Μπλόκο στην Κακαβιά για πολυτελή οχήματα

Δύο πολυτελή οχήματα, τα οποία είχαν κλαπεί στην Ιταλία, σταμάτησαν οι Τελωνειακοί της Κακαβιάς.

Αυτή τη φορά, τα οχήματα, μάρκας BMW, οι Αλβανοί που τα οδηγούσαν, επιχείρησαν να τα εισάγουν στην Ελλάδα.

Αυτό και μόνο το γεγονός, δείχνει ότι τα κυκλώματα, που δρουν σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, κλέβουν πολυτελή οχήματα τα οποία έχουν ως βασικό προορισμό την Αλβανία, εξακολουθούν να κάνουν χρυσές δουλειές.

Από το τελωνείο δεν δημοσιοποιήθηκε κανένα επιπλέον στοιχείο ούτε για τον χρόνο κλοπής αλλά ούτε και για τον τρόπο με τον οποίο τα οχήματα είχαν φτάσει από την Ιταλία στην Αλβανία.

Οι δύο οδηγοί πάντως συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στον εισαγγελέα.
πηγή

Οι Αλβανοί αρπάζουν τη γη των Ελλήνων στη Βόρειο Ήπειρο και δεν το κρύβουν - Η μητέρα Ελλάδα τι κάνει;

Προς: Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών

Κοιν.: Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, 

Πρωθυπουργό της Ελλάδας

Κόμματα της Βουλής των Ελλήνων 

Ανεξάρτητους Βουλευτές  

Ευρωβουλευτές Ελλάδας και Κύπρου

Είναι γνωστό ότι τόσο κατά τη διάρκεια όσο και μετά από την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος, το αλβανικό κράτος εφαρμόζει δημογραφική αλλοίωση του χώρου της Βορείου Ηπείρου που κατοικείται από τα πανάρχαια χρόνια από ελληνικούς πληθυσμούς. Ιδιαίτερα όμως από το 1991, οπότε και χιλιάδες Έλληνες Βορειοηπειρώτες με το άνοιγμα των συνόρων, συνέρρευσαν στην μητέρα Ελλάδα για βιοποριστικούς λόγους, τα Τίρανα μεθόδευσαν σε αδιάκοπο ρυθμό την μόνιμη εγκατάσταση Αλβανών Μουσουλμάνων κυρίως στις παραθαλάσσιες περιοχές των Αγίων Σαράντα και της Χιμάρας. 

Για την πραγματοποίηση του σκοπού αυτού έχουν συντελεστεί άπειρες υφαρπαγές ιδιοκτησιών εις βάρος των αυτοχθόνων κατοίκων της Βορείου Ηπείρου, είτε με την εμφάνιση πλαστών τίτλων από επιτήδειους Αλβανούς είτε με νομοθετήματα του αλβανικού κράτους. 

Τα τελευταία δέκα χρόνια οι αλβανικές κυβερνήσεις, τόσο του Σαλί Μπερίσα όσο και του Έντι Ράμα, με διάφορους τρόπους, έχουν υφαρπάξει εκτάσεις που ανήκουν σε ντόπιους στην παραλιακή ζώνη από την Παλάσσα του Δήμου Χιμάρας έως και το Βουθρωτό Αγίων Σαράντα, δίνοντας τες σε επιχειρήσεις "ημετέρων" με το πρόσχημα της "τουριστικής ανάπτυξης".   

Στην ιστορία έχει μείνει ο αγώνας των κατοίκων της Νίβιτσας να διασφαλίσουν την κυριότητα τους στην παραλία της Κακομιάς την περίοδο 2008-2009.

Οι υποθέσεις των υφαρπαγμένων ιδιοκτησιών ήρθαν στο προσκήνιο από τον πρώην πρωθυπουργό της Αλβανίας Σαλί Μπερίσα και τον νυν Έντι Ράμα, όταν οι δύο τους ήρθαν σε δημόσια αντιπαράθεση με αλληλοκατηγορίες για την πώληση εκτάσεων σε Αγίους Σαράντα και Χιμάρα και την εγκατάσταση αλλοεθνών και αλλόθρησκων πληθυσμών στις συγκεκριμένες περιοχές.

Με το θέμα ασχολήθηκαν πολλά από τα ελληνικά ΜΜΕ καθώς και πανελλαδικής κυκλοφορίας εφημερίδες. 

Παράλληλα έγινε γνωστό ότι στους Δήμους Δερόπολης και Φοινίκης στους οποίους ανήκουν τα περισσότερα από τα αναγνωρισμένα ελληνικά μειονοτικά χωριά εγκρίθηκαν μειωμένα κονδύλια λόγω χαμηλού πληθυσμού, με βάση την αποτυχημένη απογραφή του 2011.

