Η κυβερνητική περίθαλψη των Τουρκικών επιχειρήσεων

Η περίπτωση της Τουρκικής εταιρείας “Kurum International” στην Αλβανία είναι απ’ τις πλέον χαρακτηριστικές για το πώς οι κυβερνήσεις δεν πρέπει να παρεμβαίνουν στους κανόνες του ελεύθερου οικονομικού ανταγωνισμού. Η προσεκτική έρευνα στο ιστορικό του συγκεκριμένου επιχειρηματικού σχήματος γεννά πολλά ερωτηματικά για τη διαχρονική σημασία που της έχουν αποδώσει οι αλβανικές κυβερνήσεις. Προφανώς απόρροια της φροντίδας των τουρκικών υπηρεσιών και της Πρεσβείας τους στα Τίρανα να «πιάσει» η εταιρία αυτή στο Ελμπασάν. Ένας όμιλος που στην Τουρκία δεν εμφανίζει σχεδόν τίποτε στην Αλβανία υπόσχονταν την βιομηχανοποίηση της χώρας. Προφανώς δεν ήταν άσκοπος όλος αυτός ο θόρυβος να δείχνει μεγάλο κάτι που ήταν κούφιο. Έπρεπε να δικαιολογείται τόσο διότι ήταν ο μηχανισμός με τον οποίο υπό το κάλυμμα της διαφήμισης διοχέτευε εκατομμύρια στα ΜΜΕ ώστε να υιοθετούν ανθελληνικές ατζέντες και  επίσης υπάρχουν υπόνοιες για παράλληλες παράνομες δραστηριότητες που «διόρθωναν» τα ισοζύγια της εταιρίας.

Ωστόσο όμως η ξαφνική προσφυγή της διοίκησης της εταιρίας στο Διοικητικό Πρωτοδικείο για την έναρξη της διαδικασίας πτώχευσης και την αναδιοργάνωση της εταιρίας φέρνουν στο φως της δημοσιότητας πως όλα αυτά τα χρόνια ο συγκεκριμένος επιχειρηματικός όμιλος απολαμβάνει την κρατική  μέριμνα.

Εδώ και δεκαπέντε σχεδόν χρόνια εγκαταστάθηκε στο Ελμπασάν για να επαναθέσει σε λειτουργία το Χαλυβουργείο εκεί. Στην ουσία μετατράπηκε σε συλλέκτη σκραπ – παλιοσιδήρων απ’ όλη την επικράτεια με το οποίο παρήγαγε κάποιες ποσότητες χάλυβα ποιότητας τέτοιας που το καθιστά επικίνδυνο στις οικοδομές που χρησιμοποιήθηκε. Προς τούτο προφανώς δεν έγινε ποτέ έλεγχος. Επιβάρυνε την ήδη δύσκολη περιβαλλοντολογική κατάσταση της περιοχής… αλλά δεν πλήρωσε ποτέ τα προστύμματα που της επιβλήθηκαν. Οι ειδικοί μιλούν για σχεδόν 3000 θανάτους από πνευμονικούς καρκίνους  απόρροια της ανεξέλεγκτης εκπομπής επικίνδυνων αέριων ρύπων απ’ τη χαϊδεμένη του κράτους “Kurum”.

Με την ίδια άνωθεν παρέμβαση έκλεισαν και υποθέσεις πολλαπλών εργατικών ατυχημάτων όπου πολλές φορές παρεμποδίστηκε ακόμη και η επίσκεψη των υπηρεσιών εργατικής επιθεώρησης ή των υγειονομικών υπηρεσιών.

Μετά της παραχώρησαν κατά παράβαση των κανόνων διαγωνισμού και αναζήτησης προσφορών τμήμα της προβλήτας του Λιμένα Δυρραχίου.

