Ένωση Βλάχων Αλβανίας: Δεν είμαστε εθνική μειονότητα, καταγόμαστε από τους αρχαίους Έλληνες και Ιλλυριούς - Unioni i Vllehëve, ne nuk jemi etni e veçantë, ne kemi prejardhje nga Helenët dhe Ilirët!

Με επιστολής της στην Επιτροπή Νόμων της Αλβανικής Βουλής, η Ένωση Βλάχων Αλβανίας ζητά την τροποποίηση του άρθρου 3 του Νόμου για τις Μειονότητες που αναμένετε να ψηφιστεί τις επόμενες μέρες. Το συγκεκριμένο άρθρο κατονομάζει τις οκτώ αναγνωρισμένες μειονότητες στην Αλβανία δηλαδή την Ελληνική, τη Σλαβομακεδονική, τη Βλάχικη (Vllahe/Arumune), τους Ρομά, τους Αιγυπτίους, τους Μαυροβούνιους, τους Σέρβους και τους Βόσνιους.

Ο πρόεδρος της Ένωσης Βλάχων Θανάσης Πότσης εκτός των άλλων στην επιστολή του αναφέρει ότι οι Βλάχοι στα Βαλκάνια έχουν ελληνική και ιλλυρικη καταγωγή, δεν αποτελούν ξεχωριστό έθνος και ζητούν να αναφέρονται ως γλωσσική μειονότητα και όχι ως εθνική.

Να θυμίσουμε πως ο κ. Πότσης συνυπέγραψε την πρόταση της Ομόνοιας για το συγκεκριμένο νόμο.

Στη συνέχει η επιστολή της Ένωσης Βλάχων Αλβανίας και η μετάφραση της

• UNIONU A RRËMËNJLLOR DI ARBËNËSHII

  ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΒΛΑΧΩΝ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ

  Τίρανα, 04.10.2017

  Προς: ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ

  ΝΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

  Εξ ονόματος του Συλλόγου «ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΒΛΑΧΩΝ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ»,

  εκπροσώπου της μεγαλύτερης ομάδας στους κόλπους της βλάχικης κοινότητας στη

  χώρα, επιτρέψτε μου να εκφράσω τη θετική μου εκτίμηση για την πρωτοβουλία της

  κυβέρνησης, να έχουμε επιτέλους ένα νόμο αφιερωμένο στις εθνικές και στις

  πολιτιστικό-γλωσσικές μειονότητες στην Αλβανική Δημοκρατία.

  Με βάση τη σύνθεση του πληθυσμού στην Αλβανία, από εθνικής και πολιτιστικό-

  γλωσσικής οπτικής γωνίας, στη χώρα μας ιστορικά διακρίνονταν δύο κατηγορίες

  ομάδων, από τις οποίες , η πρώτη ομάδα απαρτίζεται από τις εθνικές μειονότητες,

  οι οποίες πράγματι, χαρακτηρίζονται από έναν αριθμό εθνικών γνωρισμάτων, που τις

  διακρίνουν από το υπόλοιπο μέρος του πληθυσμού, ενώ στη δεύτερη ομάδα μετέχουν

  οι διάφορες πολιτιστικό-γλωσσικές κοινότητες, με αριθμό ιδιαίτερων

  χαρακτηριστικών, γλωσσικών και πολιτιστικών, τα οποία πάντως, δεν είναι επαρκή

  για να αποτελέσουν αυτές οι κοινότητες, μια ξεχωριστή από εθνικής άποψης ομάδα.

  Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνεται και η Βλάχικη κοινότητα, η οποία υπ΄ αυτή τη

  μορφή έχει αναγνωριστεί ιστορικά από το υπόλοιπο μέρος του πληθυσμού στην

  Αλβανία, και σε όλες σχεδόν τις χώρες της περιοχής μας όπου η Βλάχικη κοινότητα

  ζει, τόσο ως αυτόχθονας πληθυσμός, όσο και ως πληθυσμός που εγκαταστάθηκε

  κάποια στιγμή της ιστορίας τους.

  Μη θέλοντας, ειδικά, να αναλάβω το ρόλο εκείνου που συγγράφει την ιστορία για τη

  Βλάχικη κοινότητα, στην οποία εγώ ανήκω, περιληπτικά επιθυμώ να τονίσω:

  – Οι Βλάχοι στο νότιο τμήμα της Βαλκανικής, και ειδικά στην Ελλάδα και την

  Αλβανία, είναι απόγονοι των αρχαίων λαών, Ελλήνων και Ιλλυριών, οι οποίοι,

  στον ένα ή τον άλλο βαθμό, άφησαν ανεξίτηλα ίχνη και άσκησαν

  αποφασιστικής σημασίας επίδραση στον παγκόσμιο πολιτισμό. Από την άλλη

  όμως, αυτή η κοινότητα, σε μια ορισμένη ιστορική περίοδο στην οποία

  επικρατούσαν στρατιωτικά, οικονομικά και πολιτιστικά οι Ρωμαίοι, απέκτησε

  ορισμένες ιδιομορφίες πολιτιστικής και γλωσσικής φύσεως, οι οποίες

  συνέβαλαν στη διαμόρφωση της βλάχικης γλώσσας – νεολατινική γλώσσα,

  καθώς και ορισμένων άλλων πολιτιστικών στοιχείων.

