Βρέθηκαν τα ιερά λείψανα του Αγίου Ιωάννου Βλαδίμηρου στις αποθήκες του Αλβανικού Εθνικού Μουσείου - U gjendën lipsanët e Shën Joan Vladimirit në bodrumet e Muzeut Kombëtar në Tiranë

TIRANË – Në një kuti argjendi, prej një viti janë zbuluar eshtrat e Shën Vladimirit, relike një mijë-vjeçare mbi të cilat Karl Topia ngriti kishën dhe manastirin e njohur të Shijonit në Elbasan. Por, informacioni u dha këto ditë, pas restaurimit të plotë të relikeve. Ndërkohë që restauratori Frederik Stamati jep alarmin pse ekspozimi i tyre është i rrezikshëm, ku duhen vitrina të posaçme, drejtori i MHK, Melsi Labi i përgjigjet debatit: Eshtrat janë pasuri kombëtare, nuk i takojnë Kishës. Deri tani nuk ka asnjë studim mbi këtë fenomen Pas një pune për inventarizimin e objekteve që zotëron Muzeu Historik Kombëtar, është gjetur një tjetër lipsanë, kuti argjendi me eshtrat e Shën Vladimirit. Lajmi është konfirmuar nga drejtori i Muzeut, Melsi Labi, i cili thotë se “u desh inventarizimi dhe regjistrimi i saktë dhe serioz i pasurisë së ndodhur në Muze..” Për historianët e studiuesit kjo është quajtur një ngjarje me rëndësi jo vetëm shqiptare, por përtej, atë Ballkanike, edhe duke ironizuar pse kaq papritur gërmohen bodrumet e Muzeut. Në fakt Labi flet se ky zbulim është bërë para një viti, por nuk mund të dilnin në përfundim pa një restaurim serioz dhe studime. Restaurimi është bërë në laboratorin e Muzeut Historik, ku punuan Frederik Stamati dhe Erilda Selaj. Në rrjetin social, mbi këtë zbulim dhe kushtet për t’u ekspozuar, restauratori Stamati është shprehur se “janë marrë të gjitha masat që ato të mos dëmtohen, por kërkohet një ekspozim i sigurt që të mos ndikojë ndotja mjedisore.” Po ashtu, Stamati ka saktësuar se reliket nuk ruheshin në bodrume, por në mjediset e fondeve, (fondet janë magazinat ku ruhen objektet), pra të ruajtura në vende pa lagështi, pa dritë, të futura në qese, më pas në kuti dhe në kushte shumë të rrepta sigurie. Mendimi i Labit mbi debatet që shoqërojnë këto gjetje për t’ia kaluar reliktet kishës, është i prerë se jo, duke u shprehur se: “s’ndaj mendimin që reliket t’i kalojnë kishës, pasi ato janë tashmë pasuri kombëtare dhe i takojnë të gjithëve, myslimanë e të krishterë. Mendoj se të gjithë duhet të bëjmë punën që jemi profesionistë, sa më mirë dhe me dashuri për kombin… dhe kështu çdo gjë do të shkojë në drejtimin e duhur, duke ecur sa më shpejt drejt Europës dhe mentalitetit të saj”. Deri tani, nga ky debat del se këto relike të Shën Vladimirit mund të ndodheshin në Katedralen e Re të Tiranës. Studiuesit po hedhin mendime se duke qenë praktikë e sistemit komunist, mund të ketë dhe relike të tjera që mund të mbahen të fshehura, përmendet rasti i Shën Marenës së Pogradecit. Mendohet se ato fshiheshin për t’i shpëtuar asgjësimit, materiale që konsiderohen me vlerë shpirtërore për klerin ortodoks, por dhe vlera shkencore dhe historike. Për “infoelbasanin” një ditë më parë, drejtori i Muzeut Melsi Labi është shprehur se “këto kanë qenë pjesë e kishës ose të fshehura diku për shkak të besimit dhe në momentet e sulmit ndaj klerit në kohën e Shqipërisë socialiste, ato janë menduar si material me vlerë dhe janë dërguar në muze për mbajtje, ruajtje dhe depozitim. Por, përveç debateve për zotërimet e eshtrave të priftërinjve të vjetër nga kisha apo shteti, studiuesit ngrenë dhe nevojën e një studimi multidisiplinor mbi to, pasi deri tani nuk ekziston një i tillë, përveçse artikujve informues nëpër media.

