Τζιχάντ στα Βαλκάνια, αποτέλεσμα μακρόχρονων προσπαθειών .- Xhihadi në Ballkan, rezultati përpjekjeve afatgjate të ekstremistëve

Xhihadi në Ballkan, rezultati përpjekjeve afatgjate të ekstremistëve Edhe pse myslimanët e Evropës juglindore mbeten popullata më e moderuar myslimane në botë, 5 deri në 10 për qind e tyre janë indoktrinuar në format më ekstreme të Islamit, në vendet si Arabia Saudie dhe Egjipti, shkruan revista World Affairs Journal. Sipas saj, kjo nuk është rastësi; rritja e islamizmit militant në juglindje të Evropës është rezultat i përpjekjeve afatgjate të ekstremistëve për të radikalizuar popullsinë lokale. Gjatë disa dekadave të kaluara, lëvizja islamike në Evropën juglindore ka krijuar një infrastrukturë të sofistikuar, të përbërë nga strehë të sigurta në fshatra të izoluar dhe xhami të kontrolluara nga klerikë radikalë. Po ashtu bëhet fjalë për rrjet të gjerë të meidave elektronike dhe të shkruara, që propagandojnë lajme nga fronte të ndryshme xhihadiste. Të gjitha këto, sipas revistës, financohen nga donatorë bujarë në Lindjen e Mesme dhe mbështeten nga grupe të vogla të ekstremistëve lokalë, të cilët kanë infiltruar institucionet politike, fetare dhe shoqërore. Kontingjenti më i madh diplomatik i Iranit në Evropë banon në Sarajevë. Dhe, prania islamike, përfshirë qelizat e terrorit dhe kampet e trajnimit, vazhdon të kërcënojë rajonin dhe Perëndimin, shkruan World Affairs Journal. Origjina e lëvizjes militante islamike në Evropën juglindore mund të lidhet me jetën dhe punën e presidentit të ndjerë të Bosnjës, Alija Izetbegovic. Në fund të viteve 1930, Izetbegoviq dhe një grup konspirativ i ekstremistëve islamikë kanë formuar një organizatë të quajtur “Mladi Muslimani” (Myslimanët e Rinj). Gazeta e cilëson atë si versionin ballkanik të Vëllazërisë Myslimane, qëllimi i së cilës ka qenë krijimi i një “shteti të madh mysliman”. Drejt këtij qëllimi, Myslimanët e Rinj kanë premtuar se do të ndjekin “rrugën e xhihadit” dhe do të bëjnë luftë pa kompromis “kundër çdo gjëje jo-islamike”. Për më tepër, emri i gazetës së tyre ka qenë “Muxhahid” (Lufta e Shenjtë). Sipas revistës World Affairs Journal, shpërbërja e Jugosllavisë në vitet 1990 i ka hapur dyert brezit të ri të militantëve islamikë, që të lëshojë rrënjë në rajon. I përbërë nga transferime të huaja nga Afganistani dhe fronte të tjera xhihadiste, ai ka qenë edhe më ekstrem dhe më i rrezikshëm se grupi origjinal i Izetbegovicit. Kryesisht të përqendruar në një njësi që Izetbegoviq ka formuar në gusht të vitit 1992, me emrin Katibat al-Mujahideen, veteranët e xhihadit boshnjak në vitet 1990 kanë përfshirë njerëz të tillë si Khalid Shaikh Mohammed, organizator i sulmeve të 11 shtatorit; Mamdouh Mahmud Salim, i përfshirë në sulmin kundër ambasadës amerikane në Afrikën lindore në gusht të vitit 1998, dhe Zaki ur-Rehman Lakhvi, njëri nga pjesëmarrësit në sulmet në Mumbai, në nëntor të 2008-ës. Për fat të keq, vijon artikulli, këta njerëz nuk kanë mbledhur plaçkat dhe nuk janë larguar kur Marrëveshja e Dejtonit i ka dhënë fund luftës në Bosnjë, në dhjetor të vitit 1995. Në vend të kësaj, është krijuar një infrastrukturë e tërë së bashku me aleatët lokalë ekstremistë, e cila mbështeste kauzën militante ekstremiste. Pasojat e saj vazhdojnë të rëndojnë rajonin, shkruan revista. Në gjithë Ballkanin perëndimor dhe jugor, xhamitë e udhëhequra nga ekstremistët kanë shërbyer si baza për militantët islamikë. Xhamia e Bardhë në Sarajevë është seli e Sulejman Bugarit, imam i lindur në Kosovë, të cilin agjencia globale e inteligjencës Stratfor e ka përshkruar si ndërmjetës të ekstremistëve shqiptarë dhe boshnjakë. Në Kosovë, gazetari Mohammad al-Arnaout ka raportuar se një xhami në periferi të Prishtinës dhe një në Mitrovicë rekrutojnë militantë për të luftuar së bashku me grupet