|
Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής ΑΠΘ, Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενώσεως Θεολόγων
Αξιολογώντας ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός την
Αιώνια Ζωή, ως τον πρώτο και κύριο σκοπό
της ζωής του ανθρώπου, επισημαίνει: «Ζητείτε
πρώτον την Βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού και ταύτα πάντα
προστεθήσεται υμίν» (Να επιζητείτε πρώτα τη
Βασιλεία και τη δικαιοσύνη του Θεού, και όλα
τα άλλα, τα απαραίτητα αυτής της ζωής θα σας προστεθούν), (Ματθ. 6,
33). Χωρίς
αμφιβολία, στον σύγχρονο κόσμο η παιδεία, η ανατροφή, η δύναμη των ΜΜΕ και
του διαδικτύου, στη μεγάλη τους πλειονότητα, εκφράζουν, προάγουν και
προωθούν, ως κεντρικό σκοπό μιας πετυχημένης ζωής -σύμφωνα με τα κοσμικά
κριτήρια- τα υλικά αγαθά, την ευζωία και τον πλουτισμό. Άλλωστε είναι
αναμενόμενο, οι άνθρωποι που ζουν μακράν του Θεού να έχουν τυφλωθεί από την
προσκόλλησή τους στους επίγειους και προσωρινούς θησαυρούς. Ωστόσο, ο ίδιος ο Χριστός, απευθυνόμενος στους δικούς του
μαθητές, τους Χριστιανούς, επισημαίνει στη διδασκαλία Του: «Όπου είναι
ο θησαυρός σας, εκεί θα είναι και η καρδιά σας» (Ματθ. 6, 21 και Λουκ. 12,
34).
Αυτό σημαίνει ότι, η καρδιά, ως το πνευματικό κέντρο του κάθε πιστού,
συνδέεται άμεσα με ό, τι θεωρεί πιο πολύτιμο στη ζωή του (με τον θησαυρό
του). Γι’ αυτό το θέλημα του Θεού είναι να μην επιθυμεί και να μην επιζητεί ο
πιστός, ό, τι επιζητεί ο ειδωλολάτρης, που συνήθως λατρεύει περισσότερο τα
κτίσματα από τον Κτίστη, αλλά να είναι πάντοτε έτοιμος και άγρυπνος, με τα
λυχνάρια του αναμμένα, να διακρίνει, να επιλέγει και να εκτελεί τις εντολές
και τις αρετές του Θεού, με σταθερό προσανατολισμό του προς την Αιώνια Ζωή.
Είναι
χαρακτηριστικό ότι με το χωρίο της Κυριακής Προσευχής, «ελθέτω η βασιλεία σου», ο ιδρυτής της χριστιανικής πίστεως ορίζει, ως
κεντρικό στόχο της ζωής των
Χριστιανών, όχι τη φροντίδα για την επιβίωση, την οποία, έτσι κι αλλιώς, ο Ποιητής
των όλων Θεός, με την Πρόνοια και το έλεός του, χορηγεί, σε όλα τα όντα και ξεχωριστά
σε όλους τους ανθρώπους, αλλά κάτι άλλο, το σπουδαιότερο από όλα τα άλλα, που
είναι η αποδοχή και η εγκατάσταση μέσα τους της Βασιλείας Του, η οποία αποτελεί
πνευματική κληρονομιά, προορισμένη για όλους τους Χριστιανούς. Το θέμα είναι πόσοι είναι εκείνοι οι
Χριστιανοί, που ακολουθούν την απάντηση που έδωσε ο Απ. Πέτρος στον Χριστό,
όταν Εκείνος, βλέποντας ότι «πολλοί απήλθον εκ των μαθητών αυτού εις τα οπίσω
και ουκέτι μετ΄αυτού περιεπάτουν», απευθύνθηκε προς τους δώδεκα μαθητές Του
και τους είπε: «μη και υμείς θέλετε υπάγειν;» (μήπως και σεις θέλετε να
φύγετε; Απεκρίθη ο
Πέτρος: «Προς τίνα απελευσόμεθα; Ρήματα ζωής αιωνίου έχεις». Πού να πάμε; Ο
Λόγος σου δίδει ζωή αιώνια). Όντως, η διδασκαλία του Χριστού προσφέρει Αιώνια Ζωή
σε όλους, αλλά δεν τον ακούν όλοι, ούτε αγωνίζονται όλοι με τον ίδιο τρόπο
για να εισέλθει και να μένει μέσα τους η Αιώνια Ζωή.