Τίρανα: Σε ασημένιο οστεοφυλάκιο, εδώ και ένα χρόνο έχουν ανακαλυφθεί τα οστά του Αγίου Ιωάννου Βλαδίμηρου. Πρόκειται για κειμήλιο τουλάχιστον 10 αιώνων πάνω στα οποία ο Κάρλ Τοπία ύψωσε το γνωστό ναό και Μονή του Σιών στο Ελμπασάν. Αλλά η πληροφορία μεταδόθηκε αυτές τις μέρες, μετά από την πλήρη φροντίδα των ιερών οστών και του οστεοφυλακίου. Εντωμεταξύ ο  συντηρητής Φρεδερίκ Σταμάτη κρούει το κώδωνα του κινδύνου γιατί η έκθεση τους είναι κάτι επικίνδυνο, και ότι  χρειάζεται ειδικό μέρος για την έκθεση τους. Ο Διευθυντής του Ιστορικού Εθνικού Μουσείου Αλβανίας απαντά πως: Τα οστά είναι εθνική περιουσία, και δεν ανήκουν στην εκκλησία. Μέχρι τώρα δεν έχει γίνει καμία μελέτη σχετικά με το φαινόμενο αυτό. Η είδηση αυτή όπως είπαμε έχει επιβεβαιωθεί από το διευθυντή του Μουσείου, Μέλση Λάμπη, ο οποίος είπε πως χρειάστηκε (κατ΄εμάς δήθεν) σωστή απογραφή της περιουσίας του Μουσείου το οποίο δεν είχε κάνει σωστή απογραφή τα τελευταία 25 χρόνια και κανείς δεν γνώριζε τι είχε στα «μπουντρούμια» του. Οι ιστορικοί θεωρούν το γεγονός κάτι το μοναδικό όχι μόνο για την Αλβανία αλλά και για όλα τα Βαλκάνια, αν  και ειρωνεύονται το γεγονός πως τώρα ξαφνικά ερευνώνται τα μπουντρούμια του Μουσείου. Η  αποκατάσταση των ζημιών που είχε υποστεί το κειμήλιο αυτό  έχει γίνει στο εργαστήριο του Ιστορικού Μουσείου, και εργάστηκαν μαζί ο Φρεδερικ Σταμάτη και Ερίλντα Σέλαϊ. Στα κοινωνικά δίκτυα ο συντηρητής ανέφερε πως « έχουν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα για να μην καταστραφεί το κειμήλιο αλλά χρειάζεται να εκτεθεί με προσοχή και προστατευμένο από την μόλυνση του περιβάλλοντος». Επίσης ο Σταμάτη διευκρίνισε πως τα ιερά λείψανα βρέθηκαν όχι στα μπουντρούμια αλλά στις αποθηκευτικές εγκαταστάσεις του Μουσείου, σε μέρος χωρίς υγρασία, φως, σε ειδική σακούλα, και σε κουτί σε ασφαλέστατο μέρος. Ο Λάμπη σχετικά με τις συζητήσεις που αναφέρουν πως τα λείψανα πρέπει να επιστραφούν στην εκκλησία απαντά πως δεν πρέπει να επιστραφούν λέγοντας πως : « τα λείψανα αυτά είναι εθνικά, ανήκουν σε μωαμεθανούς και χριστιανούς. Σκέφτομαι πως όλοι θα πρέπει να κάνουμε την δουλειά μας επαγγελματικά και με αγάπη προς το έθνος… έτσι όλα θα πάνε προς την σωστή κατεύθυνση, τρέχοντας προς την Ευρώπη και την νοοτροπία της το συντομότερο δυνατών». Μέχρι τώρα, από  αυτή την συζήτηση βγαίνει πως τα κειμήλια αυτά  του Αγίου Ιωάννου Βλαδίμηρου θα μπορούσαν να βρεθούν στο νέο Καθεδρικό των Τιράνων . Οι μελετητές αναφέρουν πως μια και ήταν πρακτική του κομμουνισμού θα μπορούσαν να υπάρχουν και άλλα λείψανα κρυμμένα στις αποθήκες, όπως παράδειγμα της Αγίας Μαρίνας του Πόγραδετς. Υπάρχουν σκέψεις πως αυτές κρύβονταν για να γλυτώσουν  την καταστροφή, γιατί έχουν ιδιαίτερη πνευματική αξία για τον ορθόδοξο κλήρο, αλλά και ιδιαίτερη ιστορική αξία. Για την σελίδα «infoelbasan» μια μέρα νωρίτερα ο διευθυντής του Αλβ. Εθνικού Μουσείου είχε πει πως «αυτά άνηκαν στην εκκλησία και ήταν κάπου κρυμμένα από τους πιστούς, κατά την στιγμή της επίθεσης εναντίον του κλήρου στην Σοσιαλιστική Αλβανία, αυτά θεωρήθηκαν αντικείμενα αξίας και τα έστειλαν στο Μουσείο για φύλαξη και αποθήκευση. Εκτός των συζητήσεων για την κατοχή των λειψάνων πατέρων της εκκλησίας από το κράτος, οι ερευνητές αναφέρουν πως υπάρχει η ανάγκη μιας πολυδιάστατης έρευνας πάνω σ’ αυτά, αφού μέχρι τώρα δεν υπάρχει κάτι τέτοιο εκτός από τα ενημερωτικά άρθρα στο ΜΜΕ. Εμείς από την μεριά μας ελπίζουμε το Αλβανικό κράτος να ξυπνήσει και να επιστρέψει τα λείψανα αυτά εκεί που ανήκουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία γιατί δεν έχουν καμία σχέση με τους τουρκαλβανούς και την Αλβανία.

Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων του Γενικού Ελληνικού Προξενείου Κορυτσάς για την Εθνική Εορτή της 25ης Μαρτίου!

Η Τουρκία δίνει 780.000 ευρώ για τις Αλβανικές ένοπλες δυνάμεις- Komisioni i Ekonomisë miraton marrëveshjen me Turqinë për modernizimin e FA -ve shqiptare

Η Τουρκική κυβέρνηση θα δωρίσει 2,5 εκατομμύρια τουρκικές λίρες (σχεδόν 780.000 ευρώ) για τον εκσυγχρονισμό των Αλβανικών Ενόπλων Δυνάμεων στην επόμενη τριετία.

Η σχετική συνεργασία/συμφωνία πήρε την έγκριση της Αλβανικής Κυβέρνησης και αναμένετε να εγκριθεί και από την Αλβανική Βουλή τις επόμενες μέρες.

Το πόσο αυτό θα χρησιμοποιηθεί από τις Αλβανικές ένοπλες δυνάμεις για τον εκσυχρονισμό και την αγορά εξοπλισμού από τουρκικές εταιρίες της αμυντικής βιομηχανίες και αποτελεί συνέχεια τον κονδυλίων που έχει δωρίσει η Τουρκική κυβέρνηση στην Αλβανία για προγράμματα εκσυγχρονίσου του στρατού και των ναυτικών δυνάμεων της Αλβανίας.

Στον Αλβανικό τύπο δεν υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με το ακριβές αντικείμενο της συμφωνίας και η σχετική συμφωνία θεωρείτε απόρρητη για το λόγω αυτό και η απόφαση που έχει παρουσιαστεί στην Αλβανική Βουλή δεν συμπεριλαμβάνει σχετικά στοιχεία και αναφορές για το κλάδο των ενόπλεων δυνάμεων που θα επωφεληθεί από την συμφωνία αυτή.

Πηγή: http://www.himara.gr

.........................

TIRANE- Komisioni Parlamentar i Ekonomisë dhe Financave miratoi të hënën marrëveshjen e bashkëpunimit financiar ushtarak, ndërmjet qeverisë shqiptare dhe asaj turke e cila do të shërbejë për modernizimin e Forcave të Armatosura të Republikës së Shqipërisë.

Marrëveshja e bashkëpunimit financiar ushtarak ka si qëllim dhurimin e një shume në dollarë amerikanë, ekuivalente me 2 500 000 (dy milionë e pesëqind mijë) lira turke, Këshillit të Ministrave të Republikës së Shqipërisë.

“Marrëveshja e bashkëpunimit ushtarak financiar përcakton që shuma e vënë në dispozicion nga qeveria e Republikës së Turqisë do të përdoret për blerjen e pajisjeve dhe të materialeve nga kompani turke që operon në industrinë ushtarake (me të njëjtat kushte cilësore dhe lehtësime financiare që prokurojnë edhe Forcat e Armatosura të Republikës së Turqisë), bazuar në nevojat dhe kërkesat e Forcave të Armatosura të Republikës së Shqipërisë”, tha zëvendësministri i Mbrojtjes, Petro Koçi para deputetëve.