  – Από τότε που ολοκληρώθηκε η επίδραση της ρωμαϊκής κουλτούρας επί της

  κοινότητας αυτής και μέχρι τις μέρες μας, η γλωσσική και πολιτιστική

  ταυτότητα της Βλάχικης κοινότητας, στηρίζεται σε δύο στυλοβάτες: ο ένας
• είναι η Ελληνική και Ιλλυρική τους εθνική καταγωγή, ο άλλος είναι τα

  γλωσσικά και τα πολιτιστικά στοιχεία, που αντικατοπτρίζονται κυρίως στη

  γλώσσα τους καθώς και σε ορισμένα ιδιαίτερα πολιτιστικά στοιχεία.

  Με βάση τα προαναφερόμενα σεμνά στοιχεία, επιτρέψτε μου παρακαλώ, να κάνω

  ορισμένες συστάσεις για το Νομοσχέδιο «Περί προστασίας των Εθνικών

  Μειονοτήτων στην Αλβανική Δημοκρατία» :

  1. Το νομοσχέδιο, τόσο ως προς την ονομασία, όσο και στο περιεχόμενό του, θα

  πρέπει να εκφράζει και να θεωρείται ως : Νομοσχέδιο «Περί προστασίας

  εθνικών και πολιτιστικό- γλωσσικών μειονοτήτων στην Αλβανική

  Δημοκρατία».

  2. Το Νομοσχέδιο θα πρέπει να παρουσιάζει και να αναφέρεται ξεχωριστά στις

  εθνικές μειονότητες και στις πολιτιστικό- γλωσσικές κοινότητες.

  3. Ο νόμος αυτός θα πρέπει να διασφαλίζει στις εθνικές μειονότητες και στις

  πολιτιστικό-γλωσσικές κοινότητες, με τον ίδιο τρόπο, ισότιμα και χωρίς

  διακρίσεις, όλα τα δικαιώματα που ο ίδιος προβλέπει, ειδικά τα δικαιώματα

  που έχουν σχέση με τη γλώσσα που χρησιμοποιούν, με την θρησκευτική τους

  πίστη και τις ξεχωριστές πολιτιστικές αξίες. Με τον τρόπο αυτό, ο νόμος θα

  διασφαλίζει ισότιμα τις δύο ομάδες. Τα εθνικά και τα πολιτιστικά-γλωσσικά

  δικαιώματά τους θα προστατεύονται ισότιμα, θα χαίρουν της ίδιας κοινωνικής

  φροντίδας και από τους νόμιμους και αντιπροσωπευτικούς θεσμούς του

  αλβανικού κράτους.

  Στο τέλος, ελπίζοντας ότι οι συστάσεις που διατύπωσα εξ ονόματος της ΕΝΩΣΗΣ

  ΤΩΝ ΒΛΑΧΩΝ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ θα ληφθούν υπόψη, αξιοποιείστε παρακαλώ την

  προθυμία μας να συμβάλουμε στη διατύπωση των απαιτούμενων τροποποιήσεων, οι

  οποίες θα έκαναν ώστε ο νόμος αυτός να εκφράζει όλες τις μειονοτικές ομάδες και

  να αντικατοπτρίζει πλήρως την εθνική και πολιτιστικό-γλωσσική πραγματικότητα

  στην Αλβανία.

  Ευχαριστούμε για την κατανόηση,

  Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΤΩΝ ΒΛΑΧΩΝ ΑΛΒΑΝΙΑΣ

  Θανάσης Πότσης – Thanas Poçi.

Unioni i Vllehëve Të Shqipërisë Komente Mbi Projekt Ligjin Protokolluar Në Kuvend by Pelasgos Koritsas on Scribd

Οι νέοι κατά τον Αριστοτέλη: διδασκαλία εις το Μέγα Αλέξανδρο - Të rinjtë sipas Aristotelit: mësim për Aleksandrin e Madh

Οι νέοι κατά τον Αριστοτέλη: διδασκαλία εις το Μέγα Αλέξανδρο ----------------------------------- Οι νέοι άνθρωποι είναι ευμετάβλητοι και ευκολοχόρταστοι (αψίκοροι) ως προς τις επιθυμίες. Επιθυμούν μεν πολύ δυνατά (επιθυμούσιν μεν σφόδρα), αλλά παύουν πολύ γρήγορα (παύονται δε ταχέως) οι επιθυμίες τους αφού ναι μεν είναι έντονες, αλλά δεν έχουν μεγάλη διάρκεια. Είναι ακριβώς όπως η πείνα και η δίψα των αρρώστων ανθρώπων. Και ορμητικοί (θυμικοί) είναι και οξύθυμοι. (Οι νέοι) δεν ανέχονται να περιφρονούνται καθ όσον αγαπούν τις τιμές, αλλά περισσότερο αγαπούν τη νίκη (φιλότιμοι μεν εισίν μάλλον, δε φιλόνικοι ).Διότι η νεότητα επιθυμεί την υπεροχή (η γαρ νεότης επιθυμεί υπεροχής). Η δε νίκη είναι υπεροχή! Δεν είναι κακοήθεις, αλλά είναι απονήρευτοι (ευήθεις) επειδή δεν είδαν ακόμα πολλές κακίες. (δια το μήπω τεθεωρηκέναι πολλάς πονηρίας). Είναι ευκολόπιστοι (Και εύπιστοι εισί), επειδή δεν έχουν ξεγελαστεί ακόμα πολλές φορές (δια το μήπω εξηπατήσθαι πολλά). Είναι γεμάτοι ελπίδες, γιατί, όπως ακριβώς οι μεθυσμένοι, έτσι ευέξαπτοι είναι οι νέοι από τη φύση τους. (Και ευέλπιδες εισί ώσπερ γαρ οι οινωμένοι, ούτω διάθερμοι εισίν οι νέοι υπό της φύσεως) Ζουν ακόμα με την ελπίδα, διότι η ελπίδα ανήκει στο μέλλον, ενώ οι αναμνήσεις ανήκουν στο παρελθόν. Και για τους νέους το μέλλον είναι πολύ, ενώ το παρελθόν είναι σύντομο. (Τοις νέοις το μεν μέλλον πολύ εστί. Το δε παρεληλυθός βραχύ εστί).

