Κωνσταντίνος Κατσίφας: Εγώ θα πεθάνω σήμερα αλλά θα πεθάνω για σας

Γράμμα από το Αργυρόκαστρο! Η ThessNews στη Βόρεια Ήπειρο - Το χρονικό της τραγωδίας και τα βιώματα του παρελθόντος

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΑΛΒΑΝΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ || xenikol@hotmail.com

Πρώτη φορά ταξίδεψα σ' αυτήν τη χώρα το 1991, όταν το σιδερόφρακτο τείχος του κομμουνιστικού καθεστώτος έπεφτε με κρότο. Σήμερα, ρεμβάζοντας στο Αργυρόκαστρο από το μπαλκόνι ενός μοντέρνου καφέ, αδιανόητα πολυτελούς για εκείνο το καθεστώς, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι οι βασικοί πυλώνες εδώ παραμένουν απογοητευτικά ίδιοι και απαράλλακτοι.

Εθνικισμός, μίσος ανάμεσα σε εθνότητες, διαρκής καχυποψία ανάμεσα στον κορμό και τις μειονότητες. Και εχθρότητα. Μεγάλη εχθρότητα! Περιδιαβαίνοντας κανείς τα μειονοτικά χωριά, σ' ένα από τα οποία ζούσε ο Κωνσταντίνος Κατσίφας, είναι εύκολο να διαπιστώσει την πίκρα, την οργή και τα βάσανα των Ελλήνων. Οι άνθρωποι αυτοί δεν ξεχνούν και δεν μπορούν να ξεχάσουν ποτέ τα όσα τράβηξαν από το 1944 έως το 1991! Και συζητώντας χαλαρά μαζί τους αντιλαμβάνεσαι πως το αίσθημά τους ότι βρίσκονται επί κατοχής, δεν έχει περάσει, παρά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στη χώρα.

Στο καφενείο στους Γεωργουτσάτες, μετά από μία απολαυστική τσιπουροποσία με δύο ντόπιους γέροντες, κατέληξα σε ένα φριχτό συμπέρασμα: στην Ελλάδα κάποιοι (και είναι πολλοί) ανδρώθηκαν, διαμόρφωσαν συνείδηση και έδρασαν με βάση τα βιώματά τους από τη Δικτατορία. Και η ελληνική χούντα ήταν μόλις επταετής και με χαρακτηριστικά ασύγκριτα πιο χαλαρά από αυτά του καθεστώτος Χότζα και Ραμίζ Αλία! Κι όμως, κάποιες γενιές εξακολουθούν να πορεύονται με εκείνα τα βιώματα. Ας προσπαθήσουμε να αντιληφθούμε με βάση ποια βιώματα, μνήμες, σύνδρομα και ιδεοληψίες ζούνε οι άνθρωποι αυτοί...

Αρνητισμός

Επιχειρώ να περιγράψω την ατμόσφαιρα αυτή, γιατί προσωπικά πιστεύω πως τα στοιχεία που την συγκροτούν δεν είναι καθόλου άσχετα ούτε με αυτό που έκανε αλλά ούτε από αυτό που έπαθε ο Κωνσταντίνος Κατσίφας!

Ακριβώς τα ίδια ισχύουν και για την αλβανική πλευρά. Χωρίς απολύτως καμία διάθεση συμψηφισμού ή τήρησης βολικών ίσων αποστάσεων, η κοινή γνώμη στην Αλβανία έχει τα δικά της. Διατηρεί μία ακατανόητα αρνητική άποψη και συμπεριφορά για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Είναι απίστευτος ο αρνητισμός και η φόρτιση που νιώθει ο μέσος Αλβανός για την γειτονική του χώρα, παρά το γεγονός ότι γνωρίζει πως οφείλει σ? αυτήν παραπάνω από το 50% του ΑΕΠ του!

Όπως έχει κανείς την ευκαιρία να διαπιστώσει συζητώντας με Αλβανούς, η Ελλάδα δεν είναι γι? αυτούς ο πετυχημένος ξάδελφος που πρέπει να του μοιάσει. Αλλά ο ζηλιάρης ετεροθαλής αδελφός που εποφθαλμιά διαρκώς κάτι από αυτόν! Και με την προκλητική ανωτερότητά του, τόσο στα λεφτά όσο και στον πολιτισμό, την ευμάρεια και την ανάπτυξη φαντάζει αλαζόνας και διεισδυτικός, δηλαδή απειλητικός...

 

Μύχιες σκέψεις

Όταν δε η συζήτηση πάει στην Ελληνική Μειονότητα, τότε το θερμόμετρο ανεβαίνει ακόμη περισσότερο! Για τον μέσο Αλβανό, κάθε συζήτηση περί Βορειοηπειρωτών υποκρύπτει μία μύχια σκέψη και συνεχή επιδίωξη να διαμελισθεί η Αλβανία και ένα κομμάτι της, το νότιο, να ενσωματωθεί στην Ελλάδα.

Μπορεί να μην υπάρχει η παραμικρή βάση στους φόβους αυτούς, αλλά έτσι συμβαίνει πάντα. Εδώ μετράει ότι υπάρχει ο φόβος και όχι αν είναι δικαιολογημένος. Ο φόβος αυτός διαμορφώνει συμπεριφορές. Και όχι η αιτιολόγησή του...

Γιατί εάν έψαχνε κανείς την αιτιολόγηση, θα έβρισκε ότι ο όρος Βόρειος Ήπειρος δεν εμπεριέχει αλυτρωτικό νόημα! Αλλά μόνο συναισθηματικό. Κανείς πλέον δεν ονειρεύεται επελάσεις και αλλαγές συνόρων. Αυτά έμειναν σε άλλες εποχές. Οι Έλληνες εδώ θέλουν να αισθάνονται ότι το κράτος σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματά τους, ανάμεσα στα οποία είναι και η καταγωγή και η εθνική ταυτότητα. Δυστυχώς όμως προκύπτουν παρανοήσεις. Που είναι βούτυρο στο ψωμί του αλβανικού εθνικισμού... Ο οποίος, σε αντίθεση με αλλού βρίσκεται σε έξαρση, όχι ως έκφραση περιθωριακών δυνάμεων λαϊκισμού και πολιτικαντισμού. Αλλά ως επίσημη κρατική ιδεολογία, από την οποία διαπνέεται η Παιδεία, η ακαδημαϊκή έκφραση και ο δημόσιος λόγος... Κρατική ιδεολογία που πυροδοτεί τα άκρα! Που μπορούν να κάνουν τη ζημιά...

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ
«Θα πεθάνω για σας»

Μέσα στο πλαίσιο αυτό τοποθετούνται όλα τα γεγονότα της προηγούμενης Κυριακής 28ης Οκτωβρίου 2018, με τη γνωστή αιματηρή κατάληξη...

Κανένας καταπιεσμένος πολίτης δε θα έπαιρνε το όπλο του εάν δεν είχε βιώσει όλα όσα είχε βιώσει ο Κωνσταντίνος Κατσίφας. Και κανείς ελεύθερος σκοπευτής, οποιασδήποτε ειδικής αστυνομικής μονάδας, δε θα εκτελούσε τόσο εύκολα έναν 35χρονο, εάν δεν ζούσε κι αυτός κάτω από την ατμόσφαιρα της δικής του ατομικής και συλλογικής αλήθειας...

 

Το επικρατέστερο σενάριο

Μαζεύοντας μαρτυρίες ανθρώπων που ήταν παρόντες στο σημείο την Κυριακή, καταλήγει κανείς στο παρακάτω σενάριο: ο Κωνσταντίνος ήταν στο καφενείο. Μόλις είχε τελειώσει τον σημαιοστολισμό του χωριού του, όπως άλλωστε έκανε κάθε χρόνο για τη μεγάλη γιορτή, που τόσα πολλά σημαίνει για την περιοχή. Όλοι εδώ μεγαλώνουν με τους ηρωισμούς του μεγάλου πολέμου. Από μικρά παιδιά ακούν για τους ήρωες Έλληνες στρατιώτες, που εκτός από το να αποκρούσουν τους Ιταλούς απελευθέρωσαν και τη μαρτυρική γη τους! Ο Κωνσταντίνος το έκανε, μέσα στη φόρτιση αυτή, παρά τις απειλές, τις κοροϊδίες και τις... «προειδοποιήσεις» που είχε δεχθεί από την αλβανική αστυνομία και ειδικά από έναν συγκεκριμένο αξιωματικό, τσάμικης καταγωγής, από το αστυνομικό τμήμα του διπλανού χωριού Γεωργουτσάτες.

«Περιμένω εντολή για να κατεβάσω τις σημαίες», του έλεγε και γελούσε. Επί αρκετές ώρες τον ειρωνευόταν και του φώναζε «ξεκινάω σε λίγο», ενώ κάθε λίγο και λιγάκι πλησίαζε τις σημαίες στο μνημείο του Αγίου Κοσμά, έξω από το σχολείο κάνοντας χειρονομίες.  Κάποια στιγμή ο 35χρονος έδειχνε να χάνει την ψυχραιμία του. «Άμα είσαι άντρας κατέβασέ τες», του απάντησε ο Κωνσταντίνος και σηκώθηκε εκνευρισμένος. Τότε ο Τσάμης έβγαλε προκλητικά το περίστροφο του και το εναπόθησε στο τραπέζι. «Άμα είσαι τόσο άντρας, έλα να μου τα πεις από κοντά», είπε δείχνοντας το όπλο του, απλώνοντας ένα τεράστιο χαμόγελο αυταρέσκειας και αλαζονείας στο πρόσωπό του. «Μόνο εσύ νομίζεις ότι έχεις όπλο» είπε ο Κωνσταντίνος και έφυγε ντροπιασμένος.