islamike në Siri. Në FYROM, ekstremistët vehabistë janë angazhuar në një luftë me komunitetin zyrtar mysliman për të marrë kontrollin e disa xhamive në Shkup, shkruan revista World Affairs Journal. Po sipas saj, militantët islamikë u japin hov përpjekjeve të tyre në Evropën juglindore përmes “OJQ-ve”, “shoqatave të bamirësisë” dhe “organizatave të ndihmës humanitare”. CIA ka vlerësuar se një e treta OJQ-ve boshnjake kanë lidhje terroriste ose punësojnë njerëz me lidhje terroriste. Revista po ashtu thotë se ideologjia e përhapur përmes mediave militante islamike përfshin gjuhë të urrejtjes dhe jotolerancës. Në artikull citohet një lider vehabist nga Bosnja, Bilal Bosnic, gjatë predikimit të tij: “Ne duhet t’i duam ata që i do Allahu dhe t’i urrejmë ata që i urren Allahu. Ne duhet t’i urrejmë të pafetë, qofshin ata fqinjët tanë apo ata që jetojnë në shtëpitë tona”, ka thënë Bosnic. Për fat të keq, reagimi ndërkombëtar ndaj rritjes së Islamit në Evropën juglindore është sjellë nga neglizhenca deri te mohimi i plotë, shkruan World Affairs Journal. Revista kujton se pas sulmeve të 11 Shtatorit, përfaqësuesi i atëhershëm i lartë në Bosnjë, Wolfgang Petritsch, ka shkruar në New York Times se nuk ka prova se Bosnja ka shërbyer si bazë për Al Kaidën, ndërsa përfaqësuesi i tanishëm i lartë në Bosnjë, Valentin Inzko, ka argumentuar në mënyrë të ngjashme, duke thënë se vehabistët në Bosnjë “nuk paraqesin rrezik për Evropën”./REL

Τζιχάντ στα Βαλκάνια, αποτέλεσμα μακρόχρονων προσπαθειών . Αν και οι μουσουλμάνοι της νοτιοανατολικής Ευρώπης παραμένουν οι πιο εκμοντερνισμένοι στο κόσμο, 5 εως 10% τους έχουν εισαχθεί στις πιο εξτρεμιστικές ομάδες του Ισλάμ, στις χώρες όπως η Σαουδική Αραβία και Αιγύπτου, γράφει το περιοδικό World Affairs Journal. Σύμφωνα με το περιοδικό, αυτό δεν είναι τυχαίο, η αύξηση του μαχητικού Ισλαμ στα νοτιοανατολικά της Ευρώπης και είναι αποτέλεσμα των μακρόχρονων προσπαθειών για να ριζοσπαστικοποιηθεί ο τοπικός πληθυσμός. Κατά τις προηγούμενες δεκαετίες, η ισλαμική κίνηση της  νοτιοανατολικής Ευρώπης έχει δημιουργήσει μια  περίπλοκη δομή, που αποτελείται από ασφαλής κατοικίες σε απομονωμένα χωριά, και τζαμιά που ελέγχονται από εξτρεμιστές κληρικούς. Επίσης γίνεται λόγος για ένα ευρύ δίκτυο  ηλεκτρονικών και γραπτών μέσων που προπαγανδίσουν τις ειδήσεις από τα διάφορα τζιχαντιστικά μέτωπα. Όλα αυτά σύμφωνα με την εφημερίδα, χρηματοδοτούνται από διάφορους γενναιόδωρους  δωρητές  από την Μέση Ανατολή και στηρίζονται από μικρές ομάδες τοπικών εξτρεμιστών, οι οποίοι έχουν διείσδυση στους  πολιτικούς, θρησκευτικούς και κοινωνικούς θεσμούς. Το μεγαλύτερο μέρος των διπλωματών από το Ιράν στην Ευρώπη κατοικεί στο Σαράγιεβο και η ισλαμική παρουσία, συμπεριλαμβανομένου και τα κύτταρα του τρόμου και τα στρατόπεδα εκπαίδευσης, συνεχίζει να απειλεί την περιοχή και την Δύση, γράφει το World Affairs Journal. Η πηγή της ισλαμικής στρατιωτικής κίνησης στην νοτιοανατολική Ευρώπη μπορεί να συνδεθεί με την ζωή και την εργασία του συγχωρεμένου Πρόεδρου της Δημοκρατίας της Βοσνίας όπως ο Αλία Ιζετμπέγκοβιτς. Στο τέλος της δεκαετίας του 1930, Ιζετμπέγκοβιτς και μια συνωμοτική ομάδα των εξτρεμιστών ισλαμιστών έχουν δημιουργήσει μια οργάνωση που ονομάζεται «Μλάντη Μουσουλμάνη» (Νέοι Μουσουλμάνοι). Η εφημερίδα το χαρακτηρίζει αυτό ως μια βαλκανική έκδοση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, σκοπός της οποίας  ήταν η δημιουργία ενός « μεγάλου μουσουλμανικού κράτους». Με το στόχο αυτό, οι Νέοι Μουσουλμάνοι έχουν υποσχεθεί πως θα ακολουθήσουν το « δρόμο του τζιχάντ» και θα κάνουν έναν πόλεμο χωρίς συμβιβασμό προς οτιδήποτε το «μη-ισλαμικό». Επιπλέον, το όνομα της εφημερίδας τους ήταν «Μουτζαχίντ» (Ιερός Πόλεμος). Σύμφωνα με το περιοδικό World Affairs Journal η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το 1990 έχει ανοίξει τις πόρτες