ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ

ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ

«Διάσωσον ἀπὸ κινδύνων τοὺς δούλους σου, Θεοτόκε, ὅτι πάντες μετὰ Θεὸν εἰς σὲ καταφεύγομεν ὡς ἄρρηκτον τεῖχος καὶ προστασίαν»

(Παρακλητικὸς κανὼν)

ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ, ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, παράκλησις πρὸς τὴν ὑπεραγία Θεοτόκο Μαρία.

―Ὄχι, λένε. Ἐμεῖς δὲν θέλουμε παρακλήσεις καὶ εὐχέλαια καὶ ἁγιασμούς.

Ποιοί εἶνε αὐτοί; Εἶνε οἱ ἄθεοι. Καὶ ἐκτὸς ἀπ᾿ αὐτοὺς εἶνε καὶ οἱ χιλιασταὶ ἢ γιεχωβῖτες καὶ ἄλλοι ἀκόμη αἱρετικοί, ὅπως οἱ διαμαρτυρόμενοι. Ὅλοι αὐτοὶ ἀφρίζουν ἀπὸ τὴν κακία τους ὅταν ἀκοῦνε, ὅτι ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι κάνουμε Παράκλησι πρὸς τὴν Παναγία. Αὐτοὶ λένε καὶ γράφουν, ὅτι μόνο στὸ Γιεχωβᾶ κάνουμε προσευχὴ καὶ ὄχι σὲ ἄνθρωπο. Ἡ Παναγία εἶνε ἄνθρωπος…

Τί ἔχουμε ν᾿ ἀπαντήσουμε σ᾿ αὐτοὺς τοὺς ἀντιχρίστους; Ἀπαντοῦμε συντόμως τὰ ἑξῆς.

Ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ δὲν λέμε, ὅτι κάνουμε τὴν προσευχή μας στὴν Παναγία, ἀλλ᾿ ὅτι μὲ τὶς δεήσεις καὶ τὶς παρακλήσεις, ποὺ κάνουμε πρὸς τὴν Παναγία, τὴν παρακαλοῦμε νὰ προσευχηθῇ αὐτὴ στὸ Χριστὸ γιὰ μᾶς. Ἀλλὰ τὸ νὰ ζητοῦμε τὴν προσευχὴ τῆς Παναγίας, αὐτὸ δὲν τὸ ἀπαγορεύει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ἡ ἁγία Γραφή, ποὺ κρατᾶνε στὰ χέρια τους κι αὐτοὶ οἱ θεομπαῖκται χιλιασταί. Ἄνοιξε, ἄνθρωπέ μου, ἄνοιξε τὴν ἁγία Γραφή, τὴν Καινὴ Διαθήκη, Ἐπιστολὴ Ἰακώβου, κεφάλαιο 5ο, στίχο 16. Ἐκεῖ θ᾿ ἀκούσῃς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο νὰ λέῃ· «Ἐξομολογεῖσθε ἀλλήλοις τὰ παραπτώματα, καὶ εὔχεσθε ὑπὲρ ἀλλήλων, ὅπως ἰαθῆτε·πολὺ ἰσχύει δέησις δικαίου ἐνεργουμένη» (Ἰακ. 5,16). Ἀκοῦτε, Χριστιανοί μου; Νὰ ἐξομολογῆσθε, λέει, τὶς ἁμαρτίες σας. Νὰ προσεύχεσθε ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλο· γιατὶ ἡ προσευχή, ὅταν γίνεται ἀπὸ ἕνα δίκαιο ἄνθρωπο, ἔχει πολλὴ δύναμι. Καὶ σὰν ἀπόδειξι τῆς δυνάμεως, ποὺ ἔχει ἡ προσευχὴ τοῦ δικαίου ἀνθρώπου, ἀναφέρει ἕνα παράδειγμα ἁγίου. Τρία χρόνια καὶ ἕξι μῆνες εἶχε νὰ βρέξῃ. Ὅλα εἶχαν ξεραθῆ. Τὰ πηγάδια καὶ οἱ ποταμοὶ στέρεψαν. Τὰ ζῷα ψοφοῦσαν. Οἱ ἄνθρωποι πέθαιναν. Δυστυχία μεγάλη. Ποιός σταμάτησε τὸ κακό; Ποιός ἔκανε τὸν οὐρανὸ νὰ γεμίσῃ ἀπὸ σύννεφα, νὰ πέσῃ βροχὴ καὶ νὰ ποτίσῃ κάμπους καὶ βουνά; Ὁ προφήτης Ἠλίας. Αὐτὸς μὲ τὴν προσευχή του ἔκλεισε καὶ ἄνοιξε τὸν οὐρανό.

Ἡ προσευχὴ τοῦ προφήτου Ἠλία εἶχε δύναμι. Καὶ ὄχι μόνο τοῦ προφήτου Ἠλία, ἀλλὰ καὶ οἱ προσευχὲς τῶν ἄλλων ἁγίων, ποὺ ἀναφέρει ἡ Γραφή, εἶχαν δύναμι. Καὶ τώρα ἐρωτοῦμε τοὺς γιεχωβῖτες: Ἐὰν οὶ προσευχὲς τοῦ προφήτου Ἠλία καὶ τῶν ἄλλων ἁγίων ἀκούγωνται καὶ γίνωνται θαύματα, πῶς δὲν θ᾿ ἀκούγωνται οἱ προσευχὲς καὶ οἱ δεήσεις τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου; Ποιός ἅγιος καὶ ποιά ἁγία μπορεῖ νὰ συγκριθῇ μὲ τὴν ἁγιότητα τῆς Θεοτόκου; 

Ἡ Θεοτόκος δὲν εἶνε μία συνηθισμένη γυναίκα. Μέσα ἀπὸ τὰ ἑκατομμύρια τῶν γυναικῶν, ποὺ πέρασαν ἀπὸ τὸν κόσμο, αὐτὴν διάλεξε ὁ Θεὸς νὰ γίνῃ μητέρα τοῦ μονογενοῦς του Υἱοῦ, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὑπῆρξε ἡ κόρη, ἡ παρθένος, ἡ ἀμόλυντος. Ὑπῆρξε ἡ κεχαριτωμένη, ἡ γεμάτη ἀπὸ καλωσύνη καὶ ἀρετή. Ἡ Παναγία ἦταν ἕνας κρίνος μέσα στὰ ἀγκάθια τοῦ ἁμαρτωλοῦ κόσμου. Ἦταν πιὸ καθαρὴ καὶ πιὸ λαμπρὴ ἀπὸ τὶς ἀκτῖνες τοῦ ἥλιου. Μητέρα τοῦ Χριστοῦ ἀξιώθηκε νὰ γίνῃ. Στὰ σπλάχνα της εἶχε τὸ Χριστό. Γιὰ τὸ Χριστὸ ὑπέφερε πολύ. Ἤπιε πικρὰ ποτήρια. Καὶ ὣς τὸ τέλος ἔμεινε κοντὰ στὸ Χριστὸ καὶ ἄκουσε ἀπὸ τὸ στόμα του τὰ τελευταῖα λόγια. Ἀγαποῦσε τὸ Χριστὸ ἡ Παναγία καὶ ὁ Χριστὸς ἀγαποῦσε τὴ μητέρα του. Καὶ ἂν ὁ Χριστὸς ἀκούῃ τὶς προσευχὲς τῶν ἄλλων ἁγίων, πόσο περισσότερο ἀκούει τὶς προσευχὲς καὶ δεήσεις τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου;

Τὰ λίγα αὐτὰ λόγια ἀρκοῦν γιὰ ν᾿ ἀποδείξουν, πόσο μακριὰ ἀπὸ τὴν ἀλήθεια τοῦ εὐαγγελίου εἶνε οἱ γιεχωβῖτες καὶ ὅλοι οἱ αἱρετικοί, ποὺ χλευάζουν ἐμᾶς τοὺς ὀρθοδόξους, ἐπειδὴ κάνουμε παρακλήσεις πρὸς τὴν ὑπεραγία Θεοτόκο. Οἱ παρακλήσεις μας πρὸς τὴν Θεοτόκο στηρίζονται πάνω σὲ βράχο. Καὶ βράχος ἀκλόνητος εἶνε τὸ ῥητὸ τῆς Καινῆς Διαθήκης ποὺ ἀναφέραμε πιὸ πάνω.

«Πολὺ ἰσχύει δέησις» ὑπεραγίας Θεοτόκου, ὅταν βεβαίως κ᾿ ἐμεῖς ζοῦμε σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἔζησε καὶ ἡ Θεοτόκος.

Πάλι ἐπαναλαμβάνουμε καὶ λέμε, ὅτι δὲν προσευχόμεθα στὴν Παναγία σὰ᾿ νὰ εἶνε Θεός, ἀλλὰ τὴν παρακαλοῦμε νὰ προσευχηθῇ αὐτὴ γιὰ μᾶς τοὺς ἁμαρτωλούς. Νὰ προσευχηθῇ στὸν Υἱό της, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ὁ ὁποῖος ἔχει τὴ δύναμι νὰ ἐλεῇ καὶ νὰ σῴζῃ τὸν κόσμο. Αὐτὸ κηρύττουμε ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι, ὅταν ψάλλουμε στὴ θεία Λειτουργία «Ταῖς πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, Σῶτερ, σῶσον ἡμᾶς». Κέντρο τῆς σωτηρίας μας εἶνε ὁ Χριστός. Ἀπὸ τὸ Χριστὸ παίρνουν δύναμι ὅλοι οἱ ἅγιοι καὶ ἐξαιρέτως ἡ Παναγία.

* * *

Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἔχει δύο παρακλητικοὺς κανόνες στὴν ὑπεραγία Θεοτόκο. Ὁ ἕνας εἶνε ὁ Μέγας Παρακλητικὸς Κανών, ποὺ τὸν ἔκανε ὁ Θεόδωρος Λάσκαρις ὁ αὐτοκράτωρ. Ὁ ἄλλος εἶνε ὁ Μικρὸς Παρακλητικὸς Κανών, ποὺ τὸν ἔκανε ἕνας μοναχός, ὁ Θεοστήρικτος. Καὶ οἱ δυὸ αὐτοὶ Κανόνες εἶνε ὡραιότατοι καὶ γλυκύτατοι. Στάζουν μέλι πνευματικό. Εὐφραίνεται ἡ ψυχὴ τοῦ ὀρθοδόξου χριστιανοῦ ποὺ ἀκούει τοὺς παρακλητικοὺς κανόνες. Παρηγορεῖται ὁ πονεμένος, παίρνει ἐλπίδα καὶ θάρρος ὁ ἀπελπισμένος.