Ο Χριστός έχει πει: «Η βασιλεία των ουρανών βιάζεται, και βιασταί
αρπάζουσιν αυτήν» (Ματθ. 11,12). Με το
«βιάζεται» δεν καλείται ο πιστός να στραφεί κατά του Θεού για να αρπάξει από Αυτόν τη
Βασιλεία, αλλά καλείται να την επιζητεί, μέσα από έναν αέναο πνευματικό αγώνα καθάρσεως από τα πάθη
και άσκησης των αρετών, με πίστη, υπομονή και υπέρβαση του εμπαθούς εαυτού
του.
«Βιασταί» είναι, όχι γιατί εκβιάζουν για να
λάβουν την Αιώνια Ζωή, αλλά επειδή εκβιάζουν (πιέζουν) τον εαυτό τους, για να
εκριζωθούν τα εμπόδια που κλείνουν τον δρόμο προς τον Θεό και τη Βασιλεία
Του, δηλαδή, να καθαριστούν από όλες τις κοσμικές επιθυμίες, για να μπορούν
να υιοθετούν και να ασκούν τις εντολές και τις δωρεές (αρετές) του Θεού.
Μόνον διά της καθάρσεως του έσω ανθρώπου, της
βουλήσεως και της θελήσεως και ταυτόχρονα διά της ασκήσεως των άνωθεν κατερχομένων χαρισμάτων, μπορούν
να αιτηθούν και να λάβουν μέσα τους, «να αρπάξουν», δηλαδή, τη Βασιλεία του Θεού.
Το "βιάζεται", συνεπώς, δεν αφορά στη
Βασιλεία του Θεού, αφού η χορηγία της στους πιστούς συνδέεται με την αγάπη,
την αγαθότητα και το έλεος του Θεού, αλλά στον σταυρικό τρόπο, που μπορεί
κανείς να συμμετέχει σ’ αυτήν.
Ο τρόπος αυτός είναι αντίστοιχος με τον τρόπο που
συμμετέχει κάποιος στην Ανάσταση του Χριστού. Ο Αναστημένος Χριστός έχει
κερδίσει, διά παντός και υπέρ πάντων, τη μάχη κατά του διαβόλου και κατά του
πιο δυνατού του όπλου, που είναι ο θάνατος. Οι άνθρωποι, με ακλόνητη πίστη
και έμπρακτη αρετή, συμμετέχουν στην Ανάσταση, όχι χωρίς προϋποθέσεις, αλλά όταν
μένουν σταθεροί και ακλόνητοι στην ελευθερία, με την οποία ο Χριστός μας ελευθέρωσε
(Γαλ. 5,1).
Οι Χριστιανοί, ως μέλη της Εκκλησίας, έχουν κληθεί,
«επ’ ελευθερία», για να συμμετέχουν, διά του Σταυρού, στη χαρά της
Αναστάσεως, ζώντες μυστηριακά, μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης, εντός του
Σώματος του Χριστού, στην Εκκλησία.
Ο Χριστός υποδεικνύει τον τρόπο που γίνεται κάποιος
ελεύθερος. «Εί τις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον
σταυρόν αυτού και ακολουθήτω μου» (Ματθ. 16, 24).
Ο Χριστός είναι ο Σωτήρας, για όσους θέλουν να
σωθούν, να λάβουν τα αγαθά της αγάπης του Χριστού, του Μονογενούς Υιού του
Θεού, «βιάζοντας», έτσι, με τη δική τους αγάπη, αφοσίωση και ευσέβεια τη
Βασιλεία του Θεού καθώς ο Χριστός παραγγέλλει ότι: Δεν μπορείτε να υπηρετείτε
δύο Κυρίους ταυτόχρονα: «Ου
δύνασθε Θεώ δουλεύειν και μαμωνά» (Ματθ. 6,24). «Η προσπάθεια να συνδυάζει κανένας στη ζωή του και του Θεού τα
προστάγματα και της αμαρτίας τις απαιτήσεις καταλήγει σε μια διάσπαση της
προσωπικότητας. Δημιουργεί τους ακατάστατους και αποτυχημένους ανθρώπους που,
αν δεν καταλήγουν σε ψυχικές αρρώστιες, δημιουργούν αιτίες κοινωνικής
αποσυνθέσεως.
