Σελίδες

Ο Ράμα είναι εχθρός της Ελλάδας: Μήπως ήρθε η ώρα να ασχοληθεί σοβαρά μαζί του η Αθήνα

Αποφασισμένη να οδηγήσει στα άκρα τις ελληνοαλβανικές σχέσεις  δείχνει η κυβέρνηση Ράμα και με γνωστές «Χοτζικής» έμπνευσης επιλογές πυροδοτεί την ένταση επενδύοντας στην εκμετάλλευση των αντιδράσεων που προκαλεί η ίδια ,στην ελληνική κοινή γνώμη.
Έτσι μετά  το σύνθημα που έδωσε ο ίδιος ο Έντι Ράμα με το tweet του το απόγευμα της Κυριακής λίγες ώρες μετά τον θάνατο του Κωσταντίνου Κατσίφα, οι αλβανικές αρχές αρνούνται να συνεργασθούν όπως οφείλουν βάσει και διμερών συμφωνιών για την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης, πυροδοτώντας έτσι αντιδράσεις στην Ελλάδα τις οποίες επιχειρούν να εκμεταλλευθούν πολιτικά και διπλωματικά.
  • Με τρόπο που προσβάλει την μνήμη του νεκρού και προκαλεί την Ελλάδα, που χωρίς να παραγνωρίζει το γεγονός ότι ο ομογενής επέδειξε παραβατική και επικίνδυνη συμπεριφορά, επιμένει ότι όπως σε κάθε χώρα που υπάρχει κράτος δικαίου η ποινή για κάθε αδίκημα δεν «επιβάλλεται και εκτελείται» από μια  μονάδα μασκοφόρων των ειδικών δυνάμεων της Αστυνομίας, αλλά από την Δικαιοσύνη, η Αλβανική κυβέρνηση αρνείται κάθε συνεργασία με τις Ελληνικές Αρχές.
Αντ’ αυτού ο κ. Μπουσάτι έχει δώσει εντολές στο Υπουργείο Εξωτερικών να περάσει στην αντεπίθεση με προκλητικά διαβήματα στην Ελληνίδα πρεσβευτή Ελένη Σουρανή, δύο σε διάρκεια ενός 24ωρου.
Σύμφωνα με Αλβανικά ΜΜΕ μάλιστα την Τρίτη το απόγευμα το αλβανικό ΥΠΕΞ έσπευσε να εκδώσει ανακοίνωση για το περιεχόμενο του διαβήματος προς την Ελληνίδα πρεσβευτή, πριν ακόμη αυτή αποχωρήσει από το κτίριο του αλβανικού ΥΠΕΞ (όπως φαίνεται και από τον χρόνο των πλάνων της άφιξης της Ελληνίδας πρεσβευτή στο αλβανικό ΥΠΕΞ).
  • Στο πρώτο διάβημα την Τρίτη το απόγευμα η αλβανική κυβέρνηση αγνοώντας προκλητικά τους ήπιους τόνους και το απλό αίτημα για συμμετοχή Έλληνα ιατροδικαστή και αστυνομικών στην διερεύνηση της υπόθεσης δήλωσε ότι το «σοβαρό γεγονός διερευνάται από την Αλβανική Εισαγγελία σοβαρών εγκλημάτων. Ο θεσμός αυτός είναι η μόνη αρχή σύμφωνα με το Σύνταγμα και την αλβανική νομοθεσία αρμόδια να διεξάγει ανεξάρτητη έρευνα για κάθε αδίκημα που προκύπτει στο έδαφος της Αλβανίας» Και με ειρωνικό τρόπο η ανακοίνωση προσέθεσε ότι η «Αλβανία είναι ασφαλές και ήσυχο μέρος για όλους τους πολίτες, χωρίς διακρίσεις συμπεριλαμβανομένων και εκείνων της ελληνικής ιθαγένειας»…
Καθώς η ελληνική πίεση παρέμενε στο τραπέζι, το αλβανικό ΥΠΕΞ επανήλθε την Τετάρτη το μεσημέρι και καλώντας και πάλι την Ε. Σουρανή για διάβημα επιχείρησε να εκμεταλλευθεί το κύμα αντιδράσεων στην Αθήνα το οποίο επιχείρησε να μεγιστοποιήσει  και δραματοποιήσει, ώστε τελικά να ζητήσει και τα… ρέστα.