Οἱ δύο παρακλητικοὶ κανόνες ψάλλονται ἐναλλὰξ τὸ Δεκαπενταύγουστο, ποὺ οἱ ὀρθόδοξοι πρὸς τιμὴν τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου νηστεύουν καὶ προσεύχονται. Ὁ Μικρὸς Παρακλητικὸς Κανὼν ἐκτὸς ἀπὸ τὸ Δεκαπενταύγουστο ψάλλεται καὶ σὲ ἄλλες περιπτώσεις, ποὺ οἱ Χριστιανοὶ διατρέχουν κάποιο κίνδυνο. Καὶ στοὺς δύο κανόνες λέμε·

«Διάσωσον ἀπὸ κινδύνων τοὺς δούλους σου, Θεοτόκε, ὅτι πάντες μετὰ Θεὸν εἰς σὲ καταφεύγομεν ὡς ἄρρηκτον τεῖχος καὶ προστασίαν».

Στὸ τροπάριο αὐτὸ ἡ Παναγία ὀνομάζεται «τεῖχος ἄρρηκτον». Τί θὰ πῇ «τεῖχος ἄρρηκτον»; Γιὰ νὰ καταλάβουμε τὸ τροπάριο αὐτό, πρέπει νὰ ἔχουμε ὑπ᾿ ὄψιν, ὅτι στὰ παλιὰ τὰ χρόνια οἱ πόλεις εἶχαν κάστρα. Εἶχαν δηλαδὴ κτισμένους γύρω – γύρω ψηλοὺς τοίχους μὲ πύργους, ὅπως εἶνε ὁ γνωστὸς Λευκὸς Πύργος τῆς Θεσσαλονίκης. Τὰ τείχη εἶχαν σιδερένιες πόρτες, καὶ ὅταν γινόταν ἐπιδρομὴ ἐχθρῶν, οἱ κάτοικοι κλείνονταν μέσα στὴν πόλι καὶ ἦταν ἀσφαλισμένοι. Ὁ ἐχθρὸς δὲν μποροῦσε εὔκολα νὰ κυριεύσῃ τὸ κάστρο. Στρατιῶτες στέκονταν ψηλὰ πάνω στὰ τείχη καὶ φύλαγαν τὴν πόλι.

Σὰν τὸ κάστρο εἶνε καὶ ἡ ὑπεραγία Θεοτόκος. Ὑψώνει τὰ χέρια της στὸν Κύριο καὶ παρακαλεῖ γιὰ τοὺς Χριστιανούς· καὶ ὁ Χριστὸς ἀκούει τὶς προσευχὲς τῆς ἁγίας του Μητέρας καὶ κάνει τὰ θαύματά του σ᾿ ἐκείνους, ποὺ μὲ ἁγνὴ καρδιὰ καὶ ἀκράδαντη πίστι προσεύχονται στὸ Θεό. Βεβαίως μοναδικὸς Σωτήρας τοῦ κόσμου εἶνε ὁ Χριστός. Ἀλλὰ κοντὰ στὸ Χριστὸ στέκονται οἱ ἅγιοι καὶ μάλιστα ἡ ὑπεραγία Θεοτόκος. Καὶ ὅπως οἱ ἅγιοι, ὅταν ζοῦσαν ἐδῶ στὴ γῆ, παρακαλοῦσαν τὸ Χριστὸ γιὰ τὴ σωτηρία τῶν Χριστιανῶν, ἔστι καὶ τώρα, κι ἀκόμη περισσότερο τώρα, ποὺ βρίσκονται στοὺς οὐρανούς, ἐξακολουθοῦν νὰ προσεύχωνται στὸ Χριστό. Μὲ τὴν προσευχὴ γίνεται ἡ ἐπικοινωνία ὅλων τῶν Χριστιανῶν. Ἔτσι πρέπει ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι νὰ βλέπουμε τὶς δεήσεις τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου, ὅπως καὶ ὅλων τῶν ἁγίων τὴς πίστεώς μας.

* * *

Ναί, οἱ παρακλήσεις καὶ δεήσεις τῆς Παναγίας μας κάνουν θαύματα. Σῴζουν ἀπὸ διαφόρους κινδύνους τοὺς πιστοὺς Χριστιανούς. Βιβλία πολλὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ γράψῃ, γιὰ νὰ περιγράψῃ τὰ θαύματα ποὺ ἐν ὀνόματι τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ κάνει ἡ Παναγία. Γι᾿ αὐτὸ στὸ στόμα κάθε πιστοῦ Χριστιανοῦ ποὺ κινδυνεύει, ἔρχεται τὸ γλυκὺ ὄνομα τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου. Τὴν καλοῦν σὲ βοήθεια. Τὴν παρακαλοῦν μὲ δάκρυα, ὅπως τὰ παιδιὰ τὴ μητέρα τους. Ναί, ἡ Παναγία εἶνε ἡ γλυκειὰ Μητέρα ὅλων τῶν Χριστιανῶν.

«Παναγιά μου», φωνάζει αὐτὸς ποὺ εἶνε βαρειὰ ἄρρωστος καὶ κινδυνεύει νὰ πεθάνῃ. «Παναγιά μου», φωνάζουν οἱ χῆρες καὶ τὰ ὀρφανά, ποὺ ἔχουν μένει χωρὶς προστάτη. «Παναγιά μου», φωνάζει ὁ φτωχός. «Παναγιά μου», φωνάζει καὶ ὁ ναυαγὸς ποὺ παλεύει μὲ τὰ ἄγρια κύματα τοῦ ὠκεανοῦ. «Παναγιά μου», φωνάζει ὁ ξενιτεμένος. «Παναγιά μου», φωνάζουν μικροὶ καὶ μεγάλοι. Ἀλλὰ ―τί περίεργο!― κι αὐτοὶ ἀκόμη οἱ ἄθεοι καὶ ἄπιστοι, ποὺ βλαστημοῦν τὴν Παναγία, ἔρχονται στιγμὲς ποὺ ἀναγκάζονται νὰ γονατίσουν καὶ νὰ ποῦν· «Παναγιά, συχώρεσέ μας, δὲ᾿ θὰ σὲ ξαναβλαστημήσουμε». «Παναγιά μου», κράζουν τὰ ἄτομα καὶ οἱ οἰκογένειες. Ἀλλὰ τὴν Παναγία ἐπικαλεῖται καὶ τὸ ἔθνος μας, ποὺ τόσες φορὲς τὸ ἔσωσε ἀπὸ κινδύνους.

(ἀπὸ τὸ περιοδικὸ «Σταυρός», 1974, σελ. 115-117)

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

O Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Ανδρέας για τον θάνατο του Θεόδωρου Βεζιάνη

Δήλωση του προέδρου της ΝΔ για τον θάνατο του Θεόδωρου Βεζιάνη

Ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας κ. Ευάγγελος Μεϊμαράκης, για την απώλεια του Θεόδωρου Βεζιάνη, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Ο Ελληνισμός αποχαιρετά σήμερα το Θεόδωρο Βεζιάνη, ιδρυτικό μέλος της Δημοκρατικής Ένωσης “Ομόνοια” και, για πολλά χρόνια, Πρόεδρο του Παραρτήματός της στο Αργυρόκαστρο.

Έναν ακούραστο αγωνιστή για τη Δημοκρατία, τα δικαιώματα και τις ελευθερίες του ανθρώπου, την ελευθερία του λόγου και την ελευθεροτυπία, τα δικαιώματα των Ελλήνων στη Βόρειο Ήπειρο.

Στους οικείους του εκφράζω τα πιο ειλικρινή συλλυπητήριά μου».

- See more at: http://www.himara.gr/4690-dilosi-proedrou-nd-gia-ton-thanato-tou-theodorou-veziani?utm_source=dlvr.it&utm_medium=facebook#sthash.h8kwQHwH.dpuf

Πηγή: www.himara.gr

ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ (Αγ.Κυρίλλου Αλεξανδρείας) - Predikim mbi Metamorfozën (Shën Qirili i Aleksandrisë.

ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ (Αγ.Κυρίλλου Αλεξανδρείας) Οι καλοί αθλητές ευχαριστιούνται με τα χειρο­κροτήματα των θεατών, και με την προσμονή του επάθλου προπονούνται κι ετοιμάζονται για τη νίκη που τους αξίζει. Το ίδιο κι όσοι επιδιώκουν να πετύχουν την απόλαυση των θείων δωρεών, όσοι ποθούν να συμμετάσχουν στην προορισμένη για τους αγίους αιώνια ζωή· αναλαμβάνουν όλοπρόθυμα τους αγώνες πού συνεπάγεται ή χριστιανική ευσέβεια, και κατορθώνουν να φτάσουν οέ ϋψος αρετής, γιατί αρ­νούνται το δρόμο της καθόλου αποδοτικής οκνηρίας και της άνανδρης δειλίας· αντίθετα, ατρόμητοι κατα­τροπώνουν κάθε πειρασμό, και αδιαφορούν για τους εναντίον τους διωγμούς, και θεωρούν ευτύχημα και πλούτο τους τα παθήματα για το Χριστό. Κι όλα αυτά γιατί ποτέ δεν ξεχνούν τα γραφόμενα του "Αποστόλου Παύλου «ότι ουκ άξια τα παθήματα τον νυν καιρόν προς την μέλλουσα δόξα άποκαλυφθηναι εις ημάς». Ό ίδιος ό Κύριος μας ό Ιησούς Χριστός, άλλωστε, μεταχειρίστηκε μια θαυμαστά προσαρμοσμένη στην ανάγκη μέθοδο για να βοηθήσει τους αγίους Αποστόλους να κατα­λάβουν αυτό το θέμα. Τους είπε: «Ει τις θέλει οπίσω μου ελθειν, απαρνησασοω εαυτόν,και άράτω τον σταυρόν εαυτού, και άκολουθείτω μοι, "Ος γαρ θέλει την ψυχήν αυτού οώσαι, απολέσει αυτήν ός δέ άπολέση την ψυχή αυτού ένεκεν εμού, ευρήσει αυτήν». Ή εντολή αυτή του Χριστού είναι σωτήρια· αρμόζει σε διαλεχτούς, εξασφαλίζει την αιώνια δόξα, κάνει να περιμένει κανείς με λαχτάρα το τέρμα του βίου. Γιατί ή επιλογή του πάθους για χάρη του Χριστού δε μένει χωρίς ανταπόδοση· αντίθετα, έχει ως αποτέλεσμα την απόλαυση της αιώνιας ζωής και δόξας. Ωστόσο, την εποχή που οι μαθητές δεν είχαν πάρει ακόμη τη δύναμη με την έπιφοίτηση του Άγιου Πνεύ­ματος ήταν φυσικό να διακατέχονται από ανθρώπινη αδυναμία. "Ετσι δε δίστασαν, αφού πέρασε από το νου τους, να ρωτήσουν: Μα πώς είναι δυνατόν ν' αρνηθεί κανείς τον εαυτό του; "Η πώς γίνεται να ξαναβρίσκει κανείς τη ζωή του μια και την χάσει; "Ή ποιο ισοδύ­ναμο βραβείο μπορούν να περιμένουν όσοι υποστούν αυτή την απώλεια της ζωής; και ποιες δωρεές έχουν να εισπράξουν; Προκειμένου, λοιπόν, ό Χριστός να τους αποσπάσει τη σκέψη άπ' αυτές τις αμφιβολίες, να τους προστατεύσει άπ' το να παγιδευτούν σ' αυτές τις απορίες, και κατά κάποιο τρόπο να τους εμπνεύσει γεν­ναίο φρόνημα, γεννώντας μέσα τους το ζήλο για τη δόξα που θα τους προσφερ­θεί, τους λέει: «Λέγω ύμΐν, είσί τίνες των ώδε έστηκότων, οϊτινες ου μη γεύσονται θάνα­τον, έως αν ίδωσι την βασιλείαν του Θεού»." Αραγε επρόκειτο να μηκυνθεί τόσο πολύ ή περίο­δος της ζωής τους, ώστε να φτάσουν σε κείνη την εποχή οπόταν, καθώς θα ολοκληρώ­νεται ή προκαθορισμένη πο­ρεία του κόσμου, θα κατέβει από τον ουρανό ό Κύριος για να εγκαθιδρύσει την προορι­σμένη για τους διαλεχτούς βασιλεία; Βέβαια και κάτι τέτοιο θα μπορούσε οπωσδήποτε να πραγματοποιηθεί από το Θεό. Όλα είναι δυνατά σ αυτόν, τίποτε δεν υπάρχει ακατόρθωτο ή αθεράπευτο για τα παντοδύνα­μα κελεύσματα του. Έξαλλου, βασιλεία ονομάζει τη θέα της δόξας, μέσα στην οποία θα εμφανισθεί τότε, όταν θ' αστράψει ή γη με την παρουσία του. Γιατί τότε θα έρθει περιβλημένος τη δόξα του θεού Πατρός και όχι μέσα στην ανθρώπινη ασημαντότητα. Πώς, λοιπόν, προσφέρει τη θέα αυτού του θαύματος σ' εκείνους που έδωσε την υπόσχεση; Ανεβαίνει στο ορός παίρνοντας μαζί του τρεις άπ' αυτούς, τους πιο διαλε­χτούς· μεταμορφώνεται ακτινοβολώντας μια εξαιρετική λαμπρότητα ταιριαστή μόνο στο Θεό, έτσι πού τα ενδύ­ματα του να φαίνονται διάφανα από το αντιφέγγισμα του φωτός· περιστοιχίζεται από το Μωυσή και τον Ηλία, οι όποιοι κουβεντιάζουν μεταξύ τους για «την έξοδον αυτόν, ην έμελλε πληρούν εν Ιερουσαλήμ», δηλαδή για το μυστήριο της ένσαρκης οικονομίας του Κυρίου, για το πάθος του το σωτήριο, τον τίμιο σταυ­ρό του, εννοώ. "Αλλωστε, είναι αλήθεια πώς ό μωσαϊκός νόμος και οι διακηρύξεις των αγίων προφητών είχαν προαναγγείλει το μυστήριο του Χριστού. Συγκαλεί, λοιπόν, στο πλευρό του το Μωυσή και τον Ηλία, δυο άνδρες πού διακρίθηκαν στο διαφέντεμα των δικαιωμάτων του Θεού. Γιατί ό Μωυσής ήταν εκείνος πού παρέδωσε το νόμο, και μπορούσαν να αντιληφθούν οι Ιουδαίοι πώς δεν θα παρέβλεπε την, καθώς νόμιζαν, παράβαση του. Κι ό Ηλίας πάλι αγωνίστηκε για την επι­κράτηση της δόξας του Θεού, και δε θα παρίστατο και δε θα υπάκουε σ' έναν άντίθεο πού ονόμαζε τον εαυτό του ισότιμο θεό, χωρίς να είναι αυτό που ισχυριζόταν και χωρίς να του ταιριάζει αυτό πού έκανε. Είναι και μια άλλη αίτια πού σ' αυτή τη συνάφεια πρέπει να ειπωθεί. Ό Χριστός μεταμορφώθηκε έτσι για να πληροφορηθούν όλοι ότι εξουσιάζει εξίσου τη ζωή και το θάνατο. Γι' αυτό είναι πού φέρνει και το ζωντανό, τον Ηλία, πού ξέρουμε ότι ανελήφθη, και το νεκρό, το Μωυσή. "Αλλωστε, οι δυο άνδρες πού εμφανίστηκαν δεν έμειναν σιωπηλοί, σαν φαντάσμα­τα, αλλά μιλούσαν μεταξύ τους για την ένδοξη πορεία του Χριστού στην Ιερουσαλήμ, δηλαδή για το πάθος, το σταυρικό θάνατο και την ανάσταση του. Σύμφωνα με την ευαγγελική περιγραφή οι μακάριοι μαθητές, όση ώρα ό Χριστός ήταν αφοσιωμένος στην προσευχή, νύσταξαν καί τους πήρε ό ύπνος - πόση συγκατάβαση στις ανθρώπινες ανάγκες. Ύστερα, όμως, ξύπνησαν και παρακολούθησαν τη σεβάσμια καί παρά­δοξη μεταμόρφωση του Κυρίου. Ό θεσπέσιος Πέτρος νόμισε τότε πώς έφτασε ίσως ή ώρα της επικράτησης της βασιλείας του Θεού, καί εκδηλώνοντας την προτίμηση του για διαμονή πάνω στα βουνά την ώρα της συντέ­λειας του κόσμου, προτείνει, χωρίς να καταλαβαίνει τις συνέπειες, να στηθούν τρεις σκηνές. 'Αλλά δεν είχε φτά­σει ή στιγμή της ολοκλήρωσης του κύκλου των αιώνων, κι ούτε ήταν ή κατάλληλη ώρα να απολαύσουν οι διαλεχτοί τη συμμετοχή τους στην έπαγγελμένη ελπίδα "Αλλωστε ό Παύλος λέει· «'Ός μετασχηματίσει το σώμα της ταπεινώσεως ημών, εις το γενέσθαι αυτό σύμμορφον τω σώματι της δόξης αύτού», δηλαδή του Χριστού. Μια όμως καί ή πορεία του θεϊκού σχεδίου για τη λύτρωση του ανθρώπου βρισκόταν ακόμα στην αρχή της καί καθόλου δεν είχε ολοκληρωθεί, πώς θα ήταν δυνατό ό Χριστός πού ήρθε στη γη εξαιτίας της αγάπης του προς τον κόσμο, να έχει σταματήσει να θέλει να θυσιαστεί για χάρη του; Γιατί έσωσε ολόκληρη την ανθρωπότητα υπο­μένοντας το σαρκικό θάνατο καί παράλληλα καταργών­τας τον με την ανάσταση από τους νεκρούς. Είναι ολοφάνερο, λοιπόν, ότι ό Πέτρος δεν είχε ακριβή συνεί­δηση αυτού πού είπε. - Εντούτοις, συγχρόνως με την παράδοξη καί απε­ρίγραπτη θέα της δόξης του Χριστού, συνέβη καί κάτι ακόμα, χρήσιμο καί αναγκαίο στην ενίσχυση της πίστης σ' αυτόν, τόσο των μαθητών, όσο και των κατοπινών χριστιανών. Ακούστηκε, δηλαδή, από ψηλά φωνή του Θεού Πατρός να λέει «Ούτος εστίν ό Υίός μου ό αγαπητός, εν ώ ευδόκησα, αύτού άκούετε». Καί καθώς ακουγόταν ή φωνή, λέει ό ευαγγελι­στής, εγκαταλείφθηκε μόνος ό Χριστός. Πράγματι, όταν ό Θεός-Πατήρ έδωσε σαν μέσα από τα σύννεφα την εντολή στους αγίους Αποστόλους λέγοντας «Αύτού άκούετε», ό Μωυσής ήταν φευγάτος κι ό Ηλίας δεν ήταν, επίσης, έκεί,μόνον ό Χριστός ήταν μπροστά. "Ετσι δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τους διέταξε να υπακούσουν σ' αυτόν. "Αλλωστε, ό Χριστός είναι ό σκοπός κι ή ολοκλήρωση του νόμου καί των προφητών. Γι' αυτό ακριβώς είχε βροντοφωνήσει στον Ιουδαϊκό λαό· «Ει έπιστευετε Μωσεί, έπιστευετε αν έμοί περί γαρ εμού εκείνος έγραψεν». Καί επειδή οι Ιουδαίοι, αδιαφορώντας για την εντολή του πάνσοφου Μωυσή, και αθετώντας το λόγο του Θεού πού τους μεταδόθηκε με τους αγίους προφήτες, έμειναν ως το τέλος προσηλωμένοι στην πλάνη τους, στερήθηκαν μια για πάντα τα αγαθά πού υποσχέθηκε ό Θεός στους προγόνους τους.«Υπακοή γαρ υπέρ θυσίαν αγαθή, και ή έπακρόασις, υπέρ στέαρ άρνών», όπως έχει γραφτεί."Ασχετα όμως με τους Ιουδαίους, έμείς πού απο­δεχτήκαμε ανεπιφύλακτα τη φανέρωση του Θεού, μακάρι με κάθε τρόπο να απολαύσουμε Ολα τα αγαθά πού προξενήθηκαν από τον ερχομό του Χριστού στον κόσμο· δια του οποίου καί μαζί μ' αυτόν ας δοξάζε­ται κι επικρατεί ό Θεός Πατήρ καί το "Αγιον Πνεύμα στους ατέλειωτους αιώνες. 'Αμήν. Πηγή