Όταν κάποιος ακολουθεί τον νόμο του Θεού, τότε
είναι βέβαιο ότι κάθε παρέκκλιση και στροφή προς την απιστία ή την
ανηθικότητα δείχνει αστάθεια και στο βάθος επιπόλαιη αγάπη προς τον Θεό, αν
όχι πλήρη έλλειψή της» (+Πολύκαρπου, Μητροπολίτου Κερκύρας, «Ελθέτω η
Βασιλεία Σου», τόμ. Γ, σ. 58).
Η λέξη "βιάζεται" η Βασιλεία του Θεού, δεν
σημαίνει δυνατότητα αρπαγής της από τον Θεό, καθώς είναι δωρεά της Αγάπης Του.
Ο μόνος τρόπος για να κάνει δικά του ο άνθρωπος τα ελέη της αγάπης του Θεού
είναι να Τον αγαπήσει, πάνω απ΄ όλους και απ’ όλα. Να τον τοποθετεί πάντοτε Πρώτον
στη ζωή του.
Το «προσδοκώ Ανάσταση νεκρών και ζωήν του μέλλοντος
αιώνος», που μαρτυρούν όλα τα μέλη της Εκκλησίας, απαγγέλλοντας το Σύμβολο της Πίστεως,
δείχνει ότι η πίστη τους είναι σταθερά προσανατολισμένη στο να ξεπερνούν τις
δοκιμασίες της απιστίας και της αμαρτίας, στο να βιάζουν, δηλαδή, διά του
Σταυρού, τη ροπή που έχουν στην αμαρτία. Και τότε είναι φανερό ότι ελπίζουν,
με ακλόνητη πίστη, κυρίως και πρωτίστως, στα αγαθά και στην πλούσια
πνευματική κληρονομιά της Αιωνίου Ζωής,
σε αυτό ακριβώς που ο ίδιος ο Θεάνθρωπος έχει πει: «Ο πιστεύων εις εμέ έχει
ζωήν αιώνιον» (Ιω. 6, 47).
|
Iraklis
Rerakis, Profesor i Universitetit Aristotel të Selanikut Kryetar i
Bashkimit Panhelen të Theologëve
Duke e vlerësuar Vetë
Jisu Krishti Jetën e Përjetshme si qëllimin e parë dhe kryesor të jetës së
njeriut, thekson: «Kërkoni më parë Mbretërinë e Perëndisë dhe drejtësinë e
Tij, dhe të gjitha këto do t’ju shtohen»; domethënë: të kërkoni së pari
Mbretërinë dhe drejtësinë e Perëndisë, dhe të gjitha të tjerat, të
domosdoshmet e kësaj jete, do t’ju shtohen (Matth. 6, 33). Pa dyshim, në botën
bashkëkohore, arsimi, edukimi, fuqia e mediave dhe e internetit, në shumicën
e tyre të madhe, shprehin, nxisin dhe promovojnë si qëllim qendror të një
jete të suksesshme — sipas kritereve të botës — të mirat materiale,
mirëqenien dhe pasurimin. Në fund të fundit,
është e pritshme që njerëzit që jetojnë larg Perëndisë të jenë verbuar nga
lidhja e tyre me thesaret tokësore dhe të përkohshme. Megjithatë, Vetë
Krishti, duke iu drejtuar nxënësve të Tij, të krishterëve, thekson në mësimin
e Tij: «Ku është thesari juaj, atje do të jetë edhe zemra juaj» (Matth. 6, 21
dhe Llk. 12, 34). Kjo do të thotë se
zemra, si qendra shpirtërore e çdo besimtari, lidhet drejtpërdrejt me atë që
ai e konsideron më të çmuar në jetën e tij, pra me thesarin e tij. Prandaj
vullneti i Perëndisë është që besimtari të mos dëshirojë dhe të mos kërkojë
atë që kërkon idhujtari, i cili zakonisht adhuron më shumë krijesat sesa
Krijuesin, por të jetë gjithmonë i gatshëm dhe vigjilent, me kandilat e tij
të ndezur, që të dallojë, të zgjedhë dhe të zbatojë urdhërimet dhe virtytet e