Marrëveshja dhe protokolli do të qëndrojnë në fuqi për 5 (pesë) vjet, deri në përdorimin e plotë të ndihmës financiare nga Këshilli i Ministrave i Republikës së Shqipërisë.
(ma.ar/BalkanWeb)

RESOLUTION OF THE HIMARRIOTON SOCIETY OF AMERICA AT ITS FIRST SYMPOSIUM ON THE FUTURE OF HIMARA -

Whereas driven by their love of Himara and their pride and honor in the history of their homeland and their people, a broad cross section of concerned citizens from Albania, Greece and the United States have gathered in Annapolis, Md on the occasion of The Himarrioton Society of America's first Symposium on the future of Himara,

                    Whereas the Republic of Albania has made strides in the last 25 years towards democracy and integration into the community of nations, the citizens of Himara continue to be denied the exercise of their full human rights as defined by the Albanian Constitution, the United Nations Universal Declaration of Human Rights, and other bilateral and international agreements to which the country is a party,

          Whereas successive Albanian administrations, and the current one in particular, have carried out a series of escalating actions to circumscribe the rights of the citizens of Himara, marginalize the native populace, and attempt to sever their connection to their ancestral homeland by denying them ownership of their ancestral family properties, 

         

                    Whereas the Orthodox Church is arbitrarily targeted via the destruction of the church of Agios Thanasios, and church property in Himara confiscated by the former communist regime is not returned,

          Whereas United States citizens of Himarriotan descent are denied the right to ownership of their properties that had been in their families for generations,

                    Whereas government authorities facilitate for their benefit the illegal appropriation of valuable land rightfully belonging to the populace of Himara, in an area marked for touristic development,   

                    Whereas (1) the territorial reform of 2014 and its disenfranchisement of the local populace, (2) the manipulation of local elections, (3) the 2015 tourist law allowing for arbitrary property appropriation, (4) government targeted destruction of business structures, (5) intimidation and co-opting of the populace, (6) official distortion of Himara's history and culture, (7) lack of serious development funds allocation, (8) lack of any rights to property ownership for Himarriotans, (9) demographic alteration via government distribution of property rights to non-Himarriotans, and (10) lack of due process and recourse to an impartial judicial system; are all emblematic of the systemic efforts to marginalize Himarriotans, and deprive them of their full measure of basic human rights.   

RESOLVED: THE HIMARRIOTON SOCIETY OF AMERICA AT ITS FIRST SYMPOSIUM ON THE FUTURE OF HIMARA, CALLS FOR:

·       The use of all legal, peaceful and democratic means to advance the realization of the full human rights and freedoms due the people of Himara, be they of Greek or Albanian ethnic descent.

·       The cooperation with any Albanian political parties, national governments, and international organizations that support and respect the full human rights due the people of Himara.

·       Continued praise and support for the United States' and Ambassador Donald Lu's work toward the full democratization of Albania, including efforts to reform the judicial system.

·       Full implementation of the 'decriminalization' law as soon as possible in all state institutions.

·       The creation of conditions for free and fair elections at the national and local levels.

·       The establishment of a bilingual Greek / Albanian language high school in Himara based on fundamental requirements of the Greek minority and the Albanian government.

·       The cessation of Albanian government authorities' actions to appropriate Himara's land and alter the demographics of its populace.

·       The restoration of property ownership and adoption of legislation to that effect in accordance with the Albanian Constitution and international conventions. Specifically in Himara, that all ancestral family properties, Orthodox church properties and communal village properties that had been confiscated by the prior communist regime to be returned to their rightful owners, including affected US citizens.

·       The protection of the Orthodox Churches of Himara by the Albanian government and the allocation of funds to rebuild Agios Thanasios on its original site.

·       Support for the Republic of Albania's European Union accession conditional upon the delivery of quality reforms in the key areas identified by the European Council, including those of rule of law, corruption and fundamental rights. 

- See more at: himara

Η κυβερνητική περίθαλψη των Τουρκικών επιχειρήσεων

Η περίπτωση της Τουρκικής εταιρείας “Kurum International” στην Αλβανία είναι απ’ τις πλέον χαρακτηριστικές για το πώς οι κυβερνήσεις δεν πρέπει να παρεμβαίνουν στους κανόνες του ελεύθερου οικονομικού ανταγωνισμού. Η προσεκτική έρευνα στο ιστορικό του συγκεκριμένου επιχειρηματικού σχήματος γεννά πολλά ερωτηματικά για τη διαχρονική σημασία που της έχουν αποδώσει οι αλβανικές κυβερνήσεις. Προφανώς απόρροια της φροντίδας των τουρκικών υπηρεσιών και της Πρεσβείας τους στα Τίρανα να «πιάσει» η εταιρία αυτή στο Ελμπασάν. Ένας όμιλος που στην Τουρκία δεν εμφανίζει σχεδόν τίποτε στην Αλβανία υπόσχονταν την βιομηχανοποίηση της χώρας. Προφανώς δεν ήταν άσκοπος όλος αυτός ο θόρυβος να δείχνει μεγάλο κάτι που ήταν κούφιο. Έπρεπε να δικαιολογείται τόσο διότι ήταν ο μηχανισμός με τον οποίο υπό το κάλυμμα της διαφήμισης διοχέτευε εκατομμύρια στα ΜΜΕ ώστε να υιοθετούν ανθελληνικές ατζέντες και  επίσης υπάρχουν υπόνοιες για παράλληλες παράνομες δραστηριότητες που «διόρθωναν» τα ισοζύγια της εταιρίας.

Ωστόσο όμως η ξαφνική προσφυγή της διοίκησης της εταιρίας στο Διοικητικό Πρωτοδικείο για την έναρξη της διαδικασίας πτώχευσης και την αναδιοργάνωση της εταιρίας φέρνουν στο φως της δημοσιότητας πως όλα αυτά τα χρόνια ο συγκεκριμένος επιχειρηματικός όμιλος απολαμβάνει την κρατική  μέριμνα.

Εδώ και δεκαπέντε σχεδόν χρόνια εγκαταστάθηκε στο Ελμπασάν για να επαναθέσει σε λειτουργία το Χαλυβουργείο εκεί. Στην ουσία μετατράπηκε σε συλλέκτη σκραπ – παλιοσιδήρων απ’ όλη την επικράτεια με το οποίο παρήγαγε κάποιες ποσότητες χάλυβα ποιότητας τέτοιας που το καθιστά επικίνδυνο στις οικοδομές που χρησιμοποιήθηκε. Προς τούτο προφανώς δεν έγινε ποτέ έλεγχος. Επιβάρυνε την ήδη δύσκολη περιβαλλοντολογική κατάσταση της περιοχής… αλλά δεν πλήρωσε ποτέ τα προστύμματα που της επιβλήθηκαν. Οι ειδικοί μιλούν για σχεδόν 3000 θανάτους από πνευμονικούς καρκίνους  απόρροια της ανεξέλεγκτης εκπομπής επικίνδυνων αέριων ρύπων απ’ τη χαϊδεμένη του κράτους “Kurum”.

Με την ίδια άνωθεν παρέμβαση έκλεισαν και υποθέσεις πολλαπλών εργατικών ατυχημάτων όπου πολλές φορές παρεμποδίστηκε ακόμη και η επίσκεψη των υπηρεσιών εργατικής επιθεώρησης ή των υγειονομικών υπηρεσιών.

Μετά της παραχώρησαν κατά παράβαση των κανόνων διαγωνισμού και αναζήτησης προσφορών τμήμα της προβλήτας του Λιμένα Δυρραχίου.

Εκεί όμως που κορυφώνεται η κρατική παρέμβαση ώστε να φαίνεται ξεκάθαρα η προτίμηση στην Τούρκικη επιχειρηματικότητα ήταν η περίπτωση πώλησης των δύο Υδροηλεκτρικών Σταθμών στον ποταμό Μπίστριτσα. Στην ουσία παραχωρήθηκαν διότι ακόμη και σήμερα η εταιρεία που χαίρει την φροντίδα της Τουρκικής Πρεσβείας και όλου του αλβανικού κρατικού μηχανισμού δεν έχει καταβάλει στον κρατικό προϋπολογισμό τα χρήματα αγοράς. Τα εκμεταλλεύεται όμως τα εργοστάσια… Έχει υψώσει στην καρδιά του ελληνικού Βούρκου τις τούρκικες σημαίες και έχει παρέμβει στο στελεχικό προσωπικό των σταθμών. Αυτά η “Kurum International”.

