισμένοι επιχειρούν ν’ αμαυρώσουν το όνομα και το κύρος της χώρας και να την πληγώνουν.

Κύριε Πρωθυπουργέ,

Έχοντας μέσα μας και κρατώντας αυτά τα εγκαλλωπίσματα, νοιώθουμε και απελπισμένοι. Νιώθουμε απελπισμένοι διότι μέλη της Κυβέρνησής σας ή σύμβουλοί σας, ακόμα δεν μπορούν να το καταλάβουν πως εμείς δεν είμαστε αλλοδαποί, ούτε μετανάστες στην Μητέρα μας, αλλά γνήσιοι Έλληνες από αρχαιοτάτων χρόνων, εδώ στα προγονικά μας μέρη. Νιώθουμε απελπισμένοι διότι ο Βορειοηπειρωτικός χώρος αδειάζει και σ’ αυτό συντελεί και η ίδια η Ελλάδα. Είχα την ευκαιρία, σε παλαιότερη επίσκεψη του Γενικού Προεδρείου της οργάνωσης ΟΜΟΝΟΙΑ στο Μέγαρο Μαξίμου, να συναντήσω τον αείμνηστο πατέρα σας, τον εξαίρετο Πρωθυπουργό και Πολιτικό της Ελλάδος, Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, και να βουίζει ακόμα στ’ αφτιά μου η παραγγελία του: «Να παραμείνετε στα πάτρια εδάφη σας κι εμείς θα σας βοηθήσουμε».

Πώς μπορούμε λοιπόν εμείς, ως Έλληνες πολίτες, που παραμένουμε στα πάτρια εδάφη, για να λάβουμε κάποιο επίδομα ή την σύνταξη του ΟΓΑ να έχουμε μόνιμη κατοικία στην Ελλάδα, που σημαίνει ότι πρέπει να ξεκληριστούμε;

Πώς μπορεί να περιπαίζεται η νοημοσύνη μας, με ανόητες ανεκπλήρωτες υποσχέσεις των δικών σας υπουργών και συμβούλων; Είναι σαν να σπαράζουν τα οστά όλων εκείνων που θυσιάστηκαν στα αλβανικά κάτεργα με μόνο τους αμάρτημα ότι ήταν Έλληνες και αγαπούσαν την Ελλάδα.

Πώς μπορεί να ξαναδημιουργούνται «ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα» με πρόσχημα τον covid 19 για να χωριστούν στα ζώντα οι από δω με τους απ’ εκεί οικογένειες; Διότι, όπως αρχίζω και την επιστολή μου, δεν έχουμε την δυνατότητα να ’ρθουμε στην Ελλάδα, αφού πρέπει να κάνουμε το τεστ του κορωνοϊού που ισοδυναμεί με 100 ευρώ, ή με μια μηνιαία σύνταξή μας (και που ένας Θεός γνωρίζει πόσο έγκυρο είναι) όταν οι ειδικοί του ΕΟΔΥ ξανακάνουν τα τεστ στις συνοριακές διαβάσεις. Όλα αυτά είναι χρήματα εξ ουρανού στις τσέπες των Αλβανών οι οποίοι νίβουν τα χείρας τους γι’ αυτό το θεϊκό δώρο. Ας πληρώνουμε το συμβολικό ποσό των 20 ευρώ στις συνοριακές διαβάσεις και τα χρήματα αυτά να πηγαίνουν προς το ελληνικό δημόσιο.

Όπως πληροφορηθήκαμε, όλες οι γειτονικές χώρες με την Αλβανία κατάργησαν το μέτρο αυτό. Στην δε Ελλάδα μπορούν να εισέρχονται μόνον αυτοί που έχουν ελληνικές ταυτότητες και άδεια παραμονής. Οι περισσότεροι είναι ομογενείς Βορειοηπειρώτες, άρα τα μέτρα είναι γι’ αυτούς.

