Το ποτήρι είχε αρχίσει να ραγίζει ήδη από τα τέλη του 1990. Παραμονές Χριστουγέννων και οι πρώτοι Αλβανοί περνούν τα σχεδόν αφύλακτα σύνορα με την Ελλάδα. Από την πλευρά της Αλβανίας οι συνοριοφύλακες είχαν χαλαρώσει - αν δεν είχαν εγκαταλείψει τις θέσεις - τους ελέγχους ενώ από την πλευρά της Ελλάδας ο ενθουσιασμός που είχε δημιουργηθεί από την κατάρρευση του Ανατολικού μπλοκ άφηνε να γίνει και "θριαμβευτική" πράξη η κάθοδος των αδελφών μας Βορειοηπειρωτών και των απελπισμένων Αλβανών.
Λίγο αργότερα, και καθώς σε καθημερινή βάση διέρχονταν από τα σύνορα χιλιάδες άτομα, ο αρχικός ενθουσιασμός και οι προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί ότι εδώ ήταν η γη της επαγγελίας ο υπουργός Εξωτερικών Αντώνης Σαμαράς προσπάθησε ανεπιτυχώς να κλείσει την στρόφιγγα που ο ίδιος και η κυβέρνηση Μητσοτάκη είχε ανοίξει. Τι και αν ο ίδιος βγαίνει στην κρατική τηλεόραση και ζητούσε από τους ομογενείς " να παραμείνουν εκεί, να είναι η συνέχιση του αυτού το κομματιού του ελληνισμού" τι και αν ο Μητσοτάκης με επίσκεψη του στα Τίρανα προσπαθήσει να ρίξει τους τόνους, το ρεύμα μεταναστών στην χώρα μας δεν μειώνεται, αλλά αντίθετα αυξάνεται. Μέχρι τα τέλη Ιανουαρίου του 1991 ήδη είχαν περάσει τα ελληνοαλβανικά σύνορα 11.000 Αλβανοί πολίτες από τους οποίους οι 5.000 επαναπατρίζονται οι υπόλοιποι παρέμειναν καθώς ήταν Βορειοηπειρώτες ή τουλάχιστον έτσι δήλωναν.
Σκαρφάλωναν από τα σκοινιά, από την μπουκαπόρτα, από όπου μπορούσαν και όταν πια και ο τελευταίος αποφασισμένος είχε ανέβει επάνω ανάγκασαν τον καπετάνιο να τους πάει στην Ιταλία. Όσοι τυχεροί είχαν ραδιόφωνα και τηλεοράσεις στην εποχή του Χότζα μάθαιναν από αυτά ιταλικά και πλέον πίστευαν ότι ήρθε η στιγμή να τα αξιοποιήσουν. Ούτε οι σφαίρες που έριχναν στον αέρα οι Αλβανοί αστυνόμοι που τους καλούσαν να κατέβουν από το πλοίο δεν τους σταματούσαν. Το πλοίο έλυσε και διέσχιζε την Αδριατική Θάλασσα από τα ανατολικά προς τα δυτικά.
Δυστυχώς όμως για αυτούς το ταξίδι δεν είχε το αίσιο τέλος που θα επιθυμούσαν. Αρχικά το λιμενικό τους συγκεντρώνει στα ελάχιστα μέτρα της προβλήτας. Μετά από λίγες ώρες και χωρίς να γνωρίζουν τίποτα τους μεταφέρουν στο εγκαταλελειμμένο γήπεδο “La Vittoria”. Μένουν εκεί για ώρες κάτω από τον καυτό ήλιο χωρίς νερό, χωρίς τροφή και χωρίς πρόσβαση σε τουαλέτες. Αραιά και που ελικόπτερα που πετούσαν από επάνω τους έριχναν ψωμί και νερό. Και κάπου εκεί κάποιοι αστυνομικοί ανακοινώνουν στους εξαθλιωμένους Αλβανούς ότι πρόκειται να τους απελάσουν. Πίστευαν ότι προσφορά σε ρουχισμό και 50.000 λιρέτες (40 δολάρια ) θα τους ικανοποιούσε. Εκείνοι όμως εξαγριώνονται, σπάνε τα κιγκλιδώματα και ξεχύνονται στους γύρω δρόμους, μέσα σε λίγη ώρα όμως η αστυνομία με χρήση κλομπ και εκφοβιστικών πυροβολισμών τους συγκεντρώνει ξανά στο γήπεδο.