Predikim mbi Metamorfozën (Shën Qirili i Aleksandrisë. Atletët e mirë kënaqen me duartrokitjet e spektatorëve dhe me stimul çmimin stërviten dhe përgatiten për fitoren që meritojnë. Njësoj dhe ata sa duan të arrijnë kënaqësinë e dhuratave hyjnore, sa dëshirojnë që të marrin pjesë në jetën e përjetëshme të destinuar për shenjtorët, i kryejnë me dëshirë të plotë betejat që vijnë si rrjedhim i besimit të krishterë dhe arrijnë në lartësinë e virtytit, sepse mohojnë rrugën e dembelizmit dhe të frikës që nuk sjell asnjë dobi, në kundështim të pafrikësuar mposhtin çdo lloj ngacmimi,nuk ju bëhet vonë për përndjekjet kundër tyre, i konsiderojnë fatmirësi dhe pësime për Krishtin. Të gjitha këto sepse kurrë nuk harrojnë ato sa ka shkruar “Apostull Pavlli: Sepse unë mendoj se vuajtjet e kohës së tanishme nuk vlejnë të barazohen me lavdinë që do të zbulohet ndër ne. Vetë Zoti ynë Jesu Krisht, përdori një metodë të përshtatur sipas nevojës që të ndihmonte Apostujt e Shenjtë që të kuptonin këtë çështje. Ju tha: “ Ai që do të vijë prapa meje, të mohojë veten të mbajë Kryqin e tij dhe të më ndjekë”. “Ai që do të shpëtojë shpirtin e tij, ta humbasë atë, ai që do të humbasë shpirtin e tij për mua, do ta gjejë atë”. Ky urdhër i Krishtit është shpëtues, iu shkon të përzgjedhurve, siguron lavdinë e përjetëshme, e bën dikë që të presë fundin e jetës me padurim. Sepse zgjedhja e pësimit për hir të Krishtit nuk mbetet pa shpërblim, në të kundërt ka si rezultat shijimin e jetës dhe lavdisë së përjetëshme. Megjithatë në kohën që nxënësit nuk kishin marrë akoma fuqinë me zbritjen e Shpirtit të Shenjtë ishte normale që të zotëroheshin nga dobësia njerëzore. Kështu nuk nguruan, pasi ju kaloi në mendje mendimi, që të pyesin: Po si është e mundur dikush të mohojë vetveten? “Si mund të ndodhë që dikush të rigjejë jetën e tij pasi e ka humbur?” “Ose çfarë shpërblimi të njëvlefshëm mund të presin të gjithë ata sa pësojnë këtë humbje të jetës? Dhe, Cilat dhurata do të përfitojnë? Në mënyrë, pra, që Krishti të largonte mendimin nga këto dyshime, ti mbrojë nga mundësia të izolohen nga këto pyetje dhe në një farë mënyre tiu frymëzojë një moral  të lartë, duke lindur brenda tyre zellin për lavdinë që do t’iu ofrohej, ju thotë: “Me të vërtetë po ju them juve se janë ca nga ata që rrinë këtu, të cilët nuk do të ngjërojnë vdekje, deri sa të shohin të Birin e njeriut duke ardhur në mbretërinë e tij.”  Mos vallë do të zgjatej kaq shumë jeta e tyre, sa të arrinin në atë kohë kur, pasi do të përfundonte rrugëtimi i paracaktuar i botës, do të zbriste prej qiellit Zoti që të themelonte mbretërinë e destinuar për të zgjedhurit? Sigurisht që diçka e tillë do të mundej padiskutim që të realizohej nga Zoti. Të gjitha sa janë të mundura për Atë, asgjë nuk është e paarritëshme dhe e pashërueshme për urdhëresat e tij të gjithpushtetëshme.  Për më tepër, mbretëri quan pamjen e lavdisë, brenda së cilës do të shfaqet atëhere, kur do të vetëtijë toka nga prezenca e tij. Sepse atëhere do të vijë i rrethuar nga lavdia e Atit jo nëpërmjet imazhit të  parëndësishëm njerëzor. Si, pra, e ofron pamjen e kësaj mrekullie tek ata që dha premtimin? Ngjitet në mal duke marrë me vete tre prej tyre, më të zgjedhurit, shpërfytyrohet duke rrezatuar një ndriçim të shkëlqyer të denjë vetëm për Zotin, në atë mënyrë që veshjet e tij u bënë të tejdukshme nga forca e dritës dhe rrethohet nga Moisiu dhe Ilia të cilët bisedojnë ndërmjet tyre për “ daljen e tij, që do të plotësohej në Jeruzalem”, dmth kuptohet që flisnin, për misterin e ekonomisë së trupëzuar të Zotit, për pësimin e tij shpëtimtar, për kryqin e tij të nderuar. “Siç dihet është e vërtetë që ligji i Moisiut dhe shpalljet e profetëve të shenjtë e kishin paralajmëruar, misterin e Krishtit”. Thërret pra, në krahun e tij Mosiun dhe Ilian, dy burra që u dalluan në ruajtjen e të drejtave të Zotit. Sepse Moisiu ishte ai që dorëzoi ligjin, dhe  Judenjtë mund ta konceptonin që nuk do të anashkalonte atë që ata e mendonin si shkelje. Ilia sërish luftoi për mbizotërimin e lavdisë së Zotit, dhe nuk do të ishte prezent as do të bindej në një kundërzot që quante veten të barabartë me Zotin,  pa qënë ajo që pretendonte dhe pa iu përputhuar ajo që bënte. Është një shkak tjetër që në këtë marrdhënie duhet të përmendet. Krishti u shpërfytyruar kështu që të informohen të gjithë se zotëron njësoj si jetën ashtu dhe vdekjen. Për këtë arsye sjell të gjallë, Ilian që e dimë se u ngjit në qiell me trup, dhe Moisiun e Vdekur. “Ndër të të tjera të dy burrat që u shfaqën nuk mbetën të heshtur, si fantazma, por flisnin ndëmjet tyre për rrugëtimin e lavdishëm të Krishtit në Jeruzalem, dmth për pësimi, vdekjen në kryq dhe ngjalljen e tij. Sipas pjesës ungjillore, nxënësve të lumur, për sa kohë Krishti ishte i dedikuar tek lutja, iu erdhi gjumi dhe fjetën – sa i ndjeshëm në nevojat njerëzore. Por më pas, u zgjuan dhe ndoqën shpërfytyrimin e respektuar dhe paradoksal të Zotit. Petroja i veçantë kujtoi se atëhere erdhi dhe çasti i mbizotërimit të mbretërisë së Zotit, dhe duke shprehur preferencën e tij për qëndrim në mbi male gjatë kohës së fundit të  botës, propozon pa kuptuar pasojat, që të ndërtohen tre çadra. Por nuk ka arritur çasti i plotësimit të ciklit të shekujve, dhe as ishte çasti i përshtatshëm  që të shijojnë të përzgjedhurit pjesmarrjen e tyre në shpresën e paralajmëruar. Shën Pavlli thotë: “Sepse qytetaria jonë është në qiejt, prej nga ku edhe presim Shpëtimtarin, Zotin Jisu Krisht, i cili do të shndërrojë trupin e përuljes sonë, që të bëhet në një formë me trupin e lavdisë së tij” dmth të Krishtit Por mqs rrugëtimi i planit hyjnor  për shpëtimin e njeriut ishte akoma në fillim dhe nuk ishte aspak përmbushur, si do të ishte e mundur që Krishti që erdhi në botë për shkak të dashurisë kundrejt botës, të kishte ndaluar së dashuri të sakrifikohej për të? Sepse shpëtoi të gjithë njerëzimin duke duruar vdekjen trupore dhe në të njejtën kohë duke anulluar atë (vetë vdekjen) me ngjalljen prej së vdekurish. Është pra e qartë që Petroja nuk kishte ndërgjegjësuar plotësisht për ato sa tha. -Me gjithë këtë në të njejtën kohë me pamjen e papërshkrueshme dhe paradoksale të shpërfytyrimit të lavdisë së Krishtit, ndodhi dhe diçka tjetër, e duhur dhe nevojshme për përforcimin e besimit sa tek ai sa dhe tek nxënësit e tij dhe të krishterët e mëvonshëm. Dmth u dëgjua nga lart zëri i Atit Perëndi duke thënë: “Ky është Biri im i dashur që e pëlqeva, atë të dëgoni”, Moisiu ishte kalimtar dhe Ilia  nuk ishte gjithashtu, atje vetëm Krishti ishte përpara. Kështu që nuk ka dyshim që i urdhëroi që t’i binden atij. “Për më tepër, Krishti është qëllimi dhe plotësimi i ligjit dhe i profetëve. Për këtë pikërisht kishte thirrur fort tek populli Judaik. “Nëse besoni Moisiun besoni tek unë sepse për mua ai ka shkruar” Mqs Judenjtë duke qënë indiferentë për urdhëresën e Moisiut të gjithëditur, dhe duke shkelur fjalën e Zotit që ju transmetua me profetët e shenjtë, mbetën deri në fund të dedikuar në mashtrimin e tyre, iu hoqën njëherë e mirë të gjitha të mirat që Zoti ju premtoi parardhësve të tyre. “Bindja është një sakrificë më e mirë se sa deshinjtë e majmë”, siç është dhe shkruar “Por pavarësisht Judenjëve, ne që pranuam në mënyrë të padiskutueshme  shfaqjen e Zotit, uroj me çdo mënyrë të shijojmë Të gjitha të mirat që u shkakëtuan nga ardhja e Krishtit në botë, nëpërmjet të cilit dhe bashkë me Atë le të lavdërohet dhe të mbizotërojë Ati dhe Shpirti i Shenjtë në jetë të jetëve Amin.

Ο Ισμαήλ Κανταρέ καλεί τους Αλβανούς να αλλάξουν θρησκεία

Οι θέσεις του Αλβανού συγγραφέα, Ισμαήλ Κανταρέ,  που διαμένει εδώ και πολλά χρόνια στη Γαλλία, ότι πρέπει οι Αλβανοί να αλλάξουν θρησκεία, να αποτινάξουν, δηλαδή, τον ισλαμισμό, έχει προκαλέσει αντιδράσεις στα Τίρανα.

Σύμφωνα με βίντεο που κυκλοφορεί στην Αλβανία, ο Αλβανός συγγραφέας, καλεί τους Αλβανούς, μια χώρα που θέλει να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, θα πρέπει να έρθει στα ευρωπαϊκά πρότυπα και να αφήσει τα ισλαμικά στοιχεία της Μέσης Ανατολής.

Ο Ρετζέπ Κόσια, διανοούμενος στα Τίρανα, αντιδρά στην έκκληση του Κανταρέ και ισχυρίζεται ότι ο συγγραφέας που ζει στο Παρίσι δεν είναι μόνο κομμουνιστής αλλά κυρίως οπαδός του Στάλιν.

«Δηλαδή η θρησκεία (Ισλάμ) που πιστεύει η πλειοψηφία των Αλβανών είναι κακή σε σχέση με μια άλλη θρησκεία;», ρωτάει ο Κόσια.

«Το να γράφεις βιβλία για μια τέτοια ιδέα, όταν πρόκειται για την πλειοψηφία των Αλβανών, αυτό μάλλον είναι ανήθικο», ισχυρίζεται ο Κόσια.

