Όταν, τον Φεβρουάριο του 2005, η τότε Πρόεδρος της Βουλής, Άννα Ψαρούδα – Μπενάκη, επισκέφθηκε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια για να του αναγγείλει επισήμως την εκλογή του, στην αρχή τής πρασαγόρευσής της, δήλωνε σιβυλλικά, μεταξύ άλλων, πως τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιορισθούν, τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα μπορούν να παραβιάζονται, η δημοκρατία θα δοκιμασθεί!
Ήταν μια δήλωση που, με βάση τα τότε δεδομένα, δημιούργησε σωρεία ερωτημάτων στους πολίτες, η οποία όμως, ατυχώς, επιβεβαιώνεται σημέρα – από το 2010 κι ύστερα – με τα όσα υφίστανται η χώρα και οι Έλληνες από τους δυνάστες πιστωτές μας και τα οποία δουλικά υλοποιεί ο «αγαπημένος» της Ευρώπης και της Δύσης «αριστερός» Πρωθυπουργός μας και η αριστερο-δεξιά Κυβέρνησή του!
Το τελευταίο, ειδικά, διάστημα λαός και αντιπολίτευση διερωτώνται αν η ελληνική κυβέρνηση ακολουθεί την οδό της μυστικής διπλωματίας σε θέματα εξωτερικής πολιτικής!
Γιατί δεν εξηγείται αλλιώς πως, πριν, ακόμη, στεγνώσει η μελάνη από την υπογραφή τής εθνικά επιζήμιας για τη χώρα μας συμφωνίας με τα Σκόπια, για την οποίαν η αντιπολίτευση τους κατηγόρησε για έλλειψη ενημέρωσης και απόκρυψη της αλήθειας απ’ τον λαό, άρχισαν να μιλούν, ωμά και χωρίς περιστροφές, για περιορισμό των εθνικών συνόρων μας!
Ευρωπαίος, λοιπόν, αξιωματούχος, μόλις πριν από λίγες μέρες, αναφέρθηκε σε «αναδιάρθρωση», δηλαδή σε «επαναχάραξη» (!), των εθνικών συνόρων μας με την Αλβανία• ο δε Έλληνας πρωθυπουργός μίλησε για «διευθέτηση» των συνόρων μας αυτών!
Για ποιαν, όμως, διευθέτηση μας ομιλεί ο πρωθυπουργός, αφού τα σύνορά μας οριοθετήθηκαν με το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας το 1913; Και η δήλωση αυτή τού πρωθυπουργού ήλθε κι «έδεσε» με προηγούμενη, παρόμοια, δήλωση, που έκανε ο Υπουργός Εξωτερικών, μετά την υπογραφή της συμφωνίας των Πρεσπών ότι, «πριν φύγω για διακοπές θα λύσω και το Αλβανικό και τα ελληνοτουρκικά»!
Αυτοί, λοιπόν, οι άνθρωποι ξεπέρασαν τα όρια. Κυβέρνηση και πρωθυπουργός δεν υπολογίζουν τίποτα, δε φοβούνται τίποτα και παίζουν στα ζάρια την Ελλάδα!
Γι’ αυτό και οι Έλληνες πολίτες εύλογα ερωτούν τον Πρωθυπουργό και αυτός υποχρεούται να τους απαντήσει αμελητί.
α. Είναι εθνικά επιτρεπτό η κυβέρνηση δια στόματος του προέδρου της και του υπουργού των Εξωτερικών να αναγνωρίζουν δικαιώματα στους Αλβανούς σε βάρος της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας μας; Πήραν την άδεια από τον λαό για να το κάνουν;
β. Πριν προβούν και οι δυο τους σε τέτοιες βλαπτικές για τα συμφέροντα της χώρας μας δηλώσεις, ενημέρωσε ο Πρωθυπουργός ως όφειλε, τη Βουλή και συνεννοήθηκε με τους αρχηγούς των κομμάτων γι’ αυτήν τη δημόσια δέσμευση της χώρας μας πάνω σε ανύπαρκτα δικαιώματα των γειτόνων Αλβανών; Πάμε, δηλαδή, μόνοι μας να βγάλουμε τα μάτια μας αναγνωρίζοντάς τους τέτοια «δικαιώματα»;
γ. Είναι γνωστός από παλιά ο διάπυρος ασίγαστος πόθος των Αλβανών για τη δημιουργία της «μεγάλης Αλβανίας», με τις διεκδικήσεις τους σε βάρος μας να φθάνουν μέχρι και ολόκληρη την Ήπειρο! Σκέφθηκαν, λοιπόν, ποτέ πως δηλώσεις σαν κι αυτές του Πρωθυπουργού και του Υπουργού του υποδαυλίζουν και τονώνουν τον αλβανικό αλυτρωτισμό και επεκτατισμό;