Të rinjtë sipas Aristotelit: mësim për Aleksandrin e Madh ---- Njerëzit e rinj janë të ndryshueshëm dhe të ngopshëm lehtësisht përsa ju përket dëshirave. Dëshirojnë me shumë forcë por ndalojnë shumë shpejt dëshirat e tyre pasi ato janë të forta por nuk kanë kohëzgjatje. Është pikërisht si uria dhe etja e njerëzve të sëmurë. Janë dhe të vrullshëm por dhe neverikë. (Të rinjtë)  nuk durojnë që të injorohen pasi i duan nderimet, por më tepër duan fitoren. Sepse rinia dëshiron mbizotërimin. Fitorja është mbizotërim! Nuk janë të pamoralshëm por janë jo-djallëzore sepse nuk i kanë parë akoma shumë të këqija. Besojnë lehtë tek të tjerët sepse nuk janë mashtruar ende  shumë herë. Janë plot shpresa, sepse, pikërisht ashtu si të dehurit, ashtu gjaknxehtë janë dhe të rinjtë nga natyra e tyre.  Jetojnë akoma me shpersën, sepse shpresa  i përket të ardhmes, ndrësa mendimet i përkasin së kaluarës dhe për të rinjtë e ardhmja është shumë ndërsa e kaluara e shkurtër.

7 Countries that Produce the Best Doctors in the World

7 Countries that Produce the Best Doctors in the World 
It is not that simple to answer this question about the best doctors in the world, everything in this topic is a relative answer cause there is no absolute answer, and there is no scintific way to reach clear results concerning best doctors worlwide. It was a research conducted by Insider Monkey website based mostly on the most famous doctors, the best healthcare systems and the best medical schools in the world. Let’s see who they are, and from where did they come!

7. Greece 
Healthcare services in Greece comprises of a general medicinal services framework gave through national medical coverage, and private social insurance. As indicated by the 2011 spending plan, the Greek medicinal services framework was distributed 6.1 billion euro, or 2.8% of GDP. In a 2000 report by the World Health Organization.
When we mention Greece and medicine also Egypt - China we should thank them cause they are the history of medicine.

6. Austria 
Austria has a two-level human services framework in which for all intents and purposes all people get freely subsidized care, yet they additionally have the choice to buy supplementary private medical coverage. A few people decide to totally pay for their care secretly.
 When we mention Austria and Medicine, we have to mention the best psychologist ever Dr Sigmund Freud , also Dr Asperger.

5. Australia 
Medicinal services in Australia is to a great extent given by private restorative professionals or by private or government worked doctor's facilities, with expenses of therapeutic administrations paid by private protection or government offices, and the adjust payable by the patient. Medicare is Australia's all inclusive human services framework, which is the essential wellbeing plan that finances most medicinal expenses in Australia for every single Australian national and perpetual inhabitants.
When we mention Australia and medicine we have to mention Dr Howard Floery who invented Penicillin,

4. Switzerland 
Healthcare in Switzerland is universal and is regulated by the Swiss Federal Law on Health Insurance. There are no free state-provided health services, but private health insurance is compulsory for all persons residing in Switzerland (within three months of taking up residence or being born in the country). International civil servants, members of embassies, and their family members are exempted from compulsory health insurance. Requests for exemptions are handled by the respective cantonal authority and have to be addressed to them directly.
When we mention Switzerland, we have to mention Dr Hermann Rorschash inventor of inkblot test.

3. Germany
 Germany has a general multi-payer medicinal services framework paid for by a mix of statutory health care coverage (Gesetzliche Krankenversicherung) formally called "infection reserves" (Krankenkassen) and private health care coverage (Private Krankenversicherung), conversationally additionally called "(private) affliction stores".
When we mention Germany and Medicine, we have to mention Dr Erik Erikson who developed the Identity crisis in addition to other famous doctors as Paracelsus, Rudolf Virchow and Hans Eysenck.

2. United Kingdom 
Social insurance in the United Kingdom is a declined matter, with England, Northern Ireland, Scotland and Wales each having their own frameworks of openly subsidized medicinal services, financed by and responsible to isolate governments and parliaments, together with littler private segment and willful arrangement. Because of every nation having distinctive arrangements and needs, an assortment of contrasts now exist between these frameworks.
When we mention United Kingdom and medicine, we have to mention Sir Conan Doyle, Sir Alexander Fleming, Dr Edward Jenner, Dr James Parkinson

1. U.S.A 
Medicinal services in the United States is given by numerous unmistakable organizations.Health mind offices are generally claimed and worked by private segment organizations. 58% of US people group doctor's facilities are non-benefit, 21% are government possessed, and 21% are for-profit. According to the World Health Organization (WHO), the United States spent more on social insurance per capita ($8,608), and more on medicinal services as level of its GDP (17%), than some other country in 2011.
When we mention United States and Medicine, we also have to mention Dr Alfred Blalock, Dr Clarence Walton Lillehei, Dr Ben Carson, Dr George Richards, Dr Andrew Taylor, Dr Charles Best and Dr Charles Drew.