Γνωρίζουμε, κύριε Πρωθυπουργέ, τα μέγιστα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Πατρίδα μας και συμμεριζόμαστε την ανησυχία σας και τον προβληματισμό σας. Είμαστε σίγουροι πως θα τα βγάλετε εις πέρας. Όπως είμαστε σίγουροι πως κι εμείς θα είμαστε στην ατζέντα Σας, και θα υλοποιήσετε την υπόσχεσή σας υπέρ υμών.

Με την ευχή της Παναγίας όλα να πάνε καλά, να σας ευχηθώ μακροζωία, και να προσαράξετε το μεγάλο Καράβι, στην τωρινή φουρτουνιασμένη θάλασσα, με επιτυχία στην Στεριά.

Με θερμούς πατριωτικούς χαιρετισμούς


https://apenadi.blogspot.com/

Πού πήγαν οι μανάδες; - Ku shkuan nënat?

 



Πού πήγαν οι μανάδες;

Εκείνες που φρόντιζαν τα παιδιά τους μέχρι να μεγαλώσουν... που τα συμβούλευαν, όχι μόνο να είναι καλά παιδιά αλλά και γιατί να είναι καλά παιδιά... Πού πήγαν οι μανάδες; Εκείνες που μάθαιναν στα παιδιά τους τον κόσμο: το μαγείρεμα στην κατσαρόλα, το ράψιμο και το μπάλωμα, την υπομονή και την απαντοχή, την τιμή και το όραμα, την αξιοπρέπεια και το φιλότιμο... Πού είναι οι μανάδες μας; Εκείνες που νοιάζονταν όχι μόνο αν κρυώσαμε ή αν θέλουμε λίγο φαγητό ακόμα, αλλά και αν πονέσαμε, ή αν μας πόνεσαν... Εκείνες που μας φρόντιζαν σε κάθε πτυχή της ζωής μας: υλική ή πνευματική, συγκεκριμένη ή αφηρημένη... Μας κοίταγαν μέσα στα μάτια και καταλάβαιναν αμέσως αν κάποιος μας πλήγωσε... Πού πήγαν οι μανάδες που μας οδηγούσαν στην εκκλησία και το κατηχητικό; Οι μανάδες που μας μάθαιναν πώς να φτιάχνουμε τον καφέ, πώς να ντυνόμαστε (όχι πώς να γδυνόμαστε), πώς να είμαστε καθαροί και περιποιημένοι, όχι ατημέλητοι ή απεριποίητοι... Μας μάθαιναν να πηγαίνουμε στο σχολείο, όχι να κάνουμε καταλήψεις... Μας μάθαιναν να προσευχόμαστε, όχι να κατηγορούμε τους παπάδες... Μας μάθαιναν να σεβόμαστε, όχι να υποτιμάμε... Μας μάθαιναν να εκτιμούμε, όχι να ποδοπατούμε... Μας μάθαιναν να είμαστε άνθρωποι και όχι ζώα δίποδα... Μας μάθαιναν να ζούμε με όσα έχουμε, και όταν έχουμε παραπάνω να μην κάνουμε επίδειξη...

Αυτές οι μανάδες πού είναι;

 

Γιατί εγώ βλέπω μανάδες στα γραφεία να δουλεύουν ατελείωτες ώρες, μην γνωρίζοντας πού ακριβώς βρίσκονται τα παιδιά τους όταν περνάνε τα δώδεκα χρόνια τους (είναι πια μεγάλα, βλέπετε)... Βλέπω μανάδες να αδιαφορούν και άλλες να προτρέπουν τα παιδιά τους να γίνουν ακτιβιστές με το ζόρι, να καταλαμβάνουν δημόσια κτίρια, να αυθαδιάζουν στους καθηγητές τους, να ντύνονται έξαλλα και να συμπεριφέρονται προς όλους (συνομιλήκους και μη) ωσάν να πάσχουν από κάποια ανίατη τρέλα... Βλέπω μανάδες να βοηθούν τις κόρες τους να βρουν boyfriend, χωρίς ποτέ να τους μιλήσουν για την χαρά της αγνότητας... Και άλλες που οδηγούν τα κορίτσια τους στον γιατρό για άμβλωση... Ρωτάω μανάδες για τα παιδιά τους, και αποφεύγουν να μου απαντήσουν γιατί δεν ξέρουν... Μανάδες που αποχαιρετούν τα παιδιά τους που πάνε να σπουδάσουν κάπου μακριά και είναι ακόμα παιδιά... Μανάδες που έχουν παρκάρει τα παιδιά τους στη γιαγιά ή σε ένα καλό σχολείο... μανάδες που δεν γνωρίζουν τα παιδιά τους, παρά μόνον στην όψη...