Εκεί όμως που κορυφώνεται η κρατική παρέμβαση ώστε να φαίνεται ξεκάθαρα η προτίμηση στην Τούρκικη επιχειρηματικότητα ήταν η περίπτωση πώλησης των δύο Υδροηλεκτρικών Σταθμών στον ποταμό Μπίστριτσα. Στην ουσία παραχωρήθηκαν διότι ακόμη και σήμερα η εταιρεία που χαίρει την φροντίδα της Τουρκικής Πρεσβείας και όλου του αλβανικού κρατικού μηχανισμού δεν έχει καταβάλει στον κρατικό προϋπολογισμό τα χρήματα αγοράς. Τα εκμεταλλεύεται όμως τα εργοστάσια… Έχει υψώσει στην καρδιά του ελληνικού Βούρκου τις τούρκικες σημαίες και έχει παρέμβει στο στελεχικό προσωπικό των σταθμών. Αυτά η “Kurum International”.

Και έχει και συνέχεια η ιστορία που έχει μετατρέψει το Αλβανικό κράτος σε ζεστή αγκαλιά της τουρκικής επιχειρηματικότητας που ισλαμοποιεί τη χώρα. Ο κρατικός προϋπολογισμός της Αλβανίας, που έχει γονατίσει μπροστά στις ελλείψεις θα καταβάλει εκτάκτως τις κρατικές οφειλές στους Τούρκου (ΦΠΑ κ.α. απάτες στη γεννήτρια καρκίνου – Χαλυβουργείο Ελμπασάν) για να αποπληρώσει η Κουρούμ τα κερδοφόρα εργοστάσια στη Μπίστριτσα.

Τώρα καταλαβαίνει κανείς πως και εμείς οι Βορειοηπειρώτες (όχι δηλαδή μόνο λόγω του ότι  απ’ τη σύμπτωση ο άλλος όμιλος – υποψήφιος για την αγορά των υδροηλεκτρικών έργων ήταν απ’ την περιοχή μας) γινόμαστε φτωχότεροι επειδή προτεραιότητα των κυβερνήσεων στα Τίρανα είναι η τουρκοποίηση της οικονομίας και η ισλαμοποίηση της κοινωνίας.

Για το πόσες άλλες τέτοιες περιπτώσεις επιχειρήσεων της τουρκο-αλβανικής φιλίας υπάρχουν θα ακολουθήσει άλλο δημοσίευμα

πηγή

ΚΕΑΔ – το παρεξηγημένο πολιτικό φαινόμενο

Πολλά μπορούν να γραφτούν στα πλαίσια της πολιτικής ανάλυσης και της ιστορίας της πολιτικής οργάνωσης του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού, τη θέση και το ρόλο της Ενώσεως για Ανθρώπινα Δικαιώματα – ΚΕΑΔ σ’ αυτή. Ωστόσο καθώς αύριο Τετάρτη, 9 Μαρτίου,  η ηγεσία του, διοργανώνει στα Τίρανα τη ετήσια σχεδόν εθιμική γιορτή για τα 24 πλέον χρόνια  απ’ την ίδρυση του είναι σκόπιμο να θυμηθεί κανείς λίγα απ’ την ίδρυση του σχηματισμού αυτού.

Δεν πρόκειται μόνο  για μια πολιτικά επιβεβλημένη κίνηση ούτως ώστε να αντιμετωπιστεί η ανάγκη της αυτόνομης πολιτικής έκφρασης των Ελληνικών πληθυσμών του Νότου καθώς αυθαιρέτως και την τελευταία στιγμή του Χειμώνα 1991 στην ΟΜΟΝΟΙΑ  στέρησαν αυτή τη δυνατότητα. Συντέλεσε η ίδρυση του KΕΑΔ ώστε περισσότερα κοινωνικά σώματα (πέραν απ’ τους αμιγείς ελληνικούς πληθυσμούς του Νότου) να εκπροσωπηθούν και να στηρίξουν εκλογικά αλλά ταυτόχρονα και διαχειριστεί καλύτερα η αίσθηση περίεργων παιχνιδιών από πλευράς της Ελληνικής κοινότητας. Πρόκειται στην ουσία για την άμβλυνση της αρνητικής εντύπωσης που έντεχνα καλλιεργούσαν εθνικιστικοί και καθεστωτικοί κύκλοι προκειμένου να αλλάξει το στάτους κβο των δικαιωμάτων της μειονότητας όπως το επιδίωκε η ΟΜΟΝΟΙΑ. Βέβαια η προπαγανδιστική και όχι μόνο μηχανή πολύ γρήγορα προσαρμόστηκε και έβαλε στο στόχο το ΚΕΑΔ και πάλι ότι αγωνιζόμενο για δικαιώματα και για τη διάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην ουσία επιβουλεύεται την ομαλότητα στην Αλβανία. Αυτό το πρώτο διάστημα δεν πέτυχε άρα συνετέλεσε το ΚΕΑΔ στην πολιτική και κυρίως εκλογική αναβάθμιση της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας.