Perëndisë, me orientim të qëndrueshëm drejt Jetës së Përjetshme. Është karakteristike se
me vargun e Lutjes së Zotit, «ardhtë Mbretëria Jote», Themeluesi i besimit të
krishterë përcakton si synim qendror të jetës së të krishterëve jo kujdesin
për mbijetesën, të cilën, sidoqoftë, Krijuesi i të gjithave, Perëndia, me Përkujdesjen
dhe mëshirën e Tij, ua jep të gjitha qenieve dhe në mënyrë të veçantë të
gjithë njerëzve, por diçka tjetër, më të rëndësishmen nga të gjitha: pranimin
dhe vendosjen brenda tyre të Mbretërisë së Tij, e cila përbën trashëgimi
shpirtërore, të paracaktuar për të gjithë të krishterët. Çështja është se sa
janë ata të krishterë që ndjekin përgjigjen që Apostull Pjetri i dha
Krishtit, kur Ai, duke parë se «shumë prej nxënësve të Tij u kthyen prapa dhe
nuk ecnin më bashkë me Të», iu drejtua dymbëdhjetë nxënësve të Tij dhe u tha:
«Mos doni edhe ju të largoheni?» Pjetri u përgjigj: «Te
kush të shkojmë? Ti ke fjalë jete të përjetshme». Pra: ku të shkojmë? Fjala
Jote jep jetë të përjetshme. Me të vërtetë, mësimi i Krishtit u ofron Jetë të
Përjetshme të gjithëve, por jo të gjithë e dëgjojnë Atë, as nuk luftojnë të gjithë
në të njëjtën mënyrë që Jeta e Përjetshme të hyjë dhe të qëndrojë brenda
tyre. Krishti ka thënë:
«Mbretëria e qiejve merret me përpjekje, dhe ata që përpiqen e rrëmbejnë atë»
(Matth. 11, 12). Me fjalën «merret me përpjekje» besimtari nuk thirret të
kthehet kundër Perëndisë për t’ia rrëmbyer Atij Mbretërinë, por thirret ta
kërkojë atë përmes një lufte të pandërprerë shpirtërore pastrimi nga pasionet
dhe ushtrimi të virtyteve, me besim, durim dhe tejkalim të vetvetes së
sunduar nga pasionet. «Ata që përpiqen» nuk
janë të tillë sepse ushtrojnë dhunë për të marrë Jetën e Përjetshme, por
sepse ushtrojnë presion mbi vetveten, që të çrrënjosen pengesat që mbyllin
rrugën drejt Perëndisë dhe Mbretërisë së Tij; domethënë, të pastrohen nga të
gjitha dëshirat e botës, në mënyrë që të mund të përvetësojnë dhe të
ushtrojnë urdhërimet dhe dhuratat — virtytet — e Perëndisë. Vetëm nëpërmjet
pastrimit të njeriut të brendshëm, të qëllimit dhe të vullnetit, dhe
njëkohësisht nëpërmjet ushtrimit të dhuntive që zbresin prej së larti, ata
mund të kërkojnë dhe të marrin brenda tyre, domethënë «të rrëmbejnë»,
Mbretërinë e Perëndisë. Prandaj, fjala «merret
me përpjekje» nuk i referohet Mbretërisë së Perëndisë, pasi dhënia e saj
besimtarëve lidhet me dashurinë, mirësinë dhe mëshirën e Perëndisë, por me
mënyrën kryqëzuese përmes së cilës dikush mund të marrë pjesë në të. Kjo mënyrë është
përkatëse me mënyrën se si dikush merr pjesë në Ngjalljen e Krishtit. Krishti
i Ngjallur e ka fituar, një herë e përgjithmonë dhe për të gjithë, betejën
kundër djallit dhe kundër armës së tij më të fortë, që është vdekja.