Η αναφορά και μόνο στις δημόσιες ανακοινώσεις του αλβανικού ΥΠΕΞ ότι τέθηκαν στην κ. Σουράνη τα «γεγονότα που συνέβησαν στην Ελλάδα, αρχής γενομένης από τον συναγερμό για τοποθέτηση βόμβας κοντά στην αλβανική πρεσβεία στην Αθήνα, τον εμπρησμό αλβανικών επιχειρήσεων (σ.σ. αν και ηταν Βορειοηπειρωτών), τις  διαδηλώσεις μπροστά από την πρεσβεία και το προξενείο και την καύση της εθνικής σημαίας» λειτουργεί εμπρηστικά καθώς δημιουργεί την εικόνα στην αλβανική κοινή γνώμη ότι στην Ελλάδα έχει ξεκινήσει… πογκρόμ εναντίον των Αλβανών πολιτών.
Ο κ. Ράμα έχει πολλούς λόγους να θέλει να αλλάξει την ατζέντα στρέφοντας την κοινή γνώμη στο σίγουρο μονοπάτι του τυφλού ανθελληνισμού. Μια επιλογή, που στοχοποιεί συγχρόνως την ελληνική μειονότητα, που εκτός όλων των άλλων έχει να αντιμετωπίσει τους τελευταίους μήνες τη συστηματική επέλαση εις βάρος των περιουσιακών δικαιωμάτων κυρίως στην Χειμάρρα, από συμφέροντα που συνδέονται με το οργανωμένο έγκλημα και την κυβέρνηση Ράμα.
  • Το αλβανικό καθεστώς και αυτό δεν αφορά μόνο τον Ε. Ράμα, είναι  βαθύτατα διαπλεκόμενο με το οργανωμένο έγκλημα και την διακίνηση ναρκωτικών σε όλη την Ευρώπη. Όλοι στα Τίρανα γνωρίζουν ότι υπό τα παρούσες συνθήκες δεν μπορεί να υπάρξει ευρωπαϊκή πορεία για την Αλβανία, όταν αποτελεί την μεγαλύτερη παραγωγό χασίς στην Ευρώπη και από το έδαφος της διακινούνται πλέον και σκληρά ναρκωτικά προς όλη την Ευρώπη.
Η αντίληψη ότι η σύγκρουση με τους «εθνικιστές» της Ελλάδας και με την ελληνική κυβέρνηση που τους… υποστηρίζει, προσφέρει ένα ισχυρό άλλοθι για τον κ. Ράμα προκειμένου να καλύψει ότι το πραγματικό εμπόδιο στην ύπαρξη κράτους δικαίου στην χώρα και στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Αλβανίας με την Ε.Ε., είναι η δίκη του «ευλογία» και συγκάλυψη στο οργανωμένο έγκλημα.
Η Αθήνα έχει επιδείξει αξιοθαύμαστη υπομονή και ανοχή απέναντι σε μια αλβανική κυβέρνηση η οποία θεωρεί ότι δικαιούται μόνο να απαιτεί και να «εισπράττει» από την Ελλάδα, ενώ συγχρόνως είναι κεκτημένο δικαίωμα της να στρέφεται εναντίον της Ελλάδας και να χρησιμοποιεί ως «όμηρο» την Ελληνική Εθνική Μειονότητα για να εξυπηρετεί δικές της επιδιώξεις που τα τελευταία χρόνια συμπίπτουν σε στρατηγικής σημασίας θέματα με εκείνα του Ταγίπ Ερντογάν.
  • Αυτό όμως δεν μπορεί να συνεχίσει να γίνεται αποδεκτό. Η Αλβανία και η ηγεσία της πρέπει να αντιληφθούν επιτέλους ότι το «διαβατήριο» για την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας αλλά και για την επιβίωση εκατοντάδων χιλιάδων οικογενειών που περιμένουν το έμβασμα από την Ελλάδα, δεν το έχει ο Ταγίπ Ερντογάν, αλλά η Αθήνα. Ίσως ακούγεται δυσάρεστο, αλλά η διπλωματία και οι σχέσεις μεταξύ των κρατών δεν είναι πάντοτε μια φιλική παρτίδα πινάκλ η μπιρίμπα…
Και τώρα είναι η ώρα να δώσει το στίγμα η Αθήνα, όχι μόνο με αφορμή την δολοφονία του Κωνσταντίνου Κατσιφα, αλλά για το σύνολο των ελληνοαλβανικών σχέσεων.
  • Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Έντι Ράμα: Η ιστορία ενός πραγματικού γενίτσαρου

