Βασιλόπιτα, Βιτρίνα και "οι επιτυχημένοι διορισμοί"

Όταν η εικόνα υποκαθιστά την ουσία

Η κοπή βασιλόπιτας είναι μια όμορφη παράδοση.

Όταν όμως γίνεται η μοναδική δημόσια δραστηριότητα μιας οργάνωσης, τότε παύει να είναι συμβολισμός ενότητας και γίνεται σύμβολο στασιμότητας. Η ελληνική κοινότητα της Κορυτσάς αξίζει κάτι περισσότερο από καλοστημένες βιτρίνες.

Με επισημότητα και θεσμική παρουσία πραγματοποιήθηκε στο Grand Hotel η κοπή της βασιλόπιτας της ΔΕΕΜ Ομόνοια Κορυτσάς. Φωτογραφίες, ευχές, χαμόγελα και το καθιερωμένο μήνυμα περί ενότητας και προόδου.

Η εκδήλωση ήταν άρτια οργανωμένη.
Το ερώτημα είναι αν η οργάνωση περιορίζεται εκεί.

Η παρουσία προξενικών παραγόντων δεν περνά απαρατήρητη. Η εικόνα που μεταφέρεται είναι σαφής: μια τοπική δομή ενεργή, με συμμετοχή, με στελέχωση, με «ζωή».

Σε τέτοιες περιπτώσεις, το μήνυμα που φτάνει στην Αθήνα είναι ότι οι τοπικοί διορισμοί αποδίδουν. Ότι οι επιλογές δικαιώνονται. Ότι οι μηχανισμοί λειτουργούν. Ότι υπάρχει έργο.

Μόνο που το έργο δεν μετριέται με τραπέζια γεμάτα ούτε με κομμάτια βασιλόπιτας.

Στην αίθουσα βρέθηκαν φίλοι, συγγενείς και πρόσωπα περιορισμένης δημόσιας παρουσίας σε ζητήματα της ομογένειας. Αντίθετα, απουσίαζαν — χωρίς να έχουν απουσιάσει από την κοινότητα — ιστορικά και διακεκριμένα μέλη.

Η απουσία δεν ήταν τυχαία.
Ήταν οργανωτική.

Όταν η πρόσκληση μετατρέπεται σε μηχανισμό φιλτραρίσματος, τότε η «ενότητα» γίνεται όρος συμμετοχής. Και η συμμετοχή προϋποθέτει ευθυγράμμιση.

Στην Κορυτσά είναι γνωστό ότι η πραγματική επιρροή δεν περνά από τις βάσεις της κοινότητας αλλά από τις κεντρικές επιλογές. Η εκπροσώπηση δεν αναδεικνύεται — διορίζεται.

Όποιος δεν ανήκει στον κύκλο των «εγκεκριμένων», μένει εκτός.
Όχι θεσμικά — πρακτικά.

Έτσι δημιουργείται μια Ομόνοια βιτρίνας:
Οργανωμένη προς τα έξω.
Ελεγχόμενη προς τα μέσα.

Και όταν αυτή η εικόνα παρουσιάζεται ενώπιον των θεσμικών εκπροσώπων της Ελλάδας, η εντύπωση που δημιουργείται είναι ότι όλα βαίνουν καλώς. Ότι η ομογένεια εκπροσωπείται. Ότι οι δομές λειτουργούν.

Η πραγματικότητα όμως είναι πιο σύνθετη — και λιγότερο φωτογενής.

Πέρα από την ετήσια κοπή της βασιλόπιτας, ποια είναι η ουσιαστική δραστηριότητα;
Ποιες δημόσιες παρεμβάσεις έγιναν για κρίσιμα ζητήματα;
Ποια στήριξη δόθηκε σε θεσμούς και πρωτοβουλίες που κρατούν ζωντανή την ελληνική παρουσία;

Δεν καταγράφεται ουσιαστική κινητικότητα.
Δεν υπάρχει ανοιχτός διάλογος.
Δεν παρατηρείται διεύρυνση συμμετοχής.

Αντιθέτως, διαμορφώνεται ένα κλειστό σύστημα ανακύκλωσης ρόλων και προσώπων.

Ιδιαίτερα προβληματικό είναι το γεγονός ότι το μοναδικό ελληνικό μέσο ενημέρωσης της περιοχής δεν έχει τύχει καμίας θεσμικής στήριξης από κάθε άποψη. Σε μια μικρή και ευαίσθητη κοινότητα, η στήριξη της ενημέρωσης δεν είναι προαιρετική πολυτέλεια — είναι ζήτημα πολιτικής ευθύνης.

Η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα.
Είναι επιλογή.

Η ελληνική κοινότητα της Κορυτσάς διαθέτει ανθρώπους με προσφορά, γνώση και κύρος. Δεν μπορεί να λειτουργεί με όρους εσωτερικής τακτοποίησης και δημόσιων σχέσεων. Δεν μπορεί να περιορίζεται σε ετήσιες τελετουργίες.

Η βιτρίνα μπορεί να είναι προσεγμένη.
Η ουσία όμως δεν διακοσμείται.

Η βασιλόπιτα κόπηκε.
Οι φωτογραφίες δημοσιεύθηκαν.
Οι ευχές ειπώθηκαν.

Το ερώτημα που μένει είναι απλό:

Υπάρχει στρατηγική για την ομογένεια ή υπάρχει διαχείριση εικόνας;

Η κατάσταση δεν διορθώνεται με περισσότερες φωτογραφίες και δήθεν εκδηλώσεις.
Διορθώνεται με άνοιγμα, διαφάνεια, ουσιαστική εκπροσώπηση και έργο.

Και αυτά δεν διορίζονται.
Χτίζονται.

Η ομογένεια δεν χρειάζεται διαχείριση εικόνας.
Χρειάζεται στρατηγική, συμμετοχή και θεσμική αξιοπιστία.
Και αυτά δεν εξασφαλίζονται με διορισμούς — αλλά με εμπιστοσύνη της βάσης.

Πελασγός Κορυτσάς