Και έχει και συνέχεια η ιστορία που έχει μετατρέψει το Αλβανικό κράτος σε ζεστή αγκαλιά της τουρκικής επιχειρηματικότητας που ισλαμοποιεί τη χώρα. Ο κρατικός προϋπολογισμός της Αλβανίας, που έχει γονατίσει μπροστά στις ελλείψεις θα καταβάλει εκτάκτως τις κρατικές οφειλές στους Τούρκου (ΦΠΑ κ.α. απάτες στη γεννήτρια καρκίνου – Χαλυβουργείο Ελμπασάν) για να αποπληρώσει η Κουρούμ τα κερδοφόρα εργοστάσια στη Μπίστριτσα.

Τώρα καταλαβαίνει κανείς πως και εμείς οι Βορειοηπειρώτες (όχι δηλαδή μόνο λόγω του ότι  απ’ τη σύμπτωση ο άλλος όμιλος – υποψήφιος για την αγορά των υδροηλεκτρικών έργων ήταν απ’ την περιοχή μας) γινόμαστε φτωχότεροι επειδή προτεραιότητα των κυβερνήσεων στα Τίρανα είναι η τουρκοποίηση της οικονομίας και η ισλαμοποίηση της κοινωνίας.

Για το πόσες άλλες τέτοιες περιπτώσεις επιχειρήσεων της τουρκο-αλβανικής φιλίας υπάρχουν θα ακολουθήσει άλλο δημοσίευμα

πηγή

ΚΕΑΔ – το παρεξηγημένο πολιτικό φαινόμενο

Πολλά μπορούν να γραφτούν στα πλαίσια της πολιτικής ανάλυσης και της ιστορίας της πολιτικής οργάνωσης του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού, τη θέση και το ρόλο της Ενώσεως για Ανθρώπινα Δικαιώματα – ΚΕΑΔ σ’ αυτή. Ωστόσο καθώς αύριο Τετάρτη, 9 Μαρτίου,  η ηγεσία του, διοργανώνει στα Τίρανα τη ετήσια σχεδόν εθιμική γιορτή για τα 24 πλέον χρόνια  απ’ την ίδρυση του είναι σκόπιμο να θυμηθεί κανείς λίγα απ’ την ίδρυση του σχηματισμού αυτού.

Δεν πρόκειται μόνο  για μια πολιτικά επιβεβλημένη κίνηση ούτως ώστε να αντιμετωπιστεί η ανάγκη της αυτόνομης πολιτικής έκφρασης των Ελληνικών πληθυσμών του Νότου καθώς αυθαιρέτως και την τελευταία στιγμή του Χειμώνα 1991 στην ΟΜΟΝΟΙΑ  στέρησαν αυτή τη δυνατότητα. Συντέλεσε η ίδρυση του KΕΑΔ ώστε περισσότερα κοινωνικά σώματα (πέραν απ’ τους αμιγείς ελληνικούς πληθυσμούς του Νότου) να εκπροσωπηθούν και να στηρίξουν εκλογικά αλλά ταυτόχρονα και διαχειριστεί καλύτερα η αίσθηση περίεργων παιχνιδιών από πλευράς της Ελληνικής κοινότητας. Πρόκειται στην ουσία για την άμβλυνση της αρνητικής εντύπωσης που έντεχνα καλλιεργούσαν εθνικιστικοί και καθεστωτικοί κύκλοι προκειμένου να αλλάξει το στάτους κβο των δικαιωμάτων της μειονότητας όπως το επιδίωκε η ΟΜΟΝΟΙΑ. Βέβαια η προπαγανδιστική και όχι μόνο μηχανή πολύ γρήγορα προσαρμόστηκε και έβαλε στο στόχο το ΚΕΑΔ και πάλι ότι αγωνιζόμενο για δικαιώματα και για τη διάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην ουσία επιβουλεύεται την ομαλότητα στην Αλβανία. Αυτό το πρώτο διάστημα δεν πέτυχε άρα συνετέλεσε το ΚΕΑΔ στην πολιτική και κυρίως εκλογική αναβάθμιση της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας.

Δεν είναι ότι το ΚΕΑΔ είναι παρεξηγημένο μόνο σήμερα όπου στην ουσία ο κρατικός μηχανισμός και κομματικά συμφέροντα των μεγάλων έχουν βάλει στόχο την εξόντωση του απ’ το πολιτικό περιβάλλον. Εξ αρχής παρεξηγήθηκε ο κρατικός μηχανισμός και ειδικά τμήματα του.

Η πράξη ίδρυσης είχε δύο σκοπέλους να ξεπεράσει. Απ’ τη μια την αποδοχή από μερίδα του στελεχικού δυναμικού της ΟΜΟΝΟΙΑΣ. Μέσα απ’ το φακό προσωπικών φιλοδοξιών και ενός μικροκομματισμού που εν πολλοίς καλλιεργούνταν απ’ την Ελλάδα, σε συνδυασμό με τη πλήρη έλλειψη πολιτικής κουλτούρας στους κόλπους της εδώ κοινότητες, έκανε πολύ πιο δύσκολη τη διαδικασία αποδοχής στο εκλογικό σώμα του νέου σχηματισμού. Είναι ακόμη ζωντανές οι μνήμες όσων εξ ημών τρέχαμε να μαζέψουμε τις απαραίτητες υπογραφές για την υποβολή της αίτησης εγγραφής του κόμματος στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και οι πρώτοι που συναντούσαμε δυσκολίες ήταν στελέχη πρώτη γραμμής στην τοπική κοινωνία της ΟΜΟΝΟΙΑΣ. Το σύνδρομο αυτό συνεχίζει εν πολλοίς να παραμένει μέσα στην ΟΜΟΝΟΙΑ εν είδη συγγενικού συνδρόμου. Εν τέλει το εγχείρημα στην πορεία του χρόνου επιβεβαίωσε ότι ήταν πολύ πιο σπουδαίο πολιτικό εργαλείο στη φαρέτρα του αγώνα του εδώ ελληνισμού.

Το σύστημα απ’ την πλευρά του εμφάνισε εξ αρχής τη δυσκολία αποδοχής του νέου σχηματισμού. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης ως αρμόδιος για την εγγραφή των πολιτικών κομμάτων και την παροχή έγκρισης καθυστερούσε την υπογραφή μέχρι την τελευταία στιγμή που επέτρεπε η εκλογική διαδικασία.