«Μάνα, κράτα το σταυρουδάκι μου μην το χάσω»

Έτρεξε στο σπίτι του. Μπήκε στο σαλόνι όπου καθόταν η μητέρα του, Λίκα (Βασιλική). «Μάνα, κράτα το σταυρουδάκι μου γιατί θα πάω κάπου, μην το χάσω», της είπε και της έβαλε στο χέρι ένα σταυρουδάκι από σχοινί που είχε φτιάξει μόνος του. Βγήκε, πήγε στο εργαστήριό του, πήρε το όπλο του και τρέχοντας κατέβηκε στην πλατεία. Αναζήτησε τον αστυνομικό, που μόλις τον είδε κρύφτηκε πλάι από το σχολείο. «Πού είσαι τώρα ρε λεβέντη με το περίστροφο;» του φώναξε ο Κωνσταντίνος και μόλις τον διέκρινε πυροβόλησε 2-3 φορές στον αέρα. Ο αστυνομικός τρομοκρατήθηκε, κρύφτηκε πίσω από τον τοίχο του σχολείου και πυροβόλησε εναντίον του Κωνσταντίνου 1-2 φορές. Ο 35χρονος κινήθηκε προς το μέρος του πυροβολώντας και πάλι, αλλά στον αέρα. Εκεί βασίζονται οι συντοπίτες του και λένε ότι εάν ήθελε να σκοτώσει, θα το έκανε πολύ εύκολα... Δεν σκότωσε επειδή δεν ήθελε και όχι επειδή δεν μπορούσε...

Όταν βεβαιώθηκε ότι ο αστυνομικός έγινε καπνός, πήρε την ανηφόρα. Βλέποντας τους συντοπίτες του να κρύβονται τρομαγμένοι και να τον αποφεύγουν, τους φωνάζει: «τι φεύγετε ρε σεις, τι κρύβεστε; Ελάτε μαζί μου. Κατεβείτε. Εγώ θα πεθάνω σήμερα αλλά θα πεθάνω για σας. Δεν πειράζει. Θα πεθάνω αλλά χαλάλι»...

 

Στο βουνό με τον βοσκό

Βγαίνει από το χωριό και ανεβαίνει στο βουνό. Εκεί συναντά τον Αλκιβιάδη, τον βοσκό που έχει εκεί το κοπάδι του. Κάθεται μαζί του για περίπου μία ώρα, σαν να μη συμβαίνει τίποτε. Μιλά για το χωριό και την οικογένειά του άνετος και χαλαρός! Ο Αλκιβιάδης τού δίνει νερό και το μπουφάν του επειδή κρυώνει. Η ώρα περνά ευχάριστα. Σε καμία φάση της κουβέντας ο βοσκός δεν καταλαβαίνει ότι κάτι έχει πάει στραβά. Ο Κωνσταντίνος τον χαιρετά και παίρνει την κατηφόρα για το χωριό, ενώ ο βοσκός συνεχίζει προς το κοπάδι του. Μέσα στα επόμενα λεπτά και κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες ο Κωνσταντίνος διασταυρώνεται με τους αστυνομικούς, οι οποίοι τον σκοτώνουν με δύο βολές από μακριά.

 

Τα σοβαρά κενά των Αλβανών

Η αλβανική αστυνομία ξετυλίγει το αφήγημά της, που όμως έχει σοβαρά κενά, άλματα λογικής και βολικές παραδοχές. Για να πείσει για την ορθότητά του, θα πρέπει να παρουσιάσει ντοκουμέντα! Όπως τη βαλιστική εξέταση των βολών που (υποτίθεται ότι) έριξε ο Κωνσταντίνος εναντίον του περιπολικού που τον προσέγγισε, μετά τους πρώτους πυροβολισμούς. Όπως και της εξέτασης του πτώματος για να διερευνηθεί πώς, από πού και από τι χτυπήθηκε. Αλλά και στοιχείων από σφαίρες που έριξε, αν έριξε ο Κατσίφας εναντίον των αστυνομικών. Γιατί κάποιοι εξακολουθούν να ισχυρίζονται ότι ο Κωνσταντίνος είχε αβολίδωτα...

thessnews.gr

Epanstaiki Organosi “17 Noemvri”: Terror në Greqi.

Ka qenë organizata subversive e së majtës ekstreme më misterioze e Europës në shekullin e kaluar. Një grup terrorist që ka vepruar në Greqi për 27 vite me radhë, pa u zbuluar kurrë.

Më 14 nëntor 1973 mijëra studentë grekë nisën një protestë kundër juntës ushtarake që qeveriste vendin qysh nga 1967. Pushtuan Universitetin Kombëtar Teknik të Athinës (Politeknikun) dhe transmetuan mesazhe rezistence kundër junës fashiste nëpëmrjet radiostacionit që kishin ngritur. Brenda një kohe të shkurtër mijëta njerëz u mblodhën rreth Politeknikut. Më 17 nëntor 1973 junta ushtarake urdhëron që t’i jepet fund revoltës. Mëngjesin e 17 nëntorit shpallet gjendja e jashtëzakonshme dhe shtetrrethimi. Një tank thyen dyert e universitetit dhe ushtria nis një operacion të dhunshëm ushtarak. Vriten 24 civilë, midis të cilëve një fëmijë 5 vjeçar. Sapo bie diktatura, një grup djemsh të së majtës ekstreme vendosin të kalojnë në luftë të armatosur, duke u quajtur, në kujtim të asaj dite, “Organizata Revolucionare “17 Nëntori” (17N)”, në  greqisht Epanastaiki Organosi ‘17 noemvri’. Diktatura ka mbaruar, por militantët e organizatës së armatosur e konsiderojnë sistemin e ri politik të korruptuar nga ndërhyrja amerikane dhe të diskredituar për shkak të ngjarjes së Qipros (në vitin 1974, pas një grushti shteti të dështuar të drejtuar nga Athina, qeveria turke ka pushtuar 48% të ishullit fqinj të Qipros).

Partitë komuniste luftarake aktive në vitet ’70 dhe ‘80 të shekullit të XX-të e kanë nxjerrë frymëzimin e tyre nga marksizëm – leninizmi, duke parë si ideologji monopolizuese dhe instrument të luftës kundër neofashizmit, në nivel të brendshëm, dhe kundër imperializmit, sidomos atij amerikan në nivel ndërkombëtar. Këto “parti të armatosura” formohen në vijim të konvertimit të partive të ndryshme komuniste ortodokse kombëtare në socialdemokraci. Megjithëse të bindura se janë pjesë përbërëse e internacionalizmit proletar, veprimtaria e partive komuniste luftarake europiane është zhvilluar thelbësisht në brendësi të shteteve të veçanta në rrugë autonome, me disa forma mbështetjeje reciproke dhe aksione të përbashkëta. Respektivisht “kolegëve” të së djathtës ekstreme, partitë komuniste lfutarake përdorin aksionin e drejtpërdrejtë e të shënjestruar, me vrasje politike dhe atentate selektive. Terrorizmi nuk është gjë tjetër veçse «prepotenca e fakteve për t’ia hequr autonominë politikës, nëpërmjet strukturave dhe modaliteteve klandestine, me përdorimin e qëllimshëm dhe sistematik të mjeteve që gjenerojnë terror në një popullsi të caktuar, në mënyrë që t’ia ndryshojnë thellësisht sistemin politiko – kulturor, t’i ndryshojnë në kuptimin devolutiv programe dhe pozicione, t’i kompromentojnë thellësisht identitetin tradicional të saj, duke e dobësuar, si me akte, ashtu edhe me kërcënime, që të mund ta dominojnë apo plazmojnë më mirë».

Në linjë me këtë përkufizim, Organizata Revolucionare “17 Nëntori”, nëpërmjet aksioneve të armatosura të saj, është bindur ta thyejë rezistencën psikologjike të shtetit për t’i asgjësuar kapacitetin akiv apo reaktiv, duke mbjellë frikën në radhët e tij. Ashtu si partitë e tjera komuniste luftarake të së njëjtës periudhë, Organizata Revolucionare “17 Nëntori”, duke përdorur valën e ndjenjës antiamerikane që lind nga bindja e përhapur e mbështetjes ushtarake dhe politike amerikane ndaj juntës së Kolonelëve, ka realizuar një fushatë ushtarake antimperialiste, duke goditur edhe shtetin grek, bankat dhe bizneset helene, objektivat jo vetëm amerikane, por edhe britanike e turke. E gjithë lufta e armatosur e lëvizjes ka qenë nën shenjën e spontanizmit dhe të indipendentizmit, duke refuzuar që të vendosë raporte me grupet e tjera të armatosura greke.

Prova e zjarrit e lëvizjes ndodh më 23 dhjetor 1975: në Psihiko, atëhere rrethinë e Athinës, tri njerëz qëllojnë ndaj Richard Ëelch, diplomat amerikan dhe shefi i stacionit grek të CIA-s teksa po kthehej nga një festë. Vrasja e dytë është ajo e oficerit të policisë Evangelos Mallios, i konsideruar si torturues i regjimit të Kolonelëve, i vrarë në Palaio Faliro (komunë e ndodhur në jug të Athinës) më 14 dhjetor 1976. Në vite pasojnë prita të tjera vdekjeprurëse ndaj: Pantelis Petrou, Nëndrejtor i Skuadrës Antiterroriste, dhe shoferit të tij Sotiris Stamoulis, të vrarë në Pangrati më 16 janar 1980; Georges Tsantes, kapiten fregate amerikane, i vrarë bashkë me shoferin e tij më 15 nëntor 1983; Apogevmatini Nikos Momferatos, botues i gazetës së djathtë “Apogevmatini”, i vrarë në qendër të Kolonaki bashkë me shoferin e tij Panayiotis Roussetis më 21 shkurt 1985; Nikolaos Georgakopoulos, officer policie, i plagosur për vdekje nga një bombë që godet një autobus të skuadrës antiterroriste më 26 nëntor 1985; Dimitris Angelopoulos dhe Alexandros Athanasiadis – Bodosakis, të dy industrialistë, të vrarë respektivisht më 8 prill 1986 dhe më 1 mars 1988 në Filothei; William Nordeen, atashe ushtarak amerikan, i goditur më 28 qershor 1988; Costantino Androulidakis, Prokuror i Përgjithshëm i Athinës, i plagosur më 10 janar 1989 dhe ka ndërruar jetë një muaj më vonë; Pavlos Bakoyiannis, deputet konservator, i goditur më 26 shtator 1989; Ronald Steëart, marshall i ushtrisë amerikane, i vrarë më 13 mars 1991 nga një bombë e telekomanduar në Ano Glyfada, në juglindje të Athinës; Yiannis Varis, officer policie, i vdekur si pasojë e një sulmi me bomba kundër autobusit të skuadrës antiterroriste të realizuar më 2 nëntor 1991 në lagjen athinase Exarchia; Michalis Vranopoulos, ish Guvernator i Bankës Kombëtare të Greqisë, i goditur në Kolonaki më 24 janar 1994; Omer Spahioglou, diplomat turk, u vrarë më 4 korrik 1994; Costas Peratikos, armator i njohur grek, i vrarë në Pire më 28 mars 1997; Stephen Saunders, rreshter britanik, i vrarë në rrugën Kifissias të Athinës më 8 qershor 2000.

Me vrasjet politike, 17N alternon edhe plagosje (Robert Chant, oficer i Joint United States Military Aid Group në Greqi, më 3 prill 1984; Zacharias Kapsalakis, mjek i famshëm grek, më 4 shkurt 1987; George Karos, officer amerikan, më 21 janar 1988; Giorgos Petsos, Ministër i Rendit Publik, më 8 maj 1989; Vardis Vardinoyiannis, biznesmen i rëndësishëm, më 20 nëntor 1990; Eleftherios Papadimitriou, deputet i Partisë Ne Demokratia, më 21 dhjetor 1992);  vjedhje armësh zjarri (më 14 gusht 1988 në stacionin e policisë në Vyronas), raketash (nga kampi ushtarak i Sykouri më 25 dhjetor 1989), bazukash (nga Muzeumi i Luftës më 3 shkurt 1990), sulme raketore dhe atentate jo vdekjeprurës kundër zyrave të tatimeve (5 tetor 1986); autobusë ushtarakë amerikanë (24 prill 1987, 10 gusht 1987), kundër automjeteve diplomatike turke (23 mars 1988); lëshim bombash ndaj vilave të shtrenjta (në Kolonaki, Halandri dhe Vrilissia më 22 shkurt 1989; në Metz më 24 jnar 1991); lagjeve qytetare (si 23 sulmet e njëkohëshme në Ekali në veri të Athinës); zyrave të industrive dhe përfaqësive të huaja (si ato të Procter and Gamble, e goditur nga një raketë më 10 qershor 1990; të Siemens në Maroussi më 8 maj 1991; të Lowenbrau në Atalanti më 31 maj 1991; të Biohalko në Nea Filothei më 8 dhjetor 1991; në shoëroom Miele në Psychico më 21 prill 1994; të IBM në Athinë më 18 maj 1994; të shoëroom të General Motors në Kifissias Avenue të Athinës më 19 shkurt 1998, të Chrysler në Katehaki Avenue dhe të Opel në Mesogeion Avenue më 12 maj 1998); zyrave të Komunitetit Europian (në rrugën Vasilissis Sofias, në qendër të Athinës, më 16 dhjetor 1990); bankave të huaja (American Express, në rrugën qendrore athinase Panepistimou më 28 janar 1991 dhe tri bankave të tjera në Pire më 5 maj 1999); zyrave të kompanive petrolifere (zyrat e BP, në Kifissias Avenue të Athinës më 29 janar 1991); autobusëve turistikë (si atë 5 të dëmtuar nga bombat që shpërthejnë në lagjet athinase Galatsi dhe Ano Kypseli më 10 mars 1991); hoteleve luksoze (si “Pendelikon” në Kifissia, i goditur nga një raketë më 31 mars 1991); anijeve (më 27 prill 1991 një bombë shpërthen në rimorkiatorin “Karapiperis” në Portin e Perama, ndërsa shmanget një sulm ndaj aeroplanmbajtëses britanike “Ark Royal” në Pire më 11 prill 1994); kompanive greke (selisë së Public Poëer Corporation, kompania e madhe elektrike greke, në Aghioi Anargyroi më 2 maj 1991); industrive (fabrikës Halyps Cement në Aspropyrgos e goditur me raketa më 16 maj 1991); automjeteve institucionale e diplomatike (si atij të diplomatit turk Deniz Bulukbasi më 16 korrik 1991; të Ministrit të Financave Ioannis Palaiokrassas më 14 korrik 1992; zyrave të taksave (në Nea Philadelphia, më 31 nëntor 1992; në Maroussi, më 4 dhjetor 1992; në Moschato, më 29 nëntor 1993; në Haidari, më 23 shkurt 1993; në Peristeri, më 3 mars 1993; në Kaminia, më 9 mars 1993; në Petroupolis, më 3 nëntor 1993); kompanive të sigurimit greke dhe të huaja (Aliko dhe Nationale Nederlanden, më 11 prill 1994); studiove televizive (Mega në Paeania, më 15 mars 1995); ambasadave dhe zyrave diplomatike (asaj amerikane më 15 shkurt 1996 dhe banesës private të ambasadorit gjerman në Halandri më 17 maj 1999); bizneseve tregëtare (McDonalds e periferisë veriore të Halandri dhe të Vrilissia, më 3 shkurt 1998); selive të partive (si asaj të Lëvizjes Socialiste Pan Helenike në Harilaou Trikoupi Street në qendër të Athinës, e goditur nga një raketë më 1 prill 1999). Të gjitha plagosjet dhe vrasjet me armë zjarri të 17N mbajnë firmën e 2 pistoletave gjysmëautomatike Broëning M1911 kalibër 45. Në 27 vjet, Organizata Revolucionare “17 Nëntori” kryen 2500 krime, me 23 vrasje. Gjatë gjithë këtyre viteve policia greke nuk ka arritur kurrë të gjejë qoftë edhe një gjurmë të vetme për zbulimin e fajtorëve.

Ylli i “17 Nëntorit” fillon të perëndojë më 29 korrik 2002. Atë ditë, si pasojë e një antentati ku mbetet i plagosur nga shpërthimi i një bombe që synonte të vinte në Piren për të goditur kompaninë e trageteve “Minoan Flying Dolphins”, arrestohet anëtari i parë i dyshuar i organizatës: quhet Savvas Xiros dhe është piktor ikonash. Pas 27 vitesh hetime, policia greke ka më së fundi një element për ta ndaluar “luftën” e Lëvizjes 17 Nëntori. Tek i plagosuri gjendet një pistoletë gjysmëautomatike M1911 kalibër 45, që sipas ekspertizës balistike, është e lidhur me aksionet ushtarake të 17N. Në lagjen athinase Patissia policia zbulon bazën e organizatës. Brenda saj janë gjetur flamuri i kuq me yll, me brenda siglën 17N, armë, një numër i madh predhash antitank të vjedhur në kampi ushtarak i Sykouri më 25 dhjetor 1989, 2 bazukat e marra nga Muzeumi i Luftës më 3 shkurt 1990, pistoleta dhe automatikë, postera të ndryshme kompjuteri dhe printeri të përdorur në vitet e fundit për posterat e rivendikimit. I vënë me shpatulla pas muri, Savvas pranon se i përket 17N dhe nis të bashkëpunojë. Mbi bazën e rrëfimit të Savvas arrestohen 6 persona të akuzuar se janë pjesë e 17N, midis tyre dy vëllezërit e tij, Vasilis (pseudonimi Panais) e Christodoulos (pseudonimi Manolis) dhe Thomas Serifis (pseudonimi Stathis), personazh i njohur për aktivitetin e tij si sindikalist baze në kompaninë e transporteve komunale të Athinës.

Savvas tregon një farë Michalis që banon në ishullin Patmos si kreun e organizatës. Në Patmosin e largët, në një shtëpi ngjyrë të kuqe, e vetmja midis shumë të bardhave që shënojnë bregun e ishullit, banon një farë Michalis Economou. Nuk është emri i tij i vërtetë, në të vërtetë quhet Alexandros Giotopoulos, një profesor matematike që nuk ngjall dyshime, djali i Dimitris, ish drejtues i “Arkivit të Marksizmit”, një grup opozitar i majtë grek dhe për një periudhë të shkurtër “Numri 2” i Internacionales së IV-ët. duke studiuar në Paris, Alexandros mbeti shumë i influencuar nga “Maji francez” (tërësia e lëvizjeve të revoltës franceze të maj – qershorit 1968, të karakterizuara nga një revolt e gjerë spontane e drejtuar kundër kapitalizmit, imperializmit dhe kundër pushtetit golist), duke aderuar në grupe studentore që i kundërviheshin diktaturës së Kolonelëve. Për këtë edhe u arrestua nga policia franceze dhe u dënua në mungesë në Greqi për aktivitete subversive. Më 1974, viti i rivendosjes së demokracisë në Greqi, gjurmët e tij humbasin. Policia greke e rigjen më 17 korrik të 2002 në Patmos. E arrestojnë me një operacion imponent të forcave speciale helene, të lëshuar me helicopter mbi shtëpinë e tij. Më 5 shtator të po atij viti, një farë Dimitris Koufodinas, zyrtarisht bletërritës, dorëzohet tek autoritetet duke pranuar përgjegjësi të plotë politike si militant i 17N, duke u vetëdeklaruar i burgosur politik. Është kreu i operacioneve ushtarake të grupit dhe pseudonimi i tij është Loukas.

Procesi kundër terroristëve të dyshuar nis në Athinë më 3 mars 2003. Në bangon e të akuzuarve 19 persona, të gjithë grekë. Është një proces shumë i veçantë, pasi kryhet nga nhë gjykatë speciale me dyell të mbyllura pa praninë e telekamerave. Avokatët mbrojtës e të akuzuarve dhe shoqata të ndryshme ndërkombëtare, midis të cilave “Amnesty International” dhe “Ligue Française pour la Défense des Droits de l’Homme et du Citoyen” denoncojnë karakterin tejet të parregullt të procesit. Gjatë procesit sqarohet se 17N ka qenë një organizatë e armatosur me një strukturë vertikale, me celula të vogla aktive ushtarakisht dhe se “vendimet ushtarake” qenë marrë nga i gjithë grupi. Gjatë seancave, militantët e organizatës kanë shpjeguar motivet e luftës së tyre, që mund të inkuadrohet në një të ashtuquajtur “rezistencë të Botës së Tretë”.

Nëpërmjet aksioneve të armatosura kanë dashur të denoncojnë systemin e padrejtë kapitalist ekonomiko – social grek dhe systemin e tij të pushtetit, duke i quajtur “persekutore” mekanizmat e shtetit. Ky i fundit, akuzojnë militantët, duke favorizuar monopolet, ka kontribuar në formimin e një borgjezie servile ndaj fuqive imperialiste, i paaftë që t’i rezistojë konkurrencës së kapitalit të huaj. Shtetet e Bashkuara të Amerikës kanë përfituar nga dobësia e shtetit grek dhe servilizmi i qeveritarëve të tij. Për sa i përket çështjes së Qipros, konsiderojnë imperialiste politikat e qeverisë turke dhe nënshtruese ato të qeverisë greke. Në këtë optikë janë goditur qeveria dhe forcat e armatosura greke, të konsideruara shërbëtorë të kapitalizmit botëror, më pas përfaqësuesit e Shteteve të Bashkuara në Greqi, të konsideruar përfaqësues të imperializmit, bazat e NATO-s (si në Greqi, ashtu edhe në Turqi), diplomatët turq, bankat dhe, për të përfunduar, me lindjen e Komunitetit Europian, edhe strukturat e tij në Greqi. Në shumë raste, 17N ka vepruar me shpirt hakmarrës, duke goditur persona të përfshirë në skandale ekonomike dhe politike, duke i nëshkuar në emër të popullit.

Vendimi vjen më 17 dhjetor të po atij viti: 15 dënime në një total prej 19 të akuzuarisht. Alexandros Giotopoulos me burgim të përjetshëm, Dimitris Koufodinas me 13 vjet, Christodoulos Xiros me 10 vjet, Savvas Xiros me 6 vjet, Vassilis Tzortzatos me 4 vjet, Iraklis Kostaris (një agjent imobiliar me pseudonimin Haris) një dënim të vetëm me burgim të përjetshëm. Vendime të ulëta u dhanë ndaj 5 prej tyre, kurse 4 u liruan për mungesë provash. Të gjithë të akuzuarit e dënuar kanë bërë rekurs, ndërsa më 17 shtator 2004 kanë filluar një grevë urie për të protestuar ndaj kushteve jashtëzakonisht të egra të burgimit, duke thënë se “demokraci borgjeze ka dashur të hakmerret duke na mbyllur në një burg brenda burgut”. Më 3 maj 2007 dënimet janë konfirmuar të gjitha. Gazetarë dhe vëzhgues kanë vënë në dyshim konsistencën e vërtetë të grupit. Shumë prej militantëve të dënuar qenë shumë të rinj sa për të marrë pjesë në vrasjet e realizuara në vitet e para të organizatës. Pra, kush qenë luftëtarët e “parë” të 17N? Veç të tjerash, personalitetet e tyre qenë me profil të ulët, duke qenë piktorë të thjeshtë ikonash, këngëtarë, kovaçë, zdrukthtarë, bujq dhe shoferë. Domethënë, si kanë mundur të arrijnë në informacione delikate lidhur me spostimet e viktimave, mbi aktivitetin e tyre politiko – ushtarak dhe informacione të tjera me vlerë të madhe? Me vendimet mbyllet edhe historia e “17 Nëntorit”, organizatës revolucionare më të pakapshme të historisë subversive europiane. Për 27 vite me radhë, policia dhe shërbimet sekrete greke kanë lëvizur në errësirë dhe vetëm një gabim taktik nga ana e një militant u ka mundësuar atyre që ta zbulojnë organizatën.

Të gjithë anëtarët e 17N kanë deklaruar publikisht se “përvoja e grupit” ka mbaruar, por njëri prej tyre ka vendosur të vazhdojë. Në fakt, në prillin e 2004, Christodoulos Xiros arratiset gjatë një lejeje për të asituar babain e tij, duke deklaruar në një video se do ta “rimarrë armën në dorë” për ta nisur sërish luftën e tij kundër sistemit. I arrestuar sërish në janarin e 2015, militant i papenduar i ndonjëherë i 17N po përgatiste një atentat ndaj burgit Korydallos. Çerdhja e tij ishte një bunker i hatashëm, i përgatitur për një luftë të re. Christodoulos i ka deklaruar prokurorit që po e merrte në pyetje: «Vendi ynë është nën pushtimm të huaj, nga Trojka tek Merkel, dhe mendoj se është detyra ime që të rezistoj. Këto mekanizma, që mbështesin forcat pushtuese dhe bashkëpunëtorët e tyre vendas, nuk kanë autoritetin që të më kërkojnë ndonjë gjë. Në fakt, si pjesë e mekanizmit, ju jeni ata që duhet të kërkoni fale përpara popullit dhe përpara historisë. Revolucioni do të vazhdojë, pavarësisht pengesës me të cilën ndeshet, pasi është një nevojë sociale». Për shokët e tij të 17N përvoja revolucionare ka mbaruar; për Christodoulos me sa duket jo!… Lufta për të nuk mund të mbarojë.

Përgatiti:

ARMIN TIRANA / bota.al

http://www.bota.al

Η ψυχιατρική καρτέλα του Ράμα, που αποκάλεσε τον Κατσίφα «τρελό»

Ο Αλβανός πρωθυπουργός χαρακτήρισε πρόσφατα τον εκτελεσθέντα από τις ειδικές δυνάμεις της αλβανικής αστυνομίας, Κωνσταντίνο Κατσίφα, "τρελό". Ποιος μιλάει, όμως; Αξίζει να ρίξει κανείς μια ματιά σε μια ψυχιατρική καρτέλα από το μακρινό 1982, που ανήκει στον ασθενή Ράμα Έντβιν, γιο υψηλόβαθμου στελέχους της κομμουνιστικής δικτατορίας της γειτονικής χώρας. 

Η γραφή είναι δύσκολα αναγνώσιμη, διακρίνονται, όμως, κάποια σημαντικά στοιχεία. 

Όνομα: EDVIN (EDI)
Όνομα Παρτρός: KRISTAQ
Επώνυμο: RAMA
Η καρτέλα έχει ημερομηνία 16.05.1982.
Γεννημένος το 1964, δηλαδή είναι οριακά ενήλικας και έχει ήδη σοβαρά προβλήματα.
Διαβάζεται καθαρά η επιθετική ψυχοπάθεια του - psikiza agresive, στα αλβανικά.
Στο υποσημείωμα του εξιτηρίου ο γιατρός γράφει: Βγαίνει βελτιωμένος απο το νοσοκομείο στις 18.05.1982 και πρέπει να είναι υπό παρακολούθηση. Να περνά από εξετάσεις κάθε 3 μήνες.

Το έγγραφο είναι αυθεντικό, έχει δει το φως της δημοσιότητας στην Αλβανία και έχει προξενήσει σάλο, χωρίς να έχει δεχθεί όμως ευθεία διάψευση από την πλευρά του πρωθυπουργού. Το θέμα είχε ανακινήσει πέρυσι η εφημερίδα ΤΕΜΑ, το ρεπορτάζ της οποίας αναφέρει, μεταξύ άλλων:

"Οι πρώτες ενδείξεις της ασθένειας του Ράμα χρονολογούνται από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, πράγμα που συμπίπτει με τις τακτικές επισκέψεις του στα νοσοκομεία. Όπως αναγράφεται στις κλινικές καρτέλες και βάσει των ομολογιών των θεραπόντων ιατρών, ο ασθενής Ράμα εμφανιζόταν ιδιαίτερα επιθετικός όχι μόνο στα κοινωνικά περιβάλλοντα, αλλά και με τα μέλη της οικογένειάς του. Αυτό υποχρέωνε την οικογένεια να ζητά τη βοήθεια του νοσοκομείου. Εκείνη την εποχή, έχοντας υπόψη ότι ο πατέρας του, Κριστάκι Ράμα, ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος της νομενκλατούρας, στον Έντι επιφυλάσσονταν ιδιαίτερη μέριμνα στους νοσοκομειακούς θαλάμους όπου νοσηλευόταν." 

