Μην περιμένεις... - Mos prit.....

 

Μην περιμένεις η ζωή να σε ρωτήσει εάν και πόσο αντέχεις... Μην περιμένεις να βρεθούνε οι τέλειες συνθήκες για να πεις θα ζήσω... Μην περιμένεις να διαμορφωθούν οι ιδανικές καταστάσεις για να γελάσεις... Μην περιμένεις να βρεις τον τέλειο πατέρα ή μάνα για να μην έχεις τραύματα... Μην περιμένεις να βρεις τον τέλειο σύζυγό γιατί απλά δεν θα τον βρεις ποτέ... Μην περιμένεις να κάνεις τα τέλεια παιδιά, γιατί απλά δεν υπάρχουν... Μην περιμένεις να συναντήσεις του τέλειους φίλους, γιατί ούτε και εσύ είσαι... Μην περιμένεις να δουλέψεις στην ιδανική δουλειά γιατί απλά θα μείνεις άνεργος... Μην περιμένεις να βρείς το τέλειο σπίτι για να απολαύσεις το ηλιοβασίλεμα... Μην περιμένεις να έχεις την τέλεια παρέα για να πας ένα περίπατο... Μην περιμένεις να δοθούν όλες οι απαντήσεις για να σταματήσουν οι ερωτήσεις... Μην περιμένεις να δεις τον Θεό ως Ον που κατεβαίνει από τους ουρανούς ή ως χέρι που βγαίνει απο το υπερπέραν. Απλά δεν θα συμβεί και θα χάσεις και την ευκαιρία να Τον συναντήσεις στην καθημερινότητα σου... Μην περιμένεις να βρεις τον αναμάρτητο και τέλειο πνευματικό, γιατί απλά δεν υπάρχει. Και όπου νομίζεις ή σε έπεισαν ότι τον είδες, φεύγα μακριά είναι της φαντασίας σου... Γενικά στην ζωή αυτή, δεν υπάρχουν τέλειες καταστάσεις, τέλειες συνθήκες, τέλεια πρόσωπα. Αυτά μετά το πέρας της εδώ παράστασης... Οπότε συμφιλιώνομαι με την αδυναμία μου, την ατέλεια του άλλου και του κόσμου που με περιβάλει και ζω όπως μπορώ και όσο μπορώ, με δοξολογία και ευχαριστία προς τον Χριστό. Δεν μπορώ πάντα; Ναι, αλήθεια είναι αυτό!! Κανείς δεν τα καταφέρνει πάντα καλά. Ακόμη και οι Άγιοι είχαν τις κακές μέρες και περιόδους τους. Αλλά δεν τρελαίνομαι σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν αυτομαστιγώνομαι, δεν χάνω την ψυχραιμία μου, ούτε βιάζομαι να φύγει το κακό που με βρήκε. Κυρίως δεν λέω όλη μέρα γιατί και γιατί; Γιατί απλά καλέ μου φίλε, μέχρι να μάθεις το γιατί, θα έχει τελειώσει η ζωή...!!!   π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος

Mos prit që jeta të të pyesë nëse dhe sa duron.... Mos prit që të krijohen kushtet e përsosura që të thuash se do të jetoj.... Mos prit që të krijohen kushtet ideale që të qeshësh.... Mos prit që të gjesh babain apo mamanë e pësosur që të mos kesh plagë... Mos prit që të gjesh bashkëshortin/en e përsosur pasi thjesht nuk do ta gjesh kurrë.... Mos prit që të bësh fëmijë të përsosur, pasi thjesht nuk ekzistojnë.... Mos prit që të takosh miqtë e përsosur, pasi as ti nuk je i tillë.... Mos prit që të punosh në një punë ideale pasi thjesht do të mbetesh pa punë... Mos prit që të gjesh shtëpinë ideale që të shijosh perëndimin e djellit... Mos prit shoqërinë e përsosur që të dalësh një shëtitje.... Mos prit që t’iu jepen të gjitha përgjigjet që të ndalojnë pyetjet.... Mos prit ta shohësh Zotin si Qënie që zbret nga qiejtë ose si një dorë që del nga pafundësia. Thjesht nuk do të ndodhë dhe do të humbasësh rastin që Ta takosh në përditësinë tënde....   Mos prit që të gjesh atin shpirtëror të përsosur dhe të pamëkatshëm, pasi thjesht nuk ekziston. Atje ku kujton ose të bindën se e pe, ik larg pasi është krijim i imagjinatës tënde.... Në përgjithësi në këtë jetë nuk ka situata të përsosura, kushte të përsosura, persona të përsosur. Këto pas kalimit të shfaqjes së këtushme.... Kështu që pajtohem me dobësinë time, papërsosmërinë e tjetrit dhe botës e cila  më rrethon dhe jetoj si të mundem dhe sa të mundem, me dhoksologji dhe falenderim ndaj Krishtit. Nuk mundem gjithmonë? Po e vërtetë është kjo! Askush nuk ja del gjithmonë mirë. Edhe shenjtorët kishin ditë dhe periudha të këqija. Por nuk çmendem në këto raste, nuk vetëkamxhikosem, nuk humb durimin tim, as nxitoj që të ikë e keqja që më gjeti. Kryesisht nuk themi gjatë gjithë ditës pse dhe pse? Sepse thjesht miku im, deri sa të marrësh vesh pse-në, do të ketë mbaruar jeta...!!!   Atë Harallamb Papadhopoulos.