Read more at: https://forum.facmedicine.com/threads/7-countries-that-produce-the-best-doctors-in-the-world.24520/

Ένας νόμος βιτρίνα για την Εθνική Ελληνική Μειονότητα στην Αλβανία - Nje ligj-fasade per minoritetin etnik grek ne Shqiperi.

Ένας νόμος βιτρίνα για την Εθνική Ελληνική Μειονότητα στην Αλβανία Γρηγόργης Καραμέλος Για τον Πελασγό Κορυτσάς Το προσχέδιο – Νόμου « Για την προστασία των μειονοτήτων», το οποίο ξεκίνησε ως πρωτοβουλία της κυβέρνηση Ραμα 1 και αναμένεται να γίνει νόμος του κράτους, από την κυβέρνηση Ραμα 2, αποτελεί μια ύπουλη και εσκεμμένη τάση για να ρίξει στάχτη στα μάτια στις ίδιες τις μειονότητες αλλά και στην ευρύτερη κοινή γνώμη, ιδιαίτερα στους διεθνής παράγοντες « για την καλή διάθεση, σοβαρή αντιμετώπιση, την  εκπλήρωση του νομικού κενού, και την εκπλήρωση των προαπαιτούμενων της ΕΕ». Και αυτό, όχι μόνο από το γεγονός πως αυτή η κοινοβουλευτική πλειοψηφία δεν έχει δείξει τίποτα στην πράξη, ούτε ένα βήμα μπρος,  ότι δηλαδή  έχει την καλή διάθεση σχετικά με το σεβασμό των ελευθεριών και των δικαιωμάτων των μειονοτήτων , αλλά και επειδή αυτή η νομοθετική πρωτοβουλία, στην ουσία, δεν φέρνει κάτι το καινούργιο, πέρα από παραφράσεις, κλισέ, θεωρητικούς ορισμούς και τυπικά στερεότυπα. Δεν είναι δύσκολο να διαπιστώσει κανείς πως αυτός ο νόμος στην πραγματικότητα από μια πράξη με νομική αξία, στην ουσία είναι μια πράξη με  κανονιστική αξία, γιατί δίνει στο Υπουργικό Συμβούλιο όλες τις αρμοδιότητες για να αποφασίσει, διορίσει ή διοικήσει ή να επιβλέπει όλη την δραστηριότητα που έχει σχέση  με τις μειονότητες στην Αλβανία. Έτσι αυτό το προσχέδιο νόμου πέρα από το θετικό γεγονός, πως επιτέλους, μετά από 25 χρόνια κοινοβουλευτισμού στην Αλβανία, γίνεται ένα τέτοιο απαραίτητο βήμα, στην ουσία δεν φέρνει κάτι το καινούργιο, αφού είναι κενό περιεχομένου, είναι κακόβουλο και πηγάζει μέσα από το σύμπλεγμα και την μεγαλομανία του ελέγχου της δημογραφικής πλειοψηφίας. Ας μιλήσουμε πιο συγκεκριμένα: Σύμφωνα με το προσχέδιο νόμου αναφέρονται οκτώ μειονότητες, όταν σύμφωνα με το ίδιο προσχέδιο, η βασική αρχή για την αναφορά αυτή είναι ο ελεύθερος ατομικός αυτοπροσδιορισμός σύμφωνα με το Σύνταγμα αλλά και τις Διεθνείς Συνθήκες. Όλοι γνωρίζουμε πως στην Αλβανία δεν έχει γίνει καμία σοβαρή απογραφή με βάση τον αυτοπροσδιορισμό ή ακόμα χειρότερα, κάποιες από τις μειονότητες που προέκυψαν από   την  ψευδό-απογραφή του 2011 δεν έχουν κανένα μέλος. Δεν υπάρχει μια διαφοροποιημένη εννοιολογική προσέγγιση όσο αφορά την κατονομασία των μειονοτήτων, αφού δεν μπορεί να είναι το ίδιο οι εθνικές μειονότητες  με τις εθνοπολιτιστικές μειονότητες   ή ακόμα χειρότερα με τις ενδημικό-παραδοσιακές. Ο τρόπος καθορισμού αυτών των μειονοτήτων είναι αόριστος και με καταχρηστικό παρασκήνιο γιατί δεν λαμβάνει υπόψη του τον αυτοπροσδιορισμό και στην ουσία το προσχέδιο νόμου βασίζεται στα δεδομένα του ληξιαρχείου ή άλλων εγγράφων. Τότε όμως γεννάται το ερώτημα ποια από τα τρία αυτά θα είναι πρωτεύον και πως θα εφαρμοσθεί ; Το δικαίωμα της παιδείας στην μητρική γλώσσα για τις μειονότητες παραμένει μια ουτοπία, γιατί οι προηγούμενες αρχές ή όσα αποφασίζονται με νομικές πράξεις δεν μπορούν να εκπληρώσουν ένα τέτοιο δικαίωμα. Αυτό γιατί: Στην άσκηση του δικαιώματος της εκπαίδευσης στην μητρική γλώσσα και της άσκησης των θρησκευτικών, λαϊκών παραδόσεων και στην πολιτική εκπροσώπηση κ.α βασικό εμπόδιο παραμένει ο διοικητικός διαχωρισμός των περιοχών με υπερμεγέθους δήμους, οι οποίοι λαμβάνονται υπόψη στο προσχέδιο αυτό του νόμο, όπου οι μειονότητες αυτές «διαλύονται δημοκρατικά». Δεν είναι δύσκολο να διαπιστώσει κανείς πως αυτό το προσχέδιο νόμου στην ουσία προσβλέπει να θολώσει το ρόλο της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας  στην Αλβανία, να ελαχιστοποιήσει το χώρο άσκησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των μελλών αυτής της μειονότητας, να  δημιουργήσει ένα ψεύτικο ταμπλό, μια πρόσοψη, βιτρίνα, πίσω από την οποία βρίσκεται το σπαθί μίας ολοκληρωτικής κοινωνίας. Αυτή η νομοθετική πρωτοβουλία φέρνει σε δυσμενή θέση την Ελληνική Μειονότητα γιατί στο όνομα τις εννοιολογικής και τυπικής ισότητας των μειονοτήτων, της γενικής αντιμετώπισης της ουσίας βάζοντας τα όλα «σ’ ένα σάκο» ξεθωριάζει το εθνικό χαρακτήρα και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της, υποβιβάζει την σημασία της ύπαρξης της, παραβλέπει την δημογραφική έκταση, απαξιώνει την πραγματική ύπαρξη της στο σύνολο της επικράτειας. Αναμφίβολα δεν θα μπορούσε να συμβεί  αλλιώς από μια κυβέρνηση η οποία από την αρχή, με την στρατηγική και την τακτική της έχει τεθεί αντιμέτωπη με την μειονότητα αυτή, έχει χρησιμοποιήσει όλα τα διαθέσιμα μέσα και όλους τους τρόπους απέναντι της και αυτό δεν γίνεται χωρίς λόγο και δεν είναι τυχαίο Η σύνταξη και έγκριση αυτού του προσχέδιο νόμου πέρα από τα άλλα αποτελεί ένα κάλεσμα για μας, τα μέλη της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας στην Αλβανία και όχι μόνο,  πρέπει να ακουστεί απ’ όλους και να αξιολογηθεί σωστά, ώστε η φωνή μας, της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας στην Αλβανία να ακουστεί και να ληφθεί υπόψη απ’ όλους , γιατί τα βασικά δικαιώματα και τις ελευθερίες δεν τις χαρίζει κανείς, αλλά πρέπει εμείς να τις κερδίσουμε. Πρέπει απαραίτητα να πετύχουμε όλοι μαζί αυτό το στόχο. Γρηγόρης Καραμέλος. Πρόεδρος εν καθήκον ΟΜΟΝΟΙΑ Παράρτημα Κορυτσάς.