"Η χρήση βίας έναντι της μητέρας και αργότερα της συζύγου του εκείνης της περιόδου υποχρέωσαν τις αρχές να επιλέξουν για τον ασθενή Ράμα ειδική ιατρική αγωγή, η οποία συνεχίστηκε στο Παρίσι. Η διάγνωση στην οποία κατέληξε το ιατρικό τιμ, όπως φαίνεται κι από την κλινική καρτέλα του, ήταν «βεβαρυμένη σχιζοφρένεια» με συμπτώματα χρήσης βίας που εμφανίζεται έναντι των μελών της οικογένειας κι υπόλοιπων ατόμων. Η σχιζοφρένεια προκάλεσε επιθετική κατάθλιψη και διακυμάνσεις μνήμης που συνοδεύονταν με αϋπνίες του ασθενή Ράμα", συνεχίζει το δημοσίευμα του TEMA.

Καθώς η αλβανική πλευρά καθυστερεί να παραδώσει τη σορό του Κωνσταντίνου Κατσίφα και, κυρίως, ενώ δεν δίνεται στη δημοσιότητα υλικό (όπως από την κάμερα του ελικοπτέρου ή κάμερες στολής που τυπικά φορούν οι ειδικές μονάδες της αστυνομίας) που να επιβεβαιώνει την επίσημη εκδοχή, το Πρώτο Θέμα αποκαλύπτει ότι η εντολή της εκτέλεσης ήρθε από το γραφείο του Αλβανού πρωθυπουργού. Συγχρόνως, η εκ των πραγμάτων εκμετάλλευση του θέματος από τον Έντι Ράμα, ώστε να αυξήσει τη δημοτικότητά του σε μια παραδοσιακά ανθελληνική κοινή γνώμη, καθιστά τον ρόλο του Αλβανού πρωθυπουργού στην υπόθεση Κατσίφα ύποπτο. 

Οι πληροφορίες για το ιατρικό του ιστορικό ενισχύουν, δυστυχώς, την υποψία, ότι ο σοσιαλιστής ηγέτης είναι ικανός τα χειρότερα.

https://www.meaculpa.gr/

Συγκλονιστική περιγραφή ομογενούς: «Οι Αλβανοί μας πήγαν στο τμήμα για εξακρίβωση στοιχείων και μας ανέκριναν επί δέκα ώρες»

Με κινηματογραφικό τρόπο η αλβανική αστυνομία μετέφερε έναν-έναν τους ομογενείς στο τμήμα Αργυροκάστρου, μετά την   κηδεία του Κωνσταντίνου Κατσίφα 

Πόλεμο νεύρων έκαναν οι αλβανικές αρχές στους δώδεκα ομογενείς τους οποίους προσήγαγαν για «εξακρίβωση στοιχείων» και κράτησαν επί δέκα ώρες στο αστυνομικό τμήμα του Αργυροκάστρου. 

«Δέκα ώρες μας ανέκριναν οι αλβανικές αρχές παρόλο που είχαμε όλα τα νόμιμα έγγραφα» λέει στο protothema.gr ο βορειοηπειρώτης Ανδρέας Κούρτης, που είναι δημοτικός σύμβουλος Ηλιούπολης Αττικής. Ο κ.Κούρτης περιγράφει τον σχεδόν κινηματογραφικό τρόπο με τον οποίο σταμάτησαν τα αυτοκίνητα των ομογενών οι άνδρες της Ασφάλειας της αλβανικής αστυνομίας, πώς τους επιβίβασαν έναν- έναν στα συμβατικά αυτοκίνητα της αστυνομίας και τους οδήγησαν στο τμήμα, παρότι όλοι είχαν πάνω τους και επέδειξαν ταυτότητες και ταξιδιωτικά έγγραφα. Όπως λέει, επέμεναν να μάθουν τους λόγους για τους οποίους βρίσκονταν στη Βόρειο Ήπειρο, σα να μην ήταν επαρκές ότι είχαν πάει στους Βουλιαράτες για την κηδεία του Κωνσταντίνου Κατσίφα. 

«Είμαι βορειοηπειρώτης, γεννημένος στον Άγιο Ανδρέα», περιγράφει στο protothema.gr. «Χθες, μετά την κηδεία, μαζί με τον Μπάμπη Καραθάνο, πρόεδρο του συλλόγου βορειοηπειρωτών Αθήνας, τον Χρήστο τον Ντούτση, πρώην Έπαρχο Άνω Δρόπολης και τον Θωμά Στέφο, μέλος του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθήνας και επιχειρηματία πηγαίναμε σε ένα χωριό που ήξερε ο Ντούτσης προκειμένου να δειπνήσουμε. Ενώ ακολουθούσαμε την πορεία μας για τον προορισμό μας, ξαφνικά πετάχτηκε ένα αυτοκίνητο της ασφάλειας μπροστά μας και μας σταμάτησε. Οι αστυνομικοί μας ζήτησαν τα χαρτιά μας, ενώ εξακολουθούσαν να έρχονται αυτοκίνητα της ασφάλειας. Σε λίγο οι αστυνομικοί μάς ζήτησαν να τους ακολουθήσουμε στο αστυνομικό τμήμα Αργυροκάστρου. Τους ζητήσαμε τον λόγο και μας απάντησαν πως πρέπει να γίνει εξακρίβωση στοιχείων παρόλο που είχαμε τα χαρτιά μας».

Ο κ.Κούρτης συνεχίσει την περιγραφή της δεκάωρης περιπέτειας που έζησε: « Μας χωρίζουν την παρέα και πήρε κάθε αυτοκίνητο έναν από εμάς. Μετά από σαράντα λεπτά, βρεθήκαμε στο αστυνομικό τμήμα και μας έβαλαν σε διαφορετικά γραφεία και ξεκίνησε η ανάκρισή μας. Τι κάνουμε στην Αλβανία; Γιατί ήρθαμε; Από πού μπήκαμε; Με κάτι τέτοιες ερωτήσεις κρατώντας μας περίπου δέκα ώρες. Από μεριάς μας οι απαντήσεις ήταν ειλικρινείς και μάλιστα τους είπαμε πως δεν ζούμε πιά στην παλιά εποχή εκτός αν έκανα λάθος και θα έπρεπε να φοβάμαι. Ήρθαμε για τον Κωνσταντίνο που πιστεύουμε ότι έχασε άδικα την ζωή του και όχι για να πάρουμε την Βόρειο Ήπειρο. Από τις 16:30 το μεσημέρι έως τις 3:00 το πρωί. Λυπούμε πολύ γιατί το 1989-1991 δώσαμε αγώνες για να πέσει αυτού του είδους η δικτατορία χάνοντας και ανθρώπους μας από τους βασανισμούς. Δεν περίμενα πως το 2018 θα υπήρχε το ίδιο πράγμα. Οι αστυνομικοί έκαναν την δουλειά τους, είχαν εντολές από ανωτέρους τους και φυσικά ήταν πολιτικό το θέμα. Το αυτοκίνητο μου το πήρα σήμερα το πρωί μετά από τρεις ώρες ταλαιπωρία καθώς το βράδυ μου είπαν πως έχει κλείσει το παρκινγκ και δεν μπορούσαν να μου ανοίξουν. Ήθελαν να φτιάξουν κάτι χαρτιά και διάφορα άλλα» είπε ο δημοτικός σύμβουλος Ηλιούπολης. 

Δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στις πρόσφατες δηλώσεις του υπουργού Εσωτερικών της Αλβανίας ο οποίος ανακοίνωσε πως 52 Ελληνες πολίτες δεν έχουν δικαίωμα να περάσουν ξανά τα σύνορα και να μπουν στην Αλβανία. 

«Υπουργός είναι και ό,τι θέλει κάνει και λέει. Απλά να θυμίσουμε ότι έχουμε δικαιώματα στην Βόρειο Ήπειρο τα οποία έχουν υπογράψει οι Αλβανικές κυβερνήσεις, υπάρχουν Ευρωπαϊκές Συμβάσεις τις οποίες έχουν υπογράψει οι ίδιοι για τους Έλληνες της Βορείου Ηπείρου. Ζητάμε τα δικαιώματα μας όπως εκείνοι τα έχουν υπογράψει πρόσφατα για τις μειονότητες και ειδικά για τον Ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου. Σε κάθε ελληνική γιορτή έχουμε δικαίωμα να βάζουμε την Ελληνική σημαία και σε κάθε χωριό της Βορείου Ηπείρου, δικαιούται στα κεντρικά σημεία να τοποθετείται η Γαλανόλευκη. Δεν το ξέρουν όλοι οι ομογενείς αυτό κι όμως ισχύει» τόνισε. 

Ανιστόρητος ο Νίκος Φίλης

Ο κ.Κούρτης απάντησε και στις αναφορές του κ. Φίλη περί Νότιας Αλβανίας: «Ο κ. Φίλης δεν παίζεται, και κρίμα που βρισκόταν και στο υπουργείο Παιδείας, κρίμα που δεν γνωρίζει ιστορία. Ας διαβάσει να μάθει τι θα πει έθνος και δεν λέμε ζήτω το κράτος, λέμε ζήτω το έθνος. Η Ήπειρος γεωγραφικά είναι 23.000 km2 και ολόκληρη η Αλβανία είναι 28.500 km2. Από την Ήπειρο τα 6.000 km2 ανήκουν στην Ελλάδα και τα 17.000 είναι της Βορείου Ηπείρου ας τα μάθει αυτά ο κ. Φίλης. Την ιστορία και την γεωγραφία δεν θα την αλλάξει ο κ. Φίλης και ο κάθε ένας. Ας μάθει τι δικαιούται ο Έλληνας ομογενής της περιοχής καθώς εκεί είναι Ελληνικό μέρος και δικαιούμαστε να σηκώνομε την σημαία μας. Μάλιστα στο δημαρχείο Φοινίκης έχουμε την Αλβανική σημαία δεξιά και αριστερά την Ελληνική από νόμο. Και μην ξανά παρομοιάσει την κατάσταση με αυτήν στην Θράκη και το ατυχές παράδειγμα του με τον Τούρκο στην Ελλάδα, δεν έχει σχέση. Ο άνθρωπος είναι ανιστόρητος. Και μην την αναφέρει ξανά την έκφραση οι Έλληνες της Αλβανίας ή οι Έλληνες της Νότιας Αλβανίας είναι οι Έλληνες της Βορείου Ηπείρου της μειονότητας της Εθνικής» είπε.

https://www.protothema.gr/

Εθνικιστικό παραλήρημα από τα Τίρανα: «Εχθροί μας οι ιερείς – Να απομακρυνθεί άμεσα ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος» – Ανέγερση εκκλησίας στη μνήμη του Κατσίφα

«Ξεσάλωσε» ο αλβανικός τύπος από το πρωί σαν να έλαβε «εντολή» από κάπου και δημοσίευσε σειρά εμπρηστικών άρθρων, τονίζοντας με τα μελανότερα χρώματα την χθεσινή παρουσία χιλιάδων Ελλήνων στην κηδεία του Κ.Κατσίφα στους Βουλιαράτες.

Την ίδια στιγμή, έκαναν την εμφάνιση τους και προκλητικά δημοσιεύματα που ζητούν την απομάκρυνση του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου, εμπλέκοντας τον στο όλο νοσηρό κλίμα των δηλώσεων των Αλβανών εθνικιστών.

Συγκεκριμένα το πρακτορείο ειδήσεων Albeu.com αναφέρει ότι «οι Έλληνες εξτρεμιστές θα ανεγείρουν εκκλησία στο χώρο όπου σκοτώθηκε ο τρομοκράτης Κ.Κατσίφας, ενώ η ελληνική βουλή άλλαξε γνώμη και σήμερα τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή για την μνήμη του”, κάτι που ενοχλεί σφόδρα αυτούς του κύκλους στην γειτονική χώρα.

Στην συνέχεια άλλα αλβανικά ΜΜΕ ανέφεραν ότι «η Ορθόδοξη Εκκλησία της χώρας που κατ΄ευφημισμό ονομάζεται «αλβανική» συμμετείχε κακώς στην κηδεία του «τρομοκράτη Κ.Κατσίφα».

Αν ο Ενβέρ Χότζα, είχε κάνει κάτι καλό στην Αλβανία, αυτό ήταν το κλείσιμο των εκκλησιών και των τζαμιών επειδή όλα αυτά ήταν «Δούρειος ίππος» των εισβολέων και των εχθρών των Αλβανών.

Με τον Αρχιεπίσκοπο (Αναστάσιο Γιανουλάτο), τον Έλληνα ηγέτη στην ηγεσία της Αλβανικής Εκκλησίας να επικροτεί στην ουσία (παρουσία τοπικού Ιερέα στην κηδεία !!) την ενέργεια του Κατσίφα, έχουμε μια σοβαρή πράξη κατά του αλβανικού κράτους, συνεχίζει το άρθρο.

Αντί να καταδικάζονται τέτοιες τρομοκρατικές ενέργειες όπως αυτή του Κατσίφα, διάφοροι κύκλοι παρουσιάζουν ως ήρωα το συγκεκριμένο άτομο.

Ως εκ τούτου οι Έλληνες παπάδες, οι οποίοι μας πουλάνε στην ουσία θρησκεία, δεν είναι απλά υπηρέτες του Σατανά που ιστορικά αγωνίζονται κατά της αλβανικής γλώσσας και του αλβανικού έθνους, αλλά και εχθροί που πρέπει να διωχθούν από την Αλβανία”, καταλήγει το αλβανικό εθνικιστικό παραλήρημα.

Την σκυτάλη στην συνέχεια πήρε ο γνωστός ηγέτης του κόμματος των Τσάμηδων Shpëtim Idrizi ο οποίος δήλωσε:

«Είχαμε προειδοποιήσει ότι το νεκροταφείο των Ελλήνων στρατιωτών του 1940 στην Αλβανία θα μετατραπεί σε τόπο προσκυνήματος.

Διαπιστώνουμε με ανησυχία και αγανάκτηση την ελληνική πολιτική που κινείται υπόγεια κατά της χώρας μας.

Η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει τη γενοκτονία εναντίον των Τσάμηδων Αλβανών και την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου.

Χθες αντιμετωπίσαμε μια ενοχλητική επίδειξη ελληνικού εθνικισμού. Ακούσαμε τις εθνικιστικές και ρατσιστικές εκκλήσεις των Ελλήνων στους Βουλιαράτες.

Ντροπή και σε εκείνους τους Αλβανούς μειονοτικούς βουλευτές που τίμησαν την μνήμη ενός τρομοκράτη. Υπάρχει μόνο μια Ήπειρος και είναι αυτή του Πύρρου της Ηπείρου και της Τσαμουριάς”.

Τέτοια γεγονότα είδαν οι Αλβανοί το 1914, το 1940 και το 1997, αλλά δεν μπορούμε ποτέ να ανεχθούμε να επαναληφθούν το 2018.

Το PDIU και ο Σύνδεσμος της Τσαμουριάς ζήτησε την σύγκληση επειγόντως του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας με την παρουσία των επικεφαλής της SHISH και MIS (μυστικές υπηρεσίες), του Υπουργείου Εσωτερικών, του Υπουργείου Άμυνας, για το θέμα της ελληνικής χρηματοδότησης σε μέρος των αλβανικών μέσων ενημέρωσης και επιχειρήσεων.

Καλούμε το αλβανικό κράτος να ασκήσει την εξουσία του που απορρέει από το Σύνταγμα και αναμένουμε να μας πείτε ότι θα υπερασπιστείτε όλους τους Αλβανούς», δήλωσε ο Ιντρίζι.

Όπως μεταδώσαμε και λίγο νωρίτερα στο ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ, η επιχείρηση προβοκάτσιας από τους Αλβανούς συνεχίζεται, καθώς, όπως λένε, αναζητούνται τα ονόματα των μελών της RENEA που συμμετείχαν στην υπόθεση Κατσίφα από «ελληνικούς κύκλους”, λέγοντας χαρακτηριστικά πως «κινδυνεύει η ζωή τους.”

Όλα αυτά όμως συνθέτουν ένα παζλ των προκλητικών κινήσεων και κυρίως του κλίματος που επικρατεί στην γειτονική χώρα, προφανώς μετά και από πιθανό «δάκτυλο» και των Τούρκων, που σίγουρα επιζητούν τέτοιες εξελίξεις.

Η όξυνση άλλωστε των ελληνο-αλβανικών σχέσεων αποτελεί σίγουρα στόχο της Άγκυρας λόγω της επέκτασης των χωρικών μας μιλίων σύμφωνα και με την συνέντευξη του Α.Τσιπρα χθες στον ALPHA.

Η στάση της Ελλάδος όμως θα πρέπει να είναι ψύχραιμη, σοβαρή και κυρίως αποτελεσματική σε όλες τις προκλήσεις των αλβανικών εθνικιστικών κύκλων, που επιζητούν και ονειρεύονται ελληνικά εδάφη στην Ήπειρο με την ανοχή της εκάστοτε κυβέρνησης των Τιράνων.    