Σχόλιο σε μια φωτογραφία του 1940.

Έλληνες Στρατιώτες το 1940 πηγαίνοντας στην Ι. Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Μπομποστίτσα Κορυτσάς. Αριστερά το καμπαναριό της Μονής, όπου ήταν το παλιό νεκροταφείο του χωριού. Εκεί τώρα είναι το μνημείο, ο σταυρός εις μνήμη των πεσόντων, αφού κάτω από το μνημείο έχει ενταφιαστεί Έλληνας στρατιώτης ήρωας του 40.

 

Το μνημείο σήμερα. 

Σχόλιο σε μια φωτογραφία του 1940.

Όσοι διαβάζουν ή γνωρίζουν από την παράδοση, αναρωτιούνται πολλές φορές για το πώς τα κατάφεραν οι Έλληνες του 1940 να νικήσουν έναν πόλεμο που λογικά και με αριθμούς θα έπρεπε να το είχαν χάσει.

Άλλωστε και ο Μουσολίνη,  με τους υπόλοιπους που τον συμβούλευαν, θεώρησε πως ήταν εύκολος στόχος. Προετοιμάστηκε στην Αλβανία για χρόνια γι’ αυτή την ημέρα, όμως απέτυχε οικτρά.

Δεν μπορούσαν να το εξηγήσουν. Δεν μπορούσαν να εξηγήσουν πως χάνουν. Αυτό, όπως μας μαρτυρούν οι αυτόπτες μάρτυρες, φαινόταν σε όλες τους τις εκδηλώσεις και εκφράσεις.

Στην παραπάνω ιστορική φωτογραφία, τραβηγμένη στην Μπομποστίτσα της Κορυτσάς το χειμώνα του 1940, εκεί που σήμερα στέκεται το ηρώο αφιερωμένο στους ήρωες αυτού του δίκαιου πολέμου και ήταν το παλαιό νεκροταφείο του χωριού, βλέπουμε μια ομάδα στρατιωτών που πηγαίνει ημέρα Κυριακή στην Ιερά Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που είναι πίσω από το καμπαναριό. Πήγαιναν όλοι όσοι έμεναν στο χωριό, κάθε Κυριακή, για την Θεία Λειτουργία.

Όπως, ο εκ Μπομποστίτσης Μπάμπουλλας Σωτήριος (που εδώ και δύο χρόνια  αναπαύεται εν Κυρίω), μας έχει αφηγηθεί, κάθε Κυριακή, οι Έλληνες στρατιώτες, που στεγάζονταν στο χωριό, πήγαιναν στην Θεία Λειτουργία και προσεύχονταν όλοι μαζί. Να φανταστείτε πως δεν χρειάζονταν ψάλτες αφού όλοι μαζί οι στρατιώτες, καθ’ όλη την λειτουργία, έψελναν.

Αν σκεφτεί κανείς, μόνο αυτό το γεγονός, καταλαβαίνει που έβρισκαν την δύναμη αυτοί οι ήρωες να καταφέρουν το ακατόρθωτο.