σε μια νέα γενιά ισλαμιστών μαχητών , που βγάζουν ρίζες στην περιοχή. Αποτελούμενο από ξένες μεταφορές από το Αφγανιστάν και άλλα τζιχαντιστικά μέτωπα, αυτή ήταν και πιο ακραία και πιο επικίνδυνη από την γνήσια ομάδα του Ιζετμπέγκοβιτς. Κυρίως συγκεντρωμένοι σε μια ομάδα που ο Ιζετμπέγκοβιτς το έχει δημιουργήσει τον Αύγουστο του 1992, με την ονομασία Κατιμπατ αλ Μουτζαχεντήν, οι  βετεράνοι του βοσνιακού τζιχάντ στα έτη του 1990 έχουν συμπεριλάβει και άτομα τέτοια όπως ο Κχαλιντ Σαϊκχ Μοχαμεντ, οργανωτής των επιθέσεων τις 11 Σεπτεμβρίου, ο Μαμντουχ Μαχμουντ Σαλιμ, που έλαβε μέρος στις επιθέσεις εναντίων της Αμερικάνικης Πρεσβείας στην Ανατολικής Αφρικής των Αύγουστο του 1998, και  Ζακι ουρ Ρέχμαν Λακχβί , ένας εκ των συμμετεχόντων στις επιθέσεις στο Μουμπάι, το Νοέμβριο του 2008. Για κακή τύχη, συνεχίζει το άρθρο, αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν μαζέψει τα μπογαλάκια τους και δεν έχουν απομακρυνθεί όταν το Σύμφωνο του Ντέιτον έδωσε τέλος στο πόλεμο της Βοσνίας, το Δεκέμβριο του 1995. Αντί γι’ αυτό έχει δημιουργηθεί μια ολόκληρη δομή με  συμμάχους τους τοπικούς εξτρεμιστές, η  οποία στηρίζει την υπόθεση των ισλαμιστών εξτρεμιστών. Τα αποτελέσματα της συνεχίζουν να επιβαρύνουν την περιοχή γράφει το περιοδικό. Σε όλα τα δυτικά και νότια Βαλκάνια, τα τζαμιά που καθοδηγούνται από εξτρεμιστές έχουν υπηρετήσει ως βάσεις για τους ισλαμιστές μαχητές. Το Λευκό Τζαμί στο Σαράγιεβο είναι έδρα του Σουλεϊμάν Μπογκάρη, ένας γεννημένος ιμάμης στο Κόσσοβο, τον οποίο το παγκόσμιο πρακτορείο  Stratfor τον έχει χαρακτηρίσει ως μεσάζοντα των αλβανών και βόσνιων εξτρεμιστών. Στο  Κόσσοβο, ο δημοσιογράφος Μοχαμαντ αλ – Αρναουτ έχει μεταδώσει πως σε ένα τζαμί στην περιφέρεια της Μιτροβίτσας στρατολογούν μαχητές για να πολεμήσουν μαζί με τις ισλαμικές ομάδες στην Συρία. Στα Σκόπια εξτρεμιστές βεχαμπιστές έχουν δραστηριοποιηθεί σε ένα πόλεμο με την επίσημη ισλαμική κοινότητα για να πάρουν τον έλεγχο τον τζαμιών στα Σκόπια, γράφει το World Affairs Journal. Σύμφωνα με αυτό, οι ισλαμικές μαχητές δίνουν ώθηση στις προσπάθειες τους στην νοτιοανατολική Ευρώπη, μέσω των ΜΚΟ, «φιλανθρωπικών οργανώσεων», και «οργανώσεων που φέρνουν ανθρωπιστική βοήθεια». Το CIA έχει εκτιμήσει πως το 1/3 των βοσνιακών ΜΚΟ έχουν διασυνδέσεις με τους τρομοκράτες και προσλαμβάνουν άτομα που έχουν σχέσεις με τους τρομοκράτες. Το περιοδικό λέει επίσης πως η πιο διαδεδομένη ιδεολογία στα ΜΜΕ των ισλαμικών μαχητών συμπεριλαμβάνει την γλώσσα του μίσους και τις μη-ανεκτικότητας. Σ’ ένα άρθρο αναφέρεται πως ένας βεχαμπιστής ηγέτης από την Βοσνία ο  Bilal Bosnic, κατά το κήρυγμα του είπε: «Θα πρέπει να αγαπούμε αυτούς που αγαπά ο Αλλάχ και να μισούμε όσους δεν αγαπά  ο Αλλάχ. Θα πρέπει να μισούμε τους απίστους είτε είναι γείτονες μας είτε ζουν μέσα στα σπίτια μας», είπε ο Bilal Bosnic. Δυστυχώς η Διεθνής αντίδραση εναντίων της αύξησης του Ισλάμ στην Νοτιοανατολική Ευρώπη έχει χαρακτηρισθεί από την αδιαφορία μέχρι και την πλήρη άρνηση γράφει το World Affairs Journal. Το περιοδικό υπενθυμίζει πως μετά τις επιθέσεις της 11 Σεπτεμβρίου, ο τότε υψηλός εκπρόσωπος της Βοσνίας  Wolfgang Petritsch έχει γράψει στην New York Times, ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις πως η Βοσνία έχει υπηρετήσει ως βάση της Αλ Κάιντας, μέχρι και ο σημερινός εκπρόσωπος  της Βοσνίας Valentin Inzko, έχει αναφερθεί με παρόμοιο τρόπο, λέγοντας πως οι βεχαμπιστές στην Βοσνία «δεν αποτελούν κίνδυνο για την Ευρώπη». πηγή

-Αντίδραση της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας για την δήλωση του Νικόλα Μάρκου παραμονές της επίσκεψης του Πάπα.- Reagim i Kishës Orthodhokse ndaj deklaratës së Nikolla Markut në prag të vizitës së Papës