Το σύστημα επιχείρησε εις βάρος του ΚΕΑΔ και την πρώτη απόπειρα εκλογικής χειραγώγησης και καταπίεσης. Συγκεκριμένα τότε προκειμένου τα εκλογικά κόμματα να συμμετέχουν στην εκλογική αναμέτρηση (πρόκειται για τις εκλογές της 22ας Μαρτίου 1992) έπρεπε να κατέβουν με υποψηφίους (ήταν όλες μονοεδρικές –πλειοψηφικής κατανομής οι έδρες) σε συγκεκριμένο αριθμός εδρών και προκειμένου να επωφεληθούν των αναλογικών εδρών (30 τον αριθμό) έπρεπε να είχαν κατεβάσει τουλάχιστον σε 30 υποψηφίους αλλιώς το αποτέλεσμα πανεθνικά αχρηστεύονταν. Προς τούτο με εντελώς τεχνητά και αβάσιμα επιχειρήματα απορρίφθηκαν υποψηφιότητες του ΚΕΑΔ σε αρκετές περιπτώσεις ώστε να αποτραπεί να έχει υποψηφίους σε τουλάχιστον 30 περιφέρειες εκλογικές. Και όλα τούτα όταν υα μέσα επικοινωνία δεν είναι όπως τα σημερινά. Ακόμη και η τηλεφωνική επικοινωνία ήταν πράγμα αδύνατο και χρειάζονταν να ταξιδέψουν τα στελέχη με φορτηγά τυχαία και τρακτέρ για να εξασφαλιστεί η επικοινωνία των δομών.

Στη συνέχεια έχει αναφερθεί και πάλι όχι μόνο η ένταση με τον τραυματισμό ακτιβιστή του ΚΕΑΔ στη Δερόπολη αλλά την προβοκάτσια με την αποστολή μικρότερου των εκλογικών  καταλόγων ψηφοδελτίων στην εκλογική περιφέρεια της Δερόπολης. Ο στόχος ήταν ξεκάθαρος, η εξόντωση απ’ τη γέννηση του ΚΕΑΔ. Θα πρέπει να θυμηθούμε εδώ ότι το γεγονός που στην αποστολή παρατηρητών υπήρξε ο Α. Παπαδόπουλος, που αντιλήφθηκε αμέσως το πρόβλημα και προέβη στις δέουσες ενέργειες στον ΟΑΣΕ οδήγησε την απόφαση της Κεντρικής Εφορευτικής Επιτροπής με ειδικό ελικόπτερο των απαραίτητων ψηφοδελτίων και καθώς είχε σταματήσει απ’ την έλλειψη τους η εκλογική διαδικασία που εξασφάλισε την εκλογή βουλευτή του ΚΕΑΔ στην συγκεκριμένη περιφέρεια.

Η ιστορία του ΚΕΑΔ συνεχίζεται ακριβώς με συνεχείς τέτοιες «κρατικές παρενοχλήσεις», με τη στράτευση όλου του προπαγανδιστικού μηχανισμού, τη δημιουργία φυγόκεντρων τάσεων κλπ που θέλουν το δικό τους χώρο και χρόνο να περιγραφούν. Που στο τέλος – τέλος όμως θα επιβεβαίωναν ακριβώς ότι υπήρξε «ο παρεξηγημένος πολιτικός παράγοντας».

πηγή

Ο Artan Gaçe – και το Μοναστήρι της Κακομιάς

Σε νομοσχέδιο που πέρασε την τελευταία εβδομάδα απ’ τη Βουλή της Αλβανίας ( ο λύκος στην ομίχλη χαίρεται) η έγκριση του οποίου έγινε αμέσως μετά την ταραχώδη αποχώρηση των βουλευτών της αντιπολίτευσης, εισηγητής ήταν ο βουλευτής του ΣΚ και εκ του στενού περιβάλλοντος του Πρωθυπουργού κ. Ράμα, Αρτάν Γκάτσε. Το νομοσχέδιο αφορά στην εισαγωγή νέας πρακτικής αξιοποίησης απ’ το κράτος της παράκτιας περιοχής της Αλβανίας για την ανάπτυξη τουριστικών υποδομών. Στην ουσία δηλαδή πρόκειται για παροχή κινήτρων (έως και παραχώρησης εκτάσεων με επιβάρυνση του κράτους στις περιπτώσεις που προκύπτουν ζητήματα μη ξεκάθαρου ιδιοκτησιακού καθεστώτος) όταν ο επενδυτής πρόκειται να δαπανήσεις ποσά που ξεπερνούν τα 50 εκατομμύρια Δολάρια. Θα μπορούσε να μην μας απασχολεί το θέμα εάν ο άνθρωπος αυτός λίγο πριν την εισήγηση του Νόμου δεν είχε προβεί σε δηλώσεις ως κεραυνός εν αιθρία, και μάλιστα με τη μορφή άρθρου στο «Σέκουλι» του συνάδελφου του Κώτσο Κοκεδήμα και να αφορά στην περίπτωση της μεγάλης παραλιακής εκτάσεως του Μοναστηριού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Κακομιά, πλησίον της Νίβητσας. Ο εθισμός στην υφαρπαγή τους οδηγεί στην αναζήτηση οποιουδήποτε μέσω να πετύχουν τους σκοπούς. Καταδεικνύει επίσης τις διαδρομές των σκοτεινών συμφερόντων που δεν κάμπτονται στην προσπάθεια τους.

Η περίπτωση είναι λίγο πολύ γνωστή. Πλάσαραν στην αρχή, περίεργα οικονομικά συμφέροντα στην Αυλώνα ότι θα γίνονταν επένδυση της μεγάλης τουριστικής εταιρίας «Club Med”. Αποδείχτηκε ότι ήταν απάτη και μάλιστα η εταιρεία προέβη και σε δηλώσεις ότι καμιά ανάμειξη δεν είχε. Πάμε βέβαια βαθιά στο χρόνο, μάλλον 2002-2003. Εκ τότε ξεκινούν και οι κινητοποιήσεις των κατοίκων. Η εκκλησία προκειμένου να επισημάνει ακόμη περισσότερο το ρόλο του Μοναστηριού στην ιδιοκτησία του Κόλπου της Κακομιάς, προέβη σε εκτεταμένες εργασίες αναστήλωσης και αποκατάστασης του Μοναστηριού. Οι καταπατητές όμως λόγω της απραξίας της πολιτείας κατάφερε την περίφραξη και στην ουσία την οικολογική εξαθλίωση του κόλπου στερώντας ακόμη και τη δυνατότητα πρόσβασης στο Μοναστήρι, και περιφράζοντας μέσα και παρεκκλήσιο – μετόχι του. υπήρξαν βάσιμες πληροφορίες ότι το τερπνόν μετά του ωφελίμου, έχοντας περιφράξει και αποκλείσει τον κόλπο τον χρησιμοποίησαν και για λαθρεμπόρια τσιγάρων και διακίνηση ναρκωτικών προς την Κέρκυρα.