Nje ligj-fasade per minoritetin etnik grek ne Shqiperi. Ligoraq Karamelo Per Pelasgos Koritsas Projekt-ligji ” Per mbrojtjen e pakicave kombetare “, I  iniciuar nga Qeveria Rama 1 dhe qe pritet te kthehet ne ligj, nga Qeveria Rama 2 eshte nje tendence tinzare dhe e kamufluar  per t’ ju hedhur hi syve vete pakicave por edhe opinionit, sidomos atij nderkombetar   “per deshiren e mire, trajtimin serioz, mbushjen e boshllekut ligjor dhe padyshim, zbatimin e rekomandimeve te BE”.Kjo, jo vetem nga fakti se deri me sot kjo mazhorance nuk ka treguar asgje ne praktike,nuk ka hedhur asnje hap perpara, per te deshmuar se ka deshiren e mire per zbatimin e lirive  e te drejtave te tyre,por edhe se kjo nisme ligjore ne esence nuk sjell ndonje gje te re ne permbajtje, pervecse perifrazime, klishe, perkufizime teorike e stereotipe formale. Nuk eshte e veshtire te konstatosh se ky ligj ne fakt nga nje akt me vlere juridike,ne thelb eshte nje akt me vlere normative, sepse i jep Keshillit te Ministrave te gjitha atributet per te vendosur,emeruar apo komanduar gjithe veprimtarine qe ka lidhje me minoritetet ne Shqiperi. Keshtu  qe  ky projek-ligj pervec faktit pozitiv, se me ne fund,pas 25 vjetesh sistem pluralist ne Shqiperi hidhet nje hap i tille i domosdoshem, esencialisht nuk sjell asgje te re,sepse  eshte bosh,dashakeqes dhe i  perfshire nga megalomamia e  kontrolli i shumices demografike.  Le te flasim me konkretisht: Sipas projekt-ligjit emertohen tete pakica,kur   po sipas ketij projekti,parimi baze per kete emertim eshte vetedeklarimi individual sipas Kushtetutes e Akteve Nderkombetare.. Te gjithe e dime se ne Shqiperi nuk eshte bere asnje regjistrim serioz mbi bazen e vetedeklarimit,ose akoma me keq,disa pakica” te emeruara”ne rezultatet e censusit te 2011 nuk kane asnje pjesetar!!! Nuk ka nje trajtim te diferencuar konceptual ne emertimin e pakicave,sepse nuk mund te barazohen pakicat etnike me ato etno-kulturore,apo aq me keq me ato endemiko- tradicionale. Lihet evasive me prapavije abuzuese menyra e caktimit te pjesetareve te ketyre pakicave sepse  pervec vetedeklarimit,project-ligji iu referohet edhe te dhenave te Gjendjes Civile apo dokumentave te tjera.Atehere cila nga keto te tria do jete paresore e si do te realizohet? E drejta e arsimimit ne gjuhen amtare te pakicave mbetet utopi, sepse parimet e shkruara ,apo ato qe do te vendosen me akte normative nuk e realizojne nje te drejte te tille. Kjo sepse: Ne ushtrimin e te drejtave te mesimit e perdorimit te  gjuhes amtare, te ushtrimit te traditave e riteve fetare, folklorike,te perfaqesimit politik etj pengese kryesore eshte ndarja administrative, caktimi i bashkive super te medhaja,te cilat merren si pika referimi ne kete projekt-ligj dhe  ku keto pakica “treten demokratisht”. Nuk eshte e veshtire te konstatohet gjithashtu, se ky projekt-ligj ne thelb synon te zbehe rolin e minoritetit etnik grek ne Shqiperi,te minimizoje hapesirat e ushtrimit te lirive e te drejtave te antareve te ketij minoriteti,te krijoje nje tablo te rreme,nje fasade, prapa se ciles qendron shpata e nje shoqerie totalitare. Kjo inisiative ligjore diskriminon minoritetin etnik grek sepse, ne emer te barazitizmit konceptual e parimor te minoriteteve, pakica kombetare, dhe te trajtimit pergjithesues te permbajtjes , duke I futur te gjitha “ne nje thes”, zbeh karakterin etnik  e cilesite esenciale te ketij karakteri , ul rendesine e egzistences se tij, neglizhon madhesine demografike, percmon shtrirjen e vendosjen territoriale . Padyshim, nuk ka si te  ndodhe ndryshe nga nje qeveri e cila qe ne zanafillen e saj,me strategjine e taktiken e hartuar eshte vendosur perballe ketij minoriteti,ka hedhur ne loje gjithe arsenalin e po perdor te gjitha menyrat kunder tij dhe kjo jo pa qellim e as rastesi. Hartimi e miratimi i ketij projekt-ligji pervec te tjerave eshte nje thirrje ndaj gjithe ne, antareve te minoritetit etnik grek ne Shqiperi dhe jo vetem,qe forca e zeri yne, i minoritetit etnik grek ne Shqiperi te degjohet e te vleresohet seriozisht,qe lirite e te drejtat themelore perfundimisht nuk i dhuron kush, ato duhet ti fitojme Dhe qe te arrijme kete ne duhet te ndryshojme domosdoshmerisht. Ligoraq Karamelo. *Ndalohet ribotimi pa përmendur burimin e artikullit.   © Pelasgos Koritsas