Οι γενίτσαροι είναι ένα αγκάθι της ελληνικής ιστορίας που την πονά. Ποιες είναι οι ρίζες αυτών. Ποια η κατάληξή τους. Πόσο πόνεσαν τον ελληνισμό; Ποιοι είναι οι γενίτσαροι που επιβίωσαν μέχρι σήμερα και συνεχίζουν να μάχονται κατά της πατρίδας τους;

Ο αληθινός γενίτσαρος, ο Έντι Ράμα, είναι δυστυχώς κατά το ήμισυ Έλληνας και η μητέρα του, η Ελληνίδα Ανέτα Κολέκα, από το ελληνικό χωριό «Βουνό” της Χειμάρρας είναι ανηψιά του Έλληνα γενίτσαρου κομμουνιστή -φυσικά- και απηνούς διώκτη των συμπατριωτών του Βορειοηπειρωτών, Σπύρου Κολέκα.
Το κάθαρμα αυτό, ο θείος του ΄Έντι Ράμα, Σπύρος Κολέκας, υπήρξε ένας από τους εφιάλτες, τους προδότες των συμπατριωτών του Βορειοηπειρωτών επί κομμουνιστικού καθεστώτος στην Αλβανία οπότε και διετέλεσε μέχρι και αναπληρωτής πρωθυπουργός του Εμβέρ Χότζα, νούμερο δύο, δηλαδή, του κομμουνιστικού καθεστώτος της Αλβανίας.

Μαζί με έναν άλλον γενίτσαρο Έλληνα Βορειοηπειρώτη, τον Γιώργο (Γκόγκο) Νούση, επίσης από το χωριό Βουνό της Χειμάρρας βρίσκονταν πίσω από τις αποφάσεις εκτοπισμών των συμπατριωτών τους Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου. Οι εξόριστοι γράφονταν στα δημοτολόγια τον νέων τόπων όπου υποχρεώνονταν να διαμείνουν, ως αυτόχθονες Αλβανοί, τους επιβάλλονταν η απαγόρευση της ομιλίας στην ελληνική γλώσσα κ.α..

https://www.pentapostagma.gr/ 

Αλβανοί και Έλληνες, ούνα φάτσα ούνα ράτσα Shqiptarë dhe grekë ..Una faccia, una razza!