Επανέρχονται τώρα με προπομπό τον Gaçe. Ο ίδιος έχει αποδείξει ότι αρέσκεται να βρίσκει έναν τρόπο να δικαιολογεί τις δραστηριότητες στα όρια της νομιμότητας επενδύοντας τες με το περίβλημα του «αλβανικού καπιταλισμού». Είναι εξ άλλου ένας απ’ τους κατά δήλωση τους εκατομμυριούχους της Βουλής της Αλβανίας. Ήταν εισηγητής με την εκλογή της σοσιαλιστικής κυβέρνησης και για την άρση του μορατόριουμ απαγόρευσης πλεύσης των ιδιωτικών τζετ και φουσκωτών μεγάλης ισχύος που είχε επιβάλει η κυβέρνηση Μπερίσα προκειμένουν να πάρει την ελευθέρωση βίζας απ’ την ΕΕ για τους αλβανούς πολίτες. Ως γνωστό τα φουσκωτά αυτά που δηλώνονταν για ιδιωτική χρήση και σπορ μεταχειρίζονταν στην ουσία για διακίνηση λαθρομεταναστών και ναρκωτικών στην Αδριατική και το Ιόνιο.

Τώρα έρχεται και πάλι να επιχειρήσει ή να παρέχει κάλυψη «αγαθού αναπτυξιακού σκοπού» στα συμφέρονταν που θέλουν να αρπάξουν οριστικά και με το (νέο) νόμο την περιουσία της Μονής της Κακομιάς και των Νιβητσιωτών.
πηγή

Σπύρος Μαντάς, ο ονειροπόλος Πελοποννήσιος ταξιδευτής της Ηπείρου

Ήταν μεγάλη η χαρά και η συγκίνηση που νοιώσαμε, όταν η απάντηση στην αυθόρμητη και πηγαία πρόταση για παραχώρηση μιας συνέντευξης εφ’ όλης της ύλης, που απευθύναμε ο σύζυγός μου κι εγώ στον σπουδαίο ερευνητή-συγγραφέα Σπύρο Μαντά, υπήρξε θετική. Έτσι, μια ωραία πρωία,  μας υποδέχτηκε στο φιλόξενο σπιτικό του και μας έδωσε την ευκαιρία να τον γνωρίσουμε από κοντά, καλύτερα. Με ευχέρεια, ευγλωττία και ειλικρίνεια μας απάντησε σε όσα ερωτήματα του απευθύναμε, ενώ ή Τραγιανή, η συμπαθέστατη και εξ ίσου δυναμική σύζυγός του, στεκόταν δίπλα του καθ΄όλη τη διάρκεια της συνέντευξης, προσθέτοντας κι αυτή την άποψη, την εμπειρία και τις προτάσεις της, ως μόνιμη και ισόβια συνοδοιπόρος και αρωγός στη ζωή και την έρευνα… Παραθέτουμε παρακάτω αυτούσια τη συνέντευξη, όπως ακριβώς μας δόθηκε.

• κ. Μαντά  καλημέρα! Κατ’ αρχήν να σας ευχαριστήσω που μας δεχτήκατε στο χώρο σας με τόση προθυμία και ευγένεια.

-Εγώ σας ευχαριστώ που θα μιλήσουμε για ένα αγαπημένο μου θέμα.

Φωτογραφία 1

• Δεν πάει καιρός κ. Μαντά που σας απολαύσαμε στην Κόρινθο σε μια καταπληκτική εκδήλωση που διοργάνωσε ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ  «η Πίνδος» για τα πέτρινα, τοξωτά γεφύρια της Ηπείρου. Εκεί μας κέντρισε το ενδιαφέρον, το μέγεθος και το μεγαλείο της προσφοράς  και της συνεισφοράς σας στην διατήρηση της αρχιτεκτονικής παράδοσης, πρωτίστως  της Ηπείρου, και αυτός ήταν ο λόγος που ζητήσαμε  να συναντηθούμε για να γνωρίσουμε από κοντά την προσωπικότητα του Σπύρου Μαντά. Πείτε μας λοιπόν, ποιός είναι ο Σπύρος Μαντάς;

-Αφιερώθηκα στη μελέτη των πέτρινων τοξωτών γεφυριών της Ηπείρου, γενικότερα της Πίνδου, τόσο πολύ, που η επιλογή  αυτή καθόρισε την προσωπική μου ζωή -οικογενειακή, επαγγελματική, οικονομική, κοινωνική κλπ.  Ήταν ένα ταξίδι που συνεχίζεται ακόμη με συνεχείς εκπλήξεις. Στην αρχή δεν συνειδητοποίησα το μέγεθος της προσπάθειας που απαιτούσε κάτι τέτοιο, αλλά τελικά, για να είμαι δίκαιος, περισσότερα πήρα από όσα έδωσα. Και έδωσα, πιστέψτε με, πολλά. Να σημειώσω πως το  1982 που ξεκίνησα το γεφύρι δεν εθεωρείτο μνημείο και η βιβλιογραφία ήταν ανύπαρκτη.  Έπρεπε  να ταχτείς σε αυτό.

• Πότε και  πού γεννηθήκατε κ. Μαντά;

-Γεννήθηκα το 1950 στην Κρέστενα της Ηλείας, αλλά μεγάλωσα στα Λεχαινά τα οποία και θεωρώ πατρίδα μου. Αυτά βέβαια ληξιαρχικά και συναισθηματικά, η Ήπειρος όμως, ήταν, είναι και θα παραμείνει αφετηρία και προορισμός μου. Συναντώ έκπληξη, όταν λέω πως δεν είμαι Ηπειρώτης.

• Πού και τι σπουδάσατε; Ποια η οικογενειακή σας κατάσταση σήμερα;  

-Τελείωσα την ΑΣΟΕΕ και την Πάντειο και υπηρέτησα ως εκπαιδευτικός στη Β/θμια εκπαίδευση. Είμαι παντρεμένος και έχω μία κόρη.

Φωτογραφία 2

• Η σύζυγός σας,  η κ. Τραγιανή, με τι ασχολείται;

-Εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα.

•  Είναι θετική απέναντι σ΄ αυτά τα ενδιαφέροντά σας;

-Απόλυτα ναι. Και να διευκρινίσω ξανά πως τα πετρογέφυρα δεν συνιστούν απλά ένα ενδιαφέρον μου, αλλά… «κράτησα τη ζωή μου»  διαβαίνοντας πέτρινα, ηπειρώτικα γεφύρια.

• Πόσο σας έχει στηρίξει στην επιστημονική έρευνα που διεξάγετε όλα αυτά τα χρόνια;

-Πολύ. Γιατί, όντας παθιασμένος, χωρίς υλική βοήθεια δεν σταματάς, απλά συνεχίζεις πιο αργά απ’ ότι μπορείς, χωρίς όμως ηθική συμπαράσταση ούτε καν ξεκινάς.

• Η κόρη σας τι λέει;  Ενδιαφέρεται κι αυτή, βοηθάει στην έρευνά σας;  Ή ασχολείται με άλλα θέματα;

-Ενδιαφέρεται, αλλά ασχολείται με άλλα και πολλά. Είναι φυσικό. Θα ήταν εγωϊστικό εκ μέρους μου να τη θέλω συνοδοιπόρο σε κάτι που ξεκίνησα πριν γεννηθεί. Η ‘Ηπειρος πάντως «σημάδεψε» την παιδική της ηλικία -πάλι εκεί; αναρωτιόταν. Θα πρέπει να ρωτήσετε την ίδια.