Το θέμα έχει δώσει έναυσμα συζητήσεων στα αλβανικά μέσα ενημέρωσης.

πηγή

Να σταματήσει ο βραχνάς "εσείς και εμείς" - Είμαστε όλοι Έλληνες!

Ο κόσμος με την ψήφο  του στις 21 Ιουνίου 2015 μίλησε. Μας άνοιξε τα μάτια για να ξαναβρούμε τον σωστό δρόμο της «Ομόνοιας», που από καιρό τον είχαμε παρατήσει.

Πώς, όμως,  βρήκε ο κόσμος μας την κατάσταση στην περίοδο της ψηφοφορίας; Εξαιρετικά διχασμένη:  ΕΣΕΙΣ και ΕΜΕΙΣ. Εσείς οι προδότες, οι Πύλιο Γούσηδες κι εμείς οι καλοί, οι πατριώτες. 

Ντροπή μας γι’ αυτή την κατάντια, να διαιρέσουμε έναν ηρωικό και αξιόλογο λαό.

Είναι νωπή η κοροϊδία, πως δήθεν κάνανε εκλογές στην «Ομόνοια».  Μερικοί, ίσως άσχετοι με το ιερό πνεύμα της Ομόνοιας, πήγαιναν στα χωριά  και έστηναν , τελείως πρόχειρα, το νέο προεδρείο, μαζί με τον πρόεδρο. Ο κόσμος έχει μνήμη, δεν μας τα συγχωρεί αυτά και εκδικείται και με την ψήφο του.

Ο κατήφορος στην Ομόνοια έχει, σχεδόν,  αρχίσει  μετά τη ΔΙΚΗ ΤΩΝ 5, όταν μερικοί βάλανε το ΚΕΑΔ πάνω από την Ομόνοια, ενώ, όπως είναι γνωστό, ήταν προϊόν και επέκτασή της. Της άλλαξαν ακόμα και το όνομα μετατρέποντας σε  ΚΕΑΔ-Ομόνοια. Έφθασαν στο σημείο να τονίζουν, μερικοί ανιστόρητοι, πως την Ομόνοια την πήραν από το ΚΕΑΔ και θα την παραδώσουν στο ΚΕΑΔ!  Το 2009 οι  δύο κυριότεροι ηγέτες μας διαφώνησαν μεταξύ τους  και σε βάρος του Ελληνισμού, ο ένας συμμάχησε  με το Σ.Κ. και ο άλλος με το Δ.Κ., δημιουργώντας  ένα βαθύ χάσμα στον Ελληνισμό μας. Την περίοδο αυτή ιδρύεται το Κόμμα των Ελλήνων (ΜΕΓΚΑ) σε εθνική ελληνική βάση.

 Όλα αυτά και πολλά άλλα  ποιοι τα έκαναν; Δικοί μας  άνθρωποι,  μάλιστα  δικά μας  προετοιμασμένα  στελέχη.  Γιατί  τα έκαναν όλα αυτά και ποιος  τους έδωσε το δικαίωμα να στερήσουν της Ομόνοιας τον ανεξάρτητο ρόλο της ; Ας αφήσουμε, όμως, αυτή την ιστορία. Πρόθεσή μας δεν είναι  να κατακρίνουμε πρόσωπα. Τις αρνητικές καταστάσεις θέλουμε ν’ απορρίψομε ,επιστρέφοντας στον σωστό δρόμο της Ομόνοιας, το δρόμο που χάραξαν από την αρχή οι ιδρυτές της. Στην αρχή ας είναι και αυτοί, αρκεί να καταλάβουν το τι κακό έκαναν και πώς μπορεί να διορθωθεί. Με όλους μαζί,  θα κάνουμε χωριό.

Μετά τις εκλογές πολλοί τοποθετήθηκαν δημοσίως.  Ο Πρόεδρος της Ομόνοιας κ. Λεωνίδας Παππάς είπε λακωνικά «ο λαός μίλησε», ο γνωστός δημοσιογράφος Βαγγέλης Παπαχρήστος ερμήνευσε τα αίτια της κατάστασης αυτής, ο κ. Σ. Κυριαζάτης ,  πρώην Πρόεδρος της Ομόνοιας, αισιόδοξος, τονίζει πως έχουμε δυνάμεις   να φτιάξουμε μια καλύτερη Ομόνοια, ενώ ο καθηγητής Π. Μπάρκας τονίζει:

ΤΟΝ  ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ  ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ  ΟΛΟΙ  ΟΙ  ΕΛΛΗΝΕΣ,  Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ  ΕΧΕΙ  ΑΝΑΓΚΗ  ΑΠΟ  ΟΛΟΥΣ  ΤΟΥΣ  ΕΛΛΗΝΕΣ,  Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ  ΑΝΗΚΕΙ  ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ  ΕΛΛΗΝΕΣ - ΟΜΟΝΟΙΑ ΑΤΥΠΗ ΒΟΥΛΗ

 Μετά απ’ αυτά και πολλά  άλλα που σχετίζονται με την  κατάσταση αυτή, πρέπει να βγάλουμε  μαθήματα και συμπεράσματα, όπως:

• Η Ομόνοια, ως ιερός θεσμός των Ελλήνων, πρέπει να στέκεται ψηλά, ανεξάρτητη, αφέντρα και μόνον ανεξάρτητη, αντιπροσωπευτική ως  ΒΟΥΛΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ανεξαιρέτως πολιτικών πεποιθήσεων. 
• Δεν πρέπει να γίνει ουραγός κανενός κόμματος. Τα κόμματα θα απευθύνονται σ’ αυτή ως σημείο αναφοράς. Το ίδιο και με τα κόμματα της Ε.Ε.Μ.
• Τώρα ως  οργάνωση η Ομόνοια   καλύπτει όλον τον Ελληνισμό μας. Εάν σκεφτεί κανείς να γίνει η Ομόνοια κόμμα, τότε θα αντιπροσωπεύει μόνον ένα κομμάτι του λαού μας, τους άλλους τι θα τους κάνουμε; Εκτός αυτού, τότε, ο διχασμός θα φτάσει τα άκρα.
• Ομόνοια όλων των Ελλήνων, όπως την έφτιασαν οι τολμηροί ιδρυτές της, έχει πιο βαθύ νόημα, αποσκοπεί στον αγώνα ΟΛΩΝ των Ελλήνων και όχι μόνον,για την παραμονή και προκοπή στον τόπο μας, γιατί χωρίς την ύπαρξή μας δεν έχει νόημα καμιά διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας. Η Ομόνοια, ως οργάνωση, έχει μπει βαθιά στην καρδιά του κόσμου μας και συνεχίζει να την έχει, και δεν θα αφήσει ποτέ να του την πειράξουν.

Και τώρα μετά απ’ όλα αυτά ερωτώ: Οι δύο δήμαρχοι, ο Αχιλλέας Ντέτσικας και οΛεωνίδας Χρήστου τι είναι; Είναι και τα δύο δικά μας παιδιά, είναι της Ομόνοιας και οι δύο. Ο Αχιλλέας είπε στην εφημερίδα μας: «..Ήρθα ως Έλληνας να υπηρετήσω τους Έλληνες της Δερόπολης , Ρίζας και Πωγωνίου…», ενώ ο Λεωνίδας τόνισε: «Θα είμαι Δήμαρχος όλων των Ελλήνων, θα ζω με την ανησυχία και τα προβλήματά τους…»
Σ’ αυτή τη ροή των σκέψεων πρέπει να καταλάβουμε πως, εάν έχουμε δύναμη, πρέπει να τους θέλουμε όλους .  Θέλουμε και τον Ντούλε και τον Τάβο με όλα τα καλά τους και τα τυχών λάθη τους, όπως και όλους τους άλλους Έλληνες βουλευτές που είναι στα αλβανικά κόμματα. Όλοι τους είναι στην Ομόνοια.  Ο καθένας , από την προσφορά του προς τον Ελληνισμό, κρίνεται.


– Θ.Βεζιάνης, ιδρυτής και πρώην πρόεδρος ΟΜΟΝΟΙΑΣ -
πηγή

Νεκρός σε τροχαίο ιστορικό στέλεχος της ΟΜΟΝΟΙΑ κ.Θεόδωρος Βεζιάνης (Φωτό)

Σε αυτοκινητικό δυστύχημα έχασε την ζωή του ένας από τους ιδρυτές της Δ.Ε.Ε.Μ-ΟΜΟΝΟΙΑ και πρώην πρόεδρος του παραρτήματος Αργυροκάστρου.

Στο ατύχημα τραυματίστηκαν άλλα τρία άτομα. Το περιστατικό συνέβη στον κεντρικό οδικό άξονα στο χωριό Γεωργουτσάτες Δρόπολης. Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχειά ο κ. Βεζιάνης έχασε τον έλεγχο του οχήματος λόγω της υψηλής ταχύτητας.

Εγγραφή στην λίστα ενημερώσεων του himara.gr

- See more at: http://himara.gr/4686-nekros-se-troxaio-stelexos-tis-omonoia-theodoros-beziani-foto#sthash.LEdsMgnr.dpuf

Πηγή: www.himara.gr

Κυριακή Η΄ Ματθαίου Το θαύμα του πολλαπλασιασμού Αρχιμ Επιφάνιος Χατζηγιάγκου Φλώρινα 26 07 2015

Ερώτηση προς τον Υπουργό Παιδείας για τα οικονομικά προβλήματα των Ελληνικών Σχολείων Κορυτσάς και Χιμάρας..

Δόξα το Θεό υπάρχουν ακόμα Έλληνες πατριώτες. Μετά από άρθρο παρέμβαση της ιστοσελίδας μας για το οικονομικό πρόβλημα των Εκπαιδευτηρίων Όμηρος (εδώ) και τους κινδύνους που προέρχονται από την κατάσταση αυτή, ήρθε και η πρώτη ελπιδοφόρα παρέμβαση. Ευχαριστούμε όσους ενδιαφέρονται, νοιάζονται και εργάζονται για τους συμπατριώτες και τα αδέλφια τους στην Αλβανία. 

Ερώτηση κατέθεσε σήμερα η αρμόδια για θέματα παιδείας Βουλευτής Β΄Θεσσαλονίκης των Ανεξαρτήτων Ελλήνων Σταυρούλα Ξουλίδου, σχετικά με την καταβολή δεδουλευμένων των εκπαιδευτικών των Ελληνικών Εκπ/ρίων "Όμηρος" στν Κορυτσά και τη Χιμάρα.

ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΞΟΥΛΙΔΟΥ

ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ Β΄ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

ΠΡΟΣ: ΥΠΟΥΡΓΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ κ. ΑΡΙΣΤΕΙΔΗ ΜΠΑΛΤΑ

ΘΕΜΑ: ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΩΝ ΣΤΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΩΝ «ΟΜΗΡΟΣ» ΣΤΗ ΧΙΜΑΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΡΥΤΣΑ

Τρίτη, 4.8.2015

ΕΡΩΤΗΣΗ

Τη σπουδαιότητα και τη σημασία των ελληνικών εκπαιδευτηρίων «Όμηρος» στη Χιμάρα και την Κορυτσά κανείς δεν μπορεί να την αμφισβητήσει. Ο διπλός τους ρόλος, τόσο ο εθνικός, που συνδέεται άμεσα με την ελληνική μειονότητα σε μη αναγνωρισμένες -επίσημα- περιοχές από το αλβανικό και το ελληνικό κράτος, όσο και ο γεωπολιτικός, δηλαδή ο ρόλος που παίζουν αυτά τα δύο σχολεία για την δημιουργία σημείων επαφής και αρμονικής συνύπαρξης των δύο λαών (σπουδάζουν και αλβανόπουλα στα σχολεία αυτά) επιβάλλει την αναγκαιότητα της ύπαρξης τους.

Τα σχολεία αυτά έχουν ως προσωπικό νηπιαγωγούς, δασκάλους που έρχονται με απόσπαση μέσω του Υπουργείου Παιδείας της Ελλάδας και οι οποίοι λαμβάνουν και επιμίσθιο. Αυτή η κατηγορία δασκάλων, έχει πληρωθεί μέχρι και σήμερα τους μισθούς, εκτός από το επιμίσθιο.

Η δεύτερη κατηγορία του προσωπικού είναι οι ντόπιοι νηπιαγωγοί, δάσκαλοι ομογενείς και οι Αλβανοί ντόπιοι, ο μισθός των οποίων ξεκινά από 270 ευρώ και φτάνει στην καλύτερη περίπτωση 400 ευρώ μηνιαίως (δηλαδή όσο το ½ του μισθού ενός εκπαιδευτικού με απόσπαση ή το ¼ του μισθού + επιμίσθιο). Εδώ και 5 μήνες, από τον Φεβρουάριο, το προσωπικό των Εκπαιδευτηρίων αυτών παραμένει απλήρωτο. Οι περισσότεροι δεν έχουν άλλη πηγή εσόδων, έχουν τα καθημερινά τους προβλήματα και υποχρεώσεις, ωστόσο τελούν το καθήκον τους με ευσυνειδησία χωρίς να αρνούνται τις υποχρεώσεις τους, αν και επί τόσους μήνες είναι απλήρωτοι και ανασφάλιστοι.

Πολλοί εξ' αυτών, μετά από 5 μήνες απλήρωτη εργασία, αντιμετωπίζουν μεγάλο πρόβλημα επιβίωσης ενώ πριν από τρία χρόνια συνέβη το ίδιο, επιδεικνύοντας υπομονή, ευσυνειδησία και επαγγελματισμό. Παράλληλα τα αλβανικά ΜΜΕ παραμονεύουν να ορμήσουν αποτελειώνοντας τα σχολεία αυτά. Όταν υπήρχε, πριν από τρία χρόνια, το ίδιο πρόβλημα, οι τάξεις μειώθηκαν δραματικά σε όλα τα επίπεδα, και το Μουσουλμανικό Σχολείο «Μεντρεσέ» προσφέρθηκε να καλύψει όλα τα παιδιά.

Την τρίτη κατηγορία αποτελούν οι φύλακες, οι καθαρίστριες και λοιπό προσωπικό που πληρώνονται πολύ λιγότερο, ενώ ο μισθός τους ξεκινά από 150 ευρώ μέχρι 175 ευρώ μηνιαίος. Εξ αυτών κάποιοι ενημερωθήκαμε ότι λιμοκτονούν κυριολεκτικά και δεν έχουν άλλα έσοδα ή την δυνατότητα εύρεσης άλλης εργασίας.

Το ποσό που χρειάζονται αυτά τα σχολεία το χρόνο υπολογίζεται ότι ανέρχεται περίπου στις 300.000 ευρώ και ίσως και λιγότερο. Με το ποσό αυτό η Ελλάδα κρατά τα παιδιά της -τις επόμενες γενεές- ζωντανά να μην ξεχνούν ποια είναι και από που κατάγονται. Δημιουργεί πνεύμα συνεργασίας, αλληλοσεβασμού, αλληλοκατανόησης μεταξύ των δύο λαών. Δημιουργεί γέφυρες φιλίας. Αντιστέκεται στο ακραίο ισλαμισμό που κυριολεκτικά «οργώνει» την περιοχή της Κορυτσάς, το οποίο με εργαλείο το Τουρκικό Σχολείο Μεντρεσέ θα επιφέρει τρομερά προβλήματα αν δεν υπάρχει το Ελληνο-αλβανικό Σχολείο «Όμηρος». Δίνει την δυνατότητα να γνωρίσουν τα παιδιά τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό, το μεγαλείο του Ελληνικού πνεύματος. Φυσικά στα σχολεία αυτά, τα παιδιά αντιμετωπίζονται το ίδιο και με αξιοπρέπεια ανεξάρτητα της καταγωγής τους. Επιπλέον τα περισσότερα παιδιά που επιστρέφουν από την Ελλάδα βρίσκουν εκεί ένα ασφαλές «καταφύγιο».

Με βάση τα παραπάνω πριν από την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς για να αποφύγουμε τα σοβαρότερα προβλήματα που μπορούν να οδηγήσουν τα σχολεία σε υπολειτουργία ή αναστολή λειτουργίας και αργότερα σε κλείσιμο, να πληρωθούν όλες οι υποχρεώσεις τους.

Υπάρχει άμεση ανάγκη να δοθεί λύση στο σοβαρότατο αυτό πρόβλημα που συνδέεται άμεσα με την ηθική, πολιτιστική, κοινωνική, θρησκευτική επιβίωση του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας στην ευρύτερη περιοχή της Χιμάρας και της Κορυτσάς.

κ. Υπουργέ κατόπιν των ανωτέρω ερωτάσθε:

Πότε και αν προβλέπεται η καταβολή των δεδουλευμένων στους εκπ/κούς των Ελληνικών Εκπ/ρίων "Όμηρος" στη Κορυτσά & Χιμάρα.

Με ποιούς τρόπους το Υπουργείο Παιδείας προτίθεται να συμβάλει στην αναβάθμιση των ελληνικών σχολείων στην Αλβανία, διαφυλάσσοντας όχι μόνο τον εκπαιδευτικό τους χαρακτήρα, αλλά αναγνωρίζοντας το σπουδαίο ρόλο που διαδραματίζουν, αποτελώντας πνευματικό φάρο Ελληνισμού και Ορθοδοξίας στην Ελληνική Μειονότητα της Βορείου Ηπείρου;

Η ΕΡΩΤΩΣΑ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ

ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΞΟΥΛΙΔΟΥ

ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ Β΄ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

πηγή

Η ΧΕΙΜΑΡΡΑ ΠΗΓΗ TOΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ -Δυστυχισμένη Βόρειος Ήπειρος (Οδοιπορικό 1913 - Απελευθέρωση - Αυτονομία)

Ο ΡΕΝΕ ΠΥΩ

 Η ΧΕΙΜΑΡΡΑ

ΠΗΓΗ TOΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Rene Puaux 

Χειμάρρα, 8 Μαΐου

      Αυτή η εντύπωση της εναγώνιας παρακλήσεως που τόσο με συγκίνησε στα άλλα χωριά, στη Χειμάρρα εξαλείφθηκε τελείως. Οι Χειμαρριώτες δεν υπέφεραν από τον τουρκαλβανικό ζυγό γιατί είχαν εξασφαλίσει προνόμια. Εδώ και αιώνες είχαν σχηματίσει ένα είδος κράτους εν κράτει. Μία ελληνική ¹²⁶ περιοχή με αυτονομία, την οποία η τουρκι­κή κυβέρνηση αναγκάστηκε να αποδεχθεί. Η επαρχία της Χείμαρρας περιλαμβάνει επτά χωριά: Χειμάρρα, Κήπαρο, Βουνό, Δρυμάδες, Παλάσσα, Πυλιόρι και Κουβέτσι με 12.000 κατοίκους, οι οποίοι πληρώνουν στην Υψηλή Πύλη συνολικά 16.000 φράγκα το χρόνο. Αυτός ο φόρος γινόταν δεκτός με ευγνωμοσύνη, επειδή η Υψηλή Πύλη πίστευε πως απαιτώντας παραπάνω δεν θα έπαιρνε τίποτε απολύτως. Μ' αυτές τις συνθήκες οι Χειμαρριώτες, πραγματικοί Έλληνες¹²⁷ από αιώνες, δεν έδειχναν καμιά ανησυχία για το μέλλον. Εάν η ευρωπαϊκή διπλωματία ήθελε να τους προ­σαρτήσει στο βασίλειο του Εσσάτ πασά ή του Κεμάλ πασά ή οποιουδήποτε άλλου φανταστικού Αλβανού μονάρχη, εκεί­νοι θα συνέχιζαν πολύ απλά την ανεξάρτητη πολιτική του παρελθόντος. Εκεί όπου η οθωμανική αυτοκρατορία απέτυ­χε να επιβάλει τους νόμους της, ο βασιλιάς του Σκουτάρι είχε πολύ λίγες πιθανότητες να επιβάλει τους δικούς του.

 

Ο ΛΟΧΑΓΟΣ ΣΠΥΡΟΣ ΣΠΥΡΟΜΙΛΙΟΣ

Δεν θα μπορούσα να διηγηθώ εδώ την ιστορία της Χειμάρρας από τον 15^ο αιώνα, όταν οι Χειμαρριώτες αποτέλε­σαν, με τη γαλανόλευκη σημαία, τα χρώματα των Ελλήνων, ένα επίλεκτο σώμα στα στρατεύματα του Γεωργίου Καστριώτη¹²⁸, ο οποίος μαχόταν ενάντια στους σουλτάνους. Η Χει­μάρρα ήταν τότε μία επαρχία διπλής σπουδαιότητας. Ο Αλή πασάς κατόρθωσε με τη μέθοδο του αφανισμού και της τρο­μοκρατίας να εξισλαμίσει¹²⁹ μερικά χωριά από την άλλη πλευρά του βουνού. Παρ' όλα αυτά, η επαρχία εξακολουθού­σε να αποτελεί έως το 1833 ξεχωριστή ελληνική επισκο­πη¹³⁰. Μέχρι σήμερα οι Χειμαρριώτες με την παλικαριά τους (και είναι πάρα πολύ καλοί σκοπευτές, όπως οι Ελβε­τοί) έχουν απολαύσει το προνόμιο να οπλοφορούν, να μην πληρώνουν έγγειο φόρο και καπνικό φόρο και απαλλάχθηκαν από τους τελωνειακούς δασμούς.

