|
«Κύριε Πρόεδρε,
Πριν διερωτηθείτε ποιος είμαι και από πού βρίσκω το θάρρος να απευθύνομαι σε σας σε πρώτο πρόσωπο, σπεύδω να σας θυμίσω κάποια πτυχή της νεότερης ιστορίας της χώρας σας, δηλαδή της «Αλβανικής κρίσης» γνωστής ως «Κρίσης των πυραμίδων». Την περίοδο εκείνη, σωρεία πολυτραυματιών από πυροβόλα όπλα και εκρηκτικά διακομίζονταν από την χώρα σας κατ’ αποκλειστικότητα στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων. Την ίδια περίοδο είχα τη μεγάλη τιμή να διευθύνω την Χειρουργική Κλινική της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Ο αείμνηστος Πρύτανης Δημ. Γλάρος με είχε προειδοποιήσει πριν ξεσπάσει το τσουνάμι των ενόπλων συγκρούσεων: «Η Αλβανία έχει προβλήματα, πρέπει να την βοηθήσουμε». Του απάντησα τότε ότι πρέπει να προετοιμαστούμε για τα χειρότερα, γιατί προέβλεπα ότι η κατάσταση και θα διαρκέσει και πιθανά θα επιδεινωθεί. Του ζήτησα να μου διατεθούν από το Πανεπιστήμιο μια ή δυο θέσεις χειρουργών για να ενισχύσουμε το δυναμικό μας, αλλά μου κατέστησε σαφές ότι δεν υπήρχε τέτοια δυνατότητα. Ο Γλάρος κατανοούσε πλήρως ότι η αντιμετώπιση της κατάστασης ήταν δυσχερέστατη και έθεσε το ερώτημα να ενεργήσει έγκαιρα για την διοχέτευση των περιστατικών εξ Αλβανίας από άλλο ανατολικότερο συνοριακό σταθμό προς τη Θεσσαλονίκη. Την πρόταση αυτή δεν την υποστήριξα και θυμάμαι ότι του είπα: «Εμείς είμαστε κοντά, Βορειοηπειρώτες ζουν στην Αλβανία, εμείς θα αναλάβουμε αυτή την υπόθεση». Και το τσουνάμι ξεχύθηκε σε λίγο. Τα βαριά περιστατικά άρχισαν να καταφθάνουν το ένα πίσω από το άλλο. Και στα χειρουργεία να χειρουργούνται νυχθημερόν ομοεθνείς σας. Και οι προγραμματισμένοι για χειρουργείο Έλληνες αναβάλλονταν, αφού οι δικοί σας ήταν βαριά τραυματισμένοι και έπρεπε να χειρουργηθούν επειγόντως. Σκεφθείτε, κύριε Πρόεδρε, αναβάλλονταν οι Έλληνες ασθενείς για να χειρουργηθούν οι Αλβανοί, δηλαδή αναβάλλονταν εκείνοι που στην ουσία χρηματοδοτούσαν από το υστέρημά τους τις επεμβάσεις και τη νοσηλεία των δικών σας ασθενών. Και το δέχτηκαν αδιαμαρτύρητα και συνειδητά, γιατί συμμετείχαν και αυτοί με τον τρόπο αυτό στην αντιμετώπιση των δικών σας δεινών. Το έργο αυτό το έφερε σε αίσιο πέρας γενικότερα η Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, και ειδικότερα η Χειρουργική Κλινική, χωρίς καμιά επιπλέον ενίσχυση, δουλεύοντας αθόρυβα αλλά συνειδητά και μεθοδικά. Και μπορεί η Χειρουργική Κλινική να μην άκουσε ούτε ένα «ευχαριστώ» από το επίσημο Αλβανικό κράτος για τις υπηρεσίες που προσέφερε τότε, εμείς όμως που στελεχώναμε την Χειρουργική Κλινική «διαβάσαμε» την ευγνωμοσύνη στα μάτια των αρρώστων που νοσηλεύσαμε. Στα μάτια του κακοποιημένου και τρομοκρατημένου δημοσιογράφου Μπάρτοκ Λάλα, στα μάτια του πατέρα της νεαρής τότε φοιτήτριας Κλαουντιάνας Πόση, για την οποία έπεσε πάνω μας όλη η μειονότητα να την προσέξουμε ιδιαίτερα. Την ίδια περίοδο αλλά και στο διάστημα που