Ἡ κόλαση τοῦ Δάντη – Στὶς φυλακὲς τοῦ Χότζα
.
Ἡ κόλαση τοῦ Δάντη – Στὶς φυλακὲς τοῦ Χότζα
.
……….Τὸν Νοέμβριο τοῦ 1944, ὁ Ἐμβέρ Χότζα, ὁ μεγαλύτερος διώκτης τοῦ ἑλληνισμοῦ τῆς Βορείου Ἠπείρου, ἀναλαμβάνει τὴν διακυβέρνηση τῆς ἀλβανίας. Ἡ ἀλβανική κυβέρνηση ἀναγνωρίστηκε ἄνευ ὅρων ἀπό τὴν ΕΣΣΔ καὶ ἀμέσως μετὰ ἀπό τὶς ΗΠΑ καὶ τὴν Μεγάλη Βρετανία.
……….Εἶχε ὤς τὸν θάνατό του τὸν ἀπόλυτο ἔλεγχο κάθε πτυχῆς τοῦ πολιτικοοικονομικοῦ γίγνεσθαι τῆς χώρας, ἐξαπολύοντας κλίμα τρομοκρατίας ἐνάντια σὲ κάθε ἀντιφρονοῦντα, ἐνῶ τὴν τιμητικὴ τους στὶς διώξεις εἶχαν οἱ Ἕλληνες τῆς κατεχόμενης ἀπο τὴν ἀλβανία, Ἠπείρου.
……….Στὸ πλαίσιο τῆς συστηματικῆς γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων, τοὺς ἀνάγκασε νὰ μετοικήσουν στὰ βόρεια ὥστε νὰ ἐξαφανιστῇ τὸ Ἑλληνικό στοιχεῖο ἀπο τὶς συμπαγῶς Ἑλληνικές περιοχές, καὶ σὲ μία πρωτοφανὴ διαδικασία γενετικῆς παρέμβασης, ἐπέβαλε μεικτοὺς γάμους μεταξὺ Ἑλληνίδων καὶ ἀλβανῶν[πρακτικὴ ποὺ ἐπέβαλε καὶ τὸ κομμουνιστικὸ καθεστὼς τῆς βουργαρίας].
Η ΚΟΛΑΣΗ ΤΟΥ ΔΑΝΤΗ – ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΟΥ ΧΟΤΖΑ
Οἱ ἀφανεῖς ἥρωες τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Β.Ἠπείρου, καὶ ἡ ἐπιμελῶς κρυμμένη ἱστορία
……….[ ]τὴν στιγμὴ ποὺ ὁλοκλήρωνες καὶ τὴν τελευταία ὥρα τῆς ποινῆς, κάτι τὸ σπάνιο συνέβαινε, δοκίμαζες τρεῖς διαφορετικὲς γεύσεις: Τῆς ἀποφυλάκισης, τῆς Ἐλευθερίας καὶ τῆς ξανασυλλήψεως. Ἀφοῦ ἔχεις ἀπομακρυνθεῖ περπατώντας κάπου μία ἤ δύο ὧρες ἀπό τὸ Στρατόπεδο, σοῦ ξαναέριχναν τὶς χειροπέδες. Ἡ κατηγορία ἦταν ξανὰ διαφώτιση καὶ προπαγάνδα.
Ὁλόκληρο τὸ κείμενο γιὰ τοὺς διωγμοὺς τῶν Ἑλλήνων μπορεῖτε νὰ διαβάσετε στό : www.e-istoria.com
Σχετικό κείμενο:Ἡ ἐπιστροφὴ Ἑλλήνων ὁμήρων ἀπὸ τὰ ἀλβανικὰ κολαστήρια τοῦ Χότζα
Στὸ ἀκόλουθο ὁπτικοακουστικό, ὁ Μιχαὴλ Μάνος ἀπό τὴν Δερβιτσάνη Ἀργυροκάστρου (ἀντιδήμαρχος Δροπόλεως 2018 - https://www.youtube.com/watch?v=xKwNPOr2h3Y), περιγράφει συνοπτικὰ τὰ βασανιστήρια ποὺ ὑπέστησαν οἱ Ἕλληνες ἀπό τοὺς ἀλβανοὺς λόγῳ τῆς ἐθνικότητάς τους. Έπίσης μιλάει μὲ πίκρα καὶ ἀπογοήτευση γιὰ τὸ ἑλλαδικὸ κράτος τὸ ὁποῖο ἀποσιωπᾶ αὐτά τὰ ἀναμφισβήτητα ἐγκλήματα, προβάλλοντας ἄλλα πρόσωπα καὶ καταστάσεις. Εὐχαριστοῦμε ἰδιαιτέρως τὸν Μιλτιάδη ἀπὸ τὴν Θεσσαλονίκη γιὰ τὴν διευκρινιστικὴ πληροφορία του.
http://www.ellinoistorin.gr/
Qeveria e re greke dhe Shqipëria
Jordan Jorgji - Specialist i Marrëdhënieve Ndërkombëtare dhe Politikës së Jashtme
Ashtu siç pritej, Qirjako Micotaqis është Kryeministri i ri i vendit fqinj, Greqisë. Vota paraprake e fitores u pa në zgjedhjet e Parlamentit Evropian një muaj më parë, ku diferenca midis partisë fituese, Nea Dhimokratias dhe Sirizës, u mbyll në 9.37%.
Edhe pse në zgjedhjet e përgjithshme këtë muaj, diferenca u ngushtua në 8.32%, Nea Dhimokratia arriti të fitojë shumicën e padiskutueshme në Parlament, atë që në gjuhën greke (dhe që nuk përkthehet lehtësisht në shqip) quhet “aftodhinamia” ose kapaciteti për të formuar vetë qeverinë. Zhgënjimi i qytetarëve grekë ishte aq i madh saqë ata mezi prisnin ndëshkimin e Ciprasit dhe qeverisë së tij për shkak të disa prej qëndrimeve zyrtare që u shfaqën gjatë 4 vjeçarit që lamë pas. Të tilla ishin dakordësia për çështjen e emrit të Maqedonisë së Veriut, vazhdimi i marrëveshjeve me kreditorët, rritja e taksave, poshtërimi i shtresës së mesme, vija tolerante ndaj imigrantëve dhe refugjatëve, si dhe bajatizimi i populizmit eurocentrik.
Megjithatë, ajo që na intereson më shumë – paralelisht me paqen dhe stabilitetin rajonal – janë marrëdhëniet që Greqia e Micotaqit do të zhvillojë me vendin tonë. Në terma specifike, kjo nuk mund të jetë qartësisht e parashikueshme dhe do të varet nga balanca e fuqisë në rajon, nga marrëdhëniet që SHBA-të ruajnë me Greqinë dhe Turqinë, si dhe nga marrëdhëniet e Tiranës me Ankaranë.
Në terma të përgjithshme mund të thuhet se me qeverinë e re konservatore të Greqisë, Tirana do ta ketë më të vështirë të gjejë zgjidhjen e problemeve shumëvjeçare në marrëdhëniet dypalëshe. Kjo për të paktën dy arsye themelore.
Së pari, pjesë përbërëse e Nea Dhimokratias ka qenë dhe vazhdon të jetë krahu patriotiko-nacionalist, zëri i të cilit mund të bëhet më i dëgjueshëm sot kur partia e ekstremit të djathtë, Agimi i Artë, nuk është më e përfaqësuar në Parlamentin grek (paradoksialisht u votua të përfaqësojë vendin në Parlamentin Evropian!).
Krahu tjetër i rëndësishëm i Nea Dhimokratias, ai liberal, nuk do të jetë në gjendje të ndikojë në përmirësimin e marrëdhënieve me Shqipërinë për sa kohë që këto nuk i sjellin fitime ndjeshmërisht të larta ekonomisë greke. Gjithashtu, mbyllja e çështjes së emrit me fqinjin verior e shkëput disi Athinën nga varësia që ajo kishte më parë prej faktorit shqiptar atje – si pasojë edhe nga nevoja për të rregulluar marrëdhëniet me Tiranën dhe Prishtinën zyrtare.
Së dyti, mungesa e stabilitetit politik, ekonomik dhe shoqëror të Republikës së Shqipërisë, i përkeqësuar kohët e fundit për shkak të krizës politiko-konstitucionale, e ngurtëson disstancën midis dy shteteve, duke çuar në rritjen e shqetësimit që Athina ruan për të drejtat e minoritetit etnik grek në Shqipëri.
Ajo që mund të thuhet me siguri është që Shqipëria ka humbur një rast të artë për të gjetur rrugën e përbashkët të zgjidhjes së problemeve me qeverinë e majtë (ndonëse populiste) të Aleksis Cipras. Diplomacia deri diku amatoreske e Tiranës dështoi të shfrytëzojë klimën e përshtatshme për të ardhur sa më shpejt në dakordësi me ish-ministrin e Jashtëm grek, profesorin e Marrëdhënieve Ndërkombëtare, Nikos Kotzias, për shkak se politika shqiptare nuk mund të mos rrinte pa futur hundët në të, shpesh herë për konsum të brendshëm politik.
Këndvështrimi i atëherëshëm grek për të zgjidhur të gjitha problemet me Shqipërinë në një paketë të vetme – propozim që i interesonte mjaftueshëm palës shqiptare – duket se nuk do të përsëritet nga qeveria aktuale e Micotaqit, e cila i mëshon zgjidhjes një e nga një të çështjeve. Për më shumë, ndjeshmëria për të drejtat e minoritetit grek në Shqipëri do të jetë më e madhe tani sesa në periudhën e Ciprasit (koincidon që origjina e ministrit të ri të Jashtëm Grek, Nikos Dhendhias të jetë nga Himara). Gjatë qeverisjes së Sirizës mund të ishin shmangur incidentet e pakuptimta të prishjes së kishës së Shën Thanasit në Dhërmi, të shtëpive në Himarë, ose të ishte menaxhuar më me kujdes e profesionalizëm rasti i Kacifës në Bularat.
Megjithatë, koha ikën dhe nuk mund të kthehet më prapa. Ajo që në të ardhmen e afërt nevojitet të ndiqet nga qeveria shqiptare, sigurisht pasi vendi të rikthehet në normalitetin konstitucional, politik e shoqëror të tij, është që të ndërtohet një strategji e qartë dhe racionale e Politikës së Jashtme në raport me fqinjët, e pranuar nga i gjithë spektri politik parlamentar shqiptar.
Një strategji e pakontestuar si “vijë tradhtare” nga ana e opozitës apo e çdo opozite; e filtruar me kujdes nga mendësi që janë në kontakt të vazhdueshëm me zhvillimet rajonale, evropiane dhe ndërkombëtare; dhe e pastruar prej anakronizmave të miteve dhe ndjeshmërive irracionale. E thënë me fjalë më të thjeshta, stabiliteti politik i vendit duhet të shoqërohet gradualisht me ndërmarrje kurajoze të nismave që kontribuojnë në ndërtimin e besimit të ndërsjellët midis Shqipërisë dhe Greqisë, me qëllim që më pas të kalohet në mënyrë të kujdesshme në shtrëngim duarsh.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)