Historia e minoritares mes torturave

Histori burgjesh, torturash e internimesh nga periudha e komunizmit janë shkruar e dëgjuar shumë. Janë sa të ndryshme, aq edhe të ngjashme njëra nga tjetra, por si kjo e Aleksandra Zikos, ende nuk u ka rënë në vesh.

Ndryshon nga të tjerat jo vetëm prej torturave që ka jetuar nëpër biruca, por prej historisë që do t’i vinte më pas. Dashuria e së burgosurës me anëtarin e Partisë ishte tortura tjetër që do të vijonte për gjithë jetën. Kujtim Stana, biri i Aleksandrës, minoritares që nuk jeton më, na tregon gjithë ç’i ka treguar e ëma.

RRËFIMI I KUJTIM STANËS

Pranvera trokiti gëzueshëm në çdo portë, harlisur me lule, me shpresa e ëndrra të mëdha për çdo shqiptar, edhe pse vendi i përzhitur nga lufta për çlirim tymonte akoma e plagët dhimbnin. Njerëzve u shkëlqenin sytë nga ditët e para në liri dhe shpresonin për një jetë të lumtur. Por kjo pranverë, nuk qe e tillë për vajzën e familjes nga minoriteti grek, 21-vjeçaren Aleksandra Ziko, ose Sandra, siç e thërrisnin shkurt, të dashurit e saj. Vajzës së bukur, me sy të ëmbël e flokë kaçurrela që dalldisnin nga rinia, ia vodhi jetën regjimi çnjerëzor komunist. Për nënë Vasilikën dhe Sandrën, bijën e saj, nga një familje greke por të vendosur në fshatin kufitar Biovizhdë të rrethit të Përmetit, bota u përmbys e ra mbi kryet e tyre.

