Πελασγός Κορυτσάς- Pelasgos Korçë

Όταν προσεύχεσαι, να ξεχνάς την σωματική σου αρρώστια, να την αποδέχεσαι σαν κανόνα, σαν επιτίμιο, για την άφεση των αμαρτιών σου. Για τα παραπέρα μην ανησυχείς, άφησέ τα στο Θεό κι ο Θεός ξέρει τη δουλειά Του. Άγιος Πορφύριos * * * * * * * * * Όσο κόβεις σχέσεις από τα κοσμικά, τόσο ελευθερώνεται ο νούς σου και καθαρίζει και προσεύχεσαι καλύτερα. Γέροντας Ιερώνυμος της Αιγίνης * * * * * * * * * Για να προσευχηθούμε με την καρδιά  για τον συνάνθρωπό μας, πρέπει να τον πονέσουμε. Να βγούμε σιγά-σιγά από τον εαυτό μας και ν’αρχίσουμε ν’αγαπάμε και να πονάμε τους συνανθρώπους μας εάν θέλουμε  η  προσευχή μας να γίνει καρδιακή. Να κάνουμε τον πόνο του, δικό μας πόνο. Άγιος Παΐσιος * * * * * * * * * * * * * * * Καμιά προσευχή δεν πάει χαμένη. Εμένα η προσευχή με κράτησε τόσα χρόνια. Άγιος  Ιάκωβος  Τσαλίκης * * * * * * * * * * * * * * * Μην αφήνεις την προσευχή. Να φοβάσαι την αμέλεια και την αδιαφορία. Όταν το π...

Μαρτυρίες ενός Έλληνα στρατιώτη για την Κορυτσά του 40 . ( Βίντεο)   Καθώς κάμνουμε την επίσκεψή μας στο Ντρένοβο, ξαφνιαζόμαστε που βλέπουμε τον κόσμο να μας μιλάει ελληνικά, να φοράει την ίδια με μας φορεσιά, να έχει το ίδιο βλέμμα και την όμοια έκφραση. Στα μαγαζιά πίνουμε ούζα, κονιάκ, γλυκά τρώμε και διαβάζουμε στο κοινοτικό γραφείο, σε γλώσσα ελληνική και αλβανική: «Εν ονόματι της Α.Μ του Βασιλέως Γεωργίου ανακηρύσσω την πόλιν Κορυτσάς ελευθέραν και καλώ τον λαόν εις υποταγήν. Ο Δ/της Κορυτσάς» Κρέας 70 δραχμές, 10 λεκ. Το σχολείο γεμάτο από υλικά του εχθρού. Πλήθος ποδήλατα, μουσικά όργανα και άλλα.. σελ 33   Μέχρι το λεκανοπέδιο της Κορυτσάς βρίσκαμε κόσμο να μιλάει ελληνικά θαυμάσια. Οι αρβανίτες έδειχναν ικανοποίηση και χαρά από τις επιτυχίες του στρατού μας.   Το μέρος φτωχό και ο κόσμο φτωχός. Σε πολλά χωριά δεν βρίσκουμε σχολεία. .. σελ 37   … Να η σιλουέτα της Κορυτσάς . Φτάσαμε! Πολλά...

Γεννεαλογία Ευθ. Κ. Ι. Μήτκου.       “Ο ιερεύς από Δέλβινον μετ ῴ κησεν εις Μπόριαν, μεγαλούπολιν ούσαν τότε. Εγέννησεν τούτος τον Αθανάσιον, ο δε Αθανάσιος τον Δημήτριον (Μήτκον) και ο Δημήτριος τον Ιωάννην και Αναστάσιον, Αικατερίναν, και Λήναν, ο δε Ιωάννης τον Κωνσταντίνον, Ναούμ, Πέτρον, Χρήστον, Δημήτριον, και Αθανάσιον. Και τέλος ο Κωνσταντίνος τον Ευθύμιον, Φίλιππον, Ιωσήφ, Ιωάννην, Αικατερίναν, Μαρίαν, και Θεμιστοκλέα. Εκ των αδελφών του Κωνσταντίνου οι μεν Ναούμ, Πέτρος και Δημήτριος, έμειναν άτεκνοι διόλου καίτοι νυμφευθέντες (δεν ετεκνοποίησαν) ο δε Χρήστος επήγεν εις την Επανάστασιν της Ελλάδος του 1821, ως αγωνιστής, και εφονεύθη, ως και ο Αθανάσιος απέθανεν άγαμος. Εκ δε των αδελφών του Ευθυμίου, ο μεν Φίλιππος απέθανε τριετής, ο δε Ιωσήφ 32 ετών νυμφευμένος καταλιπών μόνον ένα υιόν τον Ιωάννην. Ο δε έτερος Ιωάννης απέθανε 13 ετών, και οι λοιποί κόρη και ο Θεμιστοκλής απέθανον νήπια όντα ακόμη. Η δε Αικατερίν...

Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ΘΕΕ ΜΟΥ   Ὅταν τριγύρω βλέπω τῆς φύσεως τὰ κάλλη, τὸν ἥλιο, τὴ σελήνη, τ’ ἄστρα τὰ φωτεινά, τὴ θάλασσα, π’ ἀφρίζει κι ἁπλώνεται μεγάλη, τοὺς ποταμούς, τὰ δένδρα, τοὺς κάμπους, τὰ βουνὰ καὶ τ’ ἄνθη, ποὺ στολίζουν ἀγροὺς καὶ μονοπάτια, Σ’ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, ποὺ  μοῦ   δωκες τὰ μάτια.   *** Κι ὅταν ἀκούω τὸ φλοῖσβο στὴν ἥσυχη ἀμμουδιὰ κι ὅταν ἀκούω στὸ δάσος τὸ ζηλεμμένο ἀηδόνι κι ὃταν ἀκούω τ’ ἀγέρι στοῦ δέντρου  τὰ κλαδιὰ κι ὅταν ἀκούω ἀκόμη τοὺς στεναγμοὺς τοῦ γκιώνη καὶ τὴ φωνὴ τοῦ γρύλλου στὴ σκοτεινὴ νυχτιά, Σ’ εὐχαριστῶ, Θεέ μου , ποὺ   μοῦ ᾽ δωκες τ’ αὐτιά.   *** Κι ὅταν στὸ δρόμο βρίσκω γέρο, τυφλό, ζητιᾶνο ἢ κι ὀρφανὰ παιδάκια, ποὺ τρέμουν καὶ πεινοῦν, καὶ σταματῶ μ’ ἀγάπη κι ἐλεημοσύνη κάνω κρυφὰ ἀπ’ τοὺς διαβάτες, ποὺ δίπλα μου περνοῦν, κι εὐφραίνετ’ ἡ ψυχή μου κι ἀγάλλεται καὶ χαίρει, Σ’ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, ποὺ μοῦ   ’δωκες τὸ χέρι. . ᾽Ιωάννης Πολέμης

Ο ΤΥΦΛΟΣ   Τὶ εἶν' ἡ βοὴ στὸ Γολγοθᾶ ποὺ κόσμος τρέχει ἀπάνω; -Πηγαίνουν νὰ σταυρώσουν δυὸ μαζί μὲ κάποιον πλᾶνο. -Ποιοὶ νἆν οἱ δυὸ, ποὺ ἐκδικητής ὁ χάρος τοὺς προσμένει; -Κλέφτες, φονιάδες, ἄρπαγες, κακούργοι ξακουσμένοι. -Καὶ ποιὸς ὁ πλᾶνος ποὺ κι αὐτὸς θὰ σταυρωθῇ μαζὶ τους; -Τοὺς Φαρισαίους ρώτησε, εἰναι δουλειὰ δικὴ τους! -Θὰ πάω νὰ δῶ... Εἶπα «νὰ δῶ» κι ἦρθαν στὸ νοῦ μου πάλι. Τὰ χρόνια ποὺ ἤμουνα τυφλός. Τυφλός! Ἐσεῖς οἱ ἄλλοι δὲν ξέρετε πόσο ἡ ψυχή μέσα στὰ στήθη εἶν' ἄδεια, ὅταν μὲ μάτια ὁρθάνοιχτα βαδίζει στὰ σκοτάδια! Πῶς τὴ θυμοῦμαι τὴ στιγμή ποὺ ἐστάθη αὐτός μπροστὰ μου καὶ μ' εὐσπλαχνίσθη, κ’ ἔσκυψε, πῆρε πηλὸ ἀπὸ χάμου κι ἀλείφοντας τὰ μάτια μου μὲ τὸν πηλό ἐκεῖνο, μοῦ εἶπε νὰ πάω στοῦ Σιλωάμ τὴ στέρνα νὰ τὰ πλύνω! Ὅταν τὸν πρωτοακτίκρυσα τὸν Φωτοδότη ἐμπρός μου, στὴν ὄψη του εἶδα ὅλες μαζὶ τὶς ὀμορφιὲς τοῦ κόσμου. Μοσχοβολοῦσε κ’ ἔλαμπε τὸ κάθε κίνημά του... Φῶς καὶ τὰ χείλη, κ’ ἡ φωνή, τὰ μάτια κ’ ἡ ματιά του. Στὰ χείλη...