Njerëzit, me besim të patundur dhe virtyt të zbatuar në vepra, marrin pjesë
në Ngjallje, jo pa kushte, por kur qëndrojnë të fortë dhe të palëkundur në
lirinë me të cilën Krishti na çliroi (Gal. 5, 1). Të krishterët, si
gjymtyrë të Kishës, janë thirrur «për liri», që të marrin pjesë, nëpërmjet
Kryqit, në gëzimin e Ngjalljes, duke jetuar në mënyrë mistike, me frikë
Perëndie, besim dhe dashuri, brenda Trupit të Krishtit, në Kishë. Krishti tregon mënyrën
se si dikush bëhet i lirë: «Nëse dikush do të vijë pas Meje, le të mohojë
vetveten, le të marrë kryqin e tij dhe le të më ndjekë» (Matth. 16, 24). Krishti është
Shpëtimtari për ata që duan të shpëtohen, të marrin të mirat e dashurisë së
Krishtit, Birit të Vetëmlindur të Perëndisë, duke «e marrë me përpjekje»,
kështu, me dashurinë, përkushtimin dhe devotshmërinë e tyre, Mbretërinë e
Perëndisë, pasi Krishti porosit se nuk mund t’u shërbeni dy zotërinjve
njëkohësisht: «Nuk mund t’i shërbeni Perëndisë dhe mamonait» (Matth. 6, 24). «Përpjekja që dikush të
bashkojë në jetën e tij edhe urdhërimet e Perëndisë, edhe kërkesat e mëkatit,
përfundon në një përçarje të personalitetit. Krijon njerëz të çrregullt dhe
të dështuar, të cilët, edhe nëse nuk përfundojnë në sëmundje shpirtërore, krijojnë
shkaqe shpërbërjeje shoqërore. Kur dikush ndjek ligjin
e Perëndisë, atëherë është e sigurt se çdo devijim dhe kthim drejt mosbesimit
ose imoralitetit tregon paqëndrueshmëri dhe, në thellësi, dashuri
sipërfaqësore ndaj Perëndisë, në mos mungesë të plotë të saj» (+Polikarpi,
Mitropolit i Korfuzit, «Ardhtë Mbretëria Jote», vëll. III, f. 58). Fjala «merret me
përpjekje» për Mbretërinë e Perëndisë nuk do të thotë mundësi për t’ia
rrëmbyer atë Perëndisë, pasi ajo është dhuratë e Dashurisë së Tij. E vetmja
mënyrë që njeriu t’i bëjë të tijat mëshirat e dashurisë së Perëndisë është ta
dojë Atë mbi të gjithë dhe mbi gjithçka. Ta vendosë Atë gjithmonë të Parin në
jetën e tij. Perëndia nuk mund të
vendoset në vend të dytë. Njeriu besimtar ka nevojë të ushtrojë presion mbi
vullnetin e tij dhe ta nënshtrojë atë ndaj vullnetit të Perëndisë. Ky është
kuptimi i fjalës «marrje me përpjekje» e Mbretërisë së Perëndisë. Fjala «pres ngjalljen e
të vdekurve dhe jetën e ardhshme të ameshuar», të cilën e dëshmojnë të gjitha
gjymtyrët e Kishës duke recituar Simbolin e Besimit, tregon se besimi i tyre
është i orientuar në mënyrë të qëndrueshme drejt kapërcimit të sprovave të
mosbesimit dhe të mëkatit; domethënë, drejt ushtrimit të përpjekjes,
nëpërmjet Kryqit, kundër prirjes që kanë ndaj mëkatit. Dhe atëherë është e
qartë se ata shpresojnë, me besim të patundur, kryesisht dhe mbi të gjitha,
te të mirat dhe te trashëgimia e pasur shpirtërore e Jetës së Përjetshme,
pikërisht te ajo që Vetë Perëndinjeriu ka thënë: «Ai që beson në Mua ka jetë
të përjetshme» (Jn. 6, 47).
|
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου