ΤΑ ΑΜΕΤΡΗΤΑ ΑΠΑΝΘΡΩΠΑ ΚΑΙ ΚΤΗΝΩΔΗ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΟΘΩΜΑΝΩΝ ΠΟΥ ΥΠΕΜΕΙΝΑΝ ΓΙΑ ΣΧΕΔΟΝ 400 ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ-TORTURAT E PANUMËRTA ÇNJERËZORE DHE SHTAZORE TË OSMANËVE QË PËR GATI 400 VJET TË PLOTA QË DURUAN PARAARDHËSIT TANË

 

~ΤΑ ΑΜΕΤΡΗΤΑ ΑΠΑΝΘΡΩΠΑ ΚΑΙ ΚΤΗΝΩΔΗ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΟΘΩΜΑΝΩΝ ΠΟΥ ΥΠΕΜΕΙΝΑΝ ΓΙΑ ΣΧΕΔΟΝ 400 ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ~   Αυτά που ακολουθούν και ακόμη πολύ περισσότερα δεινά πέρασαν οι δυσμοιροί πρόγονοι μας για να μπορούν κάποιοι σήμερα "ελεύθεροι και ωραίοι" να ισχυρίζονται τα γνωστά τραγικά περί ειρηνικής συνύπαρξης, συνωστισμού και το τι ωραία και καλά περνούσαμε με τους φίλους μας τους Τούρκους και έζησαν αυτοί καλά και εμείς χειρότερα.. Διαβάστε παρακάτω για να πάρετε μόνο μια ιδέα για το τι συνέβη στο παρελθόν και μην ξεχνάτε να διαβάζετε ιστορία και δή του έθνους μας, διότι οποίος δεν γνωρίζει το παρελθόν του είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει κάτι δυστυχώς που πολύ φοβάμαι ότι θα επαληθευτεί με τον ειδεχθέστερο τρόπο... -Το βασανιστήριο με το τσιγκέλι Το τσιγκέλι για πολλά χρόνια χρησιμοποιήθηκε από τους Οθωμανούς ως εργαλείο βασανισμού και εκτελέσεων. Το τσιγκέλι κατασκευαζόταν με χοντρά μαδέρια και έμοιαζε με πύργο. Πάνω του κρέμονταν τσιγκέλια διαφόρου μήκους που κρέμονταν με την μύτη προς τα πάνω. Οι κρατούμενοι, συνήθως ραγιάδες, ήταν γυμνοί με δεμένα σφιχτά τα χέρια και τα πόδια και με την βοήθεια των σκοινιών τους άφηναν πάνω στην μύτη από τα τσιγκέλια. Πολλές φορές ο αργός θάνατος ερχόταν ύστερα από τρεις ημέρες. -Ουρά αλόγου Έβαζαν σιγά σιγά ουρά αλόγου στον πρωκτό του θύματος και την τραβούσαν απότομα. Λόγω της μορφής της ουράς, βγαίνοντας έβγαζε και αρκετά κρέατα από το θύμα. Η ίδια πρακτική εφαρμοζόταν και στον οισοφάγο. -Βαρέλι Έβαζαν τον ραγιά σε βαρέλι ή σε προκατασκευασμένο λάκκο και τον έβαζαν να φάει πάρα πολύ. Το θύμα μη μπορώντας να αφοδεύσει, άρχιζε εντέλει να αφοδεύει μέσα στο βαρέλι ή στον λάκκο όπου βρισκόταν και τότε άρχιζε να σαπίζει και ο ίδιος. -Κλείσιμο σε σπηλιά και κάπνισμα Έκλειναν έναν ή περισσότερους ενόχους σε σπηλιά και ακολούθως διασφάλιζαν τον θάνατο τους δια της πρόκλησης καπνού μέσα στην σπηλιά. -Βγάλσιμο ματιών με πυρακτωμένα σίδερα -Σπάσιμο χεριών και ποδιών και ρίξιμο καυτού ξυδιού στα μάτια -Αναμονή μέσα σε λάκκο με αλάτι Το θύμα αφηνόταν για μέρες μέσα σε ένα λάκκο με υγρό αλάτι και ακολούθως τον έριχναν σε κρύο νερό. Αυτό προκαλούσε πρήξιμο των κυττάρων και σοκ. -Δέρμα καμήλας Έβαζαν δεμένο τον ένοχο κάτω από τον ήλιο και του έβγαζαν τα μαλλιά. Ακολούθως έλιωναν πάνω στο κρανίο του δέρμα καμήλας ή κατσίκας που κολλούσε εκεί. Καθώς μετά οι τρίχες του δεν μπορούσαν να βγουν, στρέφονταν προς τα μέσα του κρανίου και όταν έφταναν στον εγκέφαλο, επερχόταν και ο θάνατος. -Φάλαγγα – ραβδισμοί «Είδα έναν Αρβανίτη στρατιώτη να υποβάλλεται στην τιμωρία του φάλαγγα. Τον είχαν ξαπλώσει ανάσκελα στο δρόμο, κρατούσαν το δοκάρι από τις δύο άκρες και δύο άλλοι τον χτυπούσαν στα πέλματα με μικρά ραβδιά. Επειδή η τιμωρία δεν ήταν βαρειά δεν είχαν αφαιρέσει τα παπούτσια του. Ο στρατιώτης έβγαζε σπαραχτικά ουρλιαχτά και διάφορες κραυγές «μπό, μπό, μπό» που επαναλαμβάνονταν με απίστευτη ταχύτητα. Αλλά τα φοβερά ξεφωνητά πόνου δεν ενοχλούσαν διόλου τον μπουλούκμπαση που καθόταν σε μία πέτρα και παρακολουθούσε αδιάφορος και ανέκφραστος τα βασανιστήρια καπνίζοντας το τσιμπούκι του. Μόλις συμπληρώθηκαν 100 χτυπήματα τον άφησαν». (Μαρτυρία Άγγλου περιηγητή). Ο μοναχός Urbano de Rarigi έγραφε για τη μέθοδο αυτή τον 17ο αιώνα: «Αυτό το άτυχο νησί [Σύρος] κατατυραννείται από τους κουρσάρους, Φράγκους και Τούρκους…. Οι Τούρκοι αποκαλούν τους νησιώτες «τσαουσάν» (λαγούς) επειδή τρέχουν πανικόβλητοι μόλις αντικρίσουν πλεούμενο. Όσους αιχμαλωτίζουν, τους βασανίζουν με φάλαγγα για να μαρτυρήσουν που έχουν κρύψει τα χρήματά τους». -Παλούκωμα Ο Άγγλος περιηγητής Henry Blount to 1636 είδε στις πλατείες των χωριών και πόλεων της Θράκης το σύμβολο της τουρκικής τυραννίας: «Άκουσα πολλούς Τούρκους να καυχώνται ότι έχουν θεϊκή εντολή να διοικούν τα άλλα έθνη με σιδηράν ράβδον. Σε πολλές περιοχές της Τουρκίας, Σκλαβουνία, Βοσνία, Ουγγαρία, Μακεδονία και Θράκη, ο θηριώδης αυτός λαός τοποθετεί σε δημόσια μέρη ένα σιδεροπάλουκο για τρομοκρατία». Στην Κωνσταντινούπολη του 18ου αιώνα, ο Γάλλος περιηγητής Pitton de Tournefort παρακολούθησε το παλούκωμα: «Ξαπλώνουν μπρούμυτα το θύμα αφού του δέσουν τα χέρια πίσω, βάζουν στη ράχη του ένα σαμάρι γαϊδάρου και κάθονται πάνω δυο βοηθοί του δημίου για να το ακινητοποιήσουν εντελώς. Ένας άλλος του κρατάει με τα δυο χέρια το κεφάλι κολλημένο στη γη. Τέταρτος βοηθός του δημίου σχίζει με ένα ψαλίδι το πίσω μέρος του βρακιού του θύματος. Τότε ο δήμιος μπήγει το παλούκι, μια ξύλινη σούβλα όσο πιο βαθιά μπορεί. Ύστερα παίρνει ένα ξύλινο σφυρί και χτυπάει το παλούκι ώσπου η μυτερή άκρη να βγει στο στήθος. Ανασηκώνουν έπειτα ορθό το παλούκι και το καρφώνουν στο χώμα. Κι όσο βασανίζεται ο δύστυχος οι τούρκοι τον περιγελούν, τον μυκτηρίζουν και τον καλούν να γίνει μουσουλμάνος». Ο γνωστός Γάλλος περιηγητής Pouqueville ιστορεί και το τραγικό τέλος του αρματωλού Θύμιου Βλαχάβα από τη Θεσσαλία, ύστερα από τον άτυχο ξεσηκωμό του 1808. Τον είδε στα Γιάννενα δεμένο πάνω σ’ ένα στύλο στην αυλή του Αλή πασά «πιο γαλήνιος από τον τύραννο που απολάμβανε το μαρτύριό του με κοίταζε με βλέμμα ατάραχο λες και ήθελε να με κρατήσει μάρτυρα στο θρίαμβο της υπέρτατης ώρας του. Δέχτηκε χωρίς να βογγίξει και χωρίς να παραπονεθεί τα χτυπήματα του δημίου. Και τα μέλη του που σύρονταν στους γιαννιώτικους δρόμους έδειχναν στους έντρομους Έλληνες τα λείψανα του τελευταίου καπετάνιου της Θεσσαλίας». -Κόψιμο του χεριού Το 1764 στάλθηκε στην Ελλάδα αποστολή ερευνητών με επικεφαλής τον νεαρό αρχαιολόγο Richard Chandler. Ο Chandler καταγράφει ότι βλέπει και ότι ακούει: για τα ήθη και έθιμα των Ελλήνων, την ενδυμασία, τη διοίκηση, την οικονομία, τις παραδόσεις και δεισιδαιμονίες, την ψυχαγωγία και μεταξύ άλλων παρατηρεί: «Αλλά όσο πιο πολύ καταπιέζονται [οι Έλληνες] τόσο πιο ευλύγιστοι γίνονται. Η ανάμνηση του φάλαγγα και των εξευτελισμών αλλά και η τιμωρία που περιμένει όποιον θα τολμήσει να σηκώσει χέρι στον αφέντη του, δηλαδή το κόψιμο του χεριού του, εξηγεί τη στάση τους μπροστά στον Τούρκο. Μ’ όλα αυτά ο χαρακτήρας τους είναι ανήσυχος και οι ραδιουργίες δίνουν και παίρνουν, με αποτέλεσμα να είναι πάντοτε διαιρεμένοι». -Αλυσοδεμένοι Το 1739 ο Άγγλος περιηγητής Richard Pococke ταξίδεψε στην Ελλάδα και μεταξύ άλλων αναφέρει ότι, διασχίζοντας το φαράγγι της Σαμαριάς, έφτασε στα Χανιά. Στο δρόμο είδε έξη – εφτά Έλληνες «με βαρειές αλυσίδες στο λαιμό», τιμωρία γιατί δεν πλήρωναν τον καθιερωμένο φόρο για τα όπλα τους, μισή κορώνα. Ισχυρίζονταν όλοι ότι δεν είχαν όπλα. -Το κεφάλι στα σκέλια του To 1810 o Βρετανός αρχαιολάτρης John Hobhouse είδε στην Πόλη έναν κρεμασμένο 'Ελληνα. Το κορμί ήταν σκεπασμένο αλλά τα πόδια και τα χέρια ακάλυπτα. Φαίνονταν τα σημάδια από τα βασανιστήρια, κάψιμο και χτυπήματα. Το κεφάλι του κρεμασμένου είχε τοποθετηθεί ανάμεσα στα σκέλια του. Ήταν η έσχατη εκδήλωση εξευτελισμού που εφαρμοζόταν μόνο στους ραγιάδες. -Η ταπείνωση του ραγιά Στο Άργος ένας Βρετανός περιηγητής ο Hughes, έφιππος με Τούρκο συνοδό, βρέθηκε μπροστά σε ένα φορτωμένο με φρύγανα γάιδαρο ο οποίος έπιανε τη μέση του δρόμου. Ενώ οι ταξιδιώτες παραμέρισαν να περάσει ο γάιδαρος, ο Τούρκος συνοδός θεωρούσε υποτιμητικό να παραμερίσει για να περάσει το ζώο ενός ραγιά και έτσι έπεσε καταπάνω του, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει στον 'Ελληνα που ακολουθούσε το φορτωμένο γάιδαρο του. Χίμηξε πάνω του και με το ρόπαλό του τον χτύπησε επανειλημμένα στο κεφάλι. Αίματα άρχισαν να τρέχουν. Ο δύστυχος όμως Έλληνας δεν τόλμησε ούτε να σκούξει ούτε να διαμαρτυρηθεί. Ήξερε ως ραγιάς πως στην παραμικρή εκδήλωση δυσαρέσκειας ο Τούρκος τα τραβούσε το σπαθί ή την πιστόλα του. -Ψυχαγωγία των Τούρκων Ο Αμερικανός ιεραπόστολος [της ευαγγελικής Εταιρίας των Φίλων της Νέας Υόρκης] Stephen Grellet to 1819 ανέφερε πως στην Κόρινθο οι Τούρκοι συνήθιζαν σαν άθλημα ή για να τροχίσουν τα μαχαίρια τους να κόβουν το κεφάλι του πρώτου περαστικού, ή για να δείξουν την σκοπευτική τους δεινότητα έβαζαν στο σημάδι τους διαβάτες. ~Αλή Πασάς. Μία κατηγορία μόνος του~ Ο αξιωματικός του Ναπολέοντα Bacheville, προσκληθείς από τον Αλή Πασά, αφηγείται σε έργο του τα ανατριχιαστικά βασανιστήρια του αδίστακτου Αλβανού δεσπότη: «Μια μέρα, γράφει, πρόσταξε ο Αλής να δέσουν ένα στρατιώτη στη μπούκα του κανονιού και τον ανάγκασαν να το πυροδοτήσει ο ίδιος. Ο Αλής γελούσε με το θέαμα. Σε λίγο έφεραν δυο κλέφτες. Βλέποντας ο πρώτος το πτώμα του στρατιώτη νόμισε πως ήρθε η σειρά του. Γονάτισε λοιπόν και παράδωσε το λαιμό του στο φάσγανο του μπόγια. Αλλά τους περίμενε κακό χειρότερο… Τους έκοψαν με κάτι μεγάλα ψαλίδια την άκρη της μύτης, τα αυτιά και τα ακροδάχτυλα, έριξαν αυτά τα ματωμένα σε ένα δοχείο, πρόσθεσαν αλάτι και ξύδι και ανάγκασαν τους μελλοθανάτους να τα φάνε. Μια άλλη φορά έριξε καταδίκους σε ένα καζάνι με βραστό λάδι. Το λάδι και τα ξύλα που χρειάστηκαν τα προμήθεψαν οι συγγενείς των θυμάτων. Πριν 20 χρόνια βρήκε [ο Αλη Πασάς] ένα γέροντα που του έμοιαζε πολύ, του έκοψε το κεφάλι και το έστειλε ως δικό του στους εχθρούς του. Ενώ εκείνοι πανηγύριζαν για το χαμό του τους αιφνιδίασε και τους εξόντωσε...Μια μουσουλμάνα Γιαννιώτισσα κατηγορήθηκε πως είχε ερωτικό δεσμό με κάποιον Ιταλό. Ο Αλής πρόσταξε να την θάψουν ζωντανή ως το λαιμό. Έπειτα άλειψαν το κεφάλι της με μέλι και την άφησαν εκεί στο έλεος των εντόμων. Ύστερα από 48 ώρες κάλεσε τις Γιαννιώτισσες να την αποτελειώσουν με λιθοβολισμό. Κάποτε πριν από την άφιξή του στα Γιάννενα έδωσε εντολή να σουβλίσουν κάποιον για ένα ασήμαντο παράπτωμα και να τον ψήσουν. Ανάγκασε μάλιστα τους γονείς του θύματος να συνδαυλίζουν και να τροφοδοτούν τη φωτιά». Στυλ. Καβάζης

TORTURAT E PANUMËRTA ÇNJERËZORE DHE SHTAZORE TË OSMANËVE QË PËR GATI 400 VJET TË PLOTA QË DURUAN PARAARDHËSIT TANË~ ⚔️🩸⚠️     Ato që vijojnë dhe shumë të tjera edhe më tepër të këqija përjetuan paraardhësit tanë fatkeqë, që sot disa “të lirë dhe të bukur” të pretendojnë gjërat e njohura tragjike për bashkëjetesë paqësore, për grumbullime dhe për sa bukur e mirë kalonim me miqtë tanë turq dhe ata jetuan mirë e ne më keq.. Lexoni më poshtë për të marrë vetëm një ide për atë që ndodhi në të kaluarën dhe mos harroni të lexoni histori dhe sidomos atë të kombit tonë, sepse kush nuk e njeh të kaluarën e tij është i dënuar ta përjetojë sërish, diçka që fatkeqësisht kam shumë frikë se do të vërtetohet në mënyrën më të neveritshme...   Tortura me grep (çengel)   Grepi për shumë vite u përdor nga osmanët si mjet torture dhe ekzekutimi. Grepi ndërtohej me trarë të trashë dhe i ngjante një kulle. Mbi të vareshin grepa me gjatësi të ndryshme që vareshin me majën nga lart. Të burgosurit, zakonisht raja, ishin të zhveshur me duar dhe këmbë të lidhura fort dhe me ndihmën e litarëve i linin mbi majën e grepave. Shumë herë vdekja e ngadaltë vinte pas tre ditësh.   Bishti i kalit Vendosnin ngadalë bisht kali në anusin e viktimës dhe e tërhiqnin papritur. Për shkak të formës së bishtit, duke dalë nxirrte edhe shumë copa mishi nga viktima. E njëjta praktikë zbatohej edhe në ezofag.   Fuçia Vendosnin rajanë në një fuçi ose në një gropë të parapërgatitur dhe e detyronin të hante shumë. Viktima, duke mos mundur të kryente jashtëqitjen, përfundimisht fillonte të kryente nevojat brenda fuçisë ose në gropën ku ndodhej dhe atëherë fillonte të kalbej edhe vetë.   Mbyllja në shpellë dhe tymosja Mbyllnin një ose më shumë fajtorë në shpellë dhe më pas siguronin vdekjen e tyre duke shkaktuar tym brenda shpellës.   Nxjerrja e syve me hekur të skuqur Thyerja e duarve dhe këmbëve dhe hedhja e uthullës së nxehtë në sy   Qëndrimi në gropë me kripë Viktima lihej për ditë të tëra brenda një grope me kripë të lagësht dhe më pas e hidhnin në ujë të ftohtë. Kjo shkaktonte fryrje të qelizave dhe shok.   Lëkura e devesë Vendosnin të lidhur fajtorin nën diell dhe i hiqnin flokët. Më pas shkrinin mbi kafkën e tij lëkurë deveje ose dhie që ngjitej aty. Meqë më pas flokët e tij nuk mund të dilnin jashtë, ktheheshin nga brenda drejt kafkës dhe kur arrinin në tru, vinte edhe vdekja.   Falaga – rrahje me shkop “Pashë një ushtar arvanitas që i nënshtrohej ndëshkimit të falagës. E kishin shtrirë me shpinë në rrugë, mbanin trarin nga të dyja anët dhe dy të tjerë e godisnin në shputat e këmbëve me shkopinj të vegjël. Meqë ndëshkimi nuk ishte i rëndë nuk ia kishin hequr këpucët. Ushtari nxirrte britma therëse dhe klithma të ndryshme ‘bo, bo, bo’ që përsëriteshin me shpejtësi të pabesueshme. Por britmat e tmerrshme të dhimbjes nuk e shqetësonin aspak bulukbashin që rrinte mbi një gur dhe ndiqte indiferent dhe i pashprehshëm torturat duke pirë çibukun e tij. Sapo u plotësuan 100 goditje e lanë.” (Dëshmi e një udhëtari anglez). Murgu Urbano de Rarigi shkruante për këtë metodë në shekullin e 17-të: “Ky ishull fatkeq [Syros] shtypet nga korsarët, frankët dhe turqit…. Turqit i quajnë banorët e ishullit ‘çaushan’ (lepuj) sepse vrapojnë të tmerruar sapo shohin anije. Ata që kapin, i torturojnë me falaqe që të tregojnë ku i kanë fshehur paratë e tyre”.   