Δεν είναι ότι το ΚΕΑΔ είναι παρεξηγημένο μόνο σήμερα όπου στην ουσία ο κρατικός μηχανισμός και κομματικά συμφέροντα των μεγάλων έχουν βάλει στόχο την εξόντωση του απ’ το πολιτικό περιβάλλον. Εξ αρχής παρεξηγήθηκε ο κρατικός μηχανισμός και ειδικά τμήματα του.

Η πράξη ίδρυσης είχε δύο σκοπέλους να ξεπεράσει. Απ’ τη μια την αποδοχή από μερίδα του στελεχικού δυναμικού της ΟΜΟΝΟΙΑΣ. Μέσα απ’ το φακό προσωπικών φιλοδοξιών και ενός μικροκομματισμού που εν πολλοίς καλλιεργούνταν απ’ την Ελλάδα, σε συνδυασμό με τη πλήρη έλλειψη πολιτικής κουλτούρας στους κόλπους της εδώ κοινότητες, έκανε πολύ πιο δύσκολη τη διαδικασία αποδοχής στο εκλογικό σώμα του νέου σχηματισμού. Είναι ακόμη ζωντανές οι μνήμες όσων εξ ημών τρέχαμε να μαζέψουμε τις απαραίτητες υπογραφές για την υποβολή της αίτησης εγγραφής του κόμματος στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και οι πρώτοι που συναντούσαμε δυσκολίες ήταν στελέχη πρώτη γραμμής στην τοπική κοινωνία της ΟΜΟΝΟΙΑΣ. Το σύνδρομο αυτό συνεχίζει εν πολλοίς να παραμένει μέσα στην ΟΜΟΝΟΙΑ εν είδη συγγενικού συνδρόμου. Εν τέλει το εγχείρημα στην πορεία του χρόνου επιβεβαίωσε ότι ήταν πολύ πιο σπουδαίο πολιτικό εργαλείο στη φαρέτρα του αγώνα του εδώ ελληνισμού.

Το σύστημα απ’ την πλευρά του εμφάνισε εξ αρχής τη δυσκολία αποδοχής του νέου σχηματισμού. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης ως αρμόδιος για την εγγραφή των πολιτικών κομμάτων και την παροχή έγκρισης καθυστερούσε την υπογραφή μέχρι την τελευταία στιγμή που επέτρεπε η εκλογική διαδικασία.