Η Ελληνική Κυβέρνηση και το Υπουργείο Εξωτερικών είναι σίγουρο ότι τα γνωρίζουν όλα αυτά.

Γιατί όμως δεν έχουμε διαβάσει ούτε μία γραμμή και δεν έχουμε ακούσει ούτε μία φωνή διαμαρτυρίας προς τα Τίρανα;

Αντίθετα, όπως βλέπουμε παρά τις ελάχιστες εξαιρέσεις - αναλαμπές, μοναδικό μέλημα του Ελληνικού ΥΠΕΞ ως προς τις σχέσεις με την Αλβανία είναι η τυφλή υποστήριξη στην ενταξιακή πορεία των Τιράνων (και τυράννων) προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Μήπως η Αθήνα συμμετέχει και εκούσια, με την προκλητική αδιαφορία της, στην λευκή γενοκτονία που υφίσταται ο Ελληνισμός της Βορείου Ηπείρου με την υφαρπαγή των ιδιοκτησιών του και την δημογραφική αλλοίωση των περιοχών του;

Παραθέτουμε τις παραπομπές των πρόσφατων άρθρων δύο εφημερίδων πανελλαδικής κυκλοφορίας σχετικά με το ιδιοκτησιακό στην παραλιακή ζώνη Χιμάρας - Αγίων Σαράντα 

ΕΘΝΟΣ: Η κόντρα Μπερίσα - Ράμα ξεσκέπασε το πλιάτσικο στις περιουσίες των Ελλήνων

δημοκρατία: Τα Τίρανα αρπάζουν τη γη των Ελλήνων στη Χειμάρρα!

15-01-2016

Εθνικός Σύλλογος Βόρειος Ήπειρος 1914

Γέροντα, πού οφείλεται η γκρίνια και πώς μπορείς να την αποφύγης; - Jerond nga vjen grindja dhe si mund ta shmangësh.

Γέροντα, πού οφείλεται η γκρίνια και πώς μπορείς να την αποφύγης; - Στην κακομοιριά οφείλεται και με την δοξολογία την κάνει κανείς πέρα.  Η γκρίνια γεννά γκρίνια και η δοξολογία γεννά δοξολογία. Όταν δεν γκρινιάζη κανείς για μια δυσκολία που τον βρίσκει , αλλά δοξάζη τον Θεό, τότε σκάζει ο διάβολος και πάει σε άλλον που γκρινιάζει , για να του τα φέρη όλα ανάποδα. Γιατί, όσο γκρινιάζει κανείς, τόσο ρημάζει. Μερικές φορές μας κλέβει το ταγκαλάκι και μας κάνει να μη μας ευχαριστή τίποτε, ενώ μπορεί κανείς όλα να τα γλεντάη πνευματικά με δοξολογία και να έχει την ευλογία του Θεού. Να, ξέρω κάποιον εκεί στο Όρος που, αν βρέξη και του πης « πάλι βρέχει », αρχίζει : « Ναι , όλο βρέχει, θα σαπίσουμε από την πολλή υγρασία ». Αν μετά από λίγο σταματήση η βροχή και του πης « ε, δεν έβρεξε και πολύ », λέει: « Ναι, βροχή ήταν αυτή; Θα ξεραθή ο τόπος …; » . Και δεν μπορεί να πει κανείς ότι δεν είναι καλά στο μυαλό, αλλά συνήθισε να γκρινιάζη. Να είναι λογικός και να σκέφτεται παράλογα! Η γκρίνια έχει κατάρα. Είναι σαν να καταριέται ο ίδιος ο άνθρωπος τον εαυτό του , οπότε μετά έρχεται η οργή του Θεού. Στην Ήπειρο γνώριζα δύο γεωργούς . Ο ένας ήταν οικογενειάρχης και είχε ένα-δυό χωραφάκια και εμπιστευόταν τα πάντα στον Θεό. Εργαζόταν όσο μπορούσε, χωρίς άγχος. « Θα κάνω ό,τι προλάβω » , έλεγε. Μερικές φορές άλλα δεμάτια σάπιζαν από την βροχή ,γιατί δεν προλάβαινε να τα μαζέψη, άλλα του τα σκόρπιζε ο αέρας, και όμως για όλα έλεγε « δόξα Σοι ο Θεός » και όλα του πήγαιναν καλά. Ο άλλος είχε πολλά κτήματα, αγελάδες κ.λ.π. ,δεν είχε και παιδιά. Αν τον ρωτούσες « πώς τα πας; » , « άστα, μην τα ρωτάς » , απαντούσε. Ποτέ δεν έλεγε « δόξα Σοι ο Θεός », όλο γκρίνια ήταν. Και να δήτε, άλλοτε του ψοφούσε η αγελάδα, άλλοτε του συνέβαινε το ένα, άλλοτε το άλλο. Όλα τα είχε, αλλά προκοπή δεν έκανε. Για αυτό λέω, η δοξολογία είναι μεγάλη υπόθεση. Από μας εξαρτάται ,αν γευθούμε ή όχι τις ευλογίες που μας δίνει ο Θεός. Πώς όμως να τις γευθούμε, αφού ο Θεός μας δίνει λ.χ. μπανάνα και εμείς σκεφτόμαστε τι καλύτερο τρώει ο τάδε εφοπλιστής; Πόσοι άνθρωποι τρώνε μόνον ξερό παξιμάδι, αλλά μέρα-νύχτα δοξολογούν τον Θεό και τρέφονται με ουράνια γλυκύτητα ! Αυτοί οι άνθρωποι αποκτούν μια πνευματική ευαισθησία και γνωρίζουν τα χάδια του Θεού. Εμείς δεν τα καταλαβαίνουμε , γιατί η καρδιά μας έχει πιάσει γλίτσα και δεν ικανοποιούμαστε με τίποτε. Δεν καταλαβαίνουμε ότι η ευτυχία είναι στην αιωνιότητα και όχι στην ματαιότητα. Από το βιβλίο «Οικογενειακή ζωή» - ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ - ΛΟΓΟΙ Δ πηγή