• Από ότι γνωρίζω, εκτός  από τις κύριες σπουδές σας, σπουδάσατε επίσης σχέδιο και φωτογραφία. Να υποθέσω ότι αυτό το κάνατε προκειμένου να διευκολυνθείτε στην υλοποίηση του ονείρου σας; Να αποτυπώσετε το αντικείμενο της έρευνάς σας πιο άμεσα, πιο οικονομικά  και πιο αποτελεσματικά;  Ή αντίστροφα έχοντας τη σχετική γνώση και τα ανάλογα εφόδια στραφήκατε σ’ αυτή την έρευνα;

-Ξεκίνησα σαν ερασιτέχνης με την καλή έννοια του όρου και προσπάθησα να μη γίνω επαγγελματίας με την κακή. Από εκεί και πέρα έπρεπε να οπλιστώ κατάλληλα, γιατί τα γεφύρια επιδέχονται πολλών ειδών προσεγγίσεις, κάτι που συνιστά τη γοητεία τους.

• Έχετε ασχοληθεί γενικότερα με την αρχιτεκτονική παράδοση  ή αποκλειστικά και μόνο με τα πετρογέφυρα;

-Ξεκίνησα με προοπτική να μελετήσω το πλέον χαρακτηριστικό από αρχιτεκτονικής άποψης  στοιχείο κάθε τόπου -σκοπός βέβαια η ψυχοσύνθεση του εκάστοτε δημιουργού, αλλιώς δεν έχει νόημα. Για ένα ταξίδι, να γνωρίσω τον Ηπειρώτη μέσα από τα γεφύρια του, τον Μακεδόνα μέσα από τα αρχοντικά του, τον Επτανήσιο από τα καμπαναριά του, και πάει λέγοντας. Ευτυχώς γρήγορα κατάλαβα πως κάτι τέτοιο παραήταν φιλόδοξο, μάλλον αδύνατο αν ήθελα να εισχωρήσω σε βάθος. Επέστρεψα λοιπόν και παρέμεινα αποκλειστικά στα γεφύρια.

Φωτογραφία 3

• Από ποια περιοχή της Ελλάδας ή του εξωτερικού ξεκινήσατε και πόσο απλωθήκατε σ΄ αυτή την έρευνα;

-Ξεκίνησα από το Ζαγόρι, αγκάλιασα την Ήπειρο και γοητεύτηκα από την Πίνδο. Κι εδώ λοιπόν βλέπετε πως έβαλα όρια, θέλοντας να αποκρυπτογραφήσω μυστικά μη ορατά σε επιπόλαιη ματιά. Κι αυτό, παρά τις σειρήνες και τις παροτρύνσεις των φίλων μου.  Έτσι, επί 33 χρόνια κινούμαι από την Αμφιλοχία και το Καρπενήσι έως τις Πρέσπες και το Δυρράχιο, από το Ιόνιο και την Αδριατική έως τις πρωτεύουσες των διπλανών της Ηπείρου νομών. Αυτός είναι ο χώρος έρευνάς μου.

•  Γιατί από την Ήπειρο, αρχικά κ. Μαντά;

-Μα από την Ήπειρο ξεκίνησαν πολλά. Στην περίπτωσή μας, γιατί από αυτή ξεκίνησε η κάλυψη μιας ανάγκης να μετουσιώνεται σε έργο τέχνης. Είναι η μήτρα της λαϊκής γεφυροποιίας η Ήπειρος, γέννησε τα περισσότερα και καλύτερα έργα του είδους. Όσο απομακρυνόμαστε από την πηγή, που ως τέτοια θεωρώ το Ζαγόρι, τόσο μεταλλάσσονται  οι ιδιαιτερότητες του ρυθμού,  για να υποχωρήσουν οριστικά στις παρυφές της Πίνδου. Όχι αναιτιολόγητα βέβαια: εδώ η μεγάλη ζήτηση (αμέτρητες οι κοίτες των ποταμιών και αέναες οι μετακινήσεις των Ηπειρωτών), εδώ και η καλή προσφορά (κοιτίδα των πιο επιδέξιων πετράδων). Πετράδες..!  Όποτε τους αναφέρω, συγκινούμαι· και όχι μόνο. Υπήρξαν οι μεγάλοι αδικημένοι της υπόθεσης.  Διαχρονικό βέβαια το φαινόμενο: όσο το χρήμα γίνεται σκοπός αντί για μέσο, οι αληθινοί δημιουργοί θα επισκιάζονται.

• Το υλικό της έρευνάς σας έχει όλο δημοσιοποιηθεί;  Ή υπάρχει και ανέκδοτο υλικό που πρόκειται να κυκλοφορήσει;

-Έχει κυκλοφορήσει ελάχιστο, ούτε το 10% θα έλεγα. Είναι αφάνταστα πλούσιο και πολυδιάστατο  το υλικό που έχει συλλεχθεί. Έως τώρα έχουν πια πλήρως καταγραφεί 1.227 πέτρινα τοξωτά γεφύρια στην Πίνδο, έτσι όπως ήδη οριοθέτησα την τελευταία. Και να επισημάνω -είναι κι αυτό σημαντικό, αναπόσπαστο στοιχείο της έρευνας- πως βρίσκεται σε εξέλιξη η ηχογράφηση-μαγνητοσκόπηση των πολλών παραλλαγών της παραλογής  «Tου γεφυριού της Άρτας»  ανά την Ελλάδα, αλλά και των πολλών παράλληλων σε όλη τη Βαλκανική.

Φωτογραφία 4

• Πόσους τόμους έχετε εκδώσει κ. Μαντά , μπορείτε να μας  απαριθμήσετε τα έργα σας;

-Έχουν εκδοθεί: «Τα Ηπειρώτικα γεφύρια» (1984), «Το Γεφύρι κι ο Ηπειρώτης» (1987), «Η Σκάλα του Βραδέτου» (2003) -σε συνεργασία με τον Θ. Χαμάκο, «Τα Πέτρινα Γεφύρια» (2007), «Πέτρινα Γεφύρια στη Βόρεια Ήπειρο» (2008), «Του Γεφυριού της Άρτας» (2011). Παράλληλα έχουν γυριστεί και μερικά ντοκιμαντέρ, ενώ πολλά άρθρα μου φιλοξενήθηκαν σε εφημερίδες και περιοδικά. Και βέβαια επιμελούμαι τον ιστότοπο arhiogefirionipirotikon.blogspot.gr

•  Εκτός από την έκδοση των βιβλίων σας έχετε ασχοληθεί ουσιαστικά και με την αρχειοθέτηση του πλούσιου υλικού που συγκεντρώσατε κατά την έρευνά σας. Είστε ιδρυτής του Α.Γ.Η και του ΚΕ.ΜΕ.ΠΕ.Γ. Μπορείτε να μας διευκρινίσετε  τις διαφορές τους και το σκοπό της ίδρυσης του καθενός;

-Το Αρχείο Γεφυριών Ηπειρώτικων (Α.Γ.Η.) είναι καθαρά δικό μου δημιούργημα, μια  συγκεκριμένη μέθοδος αρχειοθέτησης προκειμένου να καταστεί διαχειρίσιμο και χρήσιμο το υλικό που πρόσφερε η πολύχρονη έρευνά μου.  Αφορά αποκλειστικά τα γεφύρια της Πίνδου -το “Ηπειρώτικα” σηματοδοτεί προέλευση αλλά και τεχνοτροπία.