Το σύστημα επιχείρησε εις βάρος του ΚΕΑΔ και την πρώτη απόπειρα εκλογικής χειραγώγησης και καταπίεσης. Συγκεκριμένα τότε προκειμένου τα εκλογικά κόμματα να συμμετέχουν στην εκλογική αναμέτρηση (πρόκειται για τις εκλογές της 22ας Μαρτίου 1992) έπρεπε να κατέβουν με υποψηφίους (ήταν όλες μονοεδρικές –πλειοψηφικής κατανομής οι έδρες) σε συγκεκριμένο αριθμός εδρών και προκειμένου να επωφεληθούν των αναλογικών εδρών (30 τον αριθμό) έπρεπε να είχαν κατεβάσει τουλάχιστον σε 30 υποψηφίους αλλιώς το αποτέλεσμα πανεθνικά αχρηστεύονταν. Προς τούτο με εντελώς τεχνητά και αβάσιμα επιχειρήματα απορρίφθηκαν υποψηφιότητες του ΚΕΑΔ σε αρκετές περιπτώσεις ώστε να αποτραπεί να έχει υποψηφίους σε τουλάχιστον 30 περιφέρειες εκλογικές. Και όλα τούτα όταν υα μέσα επικοινωνία δεν είναι όπως τα σημερινά. Ακόμη και η τηλεφωνική επικοινωνία ήταν πράγμα αδύνατο και χρειάζονταν να ταξιδέψουν τα στελέχη με φορτηγά τυχαία και τρακτέρ για να εξασφαλιστεί η επικοινωνία των δομών.

Στη συνέχεια έχει αναφερθεί και πάλι όχι μόνο η ένταση με τον τραυματισμό ακτιβιστή του ΚΕΑΔ στη Δερόπολη αλλά την προβοκάτσια με την αποστολή μικρότερου των εκλογικών  καταλόγων ψηφοδελτίων στην εκλογική περιφέρεια της Δερόπολης. Ο στόχος ήταν ξεκάθαρος, η εξόντωση απ’ τη γέννηση του ΚΕΑΔ. Θα πρέπει να θυμηθούμε εδώ ότι το γεγονός που στην αποστολή παρατηρητών υπήρξε ο Α. Παπαδόπουλος, που αντιλήφθηκε αμέσως το πρόβλημα και προέβη στις δέουσες ενέργειες στον ΟΑΣΕ οδήγησε την απόφαση της Κεντρικής Εφορευτικής Επιτροπής με ειδικό ελικόπτερο των απαραίτητων ψηφοδελτίων και καθώς είχε σταματήσει απ’ την έλλειψη τους η εκλογική διαδικασία που εξασφάλισε την εκλογή βουλευτή του ΚΕΑΔ στην συγκεκριμένη περιφέρεια.

Η ιστορία του ΚΕΑΔ συνεχίζεται ακριβώς με συνεχείς τέτοιες «κρατικές παρενοχλήσεις», με τη στράτευση όλου του προπαγανδιστικού μηχανισμού, τη δημιουργία φυγόκεντρων τάσεων κλπ που θέλουν το δικό τους χώρο και χρόνο να περιγραφούν. Που στο τέλος – τέλος όμως θα επιβεβαίωναν ακριβώς ότι υπήρξε «ο παρεξηγημένος πολιτικός παράγοντας».

πηγή

Ο Artan Gaçe – και το Μοναστήρι της Κακομιάς

Σε νομοσχέδιο που πέρασε την τελευταία εβδομάδα απ’ τη Βουλή της Αλβανίας ( ο λύκος στην ομίχλη χαίρεται) η έγκριση του οποίου έγινε αμέσως μετά την ταραχώδη αποχώρηση των βουλευτών της αντιπολίτευσης, εισηγητής ήταν ο βουλευτής του ΣΚ και εκ του στενού περιβάλλοντος του Πρωθυπουργού κ. Ράμα, Αρτάν Γκάτσε. Το νομοσχέδιο αφορά στην εισαγωγή νέας πρακτικής αξιοποίησης απ’ το κράτος της παράκτιας περιοχής της Αλβανίας για την ανάπτυξη τουριστικών υποδομών. Στην ουσία δηλαδή πρόκειται για παροχή κινήτρων (έως και παραχώρησης εκτάσεων με επιβάρυνση του κράτους στις περιπτώσεις που προκύπτουν ζητήματα μη ξεκάθαρου ιδιοκτησιακού καθεστώτος) όταν ο επενδυτής πρόκειται να δαπανήσεις ποσά που ξεπερνούν τα 50 εκατομμύρια Δολάρια. Θα μπορούσε να μην μας απασχολεί το θέμα εάν ο άνθρωπος αυτός λίγο πριν την εισήγηση του Νόμου δεν είχε προβεί σε δηλώσεις ως κεραυνός εν αιθρία, και μάλιστα με τη μορφή άρθρου στο «Σέκουλι» του συνάδελφου του Κώτσο Κοκεδήμα και να αφορά στην περίπτωση της μεγάλης παραλιακής εκτάσεως του Μοναστηριού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Κακομιά, πλησίον της Νίβητσας. Ο εθισμός στην υφαρπαγή τους οδηγεί στην αναζήτηση οποιουδήποτε μέσω να πετύχουν τους σκοπούς. Καταδεικνύει επίσης τις διαδρομές των σκοτεινών συμφερόντων που δεν κάμπτονται στην προσπάθεια τους.