 

Πού είστε μανάδες; Εσείς οι αληθινές, οι original, εκείνες που αγαπούσατε τα παιδιά σας, όχι τον εαυτό σας... Πού είστε; Πού πήγατε;


https://ntasiou.blogspot.com

Ku shkuan nënat?

Ato që kujdeseshin për fëmijët e tyre deri sa të rriteshin.... që i këshillonin jo vetëm të ishin fëmijë të mirë... Ku shkuan nënat? Ato që iu mësonin fëmijëve të tyre botën, gatimin në tenxhere, qepjen dhe arnen, durimin dhe shpresën, nderin dhe vizionin, dinjitetin dhe sedrën... Ku janë nënat tona? Ato që interesoheshin jo vetëm nëse ftoheshim apo nëse deshim dhe pak ushqim më tepër, por dhe nëse shkaktuam dhimbje apo na shkaktuan dhimbje... Ato që kujdeseshin për çdo aspekt të jetës sonë, shpirtëror apo material, konkrret apo abstrakt.. Na shikonin drejt e në sy dhe kuptonin menjëherë nëse dikush na lëndoi... Ku shkuan nënat që na udhëzonin në kishë dhe katekizëm? Nënat që na mësonin se si të bënim kafe, si të vishemi (jo si të zhvishemi), si të jemi të pastër e të rregullt dhe jo të shkujdesur apo të çrregullt... Na mësonin të shkonim në shkollë dhe jo t’i uzurponim ato... Na mësonin që të luteshim, e jo që të akuzonim priftërinjtë... Na mësonim që të respektonim e jo të nënvleftësonim... Na mësonin të vlerësonim, jo të shkelim të tjerët....Na mësonin që të jemi njerëz dhe jo kafshë me dy këmbë.... Na mësonin që të jetonin me ato që kemi dhe kur kishim më shumë mos bënim demostrim....

Këto nëna ku janë?

 

Sepse unë po shikoj nëna në zyra që punojnë pafund, duke mos ditur ku ndodhen fëmijët e tyre kur ata kanë kaluar moshën prej 12 vjeç ( u rritën, siç e shikoni)... Shikoj nëna që janë indiferente e të tjera që shtyjnë fëmijët e tyre të bëhen aktivistë me detyrim, që uzurpojnë ndërtesa shtetërore, të jenë arrogantë para profesorëve të tyre, të vishen për turp dhe të sillen me të gjithë (bashkëmoshatarë dhe jo) sikur të vuajnë nga ndonjë çmenduri e pashërueshme. ...

 

Shikoj nënat që ndihmojnë vajzat e tyre që të gjejnë boyfriend, pa ju folur kurrë për gëzimin që ofron qashtëria.

 

 

 E të tjera që i çojnë vajzat e tyre tek mjeku për abort... Pyes nënat për fëmijët e tyre, dhe i shmangen përgjigjes pasi nuk dinë... Nëna që përshëndesin fëmijët e tyre që ikin diku larg për të studiuar dhe janë akoma fëmijë.... Nëna që i kanë parkuar fëmijët e tyre tek gjyshet  ose në një shkollë të mirë.... nëna që nuk i njohin fëmijët e tyre veçse nga jashtë....

 

Ku jeni nëna? Ju të vërtetat, origjinalet, ato që i donit fëmijët tuaj dhe jo veten tuaj... Ku jeni? Ku shkuat?