Θυμάμαι εκεί στην αρχή της δεκαετίας του ενενήντα, τότε που είχε ανοίξει ο Σαμαράς τα σύνορα με την Αλβανία (καλώντας τους ομογενείς να κάνουν «Χριστούγεννα στην πατρίδα»), όταν είχαν καταφθάσει ξαφνικά στην Ψωροκώσταινα εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι. Ένα κύμα μεταναστευτικό, για το οποίο δεν ήταν κανένας προετοιμασμένος, ούτε από τη μία ούτε από την άλλη πλευρά. Και δυο κουλτούρες, κάποτε ίδιες και απαράλλαχτες, που είχαν ωστόσο απομακρυνθεί τα μάλα μετά από διακοπή επικοινωνίας που πλησίαζε τον μισό αιώνα…
Διάλλειμα εδώ μισό λεπτό, για να αραδιάσω μερικές προσωπικές εμπειρίες. Την Αλβανία είχα την εμπειρία να την επισκεφθώ το 1987, πολύ πριν ανοίξουν επισήμως τα σύνορα. Τότε είχε αρθεί η «εμπόλεμος κατάστασις» με πρωτοβουλία Παπούλια (εξ ου και το μαχητικό σύνθημα «Παπούλια, προδότη, Αλβανέ»…) και κάποια γατόνια τουριστικοί πράκτορες έστησαν τις πρώτες εκδρομές. Και θ’ αφήνανε οι Έλληνες περιηγητές την ευκαιρία να πάει χαμένη; Ακόμη θυμάμαι που με είχε πάρει ο πατέρας μου τηλέφωνο και μου είχε πει να ακολουθήσω έναν τοπικό σύλλογο Τρικαλινών στην Αλβανία. «Έλα, πλάκα θα έχει, θα πάμε σε άλλον πλανήτη», μου έλεγε προσπαθώντας να με ψήσει. Και ψήθηκα!
Και είχε και δίκιο. Άλλος πλανήτης ήταν η Αλβανία του 1987. Με φιλοκινεζικό κομμουνισμό ακόμη, με Ραμίζ Αλία στην εξουσία, με πολυβολεία κάθε εκατό μέτρα από τα σύνορα ως την Κορυτσά, όλα να κοιτάνε Ελλάδα. Και λάσπη πολλή και φτώχεια και κακομοιριά και μαγαζιά μηδέν και χλίδα ζερό και κυρίους μιας κάποιας ηλικίας να γυρνάνε στην κεντρική πλατεία πιασμένοι χέρι χέρι. Λόγω ανδρικής φιλίας, λόγω παλαιού εθίμου, μην πάει ο νους σας στο πονηρό. Οι γείτονες είχαν μείνει στη δεκαετία του τριάντα και δεν είχαν ακολουθήσει ούτε στιγμή την πορεία της υπόλοιπης Ευρώπης –ούτε της Δυτικής, ούτε της Ανατολικής.
Φαντασθείτε λοιπόν αυτόν τον κόσμο να έρχεται σε επαφή εντελώς ξαφνικά και εντελώς απρόσμενα με την πετροκωστοπουλική Ελλάδα του ενενήντα κάτι. Μίγμα εκρηκτικό προέκυψε και αναστάτωση μέγιστη. Με τους Ελληνάρες να πάνε να τους βγάλουν όλους εγκληματίες τους Αλβανούς. Τους το έλεγα τότε κι ακόμη το πιστεύω:
«Αν ήταν όλοι εγκληματίες, δεν θα είχε μείνει ούτε ρουθούνι ελληνικό. Το ίδιο ποσοστό κακοποιών έχουμε κι από τις δύο μεριές και πιο πολύ απ’ όσο νομίζουμε τους μοιάζουμε…»
Το έλεγα τότε και θα επιμείνω και τώρα. Δεν είμαστε ούνα φάτσα ούνα ράτσα με τους Ιταλούς, με τους Αλβανούς είμαστε. Και οι δυο φυλές μια χαρά αποτελούσαν συγκοινωνούντα δοχεία επί χιλιάδες χρόνια και καυγάδιζαν και συμμαχούσαν (ξεχάσαμε τώρα τη συμβολή της Αρβανιτιάς στον αγώνα του 1821;) και τα χαλάγανε και τα φτιάχνανε. Διεκόπη η επικοινωνία επί πενήντα χρόνια λόγω τρέλας και τρόμου του Εμβέρ Χότζα (κι επειδή οι Δυτικοί δεν ξέρανε τι στο διάολο να την κάνουνε την Αλβανία) και χάσαμε για καιρό τα γράδα μας. Εδώ και αρκετά έτη όμως τα έχουμε βρει και συμβαδίζουμε. Με τόσους και τόσους μεικτούς γάμους, με τόσα και τόσα παιδάκια αλβανικής καταγωγής που έχουν γεννηθεί εδώ και αναγνωρίζουν την Ελλάδα ως πατρίδα τους, με τόσες και τόσες επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται ένθεν κακείθεν της συνοριακής γραμμής, δεν μας παίρνει άλλωστε και να μην τα βρούμε.
Γι’ αυτό ακούγονται εξόχως παράλογες οι κραυγές όσων ζητούν πόλεμο εδώ και τώρα για το φονικό στις Βουλιαράτες. Ιδίως κάποια ουρλιαχτά που απαιτούν να αναλάβει δράση η ελληνική αεροπορία. Σαν εκείνο τον ήρωα τον Θωμά Βρακά, που πήρε μια μέρα το αεροσκάφος της ΠΑ κι έριχνε προκηρύξεις «Μπερίσα και Μέξι, θα φύγετε πριν φέξει». Έκτοτε η γελοιότητα έβαλε κοστούμι, αλλά τρίχωμα και νύχια και δόντια δεν άλλαξε ούτε μια στιγμή…
Kristos Ksanthaki