Përpjekje mjerane për të prishur atmosferën e mikpritjes dhe harmoninë fetare - Reagim i Kishës Orthodhokse ndaj deklaratës së Nikolla Markut në prag të vizitës së Papës - Siç kemi deklaruar, ardhja e Papa Françeskut I në vendin tonë është më se e mirëpritur dhe vazhdim i një tradite marrëdhëniesh të shkëlqyera. Dhe jo vetëm midis të krishterëve. Që nga rikthimi i lirisë fetare, komunitetet fetare themelore, myslimanët, orthodhoksët, katolikët, dhe bektashinjtë, kanë kultivuar jo thjesht një tolerancë fetare dhe mirëkuptim, por diçka më të rëndësishme: respektin e ndërsjellë, reciprocitetin, bashkëpunimin krijues: fakt që ka ndihmuar më në përgjithësi rrugëtimin paqësor dhe zhvillimin e vendit. Jo rastësisht, para vizitës në Shqipëri, Papa do të deklaronte se “ata kanë qenë në gjendje të krijojnë një “qeveri të unitetit kombëtar” mes myslimanëve, orthodhoksëve dhe katolikëve dhe një këshill ndërfetar që ka ndihmuar shumë dhe që është i balancuar. Kjo është harmoni fetare.” Eshtë pikërisht kjo vlerë unike që populli ynë ka kultivuar në shekuj, që tashmë po përmendet si dëshmia më e rëndësishme që mund t’i japë Evropës dhe botës, duke e renditur me dinjitet krah vendeve më të qytetëruara. Por, për fat të keq, disa media u përdorën për t’i dhënë zë dhe figurë në disa ekrane dhe gazeta një individi nga Elbasani, të vetëshpallur prift, që përdhos çdo ditë shërbesat e shenjta ortodokse, që flet marrëzira e gënjeshtra kundër shenjtorëve, kanoneve të shenjta dhe klerikëve e Kishave Orthodhokse, që mbeshtetet nga qarqe të errëta antitëkrishtera dhe antiortodokse, që duan të nxisin përçarje e dasi midis shqiptarëve (ai nuk njihet dhe pranohet si klerik nga asnjë Kishë Orthodhokse apo e krishterë në botë dhe as nga besimet e tjera apo shteti). Orthodhoksët e Shqipërisë e kanë shprehur gjithnjë dhe në të gjitha mënyrat e mundshme, edhe në çaste kritike, se janë të bashkuar rreth kryebariut të tyre, Kryepiskopit Anastas, i cili njihet dhe nderohet jo vetëm nga Kishat Orthodhokse, por edhe nga të gjitha Kishat e Krishtera dhe më gjerë nga besimet e tjera (ndër të tjera ai është President Nderi i “Fetë për Paqen”, organizata më e madhe ndërfetare në botë) dhe distancohen nga qëndrime dhe deklarata të tilla. Takimet e kontaktet e Kishës sonë me hierarkinë Kishës Katolike kanë qenë të shpeshta dhe në raste veprimtarish të përbashkëta të panumurta, brenda dhe jashtë vendit. “Marrëdhëniet vëllazërore midis katolikëve dhe orthodhoksëve janë frymëzim për gjithë popullin shqiptar, dhe dëshmojnë se për të krishterët është e mundur që të jetojnë në harmoni...”, - do të deklaronte Papa Benedikti XVI, më 4 dhjetor 2011, gjatë vizitës zyrtare të Kryepiskopit Anastas në Vatikan. Kjo marrëdhënie është e përbërë nga nisma e takime të shumta, që fillojnë nga takimet personale dhe njohja e Fortlumturisë së Tij, Anastasit me Papa Gjon Palin, në takimet e shumta ndërkombëtare të iniciuara në emër të paqes dhe bashkëjetesës paqësore midis feve e deri te nismat e përbashkëta këtu në vend, si Shoqëria Biblike Ndërkonfesionale dhe Këshilli Ndërfetar i Shqipërisë, takimet e shumta, pjesëmarrja në shërbesat e njëri-tjetrit në rastet e rëndësishme etj. Kryepiskopi Anastas ka pasur korrespondencë personale me Papa Franceskun, që nga dita e  zgjedhjes së tij, ashtu si në këta 22 vjet, ka pasur korrespondencë të pasur me Papa Gjon Palin II, me  Papa Benediktin XVI. Sigurisht, që vizita e Papës do ndihmojë në vënien në dukje edhe më mirë të kësaj harmonie të pashoqe dhe do t’i sfumojë qëndrimet e tilla keqdashëse. Tiranë, 13. 09. 2014 Zyra e Shtypit e Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë

Απεγνωσμένη προσπάθεια για να χαλάσουν την φιλόξενη ατμόσφαιρα και την θρησκευτική αρμονία. Αντίδραση της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας για την δήλωση του Νικόλα Μάρκου παραμονές της επίσκεψης του Πάπα. Όπως έχουμε δηλώσει ο ερχομός του Πάπα Φραγκίσκου στην χώρα μας είναι πέρα από καλοδεχούμενη και η συνέχεια μιας παράδοσης εξαιρετικών σχέσεων και όχι μόνο μεταξύ των χριστιανών. Από την στιγμή που η θρησκευτική ελευθερία επανήλθε, οι βασικές θρησκευτικές κοινότητες, μουσουλμάνοι, ορθόδοξοι, καθολική και μπεκτασίδες έχουν καλλιεργήσει όχι μόνο την θρησκευτική ανεκτικότητα και την κατανόηση, αλλά κάτι πιο σημαντικό: τον αλληλοσεβασμό, την αμοιβαιότητα, την δημιουργική συνεργασία. Γεγονός που έχει βοηθήσει γενικά στην ειρηνική συμπόρευση και την ανάπτυξη της χώρας. Καθόλου τυχαίο δεν είναι, που λίγο πριν από την επίσκεψη στην Αλβανία, ο Πάπας θα δήλωνε «αυτοί είναι ικανοί να δημιουργούν μια «κυβέρνηση εθνικής ενότητας» μεταξύ μουσουλμάνων, ορθοδόξων και καθολικών και ένα διαθρησκευτικό   συμβούλιο που έχει βοηθήσει πολύ και είναι ισορροπημένο. Αυτή είναι η θρησκευτική αρμονία». Είναι ακριβώς αυτή η μοναδική αξία που  ο λαός μας έχει καλλιεργήσει εδώ και αιώνες, που τώρα πια αναφέρεται ως η πιο σημαντική μαρτυρία  που μπορεί να δώσει στην Ευρώπη και τον κόσμο, κατατάσσοντας την χώρα δίπλα στις πιο πολιτισμένες χώρες. Για κακή μας τύχη, μερικά ΜΜΕ χρησιμοποιήθηκαν για να δώσουν φωνή και εικόνα σε μερικές οθόνες και εφημερίδες σε ένα άτομο από το Ελμπασάν, που έχει αυτοανακηρυχθεί ιερέας, που βεβηλώνει κάθε μέρα τα ιερά ορθόδοξα μυστήρια, και λέει ψέματα εναντίων αγίων, ιερών κανόνων και κληρικών των Ορθοδόξων Εκκλησιών, που στηρίζεται από αντι-ορθόδοξα κυκλώματα, που θέλουν να σπείρουν την διχόνοια μεταξύ αλβανών. (αυτός δεν αναγνωρίζεται ως κληρικός από καμία Ορθόδοξη Εκκλησία στο κόσμο η χριστιανική εκκλησία και από καμία άλλη θρησκεία η κράτος). Οι ορθόδοξοι της Αλβανίας το έχουν εκφράσει με όλους τους δυνατούς τρόπους και σε δύσκολες στιγμές, πως είναι ενωμένοι, γύρω από τον αρχικοποιημένα τους, τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο, ο οποίος αναγνωρίζεται και τιμάται σε όχι μόνο από τις Ορθόδοξες Εκκλησίες, αλλά και από όλες τις Χριστιανικές Εκκλησίες και ευρύτερα από τις άλλες θρησκείες (μεταξύ άλλων αυτός είναι Επίτιμος Πρόεδρος του «Θρησκείες για την Ειρήνη», ο μεγαλύτερος διαθρησκευτικός οργανισμός στο κόσμο) και αποστασιοποιούνται από τέτοιες δηλώσεις και στάσεις. Οι συναντήσεις και οι επαφές της Εκκλησίας μας με την ιεραρχία της Καθολικής Εκκλησίας είναι συχνές και σε περιπτώσεις κοινών, αμέτρητων, δραστηριοτήτων, μέσα και έξω από την χώρα. «Οι αδερφικές σχέσεις μεταξύ καθολικών και ορθοδόξων είναι έμπνευση για όλο το αλβανικό λαό και μαρτυρούν ότι για τους χριστιανούς είναι δυνατών να ζουν σε αρμονία…», - θα δήλωνε ο Πάπα Βενέδικτος ΙΣΤ, στις 4 Δεκεμβρίου 2011, κατά την επίσημη επίσκεψη  του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου στο Βατικανό. Αυτή η σχέση αποτελείται από πρωτοβουλίες και πολλές συναντήσεις, που ξεκινούν από προσωπικές συναντήσεις και την γνωριμία του Μακαριότατου Αρχιεπισκόπου Αναστασίου με τον Πάπα Ιωάννη Παύλο, στις πολλές διεθνές συναντήσεις που  πραγματοποιήθηκαν στο όνομα της ειρήνης και της ειρηνικής συμβίωσης μεταξύ των θρησκειών και μέχρι την κοινή πρωτοβουλία εδώ στην χώρα, όπως η Διαδογματική Βιβλική Εταιρία και το Διαθρησκευτικό Συμβούλιο της Αλβανίας, οι συχνές συναντήσεις, η παρουσία στις τελετές των αλλήλων και σε σημαντικές στιγμές κ.α. Ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος είχε προσωπική πλούσια αλληλογραφία με τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β, με τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ. Ασφαλώς η επίσκεψη του Πάπα θα βοηθήσει στην καλύτερη ανάδειξη αυτής της μοναδικής αρμονίας και θα εξατμίσει τέτοιες κακόβουλες στάσεις. Τίρανα 14 09 2014 Γραφείο Τύπου Ορθόδοξης Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Αλβανίας   πηγή

Ο μάρτυρας της Ορθοδοξίας και εθνομάρτυρας, Μητροπολίτης Κορυτσάς, Φώτιος Καλπίδης - Martiri i orthodhoksisë dhe helenizmit, Mitropoliti i Korçës Foti Kalpidhi!