 Αυτοκυβερνώνται με το αρχέγονο σύστημα της δημογεροντίας (λαϊκή γερουσία). Οι οκτώ αρχαιότεροι στα χωριά απονέμουν τη δικαιοσύνη και διοικούν την κοινότητα. Για τις υποθέσεις που αφορούν ολόκληρη την επαρχία οι δημογέροντες συγκεντρώνονται στο κυριότερο χωριό της Χειμάρρας και αυτός ο πατριαρχικός θεσμός αρκεί για να εξασφαλίσει την τάξη και την ηρεμία.

 Τα τελευταία χρόνια, η τουρκική κυβέρνηση, η οποία ποτέ δεν είχε κανέναν αντιπρόσωπο στην επαρχία, έκρινε ότι για λόγους γοήτρου έπρεπε να στείλει κάποιον. Και πράγματι επέσπευσε την αποστολή έπαρχου, χότζα, δικα­στή, εισαγγελέα, δύο γραμματέων για τους δύο προηγούμε­νους κυβερνητικούς υπαλλήλους, μερικών χωροφυλάκων και δύο τηλεγραφητών. Τα άτομα αυτά έμεναν στην είσοδο του χωριού σε δύο κτίρια που κτίστηκαν αποκλειστικά γι' αυτά και ήλθαν σε επαφή με τον πληθυσμό, που αποδέχθηκε την παρουσία τους με σχετική ευκολία, δεδομένου ότι δεν ήταν καθόλου ενοχλητικά. Φοβισμένοι από την αδιάφορη στάση των Χειμαρριωτών οι Τούρκοι υπάλληλοι δεν το κουνούσαν από το κατάλυμά τους, αρκούμενοι να πληροφορούν τους προϊσταμένους τους στην Κωνσταντινούπολη για τα φιλελ­ληνικά αισθήματα των διοικούμενων τους. Κάποτε έφτανε κάποια διαταγή φυλακίσεως κάποιου Χειμαρριώτη αλλά μπροστά στην αδυναμία πραγματοποιήσεως της, ο δυστυχής έπαρχος αναφερόταν στα Ιωάννινα και η υπόθεση τελείωνε εκεί.

 Οι Χειμαρριώτες έδειχναν πλήρη αδιαφορία για την παρουσία των τουρκικών αρχών. Στο εξωτερικό γράφονταν στα ελληνικά προξενεία. Πολλοί από αυτούς ήταν Έλληνες αξιωματικοί και παρά την ιδιότητα αυτή επέστρεφαν στην Χειμάρρα, για να επισκεφθούν τα σπίτια τους. Πάντως η κατάσταση ήταν λεπτή γι' αυτούς γιατί και η συνεχής ανυ­ποταξία κρύβει κινδύνους. Όταν μάλιστα αποφασίστηκε η στρατολογία των χριστιανών στον τουρκικό στρατό, 700 νέοι Χειμαρριώτες προτίμησαν την ξενιτιά (πολλοί απ' αυτούς ήρθαν στη Γαλλία, και ιδίως στο Σαιν-Ετιέν με τα μεταλλουργεία), παρά να κρύβονται από τις τουρκικές αρχές. Όλοι όμως αυτοί, τη στιγμή της κηρύξεως του πολέ­μου επέστρεψαν για να καταταχθούν στον Ελληνικό¹³¹ στρατό.

 Η άνοδος των Νεότουρκων στην εξουσία δεν άλλαξε καθόλου την κατάσταση αλλά μετέβαλε την τακτική.

Ο νέος έπαρχος επεδίωξε να μεταστρέψει τα φιλελλη­νικά αισθήματα των Χειμαρριωτών προσπαθώντας να τους εξηγήσει τα πλεονεκτήματα της ένωσης τους με τον Ισμαήλ Κεμάλ¹³² και τους Αλβανούς ενάντια στην Υψηλή Πύλη. Η απόπειρα απέτυχε. Οι Χειμαρριώτες δεν άκουγαν παρά μονάχα τη φωνή ενός από τους συμπατριώτες τους, από­στρατου Έλληνα αξιωματικού, του Σπύρου Σπυρομήλιου¹³³, του Βενιζέλου των Κρητών της Ηπείρου. Σύμφωνα μ' αυτήν δεν έπρεπε να υπάρχει παρά μόνο ένα πολιτικό δόγμα στη Χειμάρρα: η ένωση με την Ελλάδα. Κανένας άλλος συν­δυασμός δεν μπορούσε να υπάρξει. Μήπως οι δωρεές των Χειμαρριωτών που είχαν πλουτίσει στη Ρωσία και την Αίγυπτο, αυτές οι κληροδοσίες των εκατοντάδων χιλιάδων φράγκων για την Εκκλησία και τα ελληνικά σχολεία της Χειμάρρας, μήπως είχαν γίνει για να υποστηρίξουν τις μηχανορραφίες του Τουρκαλβανού έπαρχου;

 Τις πρώτες μέρες του περασμένου Οκτωβρίου, ο έπαρχος γνωστοποίησε με τον κ. Ανδρέα Δήμα —αρμόδιο για τις επαφές μεταξύ των κατοίκων και των τουρκικών αρχών — ότι η Τουρκία καλούσε στα όπλα όλους τους πολίτες της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η απάντηση σε αυτή την ανακοίνωση ήταν η γενική αδιαφορία. Ταυτόχρονα οι Χειμαρριώτες πείστηκαν ότι ο πόλεμος δεν θα αργούσε να ξεσπάσει. Διότι σ' αυτή την πλευρά της Ηπείρου οι ειδήσεις φτάνουν σπάνια και δύσκολα και ο Τούρκος τηλεγραφητής δεν ανεκοίνωνε τα τηλεγραφήματα που έπαιρνε από τα Ιωάννινα.

 

Μια μεγάλη κινητοποίηση παρατηρήθηκε στη Χειμάρρα. Γέμισαν τις φυσιγγιοθήκες και περίμεναν. Την 18^η του μηνός, ώρα 6 το απόγευμα, ο τηλεγραφητής άφηνε να διαρρεύσει η είδηση της κηρύξεως του πολέμου, την οποία είχε μόλις λάβει. Την 19^η η είδηση επιβεβαιώθηκε επίσημα. Είδαν τότε να κατεβαίνουν απ' το βουνό οι λίγοι δημόσιοι υπάλληλοι και οι Τούρκοι χωροφύλακες, που είχαν διασκορπιστεί, και να συγκεντρώνονται σε αυτό που οι εδώ Έλληνες ονομάζουν Καστέλλο, τα δύο κτίρια της πλατείας στα ριζά του χωριού. Συγκεντρώθηκαν εκεί καμιά σαρανταριά άνθρωποι. Για ένα μήνα, ενώ ο πόλεμος μαινόταν στη Θράκη, τη Μακεδονία και τη νότια Ήπειρο, στη Χειμάρρα ζούσαν εν αναμονή. Τρεις Τούρκοι κατέβαιναν κάθε πρωί στην αγορά για να προμηθευτούν λαχανικά και κρέας και επέστρεφαν στο Καστέλλο, όπου οι άλλοι περνούσαν ζωή φυλακισμένων.

 Κατά το διάστημα αυτό, οι Χειμαρριώτες ζούσαν με τα μάτια στραμμένα στη θάλασσα προς τη μεριά της Κέρκυρας. Ο κ. Ιωάννης Σπυρομήλιος, που επέστρεψε την 6^η Νοεμβρίου στη Χειμάρρα, ανακοίνωσε ότι ο αδελφός του ετοίμαζε κάτι, αλλά ο ίδιος δεν γνώριζε ούτε τη σπουδαιότητα ούτε την ημερομηνία.

Την 18^η Νοεμβρίου, ώρα 8 το πρωί, ο κ. Ιωάννης Σπυρομήλιος, ο οποίος κοιμόταν ακόμα (στο δωμάτιο μάλιστα όπου γράφω το κείμενο τούτο) άκουσε φωνές. Η γυναίκα του πήδησε από το κρεβάτι και ανοίγοντας το παράθυρο έμαθε από τη γειτόνισσα πως είχαν φθάσει πλοία και πως είχε ακούσει και μια κανονιά.

Ο κ. Σπυρομήλιος έτρεξε στο μπαλκόνι του σαλονιού απ' όπου χαίρεται τη γενική θαυμάσια θέα του όρμου. Πράγματι είδε τρεις κανονιοφόρους στο νότιο φυσικό ορμίσκο, που οι Έλληνες ονομάζουν Ποταμό. Όλο το χωριό βρισκόταν στο πόδι, ζητωκραυγές ανταλλάσσονταν μεταξύ των χωρικών που κατηφόριζαν προς την παραλία από τα σκαλοπάτια και τις βυζαντινές καμάρες. Όλη αυτή την ώρα, αγωνία κυριαρχούσε στο τουρκικό κατάλυμα.

 Ο Ανδρέας Δήμας μαζί με δύο γέροντες τους επισκέφθηκε. Ο ένας μάλιστα από τους Τούρκους, που τυχαία βρέθηκε στο γειτονικό ύψωμα του Αγίου Θεοδώρου, είχε έλθει για να δώσει το σήμα συναγερμού. Οι σαράντα υπάλληλοι του σουλτάνου βγήκαν από το Καστέλλο και συσκέπτονταν ποια κατεύθυνση να ακολουθήσουν, για να διαφύγουν. Ο κ. Δήμας τους διαβεβαίωσε, και ιδιαίτερα το γραμματέα του εισαγγελέα, ο οποίος έκλαιγε, πως οι Έλληνες δεν θα τους έκαναν κακό¹³⁴. Μισή ώρα αργότερα ακούγονταν αλλεπάλληλοι πυροβολισμοί. Είναι το έθιμο αυτής της χώρας να εκδηλώνεται η χαρά με πυροβολισμούς. ( Έχω και εγώ πείρα αυτής της συνήθειας. Χθες σε μια προσπάθεια να ξεκουραστώ, καμιά εικοσαριά πατριώτες, όταν πληροφορήθηκαν την παρουσία μου, κατέβηκαν από το βουνό όπου είχαν ανεβεί εσπευσμένα ακούγοντας το θόρυβο από κάποια αλβανική συμπλοκή, ήρθαν και άδειασαν τα τουφέκια τους κάτω από τα παράθυρα μου.) Η άφιξη των 200 Κρητικών και Ηπειρωτών εθελοντών του Σπυρομήλιου είχε κορυφώσει τον ενθουσιασμό.