Ngulja në hu Udhëtari anglez Henry Blount në vitin 1636 pa në sheshet e fshatrave dhe qyteteve të Thrakës simbolin e tiranisë turke: “Dëgjova shumë turq të mburreshin se kanë urdhër hyjnor të sundojnë kombet e tjera me shkop të hekurt. Në shumë rajone të Turqisë, Sklavuni, Bosnje, Hungari, Maqedoni dhe Thraki, ky popull mizor vendos në vende publike një hu hekuri për terror”. Në Kostandinopojën e shekullit të 18-të, udhëtari francez Pitton de Tournefort ndoqi nguljen në hu: “E shtrijnë viktimën me bark poshtë pasi ia lidhin duart pas, vendosin mbi shpinën e tij një samar gomari dhe ulen mbi të dy ndihmës të xhelatit për ta imobilizuar plotësisht. Një tjetër i mban me të dy duart kokën të shtypur në tokë. Ndihmësi i katërt i xhelatit pret me gërshërë pjesën e pasme të brekëve të viktimës. Atëherë xhelati fut hunë, një hell druri sa më thellë që mundet. Pastaj merr një çekiç druri dhe e godet hunë derisa maja e mprehtë të dalë në gjoks. Më pas e ngrejnë hunë drejt dhe e ngulin në tokë. Dhe ndërsa fatkeqi torturohet, turqit e përqeshin, e tallin dhe e ftojnë të bëhet mysliman”. Udhëtari i njohur francez Pouqueville rrëfen edhe fundin tragjik të armatoloit Thimio Vlahava nga Thesalia, pas kryengritjes së dështuar të vitit 1808. E pa në Janinë të lidhur mbi një shtyllë në oborrin e Ali Pashës “më i qetë se tirani që shijonte martirizimin e tij, më shikonte me sy të patundur sikur donte të më mbante dëshmitar në triumfin e orës së tij të fundit. E pranoi pa rënkuar dhe pa u ankuar goditjet e xhelatit. Dhe gjymtyrët e tij që tërhiqeshin nëpër rrugët e Janinës u tregonin grekëve të tmerruar mbetjet e kapedanit të fundit të Thesalisë”.   Prerja e dorës Në vitin 1764 u dërgua në Greqi një mision studiuesish me në krye arkeologun e ri Richard Chandler. Chandler regjistron atë që sheh dhe dëgjon: për zakonet dhe traditat e grekëve, veshjen, administratën, ekonominë, traditat dhe bestytnitë, argëtimin dhe ndër të tjera vëren: “Por sa më shumë shtypen [grekët], aq më të përkulshëm bëhen. Kujtimi i falagës dhe i poshtërimeve, por edhe ndëshkimi që pret këdo që do të guxojë të ngrejë dorë kundër zotërisë së tij, domethënë prerja e dorës, shpjegon qëndrimin e tyre përballë turkut. Megjithatë karakteri i tyre është i trazuar dhe intrigat janë të shumta, me rezultat që gjithmonë të jenë të përçarë”.   Të lidhur me zinxhirë Në vitin 1739 udhëtari anglez Richard Pococke udhëtoi në Greqi dhe ndër të tjera përmend se duke kaluar grykën e Samarisë arriti në Hania. Në rrugë pa gjashtë – shtatë grekë “me zinxhirë të rëndë në qafë”, ndëshkim sepse nuk paguanin taksën e vendosur për armët e tyre, gjysmë kurorë. Të gjithë pretendonin se nuk kishin armë.   