Από τον Πόντο στην Ήπειρο, από τη μια πλευρά του ελληνισμού στην άλλη θα βρεθεί ο Πόντιος ιεράρχης Φώτιος Καλπίδης. Ως μητροπολίτης Κορυτσάς θα κρατήσει ψηλά τη φλόγα της πίστης αλλά και το λάβαρο του εθνικού αγώνα. Συμπαραστάτης του καταπιεζόμενου ποιμνίου του από Αλβανούς, Βουλγάρους και Ρουμάνους κομιτατζήδες, ο Φώτιος έπεσε στις επάλξεις του καθήκοντος από τις σφαίρες των δολοφόνων, για να ξεσηκώσει τότε ο θάνατός του τον ελληνισμό. Το ποιος ήταν ο Φώτιος Καλπίδης, θα σας εξιστορήσουμε ευθύς αμέσως. Στο χωριό Τσαγράκ της Κερασούντας μια φτωχή αγροτική ποντιακή οικογένεια θα φέρει στον κόσμο, το 1865, ένα αγόρι που θα του δώσουν το όνομα Φώτιος. Ζει κι αυτό μέσα στη φτώχεια, ακολουθεί και βοηθά τους γονείς του στις αγροτικές ασχολίες, αλλά έχει μια ιδιαίτερη κλίση στα γράμματα που μαθαίνει από τον ιερέα του χωριού. Το επόμενο βήμα του είναι να φοιτήσει στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και θα ξεκινήσει έτσι μια αξιοθαύμαστη σταδιοδρομία, αφού το 1890, σε ηλικία 25 ετών, διορίζεται διευθυντής της σχολής αρρένων στην Κερασούντα κι ένα χρόνο μετά προσλαμβάνεται στο Πατριαρχείο και ορίζεται πρωτοκολλητής. Ο μητροπολιτικός θρόνος στην τουρκοκρατούμενη ελληνική Κορυτσά Το 1893 γίνεται υπογραμματέας της Ιεράς Συνόδου και το 1897 προάγεται σε αρχιγραμματέα. Την ίδια χρονιά γίνεται αρχιμανδρίτης. Οι ικανότητές του χαίρουν εκτιμήσεως και αναγνωρίσεως. Το 1902, στις 16 Μαΐου ψηφίζεται μητροπολίτης Μοσχοπόλεως, Κορυτσάς και Πρεμετής. Ακούραστος, γεμάτος φλόγα εθνική και ένθεο ζήλο έτρεχε στην περιφέρειά του για να κηρύξει το λόγο του Θεού και να τονώσει το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων. Στην Κορυτσά τότε ανθούσε ακραιφνής ελληνισμός. Υπήρχε το Πάγκειο γυμνάσιο με διακεκριμένους καθηγητές, το παρθεναγωγείο, τα δημοτικά σχολεία με 4.000 μαθητές. Όλα τόνιζαν την ελληνικότητα της περιοχής, όπως και τώρα. Το 1905, την ημέρα της απονομής των πτυχίων στους μαθητές του γυμνασίου, σε επίσημη τελετή, παρευρέθη και ο πρόξενος του Μοναστηρίου. Στο καταπληκτικό θέαμα που αντίκρισε δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί και γεμάτος συγκίνηση αναφώνησε: «Οίος γνήσιος και ακραιφνής Ελληνισμός! Ζήτω η ελληνικότατη Κορυτσά!». Ο Φώτιος ήταν προικισμένος με φλογερή φιλοπατρία, άκρατη φιλανθρωπία, ευγλωττία, θάρρος, και πίστη στα αναλλοίωτα εθνικά ιδεώδη. Η κοινωνία της Κορυτσάς κυριολεκτικά τον λάτρευε. Ήταν άξιος ποιμενάρχης. Ήταν τουρκοκρατούμενη περιοχή και το έργο του δύσκολο. Τότε άρχιζε και η αφυπνισθείσα αλβανική προπαγάνδα με υποκίνηση των μεγάλων δυνάμεων που διέκειντο δυστυχώς και τότε δυσμενώς προς την Ελλάδα. Ο Φώτιος ήταν γι’ αυτούς το μεγάλο εμπόδιο κι έπρεπε με κάθε τρόπο να εκλείψει. Τον απείλησαν. Έμεινε απτόητος από αυτές τις απειλές και ακλόνητος στη θέση του. Τον Ιούνιο του 1905 στο χωριό Πλίασα δέχτηκε δολοφονική επίθεση, αλλά διέφυγε το θάνατο με έναν ελαφρύ τραυματισμό. Στις 9 Σεπτεμβρίου του 1906, όμως, πηγαίνοντας να τελέσει λειτουργία στο χωριό Μπρατβίστα του Μοράβα έπεσε σε ενέδρα αλβανορουμάνων κομιτατζήδων με αποτέλεσμα να πέσει νεκρός από τις σφαίρες των δολοφόνων του. Η απώλεια του Δεσπότη και η αποφασιστικότητα για αγώνα Η είδηση του θανάτου του συγκλόνισε το πανελλήνιο και σκόρπισε πόνο και οδύνη στις ψυχές του ελληνισμού της Κορυτσάς. Κραυγές οργής ακούστηκαν κι όρκοι δόθηκαν στον Ύψιστο για εκδίκηση… Καταφθάνουν για να τελέσουν την κηδεία του δυο Δεσποτάδες. Ο Δυρραχίου Προκόπιος, που αργότερα έγινε Ικονίου, και ο Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης, κατ’ εντολή του Πατριάρχη να κάνει την κηδεία του Φωτίου. Έγραφε ο Γερμανός: «Ο Μητροπολίτης ήταν φίλος και συμμαθητής μου, άνθρωπος μορφωμένος και ειρηνικός, που με παρακαλούσε να πάψω τις επικίνδυνες περιοδείες μου, να μην τρέχω δεξιά κι αριστερά γιατί θα με σκοτώσουν οι Βούλγαροι και οι συνεργαζόμενοι μαζί