-Το Κέντρο Μελέτης Πέτρινων Γεφυριών (ΚΕ.ΜΕ.ΠΕ.Γ.), στο οποίο είμαι πρόεδρος, το ίδρυσα μαζί με άλλους φίλους το 2001, με σκοπό την έρευνα των γεφυριών όλης πια της Ελλάδας αλλά και των πέραν των συνόρων -με τη γνώση και σύγκριση γίνεσαι πιο αντικειμενικός. Επίσης προσπαθούμε να συμβάλλουμε στην ευαισθητοποίηση του κοινού, γιατί τότε μόνο υπάρχει ελπίδα για σεβασμό και διάσωση αυτών των μνημείων. Τους δύο αυτούς βασικούς μας στόχους τους έχουμε πετύχει ικανοποιητικά με την διοργάνωση σχετικών Ημερίδων και άλλων εκδηλώσεων και την έκδοση 3 τόμων υπό τον τίτλο «Περί Πετρογέφυρων» -ετοιμάζεται ο τέταρτος.

Φωτογραφία 5

• Έχουν κάπου συγκεκριμένη έδρα αυτοί οι δύο οργανισμοί ή είναι άστεγοι εντελώς;

-Δυστυχώς παραμένουν ιδέες που εφαρμόζονται με άυλη υποδομή. Τα σταθερά έξοδα προϋποθέτουν σταθερά έσοδα. Αλλά σημασία έχει το έργο που παράγεται, που είναι γνήσιο αν δεν είναι εξαρτημένο.

• Ποιο είναι το ενδιαφέρον της πολιτείας έναντι της προσπάθειάς σας και πόσο την έχει στηρίξει μέχρι σήμερα; Ηθικά και υλικά;

-Ας είμαστε ρεαλιστές· Πολιτεία δεν υπάρχει, απλά κάποιοι προσποιούνται πως την συγκροτούν και την εκφράζουν. Γι’ αυτό άλλωστε φτάσαμε και έως εδώ. Συνεπώς σε αυτό το πλαίσιο, με το ύποπτο αλισβερίσι, δεν μπήκαμε καν στον κόπο να ζητήσουμε. Τα σίγουρα ανταλλάγματα θα νόθευαν το αποτέλεσμα. Ο τελευταίος τόμος «Περί Πετρογέφυρων» εκδίδεται με συνεισφορά των μελών του Δ.Σ.

Το γεφύρι της Άρτας

• Τώρα πού στοχεύετε;  Έχει κλείσει ο κύκλος της έρευνάς σας ή υπάρχουν κενά που πρέπει να καλύψετε;

-Κατ’ αρχάς μια έρευνα δεν τελειώνει ποτέ. Από την άλλη μεριά, ξέρετε, ο χρόνος -ο οποίος διαμορφώνει και την ηλικία- σε καθιστά περισσότερο  «σοφό»  και ολιγότερο απαιτητικό να δεις το όποιο έργο σου εδώ και τώρα με σάρκα και οστά. Οι στόχοι επαναπροσδιορίζονται  συχνά ερήμην σου. Σημασία έχει να φτιάξεις κάτι που, κάποτε -άσχετα πότε-, θα εκτιμηθεί, θα αφορά και τους άλλους. Και σε αυτό βέβαια, το ξέρουμε, τελικός κριτής είναι και πάλι ο χρόνος. Πάντως, υπό ανθρώπινη αδυναμία, θα ήθελα να δω να εκδίδεται το τρίτομο, σχεδόν ολοκληρωμένο πια, «Γεφυρογραφία της Πίνδου». Μακάρι να ιδρυόταν και ένα «Μουσείο -χώρος μελέτης- Πέτρινων Γεφυριών» -η Ήπειρος το δικαιούται!  Αλλά ποιος ξέρει; ίσως υπό τις παρούσες οικονομικές συνθήκες αυτά θα παραμείνουν όνειρα. Όμως θα είμαι ειλικρινής, λέγοντας πως δεν πειράζει  -παρηγορεί ο ποιητής χρίζοντας τη διαδρομή πολυτιμότερη της Ιθάκης. Τουλάχιστον γνώρισα τους τελευταίους κατοίκους της Πίνδου. Λίγο είναι αυτό;

• Για τα μελλοντικά και ίσως μακροπρόθεσμα σχέδιά σας η κ. Τραγιανή , η σύζυγός σας, με την πολύ σεμνή και διακριτική παρουσία, τι έχει να δηλώσει? Τι λέτε κ. Μαντά, συμφωνείτε με τα σχέδια του συζύγου σας;

-Συμφωνώ· ακόμη και όταν αφαιρούμε από τον οικογενειακό προϋπολογισμό για να ολοκληρωθεί κάτι που θα έπρεπε να αποτελεί δουλειά άλλων. Εννοώ, για παράδειγμα, την έκδοση ιδίοις εξόδοις του βιβλίου «Πέτρινα Γεφύρια στη Βόρεια Ήπειρο». Έπρεπε να καταλήξει στον προορισμό του.

• Θα συνεχίσετε να τον στηρίζετε «σθεναρά», όπως είμαι σίγουρη ότι κάνατε μέχρι σήμερα, ώστε να έχει τα ίδια και ίσως καλύτερα αποτελέσματα;

-Εννοείται· συνήθειες μιας ζωής δεν κόβονται απότομα.

• Συγχαρητήρια κύριε και κυρία Μαντά. Σας αξίζει ένα μεγάλο μπράβο κι ένα μεγάλο ευχαριστώ από την Ελληνική Πολιτεία, την Ελληνική Κοινωνία αλλά και τη διεθνή Κοινότητα, γιατί έργα σαν το δικό σας, σίγουρα αναβαθμίζουν και προωθούν πολιτισμικά όλη την ανθρωπότητα. Δεχτείτε ειλικρινά τις θερμές μας  ευχαριστίες αλλά και τις καλύτερες ευχές για την ευόδωση των στόχων  και των προσπαθειών σας.

(Στις φωτογραφίες 1,3,5 ο Σπύρος Μαντάς, η Μαργαρίτα Φρονιμάδη-Ματάτση, ο σύζυγός της Βαγγέλης Ματάτσης, πρόεδρος του Συλλόγου Ηπειρωτών Κοριμθίας “Η Πίνδος” και η σύζυγος του Σπ. Μαντά Τραγιανή. Οι  φωτογραφίες 2 και 4 είναι από την πρόσφατη εκδήλωση του Συλλόγου Ηπειρωτών Κορινθίας «Η Πίνδος», με ομιλητή τον Σπύρο Μαντά για τα πετρογέφυρα της Ηπείρου.)

*Αρχιτέκτων – ποιήτρια, αντιπρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
πηγή