Σεραφείμ Ρόουζ : Η αποκάλυψη του Θεού στην ανθρώπινη καρδιά -5. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ! - Serafim Rouz: Zbulimi i Perëndisë në zemrën njerëzore -5. KONKLUZIONE!!

 

5. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Η εμπειρία αυτού του ανθρώπου, του Γιούρι Μασκώφ, μας δείχνει με τον πιο πρακτικό τρόπο πως ο Θεός αποκαλύπτει τον Εαυτό Σου. Κάτι συμβαίνει μέσα την καρδιά∙ και, ενώ ο πόνος βοηθά σ’ αυτή τη μεταμόρφωση, δεν υπάρχουν σίγουροι τρόποι ώστε η μεταμόρφωση να επιτευχθεί. Για παράδειγμα, τα τελευταία 60 χρόνια πολλά έντυπα που εκδίδονται. Προερχόμενα από τη Ρωσία, περιγράφουν περιπτώσεις ανθρώπων που υπέφεραν και δεν μεταστράφηκαν. Υπάρχει στην Αγγλική ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο που τιτλοφορείται Η ομολογία μου, και έχει γραφεί από ένα Ρώσο ονόματι Μαρτσένκο. Ο Μαρτσένκο είναι απλώς ένας τίμιος άνθρωπος που δεν μπορούσε ν’ αντέξει τη φοβερή κατάσταση προσποίησης που επικρατεί στη Σοβιετική Ρωσία – το γεγονός ότι όλοι σου λένε ψέματα. Γι’ αυτό εκείνος είπε την αλήθεια, και γι’ αυτό τον έστειλαν σε στρατόπεδο. Οι αρχές τον υπέβαλλαν στις συνήθεις ανακρίσεις και του έλεγαν συνεχώς «Ξέρεις, αν διατηρήσεις αυτές σου τις ιδέες, ακόμα κι να βγεις έξω, θα ξαναγυρίσεις εδώ. Γιατί δεν αλλάζεις μόνο, και δεν κάνεις ό,τι κάνουν όλοι οι άλλοι;» «Δεν μπορώ», είπε αυτός, «είμαι τίμιος άνθρωπος»! Παρατηρώντας τους πιστούς, συμπέρανε ότι ήταν οι μόνοι ευτυχισμένοι άνθρωποι στα στρατόπεδα εγκλεισμού, από την στιγμή που έλεγαν «Υποφέρω για το Χριστό», και αποδέχονταν ό,τι τους συνέβαινε. «»Αλλά δεν μπορώ να είμαι σαν κι αυτούς», έλεγε, «γιατί δεν πιστεύω στον Χριστό». Κι έτσι παραλίγο να τρελαθεί, κοιτώντας τους δεσμοφύλακες και θέλοντας να κοπανήσει τις πόρτες πάνω τους. Όταν βγήκε από τη φυλακή, ήταν γεμάτος πικρία και ήθελε να σκοτώσει όλους τους δυνάστες του. Ήξερε ότι επρόκειτο να ξαναπάει ακριβώς στο στρατόπεδο∙ και πράγματι, μόλις έγραψε το βιβλίο του, τον ξαναπήγαν πίσω.

5. KONKLUZIONE Përvoja e këtij njeriu, e Juri Maskovit, na tregon në mënyrën më praktike se si Perëndia e zbulon Vetveten. Diçka ndodh brenda zemrës; dhe, ndërsa vuajtja ndihmon në këtë shndërrim, nuk ekzistojnë mënyra të sigurta që ky shndërrim të arrihet. Për shembull, gjatë gjashtëdhjetë viteve të fundit janë botuar shumë shkrime që vijnë nga Rusia, të cilat përshkruajnë raste njerëzish që vuajtën, por nuk u kthyen në besim. Ekziston në anglisht një libër shumë interesant me titull “Rrëfimi im”, i shkruar nga një rus me emrin Martçenko. Martçenko ishte thjesht një njeri i ndershëm që nuk mund ta duronte gjendjen e tmerrshme të shtirjes që mbizotëronte në Rusinë Sovjetike — faktin që të gjithë të gënjenin. Prandaj ai tha të vërtetën dhe për këtë arsye e dërguan në kamp. Autoritetet e nënshtruan ndaj marrjeve të zakonshme në pyetje dhe i thoshin vazhdimisht: «E di, nëse vazhdon të ruash këto ide, edhe po të dalësh jashtë, do të kthehesh përsëri këtu. Pse nuk ndryshon dhe nuk bën si të gjithë të tjerët?» «Nuk mundem», u përgjigj ai, «sepse jam një njeri i ndershëm». Duke vëzhguar besimtarët, ai arriti në përfundimin se ata ishin njerëzit e vetëm të lumtur në kampet e burgimit, sepse thoshin: «Po vuaj për Krishtin», dhe pranonin gjithçka që u ndodhte. «Por unë nuk mund të jem si ata», thoshte ai, «sepse nuk besoj te Krishti». Kështu ai pothuajse u çmend, duke parë rojtarët e burgut dhe duke dashur t’i përplaste dyert mbi ta. Kur doli nga burgu, ishte i mbushur me hidhërim dhe donte të vriste të gjithë shtypësit e tij. Ai e dinte se do të kthehej përsëri në kamp; dhe në të vërtetë, sapo shkroi librin e tij, e dërguan përsëri atje.