Blerimi pranveror u kthye në tela me gjemba, lulet në pranga, liria në punë të rëndë të detyruar dhe ëndrrat në tunele errësire të pafundme. Dy femra të pambrojtura, pasi hetuesit e egër nuk faktuan asnjë nga akuzat absurde që kishin ngritur, u dergjën birucave të degëve të brendshme famëkeqe, në Gjirokastër, Durrës, Krujë, ku u torturuan me metodat më çnjerëzore, të cilat do t`i shihnim më vonë vetëm nëpër filmat horror. Së fundmi ato e panë veten të internuara, në kampin e përqendrimit në Kamzë – Tiranë, ku u izoluan për 6 vite me radhë, 1945 – 1951. Dhimitri, kryefamiljari, së bashku me Ilian, djalin e tij, vëllai i Aleksandrës, punonin në Greqi që para çlirimit të vendit, për ndërtimin e shtëpive dhe mbyllja e kufijve shqiptaro – grek i zuri larg familjes.
Aq të egër, barbarë e mizorë u treguan zelltarët e pashpirt të regjimit komunist, saqë nuk u mjaftuan me ndarjen meshkuj e femra që i kishin bërë familjes, por ndanë për së gjalli dhe Olimbinë gjashtëvjeçare nga nëna Vasilika dhe motra Aleksandra. Olimbia e vogël, për vite me radhë, u end derë më derë dhe rrugëve të fshatit, pa asnjë përkujdesje, shpesh duke lypur bukën e gojës. Këtë veprim makabër s`do ta kishte bërë asnjë regjim në botë. Gjithçka bëhej në emër të popullit e për popullin, po kjo familje a nuk ishte popull? Pasi u vodh e u plaçkit pasuria e familjes Ziko nga vetë administrata komuniste gjatë gjithë vitit 1945, ku s`kishte asnjë përfaqësues të familjes, me një vendim nr. 299, datë 10.01.1946, të Komitetit Ekzekutiv të Këshillit Popullor Përmet, me siglën VFLP, kryhet dhe akti i fundit, konfiskimi i pasurisë së mbetur të familjes Ziko, me arsyetimin se i përkasin të arratisurit Dhimitër Ziko. (Marrë nga dokumenti origjinal, cituar më sipër) Arratisur, kur? Që para çlirimit? Arratisur ku? Në tokën vet? Në prani të kujt? – Të grabitësve të pronës private? Apo pjesës tjetër të familjes që qe internuar që para një viti? Konfiskohet shtëpia, dyqani, malli i tij, orenditë, kafshët shtëpiake, tokat, kopshte e arë, etj. Kush i pa, kush i numëroi?
Komisioni i regjistrimit dhe administrimit të pasurive, që i përkasin të arratisurit Dhimitër Ziko. Çfarë logjike dhe drejtësie! Mirë, Dhimitri me të birin punonin në vendin fqinj si ustallarë e qenkeshin të “arratisur” që para çlirimit, po cili qe faji i Vasilikës, Aleksandrës dhe Olimbisë, fëmijë gjashtë vjeç, që u ndanë për së gjalli? Për të mos u zgjatur më në krimet e diktaturës, po vijoj me jetën e asaj që do të bëhej nëna ime e dashur dhe e motrave e vëllezërve të mi, Aleksandrës. Ish e bukur Sandra dhe e dashur, ish e fortë dhe e dhembshur. Të gjithë e lëvdonin. Punonte më tepër se një burrë, ndihmonte dhe nënë Vasilikën të realizonte normën që ngrihej herë pas here për të shfrytëzuar sa më mirë të internuarit.

Në qindra të tillë, Sandra do të binte në sy e s`kish si të mos tërhiqte vë-mendjen e përgjegjësit të tyre, 24-vjeçarit Xhelal Stana. Kish rënë në hall djaloshi i ri. I pëlqente Sandra, po si të vepronte? Ishte anëtar i Partisë Komuniste të Shqipërisë. Disa i thonin,- merre po e deshe -, të tjerë, – ç`të duhet të ngatërrohesh me të deklasuarit… Dashuria qe e madhe, ndaj mori guximin e pyeti disa shtetarë të mëdhenj që vinin e pushonin në hijet e freskëta të pjeshkoreve të famshme të Kamzës se si t`ia bënte. Martohu me të po e deshe kaq shumë, s`ka ndonjë gjë, i thanë.
Fluturoi djaloshi, nga gëzimi, kërkoi dorën e Sandrës te nënë Vasilika dhe u martuan pa bujë e zhurmë, duke e festuar me një darkë të thjeshtë në dhomën e internimit. Aty në internim u ngjiza dhe linda unë, në fillim të shtatorit të vitit 1951. Pas shumë kërkesash të babait, nëna dhe gjyshja u liruan nga internimi, si dhe tezja ime Olimbia iu bashkua familjes duke e sjellë nga Përmeti në Kamzë.

Unë po rritesha me dashurinë e prindërve të mi që punonin në Ndërmarrjen Bujqësore “Ylli i Kuq”, Kamzë. Por nuk vonoi shumë, e nisi sërish kalvari i mundimeve dhe për familjen e re. Babanë e përjashtuan nga Partia se kish njollosur figurën e komunistit, duke u martuar me një të deklasuar. -O bashkëshorten, ose teserën e Partisë- i thanë. Babai zgjodhi nënën time, Sandrën. Partia i mori teserën, por nuk u mjaftua me kaq. E shkarkoi nga detyra e përgjegjësit të sektorit dhe e dëboi nga ndërmarrja, agronomin e talentuar të fruti-vitikulturës. Në këto kushte, për disa vite familja jonë jetoi në një fshat të Matit ku kish origjinën im atë, dhe vetëm në vitin 1960 u stabilizua në qytetin e Burrelit, ku po krijohej një ndërmarrje e re bujqësore. Deri sa doli në pension, në atë fermë punuan prindërit e mi, rritën dhe edukuan shtatë fëmijë, por dhe derdhën pa kursyer djersën e mundin e tyre për ndërtimin e socializmit që nuk u ndërtua kurrë.