 Οι Τούρκοι επέστρεψαν βιαστικά σε ένα από τα κτίρια του Καστέλλου (το οποίο χρησιμοποιείται τώρα ως στρα­τώνας των ελληνικών αποσπασμάτων). Μόνο οι δύο τηλε­γραφητές προσπάθησαν να προβάλουν κάποια αντίσταση και πυροβόλησαν κατά των ερχομένων. Οι τουρκικές αρχές και οι χωροφύλακες δεν παραδίδονταν παρά μόνο σε απόσπασμα τακτικού ελληνικού στρατού, το οποίο εκπροσώπησαν ένας αξιωματικός του ναυτικού και λίγοι ναύτες, τους οποίους εσπευσμένα αναζήτησαν για την εκπλήρωση αυτής της δια­δικασίας. Οι κατ' ευφημισμόν αρχές του σουλτάνου ύστερα από μερικά χρόνια άκαρπης προσπάθειας έπαψαν να υπάρ­χουν στην Χειμάρρα. Οι χωροφύλακες, οι τρεις δικαστές, ο εισαγγελέας, ο μουφτής και ο γραμματέας του, ο ταμίας και ο γραμματέας του, ο ένας από τους τηλεγραφητές (ο άλλος είχε σκοτωθεί), ο τελωνειακός και ο γιατρός στάλθηκαν στην Κέρκυρα. Όσο για τον έπαρχο εδώ και δύο εβδομάδες είχε φύγει...

 Η αποστολή όμως δεν είχε ακόμα τελειώσει. Στα αλβανικά χωριά βλέποντας τις πρώτες αποτυχίες του ελλη­νικού στρατού στην επίθεση κατά των Ιωαννίνων πήραν θάρρος. Πίστευαν ότι δεν θα έφταναν ποτέ οι  Έλληνες ως αυτούς. Την 1^η Δεκεμβρίου στο Πυλιόρι, την 3^η Δεκεμ­βρίου στα Λόγαρα, την 9^η Φεβρουαρίου πάλι στο Πυλιόρι, όπου χρειάστηκε να συγκρουστούν.

 Στην πρώτη συμπλοκή οι Έλληνες είχαν 7 νεκρούς και 5 τραυματίες, στη δεύτερη πέντε νεκρούς και δύο τραυματίες και στην τρίτη δύο νεκρούς και δώδεκα τραυματίες. Οι τουρκικές απώλειες είναι άγνωστες. Η εξιστόρηση των μαχών, ειδικά στη μεσογειακή λεκάνη, έχει εύκολη την αριθμητική υπερβολή. «Ήμασταν 350 ενάντια σε 3.500!» μου έλεγαν καθώς απο­λαμβάναμε τον καφέ μας κατά τον τουρκικό τρόπο.

 Αφού δεν είμαι ο Ξενοφών¹³⁵ αυτής της εποποιίας, από τις διάφορες ιστορίες που μου διηγήθηκαν θέλω να συγκρατήσω δύο ανέκδοτα. Κατά την τελευταία σύγκρουση, εκείνη της 9ης Φεβρουαρίου, ο τακτικός τουρκικός στρατός έστειλε από το Δέλβινο 500 άνδρες και δύο κανόνια. Το μουλάρι που μετέφερε το πρώτο έπεσε σε έναν γκρεμό. Το δεύτερο το έκλεψαν οι Αλβανοί σ' ένα χωριό, όπου είχε σταθμεύσει το τουρκικό απόσπασμα. Το αρπακτικό ένστικτο των Αλβανών αποδείχθηκε ισχυρότερο από το στρατιωτικό καθήκον!¹³⁶

 Όταν δόθηκε η ίδια αυτή μάχη, στη Χειμάρρα δεν είχαν μείνει παρά μόνο τρία πρόσωπα. Όλοι οι άλλοι, γυναίκες και παιδιά, βρίσκονταν μαζί με το στρατό στο βουνό. Και ήταν οι γυναίκες που μετέφεραν τα πολεμοφόδια.

 Σήμερα στην επαρχία αυτή υπάρχουν 2.000 άνδρες του τακτικού στρατού, που υποστηρίζονται από όλους τους εθε­λοντές. Όλοι οι άνδρες —-ανεξαρτήτως ηλικίας— οπλοφορούν. Σε μία συνομιλία που είχα με ένα ηλικιωμένο παλικάρι, που φορούσε φουστανέλα —εθνικό ένδυμα¹³⁷—, μου δήλωσε: «Είμαι εξήντα πέντε χρονών μα θέλω να ζήσω μέχρι την τελική ένωση μας με την Ελλάδα και κρατώ ακόμα καλά το τουφέκι μου». Και μου έτεινε ένα μάνλιχερ¹³⁸, προειδοποιώντας με: «Είναι γεμάτο!».

 Όλες αυτές τις αναμνήσεις, όλα αυτά τα ανέκδοτα μου τα διηγούνται στο σαλόνι του Ιωάννη Σπυρομήλιου. Καναπέ­δες και καρέκλες είναι κατά μήκος των τοίχων, στους οποίους κρέμονται παλαιές εικόνες του βασιλιά και της βασίλισσας της Ελλάδας, καθώς και του Σαντί Καρνό¹³⁹ δίπλα σε αναρίθμητες οικογενειακές φωτογραφίες. Πάνω σε μια κλειστή πόρτα είναι ζωγραφισμένη στον ασβέστη με γαλάζιο χρώμα η ελληνική γενεαλογία των Σπυρομήλιων και απέναντι, σαν σε διάζωμα, μια αρχαϊκή τοιχογραφία της Κέρκυρας, της εποχής των Βενετών, κοσμεί τον τοίχο.

 Στο σαλόνι είναι συγκεντρωμένοι προύχοντες, στρατιωτικοί, άνθρωποι των οποίων το βλέμμα σπιθίζει ευφυΐα και πονηριά. Μου απευθύνουν το λόγο στα γαλλικά. Αυτή την ώρα κρατώ στο χέρι μου ένα μικρό τριαντάφυλλο, το οποίο ένας νεαρός βοσκός, ο Μήλιος Μπολάνος¹⁴⁰, πήγε να κόψει για μένα στο λόφο του Αγίου Μιχαήλ και μου το πρόσφερε, με ένα χαμόγελο ευχαρίστησης, όταν έβγαινα από το Καστέλλο.

Σημειώσεις:

126. Την περιοχή ο Πυώ αποκαλεί αβίαστα ελληνική, αλλά οι Αλβανοί σήμερα αρνούνται την ελληνικότητα της.

127. Επανέρχεται ο Πυώ στους κατοίκους της Χείμαρρος και με φυσικότητα εκπληκτική διακηρύσσει ότι είναι Έλληνες, μάλιστα πραγ­ματικοί. Βλ. και Φ. Μιχαλόπουλου, «Χειμάρρα, κοιτίδα του ανατολικού αρματολισμού», Nεα Εστία 29 (1941) 176-179.

128. Βλ. Καρτάλη, Ιά., 8. Ελληνική Επιτροπή Σπουδών ΝΑ Ευρώπης - Κέντρο Σπουδών ΝΑ Ευρώπης, Συμβολή στη Βαλκανική Βιβλιογραφία, Επιμ. - Πρόλογος Τ.Π. Γιοχάλα, Αθήνα 1987, 317. Άχ. Γ. Λαζάρου, Βόρειος Ήπειρος, 26-27.

129. Φαίνεται περίεργο. Διότι κατά (Βάθος ο Αλή πάσας δεν δια­κρινόταν για την πίστη του, μολονότι προσποιόταν τον μπεκτασή.

130. Κατά την Ελευθερία Νικολαΐδου, Οι κρυπτοχριστιανοί της Σπαθίας, 27, «μεγάλη έκταση πήραν οι εξισλαμισμοί ύστερα από το θάνατο του Αλή πάσα».

131. Οι Βορειοηπειρώτες είτε ελληνόφωνοι είτε αλβανόφωνοι και γενικά οι απανταχού Αρβανίτες σε όλους τους πολέμους έσπευσαν να βοηθήσουν την πατρίδα τους. Βλ. Κ. Χρ. Χρήστου, Αγωνιστές του ‘21 περιοχής τέως δήμου Πλαταιέων (Συμβολή στη νεότερη ιστορία των χωριών),. Αθήνα 1984, 80 κ.ε.

132· Άλλοτε ο ίδιος πίστευε ότι είναι προτιμότερη «μια Ελλάς φίλη και σύμμαχος από μία Ιταλία που εποφθαλμιά την Αλβανία, έτοι­μη να στραγγαλίσει την ελευθερία των Αλβανών». Πβ. Σπ. Στούπη, Ηπειρώτες και Αλβανοί. Η προσφορά της Ηπείρου προς το έθνος. Εκδόσεις ΙΒΕ, Ιωάννινα 1976, 104.

133. Ο Σπ. Σπυρομήλιος (1864-1930) είναι ο αρχηγός της Χειμάρρας κατά την εξέγερση των Χειμαρριωτών κατά των Τούρκων το 1913.

134. Φανερώνει την ανωτερότητα των Ελλήνων στη μεταχείριση των αδυνάτων.

135. Ο πρώτος στην ιστορία πολεμικός ανταποκριτής!

136. Η έννοια του καθήκοντος επικεντρωνόταν στο πλιάτσικο, στη λεία, στα κλοπιμαία.

137. Αυτός είναι ο ορθός ορισμός.

138. Και μάννλιχερ. Είναι οπισθογεμές επαναληπτικό όπλο αυτό­ματης οπλίσεως, που οφείλει το όνομά του στον εφευρέτη του Αυστριακό μηχανικό και οπλομηχανικό Φερδινάνδο φον Μάννλιχερ (1848-1904).

139. Της ονομαστής γαλλικής οικογένειας της Βουργουνδίας. Γεννήθηκε το 1837 και δολοφονήθηκε από τον Ιταλό αναρχικό Καζέριο. Διετέλεσε το 1887 πρόεδρος της Τρίτης Γαλλικής Δημοκρατίας.

140. Υπάρχει τοπωνύμιο, όρμος της ΒΑ Κερκύρας, Μπολάνα.

Δυστυχισμένη Βόρειος Ήπειρος

(Οδοιπορικό 1913 - Απελευθέρωση - Αυτονομία)

Πρόλογος - Σχόλια - Χρονικό: Αχ. Γ. Λαζάρου

Μετάφραση: Α. Αχ. Λαζάρου

ΑΓΟΡΑΣΤΕ ONLINE ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ:

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον www.egolpion.com

10/10/2010

Read more: http://www.egolpion.com/xeimarra-rene.el.aspx#ixzz3hsfn9oHP