ακολούθησε, είχα την ευκαιρία να γνωρίσω και να συζητήσω με εξέχοντες συμπατριώτες σας όπως ο Τσένη Τιράνα, ο Αγγιμ Ισάκου, ο Αγγίμ Νέσιο, ο διακεκριμένος συνάδελφός μου Καντερέ και άλλοι. Στο πρόσωπο αυτών είδα μια νέα αναδυόμενη Αλβανία μέσα από τις δύσκολες εκείνες ημέρες, μια Αλβανία που σκέφτηκα ότι άξιζε τις θυσίες που κάναμε για να την βοηθήσουμε τότε. Και πιστέψτε με, κύριε Πρόεδρε, αυτό ήταν για μένα η μεγαλύτερη ικανοποίηση. Με την ίδια ειλικρίνεια όμως, δεν μπορώ να σας κρύψω, κύριε Πρόεδρε, την ανησυχία και την απογοήτευση που μου προκάλεσαν τα πρόσφατα γεγονότα. Άρχισα να διερωτώμαι, εγώ που έδωσα το μέγιστο των δυνάμεών μου για τους ομοεθνείς σας τότε, αν η Αλβανία των τελευταίων ημερών είναι αυτή που είχα στο μυαλό μου από παλιότερα. Η εικόνα που εκπέμπει η Αλβανία των τελευταίων ημερών στον έξω κόσμο, κυριαρχείται από τους σκοπευτές των ειδικών δυνάμεων, τους ανεγκέφαλους των γηπέδων και τους ανάλγητους γραφειοκράτες που μηχανορραφούν πάνω στο άψυχο σώμα ενός άτυχου νέου άντρα… Εσείς τον είπατε τρελό, αλλά και αν ήταν, σας διαβεβαιώνω ως ιατρός, ότι στην Ευρώπη ανέκαθεν τους τρελούς δεν τους σκοτώνανε, τους περιθάλπανε… Κύριε Πρόεδρε, Είτε το θέλουμε είτε όχι είμαστε γείτονες και για να είμαστε καλοί γείτονες θα πρέπει ο καθένας απ’ την πλευρά του να σφυρηλατήσει με έργα τις σχέσεις καλής γειτονίας. Εμείς με όσα χειροπιαστά σας ανέφερα προηγουμένως το κάναμε με το παραπάνω… Τώρα είναι η σειρά σας… Με κάθε ειλικρίνεια και τα καλύτερα αισθήματα για το φίλο Αλβανικό λαό. Άγγελος Μ. Καππάς, Ομότιμος Καθηγητής Χειρουργικής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων» |
Të mërkurën 7 nëntor 2018 në gazetën PROINOS LOGOS
të Janinës u botua një artikulli i Angelos M. Kappas me titull
"Letër e hapur Edi Ramës" .
Z. Kryeministër,
Para se të pyesni veten se kush jam unë që gjej guximin
t’ju drejtohem në vetë të parë, po ngutem t’ju kujtoj disa aspekte të
historisë më të re të vendit tuaj, siç ishte "Kriza shqiptare e
’97-ës" e njohur ndryshe si "Kriza e Piramidave."
Në atë kohë, një dyzinë të plagosurish me armë dhe
eksplozivë u transferuan nga vendi juaj ekskluzivisht në Spitalin Universitar
të Janinës. Asokohe kam
pasur nderin e madh të drejtoja Klinikën Kirurgjikale të Spitalit
Universitetar të Janinës.
I paharrueshmi Rektori Dhim.
Glaros më kishte paralajmëruar para se të shpërthnte cunami i konfliktit të
armatosur: "Shqipëria ka probleme,
duhet ta ndihmojmë". Unë iu përgjigja se duhej të
përgatiteshim për më të keqen, sepse parashikoja që situata do të zgjaste dhe
ndoshta do të përkeqësohej. I kërkova të përforconim kapacitetet e spitalit
me një ose dy kirurge, por ma bëri të qartë se nuk kishte asnjë mundësi
të tillë. Glaros e kuptonte plotësisht se situata ishte e vështirë dhe
pyeti nëse mund të orientoheshin urgjencat nga Shqipëria edhe përmes pikës
kufitare me Selanikun.