Megjithëse në një qytet të vogël verilindor të vendit, familja jonë binte në sy për ndershmërinë, kulturën dhe edukatën që rrezatonte, prapëseprapë shiheshim me njëfarë dyshimi dhe nga vështrimet e njerëzve ndjenim përçmim dhe mosafrim të tyre në jetën shoqërore me ne. Si fëmijë e si nxënës, tri motrat e katër vëllezërit (një vëlla na kish ndërruar jetë pa bërë një vjeç që kur ishim në Tiranë) qemë të shkëlqyer në çdo aspekt, sjellje e mësime. Nëna ime lodhej shumë në punët e rënda të fermës. Spërkaste bimët me helme të forta, duke mbajtur pompën e rëndë në kurriz, hapte kanale vaditës apo gropa pemësh duke gërmuar e zhvendosur 4-5 m3 dhe në ditë. Gjatë pushimeve verore, ne fëmijët shkonim shpesh në punë te nëna dhe mundoheshim ta ndihmonim me duart tona të brishta.

Shpesh, mbetej pa ngrënë se ushqimin që kish marrë me vete do të na e jepte ne fëmijëve që kërkonim të hanim herë pas here. Kështu kaluan dhjetëra vite, me punë e lodhje. Gjyshe Vasilika, ndërroi jetë në moshën 65 vjeçe, në vitin 1965, pa i parë e pa dëgjuar asnjë fjalë për të shoqin Dhimitri e djalin Ilia. Thoshin se vinin letra dhe pako, në rrugë postare dhe të kryqit të kuq, por gjithçka kontrollohej nga Dega e Punëve të Brendshme dhe ktheheshin mbrapsht, me përgjigjen se nuk gjendesh kjo familje. Ne nuk na thuhej kurrë asgjë, por këto, por as vetë, duke parë presionin që na bëhej, nuk patëm asnjë korrespondencë me njerëzit tanë jashtë shtetit.

Të gjitha këto u vërtetuan më vonë me shembjen e diktaturës komuniste, kur u hapën dyert e komunikimit me botën. Aleksandra, ca nga puna e rëndë, ca nga lindjet e shumta e nga drama e familjes së saj, filloi të sëmurej e të mos ndihej mirë. Arriti të marrë një pension minimal nga puna në fermë si nënë me shumë fëmijë, po ku rrinte rehat shpirti i saj? Fëmijët po rriteshin, duhet të shkolloheshin dhe për të mundësuar ekonomikisht këtë, dilte çdo ditë, kodrave e lëndinave, për të mbledhur bimë mjekësore, të cilat i shiste më pas në pikat e grumbullimit. Nuk po ndalem në peripecitë e shumta që kemi kaluar si familje, si për shkollim, punësim apo strehim, ato qenë të panumërta e të stërmundimshme, por me ardhjen e demokracisë, ashtu si shumica e shqiptarëve, na u lehtësua frymëmarrja, sikur na u kthye dinjiteti i nëpërkëmbur.
E gjithë familja dëshironte të vendosnim kontakte me pjesën tjetër të familjes që kish mbetur në shtetin grek. Në çdo ditë të jetës, gjysma e familjes e mbetur në Greqi ishte pjesë e jona, ne, fëmijët e Aleksandrës u rritem duke dëgjuar historitë e përshkrimet për ta. Madje, në lindjen e fëmijës sim të fundit, në 1990,nënë Sandra më kërkoi që nëse do të lindja djalë, t’ia vendosja emrin Ilia. Por edhe pse u bëra me vajzë, emrin ia përshtatëm në kujtim të vëllait të Aleksandrës, të cilin ende nuk e kish takuar. Do na mbetet e pashlyer dita kur nëna, Aleksandra, pasi kishim gjetur e shkëmbyer letra me dajë Ilian (gjysh Dhimitri nuk jetonte më) arriti të marrë vizë e të nisej për në Athinë, të takonte vëllain që jetonte atje, i martuar e pa fëmijë, i gozhduar në një karrocë invalidi.

Siç na thanë më vonë, nënë Sandrës i kish rënë të fikët në çastin tepër mallëngjyes të takimit me vëllain, të ndarë në moshë njëzetvjeçare e tani përqafonin njëri-tjetrin, gati pas gjysmë shekulli, pleq rreth shtatëdhjetëvjeçarë. Nënë Sandra kish qarë e ngashëryer për fatin e zi që e ndau për së gjalli nga njerëzit e saj më të dashur. Tani nuk jeton më as Aleksandra e as Ilia Ziko. U shuan që të gjithë, zemërplasur, të dëshpëruar e të shumëvuajtur sa nuk mund të përshkruhet.
Edhe pse me vendim nr. 19, datë 26.12.1992, gjyshe Vasilikës dhe nënë Sandrës iu njoh nga Ministria e Rendit Publik koha e internimit për çështje politike, gjithsej 4380 ditë, akoma as ato, as ne trashëgimtarët nuk kemi marrë dëmshpërblimin përkatës. Edhe pse me vendim nr.131, datë 09.06.1995, të Komisionit të Kthimit të Pronave ish-pronarëve, nga Këshilli i Rrethit Përmet janë njohur pronat e Aleksandra Ziko, as ajo e askush tjetër nuk ka marrë e as është kompensuar asnjë pronë. Nënë Sandra e mbylli ciklin e vet, me pak gëzime në jetë e plot vuajtje e drama të rënda, me përpjekjet të panumërta për mbijetesë të bëra nga kjo vajzë e nënë, e cila u internua nga Përmeti për të shkruar dramën e jetës së vet në Tiranë e Mat.

http://shekulli.com.al/