Η περίπτωση είναι λίγο πολύ γνωστή. Πλάσαραν στην αρχή, περίεργα οικονομικά συμφέροντα στην Αυλώνα ότι θα γίνονταν επένδυση της μεγάλης τουριστικής εταιρίας «Club Med”. Αποδείχτηκε ότι ήταν απάτη και μάλιστα η εταιρεία προέβη και σε δηλώσεις ότι καμιά ανάμειξη δεν είχε. Πάμε βέβαια βαθιά στο χρόνο, μάλλον 2002-2003. Εκ τότε ξεκινούν και οι κινητοποιήσεις των κατοίκων. Η εκκλησία προκειμένου να επισημάνει ακόμη περισσότερο το ρόλο του Μοναστηριού στην ιδιοκτησία του Κόλπου της Κακομιάς, προέβη σε εκτεταμένες εργασίες αναστήλωσης και αποκατάστασης του Μοναστηριού. Οι καταπατητές όμως λόγω της απραξίας της πολιτείας κατάφερε την περίφραξη και στην ουσία την οικολογική εξαθλίωση του κόλπου στερώντας ακόμη και τη δυνατότητα πρόσβασης στο Μοναστήρι, και περιφράζοντας μέσα και παρεκκλήσιο – μετόχι του. υπήρξαν βάσιμες πληροφορίες ότι το τερπνόν μετά του ωφελίμου, έχοντας περιφράξει και αποκλείσει τον κόλπο τον χρησιμοποίησαν και για λαθρεμπόρια τσιγάρων και διακίνηση ναρκωτικών προς την Κέρκυρα.

Επανέρχονται τώρα με προπομπό τον Gaçe. Ο ίδιος έχει αποδείξει ότι αρέσκεται να βρίσκει έναν τρόπο να δικαιολογεί τις δραστηριότητες στα όρια της νομιμότητας επενδύοντας τες με το περίβλημα του «αλβανικού καπιταλισμού». Είναι εξ άλλου ένας απ’ τους κατά δήλωση τους εκατομμυριούχους της Βουλής της Αλβανίας. Ήταν εισηγητής με την εκλογή της σοσιαλιστικής κυβέρνησης και για την άρση του μορατόριουμ απαγόρευσης πλεύσης των ιδιωτικών τζετ και φουσκωτών μεγάλης ισχύος που είχε επιβάλει η κυβέρνηση Μπερίσα προκειμένουν να πάρει την ελευθέρωση βίζας απ’ την ΕΕ για τους αλβανούς πολίτες. Ως γνωστό τα φουσκωτά αυτά που δηλώνονταν για ιδιωτική χρήση και σπορ μεταχειρίζονταν στην ουσία για διακίνηση λαθρομεταναστών και ναρκωτικών στην Αδριατική και το Ιόνιο.

Τώρα έρχεται και πάλι να επιχειρήσει ή να παρέχει κάλυψη «αγαθού αναπτυξιακού σκοπού» στα συμφέρονταν που θέλουν να αρπάξουν οριστικά και με το (νέο) νόμο την περιουσία της Μονής της Κακομιάς και των Νιβητσιωτών.
πηγή