Η ΣΦΕΒΑ με συγκίνηση αποχαιρετά τόν Γεώργιο Μπάκο, τον εμβληματικό φύλακα και την “ψυχή” του στρατιωτικού  νεκροταφείου των ηρώων του 1940, στο χωριό Βουλιαράτες του Αργυροκάστρου.             Γνήσιος Ηπειρώτης  με καρδιά γεμάτη αγάπη για τον Χριστό και την Ελλάδα, αρετές που διδάχθηκε από την οικογένειά του στα δύσκολα χρόνια της αθεϊστικής δικτατορίας του Ενβέρ Χότζα ανέλαβε με υψηλό αίσθημα ευθύνης  και παρά τον κίνδυνο,   την διαφύλαξη της μνήμης των νεκρών αξιωματικών και οπλιτών, που έδωσαν τη ζωή τους είτε στις μάχες που έγιναν για την απελευθέρωση της Δρόπολης τον Νοέμβριο του 1940, είτε πέθαναν στο ορεινό νοσοκομείο που λειτουργούσε κατά την διάρκεια του πολέμου στο χωριό του, στους Βουλιαράτες. Ο πατέρας του Δημήτρης διέσωσε σε σχεδιάγραμμα τα ονόματα και τις θέσεις που είχαν ταφεί οι νεκροί, και όταν στη δικτατορία του  Χότζα, καταστράφηκαν οι πρόχειροι σταυροί που είχαν στηθεί...

Την νύχτα της 19 προς 20 Μαρτίου 1914 ημέρα Τετάρτη ξεκίνησε η επανάσταση, η εξέγερση των Ελλήνων της Κορυτσάς ενάντια στους Αλβανούς και τους Ολλανδούς που τους βοηθούσαν. Δύο ώρες μετά την έναρξη της επανάστασης δολοφονείται   μπροστά από τον Ναό του Αγίου Γεωργίου ο διάκων   Βασίλειος Γκιώνης. Ένας άξιος επαναστάτης από το Λάμποβο του Αργρυροκάστρου. Τον άφησαν άταφο για τέσσερις μέρες μέχρι που έγινε αγνώριστος. Κατά τις πενθήμερες μάχες   όπου 5000 γέγκιδες ήρθαν από την Άνω Αλβανία και περιέζωσαν την πόλη , έπεσαν 114 (μεταξύ των οποίων και 7 γυναίκες) άτομα στην Κορυτσά. Ακολούθησε άγριος διωγμός. Εκδιώχθηκαν οι Έλληνες και μόνο για έναν χαιρετισμό όπως είναι το "καλημέρα" και οι Άθλιοι αλβανίζοντες χριστιανοί χρησιμοποίησαν τα πάντα για να αλλάξουν την ιστορία του τόπου, να εισάγουν την αλβανική ως την μόνη γλώσσα στην εκκλησία κ.α. Στις 24 Ιουνίου 1914 οι αυτονομιακές δυνάμεις υπό την αρχηγία του ταγματάρχου   κ Γ...