Mbaj mend aty diku nga fillimi i viteve nëntëdhjetë, kur Samaras hapi kufirin me Shqipërinë (duke ftuar minoritarët të bënin Krishtlindjet në atdhe) qindra mijëra njerëz erdhën  papritmas në Psorokosta. Një valë migratore që i gjeti të gjithë të papërgatitur në të dyja anët. U takuan dy kultura, thuajse identike të ndara nga një ndërprerje e komunikimit që po i afrohej një gjysmë shekulli.
Po ndalem këtu për të renditur disa përvoja personale. Shqipërinë pata mundësi të vizitoj në vitin 1987, shumë kohë përpara se të hapeshin zyrtarisht kufijtë. Në atë kohë me iniciativën e ish-ministrit Papulias u abrogua "gjendja e luftës" (këtu zë vend edhe slogani i asaj kohe "Papulias tradhtar, Papulaias shqiptar) dhe disa operatorë turistikë organizuan turnetë e parë. Si mund ta linin grekët shëtitës këtë mundësi t'u ikte ngaqe duart ? Mbaj mend që më kishte marrë në telefon im atë dhe më kërkoi të ndiqnim një tur lokal nga Trikala në Shqipëri. "Ejani, do jetë aventurë, do shkojmë në një tjetër planet", më tha duke u përpjekur të më bindte.  U binda. 
Dhe ai kishte të drejtë. Shqipëria e vitit 1987 ishte një tjetër planet. Me një komunizëm filokinez dhe  Ramiz Alinë në pushtet, rruga nga kufiri në Korçë çdo njëqind mëtra ishte me artileri të drejtuara nga Greqia. Kishtë baltë, shumë varfëri dhe mizerje, zero dyqane dhe burra të kapur pëe krahu që i vinin rrotull pazarit. Miqësi burrash apo ndonjë zakon i vjetër, nuk ka pse të pushtoheni nga mendime të liga. 
Fqinjët kishin mbetur në vitet tridhjetë dhe nuk kishin ndjekur rrjedhën e pjesës tjetër të Evropës - as Perëndimit, as Lindjes. Pra, imagjinoni që ky popull u vu në kontakt papritmas me Greqinë e viteve nëntëdhjetë. Rezultoi një përzierje eksplozive dhe u trazim i madh. Me grekët, që,i quanim të gjithë shqiptarët kriminelët shqiptarë. 
Ua thosha që atëherë dhe e besoj edhe sot:
Po të ishin të gjithë kriminelë, nuk do kishte mbetur grek në këmbë. E njëjta përqindje  banditësh është nga të dyja anët, dhe ne u ngjajmë më shumë nga sa mendojmë..
Ua thosha atëherë dhe insistoj dhe tani. Ne nuk jemi "una faccia, una razza" me italianët, por me shqiptarët. Të dy fiset kanë qenë enë komunikmi për mijëra vjet, kanë luftuar dhe janë  marrë vesh për bukuri (të mos harrojmë kontributin e Arvanitëve në luftën e vitit 1821) i prishnin dhe i rregullonin muhabetet vetë.
Komunikimi u ndërpre për pesëdhjetë vjet nga çmenduria dhe terrori i Ervir Hoxhës (edhe për faktin se Perëndimi nuk e dinte se çfarë do të bënte me Shqipërinë),  dhe ne i humbëm gradat për një kohë të gjatë. Por prej disa vitesh i kemi gjetur muhabetet dhe tani po bashkëudhëtojmë. Me kaq shumë martesa të përziera, me kaq shumë fëmijë të origjinës shqiptare që kanë lindur këtu dhe njohin Greqinë si atdheun e tyre, me aq shumë biznese që veprojnë përgjatë vijës kufitare, nuk ka si të mos merremi vesh. 
Prandaj ngjajnë jashtëzakonisht absurde ulërimat e atyre që po bëjnë thirrje për luftë pas ngjarjes në Bularat. Veçanërisht britmat e atyre që thonë se aviacioni grek duhet të veprojë. Si ai heroi  Thoma Vraka, i cili e mori një avion duke lëshuar fletushka "Berisha dhe Meksi, do të largoheni para se të feksi". Që atëherë, karagjozllëku ka veshur tjetër kostum, por flokët, thonjtë dhe dhëmbët nuk kanë ndryshuar për asnjë moment ...