Koka mes këmbëve Në vitin 1810 britaniku John Hobhouse pa në Stamboll një grek të varur. Trupi ishte i mbuluar, por këmbët dhe duart të zbuluara. Dalloheshin shenjat e torturave, djegie dhe goditje. Koka e të varurit ishte vendosur mes këmbëve të tij. Ishte forma më e skajshme e poshtërimit që zbatohej vetëm ndaj rajave ( të krishterëve).   Poshtërimi i rajasë Në Argos, një udhëtar britanik, Hughes, kalorës me shoqërues turk, u gjend përballë një gomari të ngarkuar me driza që zinte mesin e rrugës. Ndërsa udhëtarët u tërhoqën për të kaluar gomari, shoqëruesi turk e konsideroi poshtërim të tërhiqej për të kaluar kafsha e një rajeje dhe u përplas mbi të, duke shpërthyer mbi grekun që ndiqte gomarin e tij të ngarkuar. U hodh mbi të dhe me shkopin e tij e goditi vazhdimisht në kokë. Gjaku filloi të rridhte. Por greku fatkeq nuk guxoi as të bërtiste as të ankohej. E dinte si raja se në shenjën më të vogël  të pakënaqësisë turku do të nxirrte shpatën ose pistoletën.   Argëtimi i turqve Misionari amerikan [i Shoqatës Ungjillore të Miqve të Nju Jorkut] Stephen Grellet në vitin 1819 raportoi se në Korinth turqit zakonisht, si sport ose për të mprehur thikat e tyre, prisnin kokën e kalimtarit të parë, ose për të treguar aftësinë e tyre në qitje vendosnin në shënjestër kalimtarët.   ~Ali Pashai. Një kategori më vete~ Oficeri i Napoleonit Bacheville, i ftuar nga Ali Pasha, rrëfen në veprën e tij torturat rrëqethëse të sundimtarit shqiptar të pamëshirshëm: “Një ditë, shkruan, urdhëroi Aliu të lidhej një ushtar në grykën e topit dhe e detyruan ta ndizte vetë. Aliu qeshte me pamjen. Pak më vonë sollën dy kleftë. Duke parë i pari kufomën e ushtarit mendoi se i kishte ardhur radha. U gjunjëzua dhe i dorëzoi qafën shpatës së xhelatit. Por i priste diçka më e keqe… Ua prenë me disa gërshërë të mëdha majën e hundës, veshët dhe majat e gishtave, i hodhën këto të përgjakura në një enë, shtuan kripë dhe uthull dhe i detyruan të dënuarit t’i hanin. Një herë tjetër hodhi të dënuar në një kazan me vaj të përvëluar. Vajin dhe drutë që u nevojitën i siguruan të afërmit e viktimave. Para 20 vitesh gjeti [Ali Pasha] një plak që i ngjante shumë, i preu kokën dhe e dërgoi si të vetën te armiqtë e tij. Ndërsa ata festonin për vdekjen e tij, i sulmoi papritur dhe i asgjësoi... Një myslimane nga Janina u akuzua se kishte lidhje dashurie me një italian. Aliu urdhëroi të varrosej e gjallë deri në qafë. Pastaj ia lyen kokën me mjaltë dhe e lanë aty në mëshirën e insekteve. Pas 48 orësh thirri gratë e Janinës ta përfundonin me gurëzim. Dikur, para mbërritjes së tij në Janinë, dha urdhër të shpohej me hell dikush për një faj të parëndësishëm dhe ta piqnin. Madje detyroi prindërit e viktimës të nxisnin dhe të ushqenin zjarrin”.   Stilian Kavazi