Ky propozim
nuk u mbështet, dhe më kujtohet që i kam thënë: "Ne jemi më afër, në
Shqipëri jetojnë epirotas të veriut duhet ta marrim ne në dorë situatën”. Dhe
cunami u derdh menjëherë. Urgjencat e rënda filluan të vinin njëra pas
tjetrës. Operonim natë-ditë bashkëkombësit tuaj. Kirurgjitë e planifikuara
për grekët shtyheshin, pasi bashkëkombasit tuaj ishin të plagosur rëndë dhe
duhet të operoheshin urgjentisht.
Mendoni, Z.
kryeministër, shtyheshin operacionet për pacientët greke që të hynin në
kirurgji shqiptarët, dmth anulloheshin ata pacientë që praktikisht financonin
me kursimet e tyre hospitalizimin dhe trajtimin e pacientëve tuaj. E pranuan
këtë sakrificë pa protesta dhe me vetëdije, sepse edhe ata morën pjesë me
mënyrën e tyre në trajtimin e vuajtjeve tuaja. Këtë mision ia doli ta
përballojë me sukses Spitali Universitar i Janinës dhe në veçanti
Pavioni i Kirurgjisë, pa ndonjë ndihmë të mëtejshme, duke punuar në heshtje
dhe në mënyrë metodike.
Mund të mos
kemi dëgjuar akoma asnjë faleminderit zyrtarisht nga shteti shqiptar për
shërbimet e kryera atëherë, por ne stafi i Departamentit të Kirurgjisë e
"lexuam" mirënjohjen në sytë e pacientëve që trajtuam. Në sytë e
gazetarit të keqtrajtuar dhe të tmerruar Bardhok Lala, në sytë e babait të
studentes Klodiana Poçi, për të cilën u angazhua gjithë
minoriteti që të kujdesesha.
Në atë kohë
dhe në periudhën që pasoi, kam pasur mundësinë të takohem dhe të
diskutoj me bashkatdhetarë tuaj të shquar si Cen Tirana, Agim Isaku,
Agim Nesho dhe një kolegun tim me mbiemrin Kadare. Në fytyrat e tyre
pashë një Shqipëri të re në zhvillim në ato ditë të vështira, një Shqipëri që
meritonte sakrificat që kemi bërë për ta ndihmuar. Dhe më besoni, zoti
Kryeministër, kjo ishte kënaqësia më e madhe për mua.
Me të
njëjtin sinqeritet nuk mund të fsheh z. Kryeministër, ankthin dhe
zhgënjimin që më shkaktuan ngjarjet e ditëve të fundit. Unë që atëherë dhashë
maksimumin tim për bashkëpatriotët tuaj fillova të pyes veten, nëse
Shqipëria e ditëve të fundit është ajo që kam patur në mendje atëherë. imazhi
i emetuar nga Shqipëria këto ditë dominohej nga forcat speciale, të
pagdhendurit e stadiumeve dhe makinacionet e burokratëve të pashpirt mbi
trupin e pajetë të një të riu fatkeq... Ju e quajtët të çmendur, por edhe
nëse ishte kështu, Unë ju siguroj si doktor, se në Europë të çmendurit nuk
vriten, por trajtohen.
Z. Kryeministër
Duam apo nuk duam, jemi fqinj dhe që të jemi fqinj ë
mirë duhet që gjithkush ta tregojë me vepra në marrëdhëniet e fqinjësisë së
mirë.
Ne e bëmë me aq sa kalonte nga dora jonë, siç e përmenda
edhe më lart...Tani është radha juaj...
Me gjithë
sinqeritetin dhe ndjenjat më të mira për popullin mik shqiptar.
Angelos
M. Kappas,
Profesor
i Kirurgjisë në Universitetin e Janinës
Diplomuar
në Shkollën Zosimea të Janinës (1958)
Përkthimi: Respublica
|