δ. Σκέφθηκαν, ακόμη, πως με τα όσα, αυθαιρέτως, πράττουν και δηλώνουν ανοίγουν την όρεξη και στους υπόλοιπους άσπονδους ηγέτες των γειτόνων μας των Βουλγάρων και των Τούρκων για αβάσιμες διεκδικήσεις και όψιμους αλυτρωτισμούς; Ποιος τους έδωσε, επιτέλους, τέτοια δικαιώματα να ξεπουλούν κομμάτι – κομμάτι την Ελλάδα – σήμερα τη Μακεδονία, αύριο την Ήπειρο, μεθαύριο τη Θράκη, γιατί, ΝΑΙ, θα την πουλήσουν και αυτήν, κατόπιν το Αιγαίο, ύστερα τα νησιά μας – μέχρις ότου απ’ τη χώρα μας να μη μείνει τίποτα απολύτως που να θυμίζει Ελλάδα;
ε. Γιατί, αλήθεια, δεν ερωτούν τον ίδιον τον λαό αν συμφωνεί ή όχι με αυτές τις εθνικά επιζήμιες επιλογές τους; Και, ακόμη, ΓΙΑΤΙ, αν τολμούν, δεν κάνουν Δημοψήφισμα για τέτοια, ύψιστης εθνικής σημασίας, θέματα;
Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο πως, σε πρόσφατη πανελλαδική δημοσκόπηση, οι ερωτηθέντες όλων των ηλικιών, μαθητές, φοιτητές, αγρότες, εργάτες, υπάλληλοι ένστολοι και μη, μορφωμένοι και μη, ρασοφόροι και επιστήμονες δήλωσαν με έμφαση, σε σχετική ερώτηση, πως είναι πρώτα Έλληνες και ύστερα Ευρωπαίοι! Αυτό λέει πολλά σε ό,τι έχει να κάνει με το μέλλον τής Ευρώπης στην Ελλάδα (sic)• ενώ επιβάλλεται να προβληματίσει σοβαρά και τις πολιτικές ηγεσίες (Ευρώπης και Ελλάδας) αν δεν επιθυμούν να προστεθεί μελλοντικά ένα ακόμη – ΕΧΙΤ μετά από το (πολυσυζητημένο) BREXIT!
Απ’ ό,τι, όμως, φαίνεται, τεράστια εθνικά θέματα, όπως αυτά που αφορούν την εθνική μας ακεραιότητα, την εθνική κυριαρχία, το όνομα, τη γλώσσα, την ταυτότητα και την ιστορία μας είναι μάλλον ψιλά γράμματα για τον πρωθυπουργό και την κυβέρνησή του. Προτεραιότητά τους είναι να εφαρμόσουν μόνο την αριστερο-δεξιά πολιτική τους, αυτήν των ανοιχτών συνόρων!
Για να καταντήσουν την Ελλάδα ξέφραγο αμπέλι και αποθήκη εκατομμυρίων άσιτων, ξέπνοων, λιπόσαρκων και ετοιμόρροπων ανθρώπινων υπάρξεων (!) και για να είναι οι ίδιοι αρεστοί στους πιστωτές μας, τής Ε.Ε. και της Δύσης και να παρατείνουν, έστω και για λίγο, ακόμη, την παραμονή τους στις υπουργικές καρέκλες!
Όσοι, όμως, απεργάζονται τέτοιες βέβηλες πράξεις, όσοι αποτολμούν εθνικές παραχωρήσεις, κατάργηση, επαναχάραξη ή αλλοίωση των εθνικών μας συνόρων, και όσοι ενδεχομένως επιχειρούν ή διαπραγματεύονται ερήμην του λαού και κρυφά απ’ αυτόν, να δεσμεύσουν ή – δεσμεύουν – την Ελλάδα και τις επόμενες γενιές θα λογοδοτήσουν στον λαό και τη Δικαιοσύνη.
Οφείλουν, πάντως, ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του, και θα ωφελούσε τα μέγιστα εαυτούς αλλά και τη Δημοκρατία μας να ενθυμούνται, όσο ακόμη ασκούν την εξουσία, και να έχουν οδηγό τους τη διαχρονική παραίνεση του σοφού Βίαντα (εκ Πριήνης Ιωνίας ορμωμένου), πως «κρατίστην εἶναι δημοκρατίαν ἐν ἧ πάντες ὡς τύραννον φοβοῦνται τόν νόμον».
Μιχάλης Κ. Δερμιτζάκης, δικηγόρος ε.τ.
Ανοιχτή επιστολή διαμαρτυρίας προς τον Έλληνα Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα απέστειλαν τα παιδιά των πεσόντων του έπους του 1940-1941, με αφορμή τον αποκλεισμό τους από την τελετή μνήμης που πραμγατοποιήθηκε στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο των Βουλιαρατών, ύστερα από την συμφωνία που επετευχθει με την Αλβανία για τον επαναπατρισμό των οστών των 100 πρώτων πεσόντων, από τους περίπου 8.000.
Γράφει η Έρντα Πρέντσι*