τους Τουρκαλβανοί». Και παρακάτω: «Εγώ εκφώνησα τον επικήδειο του αείμνηστου Φωτίου. Ανέβηκα στον άμβωνα και άρχισα με το προφητικό ρητό, “ουκ εκλείψει άρχων εξ Ιούδα και ηγούμενος εκ των μηρών αυτού, έως ο έλθη ω απόκειται και αυτός προσδοκία εθνών”. Και συγχρόνως με το χέρι μου έδειχνα προς την Ελλάδα». Τους είπε πως δεν πρέπει να απελπίζονται, πως στη θέση του σκοτωμένου εμείς θα στείλουμε καλύτερον, κι αν τον σκοτώσουν κι αυτόν θα στείλουμε άλλον καλύτερον. Αυτή, τους είπε, ήταν η μοίρα του Ελληνικού Έθνους, να εργάζεται με το αίμα του για την απελευθέρωσή του. Το πολυπληθές εκκλησίασμα, ανάμεσά του και αρκετοί παπάδες της περιοχής, κλαίει κι ενθουσιάζεται. Ζητωκραυγές αντηχούν. Κατάρες απευθύνονται προς τους δολοφόνους. Η επίδραση του λόγου του, στους κατατρομαγμένους Κορυτσαίους είναι τεράστια. Η διαλεύκανση του αποτρόπαιου εγκλήματος Ο Γερμανός Καραβαγγέλης ήθελε να ξεδιαλύνει το έγκλημα. Μετά την κηδεία άρχισε ανακρίσεις σαν να ήταν ο ίδιος δικαστικός λειτουργός. Από τους πολλούς που ρώτησε, διαπίστωσε πως στη δολοφονία του Φωτίου είχε βάλει το χέρι του ο αιμοχαρής βοεβόδας Μήτρος Βράχος. Είχε φθάσει σ’ ένα χωριό έξω από την Κορυτσά και είχε συνεννοηθεί με τους Αλβανούς για κοινή δράση εναντίον των Ελλήνων. Σκόρπισε πολύ χρήμα για να τους εξαγοράσει. Τους υποσχέθηκε πολλά. Πλούτη και αξιώματα. Εκεί αποφασίστηκε και η δολοφονία του Φωτίου. Ανατέθηκε η εκτέλεση σ’ έναν Κορυτσαίο αλβανιστή που λεγόταν Σπύρος Κωστούρος. Έτσι έστησαν ενέδρα στον Φώτιο, και πυροβολώντας τον δολοφόνησαν την ώρα που πήγαινε να εκτελέσει το ύψιστο καθήκον του. Ξεσηκώθηκαν όλοι οι Έλληνες και τότε μόνο οι τοπικές αρχές διέταξαν έρευνες και συνέλαβαν δύο ρουμανίζοντες, ενώ διέφευγε ο Κωστούρος, ο οποίος συνελήφθη αργότερα μαζί με τους δύο γιους του. Ο δολοφόνος τιμωρήθηκε παραδειγματικά: πλήρωσε κι αυτός με τη ζωή του. Τότε το Πατριαρχείο διόρισε στη θέση του Φωτίου έναν άλλο Πόντιο, τον μητροπολίτη Ροδοπόλεως Γερβάσιο, έναν φλογερό ιεράρχη που συνέχισε το εθνικό έργο του Φωτίου... Τάσος Κοντογιαννίδης, δημοσιογράφος, συγγραφέας και ερευνητής ιστορικών θεμάτων. Πηγή: www.himara.gr

Nga Pondi në Epir, nga njëri krah i helenizmit në tjetri do të gjendet jerarku Foti Kalpidhi. Si Mitropolit i Korçës do të mbajë lart flakën e besimit por dhe flamurin e betejës kombëtare. Mbështetës i kopesë së tij shpirtërore të shtypur nga Shqiptarët, Bullgarët dhe komitaxhinjtë Rumunë, Foti ra në krye të detyrës nga plumbat e vrasësve, që të reveltonte atëhere vdekja e tij helenizmin. Por kush ishte Foti Kalpidhi do t’ia u tregojmë menjëherë. Në fshatin Cagrak të Qerasundës një familje e varfër bujqësore e Pondit e solli në jetë, më 1865, një djalë që do ta quanin Foti.  Jetonte dhe ky fëmijë në varfëri, ndiqte dhe ndihmonte prindërit e tij në punët bujqësore, por kishte një talent të veçantë në lidhje me shkollimin që merrte nga prifti i fshatit. Hapat e tij të ardhshme ishin që të studionte në Shkollën Teologjike të Halkit dhe të fillonte kështu një karrierë të mrekullueshme, pasi më 1890, në moshën 25 vjeçare, u caktua drejtor i shkollës së djemëve në Qerasunda dhe një vit më vonë u morr në punë nga Patriarkane dhe u caktua protokollues. Froni i mitropolitit në Korçën greke nën rregjimin turk. Më 1893 u bë nënsekretar i Sinodhit të Shenjtë dhe më 1897  u ngrit në detyrë si kryesekretar. Në të njejtin vit u bë arkimandrit. Aftësitë e tij vlerësohen dhe njihen prej të gjithëve. Më 1902, në 16 Maj zgjithet Mitropolit i Voskopojës, Korçës dhe Përmetit. I palodhur, i mbushur me flakën e patriotizmit dhe zellit më Zotin  nxitonte në zonën e tij të përhapte fjalën e Zotit dhe të forconte ndjenjën kombëtare të Grekëve të zonës. Në Korçë atëhere lulëzonte helenizmi puro. Ekzistonte Gjimnazi Pangio me mësues të njohur, shkolla e vashave , shkollat fillore me 4000 nxënës. Të gjitha theksonin helenizmin e zonës, si dhe tani. Më 1905, ditën e ndarjes së dipllomave tek nxënësit e gjimnazit, në një ceremoni zyrtare, ishte prezent dhe konsulli i Manastirit. Me pamjen e mrekullueshme që pa nuk mundi që të përmbahej dhe thirri: “Ky është helenizmi puro! Rroftë Korça helenike!”