https://www.pentapostagma.gr

Εκτρέπεται επικίνδυνα η κατάσταση στο βορειοηπειρωτικό

Του Γιάννη Σιδέρη
Ηλεκτρίζονται οι ελληνοαλβανικές σχέσεις και τείνουν να ξεφύγουν από την κατάσταση μιας, έστω και δύσκολης, καλής γειτονίας που αποτελεί το αναγκαίο υπόβαθρο προκειμένου: αφενός να βελτιωθούν οι διαχρονικά χειμαζόμενες συνθήκες ζωής της ελληνικής εθνικής μειονότητας, αφετέρου να λυθούν με βάση το διεθνές δίκαιο τα όποια διακρατικά προβλήματα, με κύριο την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών που αμφισβητεί η Αλβανία.
Η όξυνση ξεκίνησε από τα κάτω, με αφορμή την ακόμη αδιευκρίνιστη εκτέλεση του ομογενούς Κωνσταντίνου Κατσίφα. Τροφοδοτήθηκε και από τα πρωτοσέλιδα του εύκολου πατριωτισμού, σύμφωνα με τα οποία «προκαλεί ο Ράμα», συχνά αποκόπτοντας και παρουσιάζοντας μεμονωμένες φράσεις ως το κύριο νόημα των δηλώσεων.
Για την αλήθεια των γεγονότων, ο Ράμα, σύμφωνα με τον συγγραφέα Γκασμέντ Καπλάνι τη μαρτυρία του οποίου εμπιστευόμαστε, απάντησε στην κριτική που του έκανε Αλβανός πολίτης στην προσωπική του σελίδα στο facebook. Ο πολίτης μεταξύ άλλων διαμαρτυρήθηκε επειδή το αλβανικό κράτος «δεν επενέβη» ενάντια στα συνθήματα των Χρυσαυγιτών που έλεγαν «φονιάδες Αλβανοί η Βόρεια Ήπειρος είναι ελληνική» και… «Το αίμα μας καλεί να σας κάψουμε Αλβανοί» (αυτά μέσα σε αλβανικό έδαφος!).
Ο Ράμα, πάντα κατά τον Γκ. Καπλάνι, απάντησε μεταξύ άλλων «το δικό μας κράτος δεν πολεμάει ούτε με νεκρόφιλους ούτε με προβοκάτορες σε κηδείες. Όποιος ήρθε για να προκαλέσει μπήκε, ντρόπιασε τη δική του χώρα και βγήκε». Και σε άλλο σημείο χαρακτήρισε όσους φώναξαν τέτοια συνθήματα «μίζερες υπάρξεις που βεβηλώνουν έναν νεκρό που υποτίθεται πως τιμούν και βεβηλώνουν την τιμή του δικού τους έθνους, που έχει δώσει τόσα πολλά στην ανθρωπότητα (..) ένα έθνος που οι Αλβανοί βρήκαν καταφύγιο σε ώρα ανάγκης. Η χώρα αυτή (Ελλάδα) όπως και κάθε χώρα έχει τη δυστυχία να έχει τα δικά της γουρούνια και γαϊδούρια».
Τα ανωτέρω πολύ απέχουν από το να αποδίδεται από την λαϊκιστική (και εκ του αποτελέσματος πατριδοκάπηλη) δημοσιογραφία, ότι ο Ράμα χαρακτήρισε συλλήβδην τους Έλληνες ως γουρούνια και γαϊδούρια, ή ως ύαινες και κοράκια. Και φυσικά δεν απαλλάσσουμε τον Ράμα για την σύνολη πολιτική του, ο οποίος ακολουθεί τη διαχρονική καταπιεστική πολιτική των αλβανικών εξουσιών – υπό όποιο καθεστώς – κατά της εθνικής μειονότητας στη Βόρειο Ήπειρο (εντάξει, είναι Νότια Αλβανία κατά την… αγωνία του «διεθνιστή» Νίκου Φίλη, αλλά η ιστορική μας μνήμη την έχει διαφυλάξει με το πραγματικό της όνομα χωρίς αυτό να αποτελεί επιθετικό εθνικισμό.
Όπως και όταν ανακαλούμε στη μνήμη μας τις «χαμένες πατρίδες», δεν εννοούμε να πάμε να καταλάβουμε την Σμύρνη». Άλλωστε ο όρος «Βόρειος Ήπειρος» χρησιμοποιήθηκε επίσημα τον Μάιο το 1914 με την υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας, και αφορούσε το αυτόνομο κράτος που τότε είχε δημιουργηθεί.
Η ελληνική μειονότητα έχει υποστεί τρομακτικές διώξεις και αφόρητα βίαιη καταπίεση προκειμένου να σβηστεί η εθνική της συνείδηση και να ενσωματωθεί στον αλβανικό εθνισμό. Παρόλα αυτά ανθίσταται ηρωικά, μαρτυρικά, και διατηρεί ανόθευτη την ελληνική της συνείδηση.

Όμως τα όποια προβλήματα δεν θα τα αντιμετωπίσουν οι «πατριώτες» της μιας μέρας, που πήγαν ασχημόνησαν και έφυγαν, ενώ οι Βορειοηπειρώτες θα παραμείνουν εκεί στις πατρογονικές εστίες και θα υφίστανται την αλβανική καταπίεση. Και τέτοιες συμπεριφορές θα επιτείνουν την επιθετικότητα των αλβανικών αρχών κατά της ομογένειας, ενώ οι ταξιδιώτες της μιας μέρας επέστρεψαν ήδη στην ασφάλεια του σπιτιού τους και θα έχουν να πουλάνε «εφέ» εθνικού τσαμπουκά στις παρέες τους. Όπου όμως παρεμβαίνουν αυτόκλητες ομάδες «πατριωτών», δρομολογούνται ανεξέλεγκτοι κίνδυνοι - με χαρακτηριστικό παράδειγμα τις σημαίες στα Ίμια και όσα δυσμενή ακολούθησαν.

Καθόλου δεν εννοούμε ότι ο λαϊκός παράγοντας δεν έχει ρόλο στη διαμόρφωση της εθνικής πολιτικής και στην αλληλεγγύη προς ομοεθνείς που καταπιέζονται. Αλλά αυτή η αλληλεγγύη πρέπει να εκφράζεται δια μέσου της εκλεγμένης κυβέρνησης. Εάν αυτή υπολείπεται σε ενδιαφέρον, κατανόηση, γνώση και εθνική ευαισθησία (πράγμα για το οποίο η παρούσα κυβέρνηση βεβαίως ελέγχεται), ο λαϊκός παράγοντας παρεμβαίνει με εκδηλώσεις και διαδηλώσεις προς αυτήν προκειμένου να την πείσει ή να την πιέσει σε αλλαγή πολιτικής της. Αυτό γίνεται εδώ όμως, όχι στην ξένη χώρα.
Ο βορειοηπειρωτικός ελληνισμός, έχοντας ζήσει στο πετσί του τις επιπτώσεις τέτοιων επεισοδίων, διατήρησε την ψυχραιμία του «σε ρόλο Αντιγόνης», όπως τονίζουν εκπρόσωποί του. Η ελληνική κυβέρνηση όμως εκώφευσε στα αιτήματα εκπροσώπων του (βορειοηπειρωτικών σωματείων) να τους δεχθεί κατά τις ημέρες που ακολούθησαν την εκτέλεση.
Τα υπουργεία Εξωτερικών, Προστασίας του Ρουβίκωνα (συγνώμη του Πολίτη), και το αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας, απεμπόλησαν την ευκαιρία (και υποχρέωση) να ακούσουν και την διάσταση των γεγονότων όπως τη γνώριζαν οι βορειοηπειρώτες. Περιορίστηκαν να δεχτούν αυτή που τους διοχέτευσε η αλβανική αστυνομία, και ευπειθώς την αποδέχτηκαν.
Εν τέλει: Αν πρέπει να υψωθούν οι τόνοι για το βορειοηπειρωτικό, πρέπει να γίνει προς την ελληνική κυβέρνηση για την ψοφοδεή πολιτική της. Αλλά πρέπει να γίνει εδώ, όχι σε ξένο έδαφος όπου θα την πληρώσουν άλλοι.
Φωτογραφία: Intimenews

https://www.liberal.gr/

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΕΝΤΙ ΡΑΜΑ... - Letër e hapur Edi Ramës nga një mjek i Janinës*

«Κύριε Πρόεδρε,   Πριν διερωτηθείτε ποιος είμαι και από πού βρίσκω το θάρρος να απευθύνομαι σε σας σε πρώτο πρόσωπο, σπεύδω να σας θυμίσω κάποια πτυχή της νεότερης ιστορίας της χώρας σας, δηλαδή της «Αλβανικής κρίσης» γνωστής ως «Κρίσης των πυραμίδων». Την περίοδο εκείνη, σωρεία πολυτραυματιών από πυροβόλα όπλα και εκρηκτικά διακομίζονταν από την χώρα σας κατ’ αποκλειστικότητα στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων. Την ίδια περίοδο είχα τη μεγάλη τιμή να διευθύνω την Χειρουργική Κλινική της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.  Ο αείμνηστος Πρύτανης Δημ. Γλάρος με είχε προειδοποιήσει πριν ξεσπάσει το τσουνάμι των ενόπλων συγκρούσεων: «Η Αλβανία έχει προβλήματα, πρέπει να την βοηθήσουμε». Του απάντησα τότε ότι πρέπει να προετοιμαστούμε για τα χειρότερα, γιατί προέβλεπα ότι η κατάσταση και θα διαρκέσει και πιθανά θα επιδεινωθεί. Του ζήτησα να μου διατεθούν από το Πανεπιστήμιο μια ή δυο θέσεις χειρουργών για να ενισχύσουμε το δυναμικό μας, αλλά μου κατέστησε σαφές ότι δεν υπήρχε τέτοια δυνατότητα. Ο Γλάρος κατανοούσε πλήρως ότι η αντιμετώπιση της κατάστασης ήταν δυσχερέστατη και έθεσε το ερώτημα να ενεργήσει έγκαιρα για την διοχέτευση των περιστατικών εξ Αλβανίας από άλλο ανατολικότερο συνοριακό σταθμό προς τη Θεσσαλονίκη. Την πρόταση αυτή δεν την υποστήριξα και θυμάμαι ότι του είπα: «Εμείς είμαστε κοντά, Βορειοηπειρώτες ζουν στην Αλβανία, εμείς θα αναλάβουμε αυτή την υπόθεση». Και το τσουνάμι ξεχύθηκε σε λίγο. Τα βαριά περιστατικά άρχισαν να καταφθάνουν το ένα πίσω από το άλλο. Και στα χειρουργεία να χειρουργούνται νυχθημερόν ομοεθνείς σας. Και οι προγραμματισμένοι για χειρουργείο Έλληνες αναβάλλονταν, αφού οι δικοί σας ήταν βαριά τραυματισμένοι και έπρεπε να χειρουργηθούν επειγόντως. Σκεφθείτε, κύριε Πρόεδρε, αναβάλλονταν οι Έλληνες ασθενείς για να χειρουργηθούν οι Αλβανοί, δηλαδή αναβάλλονταν εκείνοι που στην ουσία χρηματοδοτούσαν από το υστέρημά τους τις επεμβάσεις και τη νοσηλεία των δικών σας ασθενών. Και το δέχτηκαν αδιαμαρτύρητα και συνειδητά, γιατί συμμετείχαν και αυτοί με τον τρόπο αυτό στην αντιμετώπιση των δικών σας δεινών.  Το έργο αυτό το έφερε σε αίσιο πέρας γενικότερα η Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, και ειδικότερα η Χειρουργική Κλινική, χωρίς καμιά επιπλέον ενίσχυση, δουλεύοντας αθόρυβα αλλά συνειδητά και μεθοδικά. Και μπορεί η Χειρουργική Κλινική να μην άκουσε ούτε ένα «ευχαριστώ» από το επίσημο Αλβανικό κράτος για τις υπηρεσίες που προσέφερε τότε, εμείς όμως που στελεχώναμε την Χειρουργική Κλινική «διαβάσαμε» την ευγνωμοσύνη στα μάτια των αρρώστων που νοσηλεύσαμε. Στα μάτια του κακοποιημένου και τρομοκρατημένου δημοσιογράφου Μπάρτοκ Λάλα, στα μάτια του πατέρα της νεαρής τότε φοιτήτριας Κλαουντιάνας Πόση, για την οποία έπεσε πάνω μας όλη η μειονότητα να την προσέξουμε ιδιαίτερα.  Την ίδια περίοδο αλλά και στο διάστημα που ακολούθησε, είχα την ευκαιρία να γνωρίσω και να συζητήσω με εξέχοντες συμπατριώτες σας όπως ο Τσένη Τιράνα, ο Αγγιμ Ισάκου, ο Αγγίμ Νέσιο, ο διακεκριμένος συνάδελφός μου Καντερέ και άλλοι. Στο πρόσωπο αυτών είδα μια νέα αναδυόμενη Αλβανία μέσα από τις δύσκολες εκείνες ημέρες, μια Αλβανία που σκέφτηκα ότι άξιζε τις θυσίες που κάναμε για να την βοηθήσουμε τότε. Και πιστέψτε με, κύριε Πρόεδρε, αυτό ήταν για μένα η μεγαλύτερη ικανοποίηση.  Με την ίδια ειλικρίνεια όμως, δεν μπορώ να σας κρύψω, κύριε Πρόεδρε, την ανησυχία και την απογοήτευση που μου προκάλεσαν τα πρόσφατα γεγονότα. Άρχισα να διερωτώμαι, εγώ που έδωσα το μέγιστο των δυνάμεών μου για τους ομοεθνείς σας τότε, αν η Αλβανία των τελευταίων ημερών είναι αυτή που είχα στο μυαλό μου από παλιότερα. Η εικόνα που εκπέμπει η Αλβανία των τελευταίων ημερών στον έξω κόσμο, κυριαρχείται από τους σκοπευτές των ειδικών δυνάμεων, τους ανεγκέφαλους των γηπέδων και τους ανάλγητους γραφειοκράτες που μηχανορραφούν πάνω στο άψυχο σώμα ενός άτυχου νέου άντρα… Εσείς τον είπατε τρελό, αλλά και αν ήταν, σας διαβεβαιώνω ως ιατρός, ότι στην Ευρώπη ανέκαθεν τους τρελούς δεν τους σκοτώνανε, τους περιθάλπανε… Κύριε Πρόεδρε,  Είτε το θέλουμε είτε όχι είμαστε γείτονες και για να είμαστε καλοί γείτονες θα πρέπει ο καθένας απ’ την πλευρά του να σφυρηλατήσει με έργα τις σχέσεις καλής γειτονίας.  Εμείς με όσα χειροπιαστά σας ανέφερα προηγουμένως το κάναμε με το παραπάνω… Τώρα είναι η σειρά σας… Με κάθε ειλικρίνεια και τα καλύτερα αισθήματα για το φίλο Αλβανικό λαό.  Άγγελος Μ. Καππάς, Ομότιμος Καθηγητής Χειρουργικής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων» https://www.proinoslogos.gr