Αυτοί αντλούσαν την δύναμη στον Θεό, στην βαθιά πίστη την οποία ζούσαν βιωματικά, με πράξεις. Αντλούσαν την δύναμη που χαρίζει, η εν Χριστώ ζωή, το γεγονός πως ήταν κύτταρα του σώματος του Χριστού, πως ανήκαν σε μια κοινότητα, στο σώμα του Χριστού, στην Εκκλησία.

Πως να αντέξεις, άλλωστε, τα χιόνια, την πείνα, το ακραίο κρύο,  τους πόνους, την έλλειψη των ανθρώπων σου και πολλά άλλα, αν δεν έχεις Θεό, αν δεν σε κρατήσει η πίστη, η ελπίδα και η εν Χριστώ αγάπη. 

Με τέτοιους ανθρώπους μεγαλούργησε η Ελλάδα και αν δεν φυλάξουμε τα ιδανικά τους και εμπνευστούμε από το τρόπο της ζωής τους, τότε είναι σχεδόν σίγουρο πώς όχι μόνο δεν θα μεγαλουργήσουμε αλλά μπορεί να οδηγηθούμε σε συνεχόμενες αποτυχίες σε κάθε επίπεδο.

Ο Χρήστος Μάστορας για την Εθνική Εορτή της 28ης Οκτωβρίου!

 

«Παιδιά της Ελλάδος παιδιά, που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά...»

Με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 και ως Βοδινιώτης, θα ήθελα να αποδώσω έναν μικρό φόρο τιμής, απλά γνωστοποιόντας την ιστορία τους, σε τρεις Αρτινούς στρατιώτες που έδωσαν τη ζωή τους στη μάχη του Βοδίνου, την πρώτη μάχη που δόθηκε στη βόρεια Ήπειρο, ένα μήνα μετα το «ΟΧΙ», στις 28 Νοέμβρη του 1940.

Στο στρατιώτη του 6ου λόχου, Γραβιά Στέφανο του Χρήστου, από το χωριό Σγάρα

Καταρράκτη Άρτας.

Στο στρατιώτη του 6ου λόχου, Μπουραντά Ιωάννη του Ευαγγέλου, από το χωριό Κομπότι Άρτας.

Στο στρατιώτη του 6ου λόχου, Στάμο Χρήστο του Γεωργίου, από το χωριό Άγναντα Άρτας.

Ο στρατιώτης Κίτσιος Γεώργιος του ΙΙΙ/40 Τάγματος, από το χωριό Καλόβατος Άρτας, θυμάται τη μάχη στο Βοδίνο και σημειώνει: «την άλλη μέρα, ακούμε κάτι πυροβολισμούς κάτω που ήταν το 2ο Τάγμα που είχε προχωρήσει μπροστά. Ήταν σε κάτι χωράφια. Εκεί σ’ αυτά τα χωριά τα χωράφια τα έχουν όλα κλειστά, όπως είναι το κλούρι στην εκκλησιά, όλα κλειστά με πέτρες και στις γωνίες έχουν τρύπες να φεύγει το νερό. Εκεί μέσα ήταν τρυπωμένοι οι Ιταλοί, οι δικοί μας προχώραγαν χωρίς να τους πάρουν χαμπάρι. Τους φώναζαν οι χωριάτες:

– Μην προχωράτε, οι Ιταλοί είναι απέκια και θα σας πιάσουν.

– Προχωρείτε, έλεγε ο αξιωματικός και καβάλαγε ένα άλογο ψαρί, ένα άλογο παρδαλό.

Πετάγονται απάνω οι Ιταλοί τους βάζουν με τα πολυβόλα και σκοτώνονται τρείς δικοί μας και τραυματίστηκαν πολλοί».

Στο χωριό Βοδίνο στην εκκλησια της Αγίας Παρασκευής βρίσκεται ο τάφος/μνημείο των τριών φαντάρων και λίγο πιο κάτω η πλατεία Ηρώων που είναι επίσης αφιερωμένη σε εκείνους. Όποιος θέλει να διαβάσει το ιστορικό της μάχης δεν έχει παρά να googlάρει «Η Μάχη του Βοδίνου».

«Παιδιά της Ελλάδος παιδιά, που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά...» Με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου...

Δημοσιεύτηκε από Chris Mastoras στις Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2020