. Foti ishte i pajisur me një atdhedashuri  të zjarrtë, filantropi të papërmbajtëshme, oratori, guxim dhe besim në idealet kombëtare. Komuniteti i Korçës e adhuronte. Ishte një bari i denjë. Ishte një zonë në pushtimin turk dhe vepra e tij e vështirë. Atëhere filloi dhe propaganda e sapozgjuar shqiptare  me shtytje të fuqive të mëdha dhe fatkeqësisht lëvizte në mënyrë armiqësore kundrejt Greqisë. Foti ishte  për ta pengesa e madhe dhe duhej me çdo mënyrë të zhdukej. E kërcënuan. Qëndroi i patundur nga këto kërcënime në vendin e tij. Në Qershor të 1905 në fshatin Plasë ai pësoi një atentat për vrasje, por i shpëtoi vdekjes me një plagë të lehtë. Më 9 shtator të 1906, duke shkuar që të kryente shërbesën në fshatin Bradvicë të Moravës ra në një pritë të komitaxhinjëve shqiptaro-rumunë me rezultat të gjente vdekjen nga plumbat e vrasësve të tij. Humbja e Dhespotit dhe vendosmëria e betejës. Lajmi i vdekjes së tij tronditi panhelenizmin dhe shpërndahu dhimbje dhe indinjim në shpirtrat e helenëve të Korçës. Klithma urrejtjeje u dëgjuan dhe betime tek më i Larti për hakmarrje... Erdhën që të kryenin varrimin dy Dhespotllerë. Ai i Durrësit Prokopi i cili më vonë u bë i Ikonit, dhe i Kosturit Gjermanos Karavangjelis, me urdhër të Patrikut të bëjë varrimin e Fotit. Shkuante vetë Gjermanoi: “Mitropoliti ishte miku dhe bashkënxënësi im, njeri i edukuar dhe paqësor, që më lutej të ndaloja udhëtimet e mia të rrezikshme , të mos shkoj majtas dhe djathtas  sepse do të më vrasin Bullgarët dhe ata sa bashkëpunojnë me ta, Turkoshqiptarët”. Më poshtë: “Unë lexova fjalën e varrimit  të të ndjerit Foti. U ngjita në amvonë dhe fillova fjalën profetike, “nuk do të zhduket udhëheqës prej Jude dhe kryetar nga kyçet e tij, deri sa të vijë ai tek i cili janë vendosur të gjitha pritshmëritë e kombeve”. Në njejtën kohë me dorën time tregoja Greqinë”. Ju tha se nuk duhet të dëshpërohen, se në vendin e të vrarit ne do të dërgojmë më të mirë, dhe nëse e vrasin dhe atë do të dërgojmë tjetër më të mirë. Ky, ju tha, është fati i Kombit Helen, të punojmë me gjakun e tij për çlirimin e tij. Populli i shumtë besimtar në kishë, ndër ta dhe mjaft klerikë të zonës, qanin dhe entuziasmoheshin. Duartrokitjet kumbojnë. Mallkime drejtohen kundër vrasësve. Ndikimi i fjalës së tij, në Korçarët e trembur është i stërmadh. Zbulimi i krimit të dënueshëm. Gjermano Karavangjeli donte që të ndriçonte krimin. Pas varrimit filloi investigimet sikur të ishte vetë funksionar i drejtësisë. Nga shumë që pyeti, mësoi se në vrrasjen e Fotit kishte vënë dorë voivoda i etur për gjak Mitro Vraho. Kishte shkuar në një fshat larg Korçës për tu marrë vesh me shqiptarët për aktivitetin e përbashkët kundër Grekëve. Shpërndahu shumë para që t’i blinte. Ju premtoi shumë. Pasuri dhe grada. Atje u vendos dhe vrasja e Fotit. Ju caktua ekzekutimi një Korçari të shqipëtarizuar që quhej Spiro Kosturo. Kështu i ngritën pusi Fotit dhe duke e qëlluar e vranë gjatë çastit që shkonte të kryente detyrën e tij të lartë. U ngritën të gjithë Grekët dhe atëhere vetëm, autoritetet kërkuan investigime dhe arrestuan  dy arumunë ndërsa shpëtoi Kosturoja i cili u arrestua më vonë së bashku me dy djemtë e tij. Vrasësi u dënua në mënyrë shëmbullore: e pagoi dhe ai me jetën e tij. Atëhere Patriarkana caktoi në vend të Fotit  një tjetër jerark me prejardhje nga Pondi, Mitropolitin e Rodhopit Gjervasio, një jerark të flaktë i cili vazhdoi veprën shpirtërore dhe patriotike të Fotit..... Taso Kodojanidhi Gazetar, shkrimtar, hulumtues i çështjeve historike.