Të mërkurën 7 nëntor 2018  në gazetën PROINOS LOGOS të Janinës u botua një artikulli i Angelos M. Kappas me titull  "Letër e hapur Edi Ramës" . Z. Kryeministër, Para se të pyesni veten se kush jam unë që gjej guximin t’ju drejtohem në vetë të parë, po ngutem t’ju kujtoj disa aspekte të historisë më të re të vendit tuaj, siç ishte "Kriza shqiptare e ’97-ës" e njohur ndryshe si "Kriza e Piramidave." Në atë kohë, një dyzinë të plagosurish me armë dhe eksplozivë u transferuan nga vendi juaj ekskluzivisht në Spitalin Universitar të Janinës. Asokohe kam pasur nderin e madh të drejtoja Klinikën Kirurgjikale të Spitalit Universitetar të Janinës. I paharrueshmi Rektori Dhim. Glaros më kishte paralajmëruar para se të shpërthnte cunami i konfliktit të armatosur: "Shqipëria ka probleme, duhet ta ndihmojmë". Unë iu përgjigja se duhej të përgatiteshim për më të keqen, sepse parashikoja që situata do të zgjaste dhe ndoshta do të përkeqësohej. I kërkova të përforconim kapacitetet e spitalit me një ose dy  kirurge, por ma bëri të qartë se nuk kishte asnjë mundësi të tillë.  Glaros e kuptonte plotësisht se situata ishte e vështirë dhe pyeti nëse mund të orientoheshin urgjencat nga Shqipëria edhe përmes pikës kufitare me Selanikun. Ky propozim nuk u mbështet, dhe më kujtohet që i kam thënë: "Ne jemi më afër, në Shqipëri jetojnë epirotas të veriut duhet ta marrim ne në dorë situatën”. Dhe cunami u derdh menjëherë. Urgjencat e rënda filluan të vinin njëra pas tjetrës. Operonim natë-ditë bashkëkombësit tuaj. Kirurgjitë e planifikuara për grekët shtyheshin, pasi bashkëkombasit tuaj ishin të plagosur rëndë dhe duhet të operoheshin urgjentisht. Mendoni, Z. kryeministër, shtyheshin operacionet për pacientët greke që të hynin në kirurgji shqiptarët, dmth anulloheshin ata pacientë që praktikisht financonin me kursimet e tyre hospitalizimin dhe trajtimin e pacientëve tuaj. E pranuan këtë sakrificë pa protesta dhe me vetëdije, sepse edhe ata morën pjesë me mënyrën e tyre në trajtimin e vuajtjeve tuaja. Këtë mision ia doli ta përballojë me sukses  Spitali Universitar i Janinës dhe në veçanti Pavioni i Kirurgjisë, pa ndonjë ndihmë të mëtejshme, duke punuar në heshtje dhe në mënyrë metodike. Mund të mos kemi dëgjuar akoma asnjë faleminderit zyrtarisht nga shteti shqiptar për shërbimet e kryera atëherë, por ne stafi i Departamentit të Kirurgjisë e "lexuam" mirënjohjen në sytë e pacientëve që trajtuam. Në sytë e gazetarit të keqtrajtuar dhe të tmerruar Bardhok Lala, në sytë e babait të studentes  Klodiana Poçi, për të cilën  u angazhua gjithë minoriteti që të kujdesesha. Në atë kohë  dhe në periudhën që pasoi, kam pasur mundësinë të takohem dhe të diskutoj me bashkatdhetarë tuaj të shquar si Cen Tirana, Agim Isaku,  Agim Nesho dhe një kolegun tim me mbiemrin Kadare. Në fytyrat e tyre pashë një Shqipëri të re në zhvillim në ato ditë të vështira, një Shqipëri që meritonte sakrificat që  kemi bërë për ta ndihmuar. Dhe më besoni, zoti Kryeministër, kjo ishte kënaqësia më e madhe për mua. Me të njëjtin sinqeritet nuk mund të fsheh  z. Kryeministër, ankthin dhe zhgënjimin që më shkaktuan ngjarjet e ditëve të fundit. Unë që atëherë dhashë maksimumin tim për bashkëpatriotët tuaj fillova të pyes veten,  nëse Shqipëria e ditëve të fundit është ajo që kam patur në mendje atëherë. imazhi i emetuar nga Shqipëria këto ditë dominohej nga forcat speciale, të pagdhendurit e stadiumeve dhe makinacionet e burokratëve të pashpirt mbi trupin e pajetë të një të riu fatkeq... Ju e quajtët të çmendur, por edhe nëse ishte kështu, Unë ju siguroj si doktor, se në Europë të çmendurit nuk vriten, por trajtohen. Z. Kryeministër Duam apo nuk duam, jemi fqinj dhe që të jemi fqinj ë mirë duhet që gjithkush ta tregojë me vepra në marrëdhëniet e fqinjësisë së mirë. Ne e bëmë me aq sa kalonte nga dora jonë, siç e përmenda edhe më lart...Tani është radha juaj... Me gjithë sinqeritetin dhe ndjenjat më të mira për popullin mik shqiptar. Angelos M. Kappas, Profesor i Kirurgjisë në Universitetin e Janinës Diplomuar në Shkollën Zosimea të Janinës (1958) Përkthimi: Respublica

Ανακοίνωση ΥΠΕΞ! - Deklaratë e Minstrisë së Jashtme të Greqisë!

Στην ευαίσθητη αυτή συγκυρία αναμένουμε η Αλβανία να απέχει από δηλώσεις και ενέργειες που επιβαρύνουν το κλίμα των σχέσεων μας.

Προσβλέπουμε σε ουσιαστικές διευκρινίσεις για τη σημερινή απόφαση των αλβανικών αρχών να κηρύξουν, μαζικά, ανεπιθύμητους 52 Έλληνες πολίτες.

Παραμένουμε προσηλωμένοι στην οικοδόμηση σχέσεων εμπιστοσύνης, αλλά περιμένουμε το ίδιο και από τους γείτονές μας.

................................

Në këtë moment delikat, presim prej Shqipërisë të largohet prej veprimeve që rëndojnë marrëdhëniet dypalëshe. Presim sqarime të bazuara për shpalljen masive të 52 grekëve “non grata” prej autoriteteve shqiptare. Mbetemi të vendosur në ndërtimin e marrëdhënieve të besimit, dhe të njëjtën gjë, presim edhe prej fqinjëve tanë.

Πηγή: Himara.gr | Ειδήσεις απ' την Βόρειο Ήπειρο