Jerond nga vjen grindja dhe si mund ta shmangësh. -          Vjen si produkt i të qarit pa arsye dhe me lavdërim mund të largosh Grindja lind grindje dhe lavdërimi lind lavdërim. Kur nuk grindet dikush për një vështirësi që e gjen dhe lavdëron Zotin atëhere djalli pëlcet dhe shkon në një tjetër që të grindet, që t’i sjellë të gjithë përmbys. Sepse për sa kohë grindet dikush aq më shumë mjerohet. Shpesh herë na vjedh tangalaki (djalli) dhe na bën që të mos na kënaqë asgjë, ndërsa mundet dikush që të kënaqet shpirtërisht me lavdërimin dhe të ketë bekimn e Zotit. Ja di dikë atje në Mal (Athos), që nëse bie shi dhe i thua “përsëri po bie shi”, fillon: “Po vetëm shi bie, do të kalbemi nga lagështia e shumtë”. Nëse pas pak ndalon shiu dhe i thua “ e nuk ra shumë shi”, thotë: “Po, shi ishte ky? Do të thahet vendi...?”. Dhe nuk mund të thotë dikush se nuk janë mirë në mendje, por u mësua që të grindet. Ja është llogjik dhe mendon jo-llogjikisht! Grindja është mallkim. Është sikur të mallkojë njeriu vetë veten e tij, dhe si rrjedhim vjen më pas zemërimi i Zotit. Në Epir njoha dy bujq. Njëri ishte familjar dhe kisht nja dy toka të vogla dhe kishte besim gjithmonë tek Zoti. Punonte sa mundej, pa ankth. “Do bëj sa të arrij”, thoshte. Disa herë një pjesë e  duajve i kalbeshin nga shiu, sepse nuk arrinte që t’i mblidhte, por i shpërndante era, por ja për të gjitha thoshte: “lavdi më Ty o Zot” dhe të gjitha shkonin mirë. Tjetri kishte shumë toka, lopë etj, nuk kishte fëmijë. Nëse e pyesje “si po ja çon”, “lere mos e pyet” përgjigjej. Kurrë nuk theshte “lavdi më Ty o Zot”, por vetëm grindej. Dhe ja, njëherë i ngordhte lopa, njëherë i ndodhte diçka tjetër. Të gjitha i kishte prokopi nuk bënte. Prandaj them, lavdërimi është çështje e madhe. Nga ne varet, nëse shijojmë ose jo bekimet që na jep Zoti psh banania dhe ne mendojmë se çfarë më mirë ha filan pasanik? Sa njerëz hanë bukë të thatë, dhe gjithë ditën dhe natën lavdërojnë Zotin dhe ushqehen me ëmbëlsi hyjnore! Këta njerëz përfitojnë një ndjeshmëri shpirtërore dhe njohin përkëdhelitë e Zotit. Ne nuk kuptojmë, sepse zemra jonë kishte zënë cipë që nuk kënaqet me asgjë. Nuk e kuptojmë se lumturia është përjetësia dhe jo kotësia. Nga libir “Jeta familjare” – Jerond Pais Agjioriti – Predikime 4.